Επειδή έχουν γίνει παραλληλισμοί της Οδύσσειας με τα Ευαγγέλια, επειδή κηρύσσεται ο Εθνικισμός ως πηγή Ιεροσύνης και Θεολογίας θα εκτεθούν οι απόψεις ενός Γερμανού διδάκτορα (διότι Γερμανός δεν είναι μόνο ο Νίτσε) περί της αρχαίας ελληνικής θρησκείας.
Υπάρχει μια θεωρία που λέει ότι οι μυθολογικές θεότητες της αρχαίας Ελλάδος έλκουν την καταγωγή τους από μια περιοχή της Κίνας. Ένας Γερμανός ανατολιστής και σινολόγος ο Χούμπερτ Ντάουνιχτ, υφηγητής το 1973 στο πανεπιστήμιο της Βόννης, ο οποίος όπως είχε δηλώσει αφιέρωσε 10 χρόνια σε σχετικές μελέτες και έρευνες, υποστήριξε ότι πολλοί από τους θεούς της αρχαίας Ελλάδος ήταν υπαρκτά πρόσωπα και έζησαν εις την περιοχή Σινκιάγκ της Κίνας, όπου βρίσκεται και ένα πυρηνικό κέντρο σήμερα. Την περιοχή αυτή ο Γερμανός θεωρεί ως μητέρα γη των ινδογερμανικών φυλών που πριν από αιώνες καθυπόταξαν την Ανατολή ξεχύθηκαν προς δυσμάς και ειδικότερα προς την Μεσόγειο. Εκεί λοιπόν ο Χούμπερτ Ντάουνιχτ τοποθετεί και την γέννηση του ελληνικού πανθέου και έτσι εξηγείται η ομοιότητα πολλών ασιατών και ευρωπαϊκών μύθων.
Χαρακτηριστικό είναι ότι ο Ντάουνιχτ δεν μιλά μόνο για την ύπαρξη κοινών σημείων ανάμεσα σε ασιατικούς και ευρωπαϊκούς μύθους, αλλά για την προΰπαρξη των ελληνικών θεοτήτων σε άλλη χώρα. Υποστηρίζει δηλαδή, ότι οι θεότητες του Ολύμπου δεν ήταν αυτόχθονες αλλά κατά κάποιον τρόπο μεταφυτεύθηκαν από αλλού. Υποστηρίζει ότι μια από τις παλαιότερες, όπως υποστηρίζει, είναι το Σάν - Χάι - Κίνγκ, ένα έργο που μιλά για βουνά και θάλασσες. Αυτό το έργο, λέει, πήρε την τελική του μορφή τον 1ο αιώνα π.Χ. Τις ρίζες του όμως τις βρίσκουμε στις αρχές τις πρώτης χιλιετίας, σε εποχή δηλαδή μεταξύ του 962 π.Χ. και του 907 π.Χ. που του δόθηκε μια συγκεκριμένη υπόσταση χάρη στον σοφό Κινέζο αυτοκράτορα Μου - Βάνγκ, που αναφέρονταν στις παραδόσεις «της εποχής των θεών». Πρόκειται για ένα έργο ακατανόητο ακόμη κατά το μεγαλύτερο μέρος του, αλλά ο Ντάουνιχτ επιχείρησε να διεισδύσει στα αρχαϊκά ιδεογράμματα φθάνοντας σε εντυπωσιακά αποτελέσματα. Υποστηρίζει, για παράδειγμα, ότι ένας από τους πρώτους Ινδογερμανούς ηγεμόνες ήταν ο Χουάνγκ - τι, που οι Έλληνες θεοποίησαν και αποκάλεσαν Κρόνο. Αυτός επέκτεινε την αυτοκρατορία του προς τα Ανατολικά. Ένα παιδί του Κρόνου, ο Χουάν - Σου, δεν ήταν άλλος από τον Δία της ελληνικής μυθολογίας και ότι ο υιός και διάδοχος του Χουάν - Σου ήταν ο «μεγάλος Γιού», απαράλλακτος -κατά τον Γερμανό - με το Ηρακλή.
