Αποδείξεις ενάντια στις νεοΕθνικές τοποθετήσεις περί μη διαδόσεως του Χριστιανισμού, πριν την αναγνώριση αυτής της θρησκείας από τους ρωμαίους αυτοκράτορες.
1. |
Η ΔΙΑΔΟΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥΟ χρονολογικός πίνακας της διαδόσεωςΔιάδοση Χριστιανισμού στο δυτικότερο νησί της Ελλάδας |
2. |
ΓΙΑΤΙ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΕΓΙΝΕ ΘΡΗΣΚΕΙΑ |
3. |
ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΠΑΤΕΣ |
4. |
ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ |
5. |
ΠΗΓΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑΣ |
Η θρησκεία στην Ελλάδα είχε καταπέσει. Οι εκλεκτοί φιλόσοφοι, οι νέοι πυθαγόρειοι και οι νέοι πλατωνικοί έχουν αναλάβει να υποστηρίξουν την θρησκεία με την φιλοσοφία μετατρέποντάς την τελευταία σε θεολογία προσπαθώντας να ερμηνεύσουν τους μύθους σε σύμβολα υψηλών αξιών. Αλλά επειδή στηρίζονταν σε βιβλία, αυτή η αναζωογόνηση ήταν ξένη προς το λαό και γι‘ αυτό και υπάρχει μια στροφή προς ανατολάς για νέους θεούς και ιδέες με συνέπεια να μεγαλώσει η σύγχυση.
Ο πρώτος απόστολος στον Ελληνικό χώρο είναι ο Παύλος ο οποίος γεννήθηκε στην Ταρσό της Κιλικίας, πόλη Ελληνικότατη της εποχής γι‘ αυτό και ο Παύλος γνώριζε τα Ελληνικά σαν μητρική του γλώσσα. Η πόλη της Χριστιανικής εξόρμησης γι’ αυτόν είναι η Αντιόχεια από όπου μετά θα περάσει στην Κύπρο. Μετά και κατά την 2η περιοδεία του περνά σε Ελληνικές και εξελληνισμένες πόλεις της Συρίας, Λυκαιονίας, Φρυγίας, Γαλατία, Μυσίας. Στην Τροία και ενώ ετοιμάζονταν να πάει στην Βιθυνία και στο Εύξεινο είδε ένα όραμα το οποίο τον καλούσε να περάσει στις Ευρωπαϊκές επαρχίες του Ελληνικού κόσμου. Έτσι πέρασε στην Νεάπολη (κοντά στην Καβάλα), στην Θεσσαλονίκη και στην Βέροια με τον Σύλλα, τον Τιμόθεο και τον Λουκά. Όπου και αν πήγε κυνηγιόταν με μανία από τους Ιουδαίους.
Το 50 μ.Χ. φτάνει στην Αθήνα όπου επισκέπτεται την Ιουδαϊκή συναγωγή για κατήχηση. Την συναγωγή επισκέπτονται και Έλληνες. Μετά διδάσκει στην αγορά με σωκρατικό τρόπο όπου και θα δει τον βωμό αφιερωμένο στον «άγνωστο Θεό». Για την Αθήνα θα πει ότι είναι πλήρης ειδώλων (αγάλματα θεοτήτων) και ότι οι Αθηναίοι είναι θεοσεβούμενοι «δεισιδαιμονεστέρους» πάρα πολύ αλλά ο Θεός που δίδαξε ο Παύλος «όστις ουκ εν χειροποιήτοις ναοίς κατοικεί, ουδέ υπό χειρών ανθρωπίνων θεραπεύεται, προσδεόμενος τινός». Οι στωικοί φιλόσοφοι και οι επικούρειοι τον χαρακτήρισαν «σπερμολόγο» και ότι κηρύσσει «ξένα δαιμόνια». Αυτή η κατηγορία τιμωρούνταν με θάνατο αλλά παρόλα αυτά ο Παύλος δεν κατηγορήθηκε γι’ ασέβεια (όπως ο Σωκράτης). Η ομιλία του στον Άρειο Πάγο απευθύνεται προς τους άνδρες Αθηναίους και όχι προς δικαστές. Επίσης δεν αποτελεί δικανικό λόγο και είναι παρόντες εκτός από δικαστές, φιλόσοφοι και απλοί πολίτες. Απόδειξη ότι δεν δικάστηκε αποτελεί η διακοπή του λόγου του από τους φιλοσόφους, ενώ σε περίπτωση δίκης αυτό δεν θα ήταν δυνατό. Η διακοπή συνοδεύτηκε από χλευασμό και της περιφρονητικής φράσεως «ακουσόμεθά σου περί τούτου και πάλιν». Αυτός ο λόγος του απόστολου Παύλου θα δημιουργήσει τους πρώτους Χριστιανικούς πυρήνες στην Αθήνα καθότι παρευρίσκονταν και κόσμος περίεργος «Αθηναίοι πάντες και οι επιδημούντες ξένοι εις ουδέν ηυκαίρουν ή λέγειν τι και ακούειν καινότερον». Από αυτούς σύμφωνα με ότι λέει το ευαγγέλιο (Πρ. Αποστ. Ιιζ’ 34 «Τινές δε άνδρες προσεκολλήθησαν εις αυτόν και επίστευσαν, μεταξύ των οποίων ήτο και Διόνυσος ο Αρεοπαγίτης, και γυνή τις ονόματι Δάμαρις, και άλλοι μετ’ αυτών» )
Το 51 μ.Χ. φτάνει στην Κόρινθο υπό ανθύπατου Γαλλίωνα, αδελφού του Σύλλα. Πρώτοι Χριστιανοί γίνονται ο Στεφανάς «η απαρχή της Αχαΐας» και οι εταίροι Φορτουνάτος και Αχαϊκός. Δημιουργούνται νέα επεισόδια με Ιουδαίους αν και ο Γαλλίωνας θα κρατήσει εχθρική στάση απέναντί τους . Φεύγει μετά από 18 μήνες και μετά την 3η περιοδεία του στην Ελλάδα η Κόρινθος θα είναι το επίκεντρο του Χριστιανισμού στην Ελλάδα για τους 3 μετά Χριστών αιώνες. Αυτό φαίνεται και από την Β’ επιστολή του Παύλου προς Κορίνθιους «τη Εκκλησία του Θεού τη ούση εν Κορίνθω συν τοις αγίοις πάσι τοις ούσιν εν όλη τη Αχαΐα». Ο Διονύσιος ο Κορίνθου θα στείλει επιστολές προς παροικίες Λακεδαίμονος, Αθηνών, Νικομήδειας, Γορτύνης της Κρήτης, Αμάστριδος του Πόντου, Κνωσού της Κρήτης, Ρώμης. Ο Διόνυσος μαρτύρησε στην Ρώμη το 183, όπως και ο προκάτοχός του. Τον διαδέχθηκε ο επίσκοπος Βακχύλιος.

Η διάδοση του Χριστιανισμού (Πηγή Φώτο: Le civilta, Vol. II Roma – Bisanzio – Gli Arabi, Vallardi Edizioni Periodiche, Milano 1963, σελ. 345)
Κατά την παράδοση κι άλλοι απόστολοι θα διδάξουν τον Χριστιανισμό στην Ελλάδα. Ο Ανδρέας θανατώθηκε μαρτυρικά το 66 μ.Χ. στην Πάτρα αφού δίδαξε πανταχόθεν και στο Βυζάντιο. Ο μαθητής του Τίτος θα διδάξει στην Κρήτη, ο Φίλιππος στην Αθήνα, όπου και θα του χτισθεί ναός ΒΔ του Θησείου, ενώ ο Λουκάς στην υπόλοιπη Ελλάδα. Τον ίδιο καιρό ο Ιωάννης θα εξοριστεί στην Πάτμο όπου και θα γράψει την Αποκάλυψη.
Αυτά τα χρόνια από ότι φαίνεται από επιγραφές και άλλες μαρτυρίες, οι Χριστιανικές παροικίες αυξήθηκαν στην Ελλάδα ιδίως σε Κόρινθο, Αθήνα, Μέγαρα, Σπάρτη, Πάτρα με δικούς τους επισκόπους. Στην Ήπειρο έχει πολύ μεγάλη διάδοση στην Νικόπολη, την Λάρισα επίσης στην Κρήτη και στα νησιά του Αιγαίου Μήλο, Τήνο, Πάρο, Θήρα, Αστυπάλαια, Κάλυμνο, Τένεδο, Λέρο, Χίο και στην Μακεδονία στους Φιλίππους και στην Θεσσαλονίκη. Αν και η διάδοση του Χριστιανισμού στην Ελλάδα ήταν αργή λόγο του συντηρητικού πνεύματος αντιθέτως στην Μ. Ασία και στην Προποντίδα είχε ευρύτατη διάδοση.