Οι ομοιότητες ανάμεσα στον μύθο του Γιου και εκείνον του Ηρακλή είναι, πραγματικά, εκπληκτικές. Στην πραγματικότητα, μας πληροφορεί ο Γερμανός ανατολιστής, ο Γιού έστειλε στον θάνατο τον υπουργό του Χσιάνγκ - Λιου, που θεωρήθηκε υπεύθυνος για τις πλημμύρες και ανήγειρε φράγματα στον Κίτρινο ποταμό. Άλλα μυθικά κατορθώματα του Γιου ήταν : η κατάρριψη των εννέα από τους δέκα «κόρακες του ουρανού» (οι στυμφαλίδες όρνιθες των Ελλήνων), ο φόνος του «μεγάλου άγριου χοίρου» (ο κάπρος του Ευρύμανθου) και η συλλογή των «κόκκινων φρούτων από το δένδρο του Φουσάγκ» (τα μήλα των Εσπερίδων). Στην Κινέζικη παράδοση, εξ άλλου, οι πρόγονοι της ανθρωπότητας (ο Δευκαλίων και η γυναίκα του Πύρρα κατά τους Έλληνες) ονομάζονταν Νούκουα και Φου - Χσι, ενώ στην Ιαπωνική ο Ορφέας ήταν ο θεός Ιζανάσι, που κατέβηκε κοντά τους χθόνιους θεούς, για να αναζητήσει την γυναίκα του Ιζανάμι (Ευριδίκη)
Σίγουρα οι παραλληρισμοί του Γερμανού δεν βρίσκουν κοινή αποδοχή σε άλλους ειδικούς οι οποίοι έχουν ασχοληθεί αλλά σημασία έχει όπως λέει ο Ιταλός δημοσιογράφος που είχε μιλήσει μαζί του ο Vittorio Brunelli, «η αξία των ερευνών του Χούμπερτ Ντάουνιχτ δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι ασήμαντη. Σημασία όπως έχει να αποδειχθεί από άλλους ότι βρίσκεται σε πλάνη παρά σε παραλληρισμούς που επιχειρεί ανάμεσα σε ελληνικούς και στους ασιατικούς μύθους»
Ο Ντάουνιχτ όμως προχωρεί και στη ερμηνεία των ομηρικών επών, βασιζόμενος και πάλι στο κινέζικο έργο «Σαν - Χαι - Κινγκ». Μεταξύ των άλλων, αναφέρει ότι όπως και στην Οδύσσεια έτσι και σε αυτό το έργο, γίνεται λόγος για ένα λαό «που έτρωγε γλυκά άνθη» (είναι οι Λωτοφάγοι). Επίσης το Κινέζικο έργο μιλά για ένα βασίλειο «μονόφλαμων ανθρώπων», που πρέπει να έμοιαζαν με τον Πολύφημο.
Και όπως άλλοι υποστηρίζουν πως το ταξίδι του Οδυσσέα ήταν υπερπόντιο (έφθασε ως την Αμερική λέγεται) έτσι και Ντάουνιχτ βλέπει τον βασιλέα της Ιθάκης να ταξιδεύει σε άλλο ημισφαίριο : στην μακρινή Ανατολή, μεταξύ Κίνας και Ιαπωνίας. Έφθασε στο Λο - Γιανγκ (την πόλη των Φαιάκων) ακολουθώντας το ρεύμα του Κίτρινου Ποταμού, στην νήσο Κιούσου (Καλυψώ), στην Κορέα (χώρα των Λαιστρυγόνων) και Χόντο (Αιολία) μέχρι τον Αμουρ (Στόξ) που αποτελεί το μεσημβρινό σύνορο «της νεφελώδους και αφιλόξενης περιοχής των Εκλείψεων» (του Άδη), όπου οι Θεοί της δυναστείας του Χουάνγκ - Τι έριχναν τους εχθρούς τους, μη εξαιρουμένων των Τιτάνων και Γιγάντων, δηλαδή των «αντίθεων» που κατατροπώθηκαν σε επικές μάχες (τιτανομαχία και γιγαντομαχία).
Ο αρχαίος κόσμος, ο πραγματικός και ο μυθικός, ασκεί πάντοτε μια δυνατή γοητεία στον άνθρωπο των κατοπινών αιώνων. Στους δρόμους που παίρνουμε, για να πλησιάσουμε και να γνωρίσουμε εκείνο τον κόσμο, δρόμους αρκετά δύσκολους πολλές φορές, κάποτε στραβοπατάμε ή και βρισκόμαστε σε αδιέξοδο. Αυτή είναι η μόνη αλήθεια