Μεγάλο ρόλο στην διάδοση του Χριστιανισμού αποτελεί η Ελληνική γλώσσα τέτοια ώστε και η πρώτη εκκλησία της Ρώμης να την χρησιμοποιεί. Επίσης το ενδιαφέρον των Ελλήνων είναι πολύ μεγάλο καθώς ο Χριστιανισμός απάλυνε από τον πόνο του δυσβάστακτου Ρωμαϊκού ζυγού, όπως υπάρχει και στήριξη του Χριστιανισμού από Έλληνες φιλόσοφους, όπως η απολογία του Κοδράτου 125 μ.Χ., από τον αθηναίο φιλόσοφο Αριστείδη και από τον Αθηναγόρα με το «Περί Αναστάσεως» το οποίο θεωρείται το καλύτερο από αυτά που γράφηκαν. Οι απολογητές είναι και οι πρώτοι Χριστιανοί που συνδύασαν τον Χριστιανισμό και τον Ελληνισμό. Στο πανεπιστήμιο των Αθηνών φοιτούσαν και Χριστιανοί όπως κι ο Πόντιος Γρηγόριος. Κατά το τέλος του α’ αιώνα αρχίζουν και οι πρώτοι διωγμοί.
Το σημαντικότερο γεγονός στην διάδοση του Χριστιανισμού στην Ελλάδα αποτέλεσε η έλευση στον ελλαδικό χώρο του μεγάλου Αλεξανδρινού Θεολόγου Ωριγένη (251) και ο οποίος μετέβη στην Αθήνα για την επίλυση εκκλησιαστικών ζητημάτων. Κατά την δεύτερη επίσκεψή του στην Αθήνα τελείωσε το υπόμνημά του προς τον προφήτη Ιεζεκιήλ και συνέταξε και 5 βιβλία στο «Άσμα των Ασμάτων». Την εκκλησία των Αθηνών την παραβάλει με εκείνη την αρχαία «Εκκλησία του Δήμου Αθηναίων».
Οι νεοειδωλολάτρες ισχυρίζονται ότι οι Χριστιανοί επικράτησαν διώκοντας τους Εθνικούς γι’ αυτό οι δεύτεροι εξαφανίστηκαν. Όμως με τον ίδιο τρόπο σκέψης αντίθετα οι Χριστιανοί αυξήθηκαν και κατέκτησαν τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, παρά τους διαρκείς διωγμούς που υφίσταντο για 3 συνεχείς αιώνες από τους Εθνικούς και τους Εβραίους συνεργάτες τους, χωρίς να εξαφανιστούν.
ΕΤΟΣ |
ΓΕΓΟΝΟΣ |
4 π.Χ. περ. |
Γέννηση Ιησού Χριστού τού Ναζωραίου |
27 μ.Χ. περ. |
Έναρξη τού δημοσίου κηρύγματος τού Ιησού Χριστού. |
|
27 μ.Χ. περ. Η κατάσταση τής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας είναι η εξής: Πληθυσμός: 33.000.000. (50 % δούλοι). Οι Ιουδαίοι τής αυτοκρατορίας ήταν 2.300.000 (7% τού πληθυσμού τής αυτοκρατορίας), κυρίως προσύλητοι στον Ιουδαϊσμό. Ο πληθυσμός τής Παλαιστίνης, ήταν 580.000 Ιουδαίοι και 233.000 Εθνικοί
|
|
30 μ.Χ. περ.. |
α. Σταύρωση, ανάσταση και ανάληψη τού Χριστού. Δίνεται η εντολή Του: ((Ματθαίος, Κεφ. Κη΄ .«19 πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος» ). περ. 4.000 πιστοί στον Χριστό σε όλη την Παλαιστίνη υπήρχαν κατά τις ημέρες των εμφανίσεων τού αναστημένου Ιησού. β. Πεντηκοστή. Μετά τη θαυματουργική επιφοίτηση τού Αγίου Πνεύματος και τα όσα είδαν, 3.000 Ιουδαίοι προσύλητοι από κάθε περιοχή τού τότε γνωστού κόσμου, βαπτίζονται Χριστιανοί, και φεύγουν μεταφέροντας τη Χριστιανική πίστη στους Ιουδαίους όλων των χωρών προέλευσής τους. (Πράξεις των Αποστόλων, Κεφ. Β΄ «41 οἱ μὲν οὖν ἀσμένως ἀποδεξάμενοι τὸν λόγον αὐτοῦ ἐβαπτίσθησαν, καὶ προσετέθησαν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ψυχαὶ ὡσεὶ τρισχίλιαι. 42 ἦσαν δὲ προσκαρτεροῦντες τῇ διδαχῇ τῶν ἀποστόλων καὶ τῇ κοινωνίᾳ καὶ τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου καὶ ταῖς προσευχαῖς.»). (Παλαιστίνη, Ισραήλ, Αίγυπτος, Λίβανος, Ιορδανία, Λιβύη, Συρία, Ιταλία κ.λ.π.) |
34 μ.Χ. περ. |
Μαρτύριο τού πρωτομάρτυρος Στεφάνου, και διωγμός στους Χριστιανούς τής Ιουδαίας από τους Εβραίους. Ο διωγμός εξαναγκάζει τους Χριστιανούς να καταφύγουν σε άλλες περιοχές, και να μεταφέρουν εκεί το Ευαγγέλιο. Πρώτοι Χριστιανοί στην Αιθιοπία από τον Αιθίοπα Ευνούχο, και στη Σαμάρεια από τον Φίλιππο. Μεταστροφή τού Σαούλ στη Χριστιανική πίστη, που ονομάζεται Παύλος. |
35 μ.Χ. περ. |
Πολλαπλασιασμός των Χριστιανών στην Ιουδαία και τη Σαμάρεια (Πράξεις των Αποστόλων, ΚΕφ. Θ΄ «31 Αἱ μὲν οὖν ἐκκλησίαι καθ' ὅλης τῆς Ἰουδαίας καὶ Γαλιλαίας καὶ Σαμαρείας εἶχον εἰρήνην οἰκοδομούμεναι καὶ πορευόμεναι τῷ φόβῳ τοῦ Κυρίου καὶ τῇ παρακλήσει τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐπληθύνοντο. »). Πρώτοι Χριστιανοί στην Αρμενία. |
36 - 40 μ.Χ. |
Είσοδος των Εθνικών στη Χριστιανική πίστη με πρώτο τον Κορνήλιο. Ευρεία εισροή Ιταλών Ρωμαίων πολιτών από τον Πέτρο στην Καισάρεια. (Πράξεις των Αποστόλων, Κεφ. Ι΄ 1-48). Χριστιανοί σε Αντιόχεια, Ελλάδα και Ρώμη. |
42 μ.Χ. |
Πλήθος πιστεύει στην Αλεξάνδρεια, τη Φοινίκη και την Κύπρο. (Πράξεις των Αποστόλων, Κεφ. Ια΄ «21 καὶ ἦν χεὶρ Κυρίου μετ' αὐτῶν, πολύς τε ἀριθμὸς πιστεύσας ἐπέστρεψεν ἐπὶ τὸν Κύριον.»). |
43 μ.Χ. |
Ο αριθμός των Χριστιανών στην Αντιόχεια, (με τη βοήθεια τού Παύλου και τού Βαρνάβα), είναι 500. Για πρώτη φορά ονομάζονται τότε Χριστιανοί. (Πράξεις των Αποστόλων Κεφ. Ια΄ 22 «26 ἐγένετο δὲ αὐτοὺς καὶ ἐνιαυτὸν ὅλον συναχθῆναι ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ καὶ διδάξαι ὄχλον ἱκανόν, χρηματίσαι τε πρῶτον ἐν Ἀντιοχείᾳ τοὺς μαθητὰς Χριστιανούς»). |
44 μ.Χ. |
Διωγμός των Χριστιανών στην Ιερουσαλήμ από τους Εβραίους, από τον βασιλιά Ηρώδη Αγρίππα τον 1ο. Αποκεφαλισμός τού Ιακώβου. Φυλάκιση και διαφυγή τού Πέτρου. |
50 μ.Χ. περ. |
Ιουδαίοι και Χριστιανοί εξορίζονται από τη Ρώμη. Ο Παύλος κηρύττει σε Μακεδονία, Αχαΐα και Ασία. (Πράξεις των Αποστόλων, Κεφ. Ις΄ κ.εξ.). |
52 μ.Χ. |
Ο απόστολος Θωμάς κηρύττει στην Ινδία |
|
57 μ.Χ. Κατάσταση τής πόλης τής Ρώμης: 3000 περ. Χριστιανοί, 5 εκκλησιασμάτων. Συνολικός πληθυσμός Ρώμης: 800.000.
|
|
60 μ.Χ. περ. |
Πρώτοι Χριστιανοί στη Δαλματία και Ιλλυρικόν (Γιουγκοσλαβία). |
61 μ.Χ. |
Αρχή τής Κελτικής Εκκλησίας. |
63 μ.Χ. |
Μαρτύριο τού Μάρκου στην Βαϋκάλη κοντά στην Αλεξάνδρεια. |
64 μ.Χ. |
Μεγάλη πυρκαγιά τής Ρώμης. 1ος Μεγάλος διωγμός τών Χριστιανών από τον Νέρωνα. Οι απόστολοι Πέτρος και Παύλος μαρτυρούν μαζί με χιλιάδες Χριστιανούς. Ο ιστορικός Τάκιτος, που γεννήθηκε γύρω στο 56 μ.Χ., λέει ότι ο Νέρων, για να βγάλει τις υποψίες από πάνω του, κατηγόρησε τους Χριστιανούς για την πυρκαγιά, τους οποίους τότε «τους κατασπάραξαν τα σκυλιά και πέθαναν» και «τους έκαιγαν ρίχνοντας τους στις φλόγες για να χρησιμεύουν ως νυχτερινός φωτισμός, όταν έσβηνε το φως τής ημέρας. Ο Νέρων πρόσφερε τους κήπους του γι’ αυτό το θέαμα». (Τα Χρονικά, Βιβλίο ΧV, παρ. 44). |
66 μ.Χ. |
Αντι-Ιουδαϊκές εξεγέρσεις και οργανωμένες σφαγές Εβραίων στην Αίγυπτο. 50.000 φονεύθηκαν στην Αλεξάνδρεια, και 60.000 αλλού. |
67 μ.Χ. |
Ο Βεσπασιανός με 60.000 στατιώτες, καταπνίγει Ιουδαϊκή εξέγερση, και ανακαταλαμβάνει την Γαλιλαία. |
69 μ.Χ. |
Οι Ιουδαίοι τής διασποράς που έχουν ακούσει το Χριστιανικό ευαγγέλιο από Χριστιανούς, είναι ήδη 4.000.000. |
70 μ.Χ. |
Καταστροφή τής Ιερουσαλήμ από τον Τίτο με 4 λεγεώνες. 600.000 Ιουδαίοι σκοτώνονται στην Ιουδαία, 10.000 Ιουδαίοι σταυρώθηκαν, 90.000 Ιουδαίοι μεταφέρονται στη Ρώμη ως δούλοι. Οι εξ Ιουδαίων Χριστιανοί τής Ιερουσαλήμ που πρόσεξαν στην προφητεία τού Χριστού για την καταστροφή τής Ιερουσαλήμ, διαφεύγουν πριν την καταστροφή και διασκορπίζονται μεταφέροντας το Ευαγγέλιο σε άλλες περιοχές. Τέλος των Ιουδαϊζόντων Χριστιανών. Το κέντρο τού Χριστιανισμού τής ανατολικής αυτοκρατορίας, είναι πια η Αντιόχεια. |
|
70 μ.Χ. Η κατάσταση παγκοσμίως 30 χρόνια (μία μόλις γενεά) μετά τον Χριστό είναι: Ο κόσμος έχει εκχριστιανισθεί κατά 0,1%. Έχει ακούσει το Ευαγγέλιο το 15% τού κόσμου, και οι Γραφές έχουν μεταφραστεί σε 5 γλώσσες.
|
|
71 μ.Χ. |
Κτίζεται το Κολοσσαίο στη Ρώμη. Μεγάλος αριθμός Χριστιανών ρίχνεται στα θηρία, ή μαρτυρούν αλλιώς. |
80 μ.Χ. περ. |
Το Ιεραποστολικό κέντρο τής Χριστιανικής πίστης μετακινείται στην Έφεσο, από τον απόστολο Ιωάννη. Φτάνουν στη Γαλλία οι πρώτοι Χριστιανοί εξ' Ιταλίας, και ο Χριστιανισμός μεταδίδεται για πρώτη φορά στην Τυνησία. |
81 μ.Χ. |
2ος μεγάλος Ρωμαϊκός αυτοκρατορικός διωγμός από τον Δομιτιανό (81-86 μ.Χ.) Αυτός βρήκε αφορμή το «φόρο τού διδράχμου», που δεν πλήρωναν οι Χριστιανοί, επειδή έπαυαν να είναι Ιουδαίοι και άρχισε σκληρό διωγμό κατά των Χριστιανών. Τότε μαρτύρησαν ο 1ος επίσκοπος Αθηνών Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης στην πυρά και ο Τιμόθεος επίσκοπος Εφέσου, μαθητής τού Αποστόλου Παύλου. Θα ακολουθήσει ο Πούπλιος. Ήταν σύντομος διωγμός, όμως πολύ σφοδρός. Εφάρμοσε το σύστημα των προδοσίας, της καταγγελίας και της δημεύσεως της περιουσίας. Οι Χριστιανοί διωχτήκαν επειδή αρνήθηκαν να πάρουν μέρος στη λατρεία τού αυτοκράτορα. Δολοφονήθηκαν περίπου 40.000 Χριστιανοί στη Ρώμη και σε ολόκληρη την Ιταλία, ανάμεσα στους οποίους και ο Φλάβιος Κλήμης εξάδελφος τού αυτοκράτορα, ενώ η γυναίκα του Φλαβία Δομίτιλλα, εξορίσθηκε, Εξορίσθηκε τότε και ο απόστολος Ιωάννης στην Πάτμο, όπου έγραψε την Αποκάλυψη. (Πηγή: Εγκυκλοπαίδεια Χάλεϋ σελ. 959,1053,1059). |
90 μ.Χ. περ. |
Πρώτοι Χριστιανοί στη (σημερινή) Δυτική Γερμανία. |
98 μ.Χ. |
3ος μεγάλος Ρωμαϊκός αυτοκρατορικός διωγμός από τον Τραϊανό (98-117 μ.Χ.) Οι Χριστιανοί κατηγορήθηκαν επειδή δεν λάτρευαν τον αυτοκράτορα και δεν θυσίαζαν στους Ρωμαίους θεούς. Διήρκεσε σε όλη τη διάρκεια τής βασιλείας τού αυτοκράτορος. Διασώζεται αποκαλυπτική επιστολογραφία τού αυτοκράτορα με τον Πλίνιο, περί τού διωγμού αυτού. Εκεί ο Πλίνιος φαίνεται απογοητευμένος, επειδή στην περιοχή του οι Χριστιανοί είναι τόσοι πολλοί, που οι ειδωλολατρικοί είναι έρημοι, και μόνο μετά τους διωγμούς άρχισαν πάλι να γίνονται θυσίες. Στους διωγμούς αυτούς μαρτύρησαν ο Συμεών, αδελφός τού Ιησού Χριστού και επίσκοπος Ιερουσαλήμ, ο οποίος σταυρώθηκε το 107 μ.Χ., και επίσης ο Ιγνάτιος, δεύτερος επίσκοπος Αντιοχείας, τον οποίο πήραν στη Ρώμη, και τον έριξαν στα θηρία. Μαρτυρούν εν Φιλλίποις μεταξύ άλλων ο Παρμενάς, ο Ζώσιμος, και το 109-110 μ.Χ. ο επίσκοπος Δυρραχίου Άστιος. |
|
100 μ.Χ. 2 γενιές (60 έτη) μετά τον Χριστό, ο κόσμος είναι κατά 0,6% Χριστιανοί. Έχει ευαγγελισθεί κατά 28%, και οι Γραφές έχουν μεταφραστεί σε 6 γλώσσες. Ο Χριστιανισμός είναι κυρίως αστικός. Μεταφέρεται από πόλη σε πόλη μέσω των αστικών οδών. Πρώτοι Χριστιανοί στο Μονακό, Στη Σρι Λάνκα (τότε Κεϋλόν), στη Σαουδική Αραβία, στη Ρουμανία (τότε Ρωμαϊκή επαρχία τής Δακίας), και Λατινόφωνοι πρώτοι Χριστιανοί στην Αλγερία (τότε Ρωμαϊκή επαρχία Μαυριτανίας).
|
|
115 μ.Χ. |
Μαρτύριο αγίου Ιγνατίου Επισκόπου Αντιοχείας. |
117 μ.Χ. |
Διωγμός τού Αδριανού (117 - 138 μ.Χ.) Δίωξε τους Χριστιανούς, όμως με μετριοπάθεια. Ο Τηλεφόρος, ποιμένας τής Εκκλησίας τής Ρώμης μαρτύρησε τότε, μαζί με πολλούς άλλους. Στις ημέρες του αυτοκράτορα αυτού, ο Χριστιανισμός δυνάμωσε πολύ, κερδίζοντας πιστούς και από τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα. Επί Αδριανού 125-126 μ.Χ. διατυπώνεται η πρώτη απολογία του Κοδράτου και του Αριστείδη. Από τους διωγμούς παραλίγο να διαλυθεί η Χριστιανική παροικία στην Αθήνα αλλά αποσοβήθηκε με τους λόγους και την εμψύχωση από τον Κοδράτο. |
132 μ.Χ. |
Δεύτερη Ιουδαϊκή εξέγερση υπό τον Βάρ. Κοκέβα. Δεύτερη καταστροφή τής Ιερουσαλήμ από τους Ρωμαίους. Όλος σχεδόν ο πληθυσμός τής Παλαιστίνης πέθανε ή διέφυγε. |
136 μ.Χ. |
Ο Ανδριανός επανιδρύει την Ιερουσαλήμ. Στη θέση τού Ναού τής Ιερουσαλήμ ανηγέρθει ναός τού Δία. |
138 μ.Χ. |
Διωγμός τού Αντωνίου Πίου (138-161 μ.Χ.) Ο αυτοκράτορας αυτός, αν και δεν δίωξε ειδικά τους Χριστιανούς, είχε μανία με την επιβολή των νόμων, με πολλούς από τους οποίους δεν ήταν δυνατόν να συμμορφωθούν οι Χριστιανοί, και έτσι στις ημέρες του μαρτύρησαν έμμεσα αρκετοί Χριστιανοί, μεταξύ των οποίων και ο Πολύκαρπος, η περιγραφή τού μαρτυρίου τού οποίου διασώζεται στο ομώνυμο πρωτοχριστιανικό βιβλίο: (Μαρτύριον Πολυκάρπου). Σταματούν τότε οι διωγμοί σε Λάρισα, Θεσσαλονίκη και Αθήνα. |
150 μ.Χ. περ. |
Πρώτοι Χριστιανοί στην Αγχίαλο και Δεβελτόν κατά μήκος τής Μαύρης Θάλασσας. Πρώτοι Ρωμαίοι Χριστιανοί στην Πορτογαλία. |
156 μ.Χ. |
Θάνατος τού Πολυκάρπου, επισκόπου Σμύρνης δια πασσαλώσεως. |
161 μ.Χ. |
4ος μεγάλος Ρωμαϊκός αυτοκρατορικός διωγμός επί Μάρκου Αυρηλίου (161 - 180 μ.Χ.) Οι σκληρότεροι διωγμοί από την εποχή τού Νέρωνα ως τότε. Όπως ο Ανδριανός, θεώρησε και αυτός πολιτική ανάγκη την υποστήριξη τής επίσημης θρησκείας τής αυτοκρατορίας. Με μεγάλη σκληρότητα αποκεφάλισε και έριξε στα θηρία πολλές χιλιάδες Χριστιανούς, ανάμεσα στους οποίους τον γνωστό πρωτοχριστιανό συγγραφέα Ιουστίνο τον Μάρτυρα. Τη θηριωδία του τη γνώρισε ιδιαίτερα η Νότια Γαλατία. Υπέβαλε τα θύματά του σε απίστευτα βασανιστήρια. Μια Χριστιανή δούλη, ο Βλαντίνα, ενώ την βασάνιζαν από το πρωί μέχρι αργά τη νύχτα, δεν έκανε τίποτα άλλο από το να λέει: "Είμαι Χριστιανή. Κανείς από εμάς δεν έκανε τίποτα κακό". Τα χρόνια αυτά βασανίσθηκε και αποκεφαλίσθηκε η Αγία Παρασκευή. Ο Μάρκος Αυρήλιος επισκέπτεται την Ελλάδα και δημιουργούνται θύματα από τους διωγμούς. Την συνέχεια των διωγμών αναλαμβάνει ο υιός του Κόμοδος. |
174 μ.Χ. |
Πρώτοι Χριστιανοί στην Αυστρία. |
180 μ.Χ. |
Χριστιανοί υπάρχουν πλέον σε όλες τις επαρχίες τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και στη Μεσοποταμία. Ο Πάνταινος ιδρύει σχολή εκπαίδευσης ιεραποστόλων στην Αλεξάνδρεια τής Αιγύπτου. Εννέα χρόνια αργότερα, έχουμε αναφορά από την Ινδία για Χριστιανούς που προέκυψαν από την ιεραποστολική αυτή σχολή. |
190 μ.Χ. |
Εκτεταμένη μεταστροφή προς τον Χριστιανισμό στη Βόρεια Αφρική, κατά τεραστίους αριθμούς. |
193 μ.Χ. |
5ος μεγάλος Ρωμαϊκός αυτοκρατορικός διωγμός, επί Σεπτιμίου Σεβίρου. (193-211 μ.Χ.) Την εποχή τού Σεβήρου ανανεώθηκε ένας νόμος το 202, που δεν επέτρεπε τον προσηλυτισμό. Ο διωγμός αυτός υπήρξε πολύ δριμύς, αλλά όχι γενικός. Περισσότερο υπέφεραν η Αίγυπτος η Γαλατία και η Βόρεια Αφρική. Στην Αλεξάνδρεια έκαιγαν στη φωτιά, σταύρωναν ή αποκεφάλιζαν καθημερινά πολλούς μάρτυρες, ανάμεσα στους οποίους και ο Λεωνίδας, ο πατέρας τού Ωριγένη και ο Ειρηναίος, επίσκοπος τού Λουγδούνου (σημερινής Λυών τής Γαλλίας) και η Αγία Περπέτουα στην Καρχηδόνα, μια αριστοκράτισσα με την πιστή δούλη της, την Φελίσιτα, τις οποίες τις κομμάτιασαν τα θηρία. Κράτησε από το 202 ως το 211. |
197 μ.Χ. |
Ο Τερτυλιανός γράφει: «Το αίμα των μαρτύρων εχύθη» και «Δεν υπάρχει πράγματι έθνος που να μην είναι Χριστιανικόν». |
|
200 μ.Χ. Η κατάσταση Παγκοσμίως 6 γενιές (160 έτη) μετά τον Χριστό: Ο κόσμος είναι κατά 3,4% Χριστιανοί. Ευαγγελισμένος 32%.Οι Γραφές μεταφρασμένες σε 7 γλώσσες.
|
|
200 μ.Χ. |
Διωγμοί στην Αίγυπτο, με χιλιάδες Χριστιανούς μάρτυρες. Πρώτοι Χριστιανοί στην Ελβετία (καλούμενη τότε Ρωμαϊκή επαρχία τής Ραιτίας). Πρώτοι Χριστιανοί στη Σαχάρα και στο Βέλγιο. Η Έδεσσα (σήμερα Ούρφα) γίνεται η πρώτη πόλις - κράτος που όρισε τον Χριστιανισμό επίσημη κρατική θρησκεία. |
205 μ.Χ. περ. |
Ο Κλήμης Αλεξανδρείας γράφει: «Σύμπας ο κόσμος, μετά τών Αθηνών και τής Ελλάδος, (έχει) ήδη καταστεί κυριαρχία τού Λόγου». |
210 μ.Χ. περ. |
Πρώτοι Χριστιανοί στο Κατάρ (τότε Περσική επαρχία τού Μπέϊτ Κατράγυε). (Πρώτα τεκμήρια από το 224 μ.Χ.). |
225 μ.Χ. |
Πάνω από 20 Ασσυριακές επισκοπές τής Εκκλησίας στην περιοχή τού Τίγρη και τού Ευφράτη στην Κασπία Θάλασσα και στο Μπαχρέιν. |
235 μ.Χ. |
6ος μεγάλος Ρωμαϊκός αυτοκρατορικός διωγμός επί Μαξιμίνου. (235-238 μ.Χ.) Στους διωγμούς αυτούς, κυνηγήθηκαν και θανατώθηκαν ιδιαίτερα οι ηγέτες των Χριστιανών. Ο Ωριγένης γλίτωσε κρυβόμενος. |
240 μ.Χ. περ. |
Γρηγόριος ο Θαυματουργός γίνεται επίσκοπος Πόντου, μιας κατά πλειοψηφία ειδωλολατρικής περιοχής. Αρχίζει μαζική κίνησης προς τον Χριστιανισμό. Το 95% απ’ αυτούς, μεταστράφηκαν προς τον Χριστό ως τον θάνατό του το 270 μ.Χ. |
249 μ.Χ. |
7ος μεγάλος Ρωμαϊκός αυτοκρατορικός διωγμός επί στρατιωτικού ηγεμόνος Δεκίου. Συστηματική κρατική απόπειρα καταστροφής τού Χριστιανισμού (249-251 μ.Χ.) Αποφάσισε να εξοντώσει τον Χριστιανισμό. Θεωρούσε τους Χριστιανούς αιτία τού ξεπεσμού τής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Τότε συνελάμβαναν και βασάνιζαν κυρίως τον κλήρο και τους Επισκόπους. Ο διωγμός του απλώθηκε σε όλη την έκταση τής αυτοκρατορίας, και ήταν πολύ σφοδρός. Πλήθη ολόκληρα Χριστιανών, θανατώθηκαν με τα πιο σκληρά βασανιστήρια στη Ρώμη, στη Βόρεια Αφρική, στην Αίγυπτο και στη Μικρά Ασία. Ο Κυπριανός γράφει ότι «ολόκληρος ο κόσμος ερημώθηκε». Ο διωγμός κράτησε σε όλη τη διάρκεια τής βασιλείας του. Μεταξύ των Αθηναίων θανατώνονται ο Ηράκλειος, ο Παυλίνος και ο Βενέδημος. Στην Κόρινθο μαρτυρικό θάνατο έχει ο Κυπριανός Παύλος. Στους διωγμούς θανατώθηκαν πάρα πολλές γυναίκες και η Αγία Χάρισσα στην δε Αθήνα ο επίσκοπος Λεωνίδας που τον κρέμασαν αφού τον βασάνισαν. Του έφτιαξαν αργότερα βασιλική «Μαρτύριον» στον Ιλισό που ανακαλύφθηκε από τις ανασκαφές. Το ίδιο συμβαίνει στην Κρήτη (Κύριλλος 84 ετών και Θεόδουλος, Σατουρνίνος, Εύπορος, Γελάσιος, Ευνίκιος, Αγαθόπους, Ζωτικός, Κλεομένης, Βασιλείδης και Ευάρεστος) Χίο (Άγιος Ισίδωρος), Κόρινθο (13 μάρτυρες), Θεσσαλονίκη (Ελκιονίς μνήμη 28 Μαΐου). |
250 μ.Χ. |
Υπάρχουν πάνω από 100 επισκοπές στη Νότια Ιταλία. Πρώτοι Χριστιανοί στην τότε επαρχία τής Παννονίας (Ουγγαρία) και στο Λουξεμβούργο. Εκκλησία ιδρύεται στη Χερσώνα (Σεβαστούπολη), Κριμέα και Ουκρανία. Πρώτοι Χριστιανοί με μία επισκοπή στο Μπαχρέϊν. |
|
251 μ.Χ. Κατάσταση πόλης τής Ρώμης: 30.000 Χριστιανοί, σε 1.000.000 ειδωλολάτρες (3% τού πληθυσμού της) με 46 πρεσβυτέρους 7 διακόνους, 42 νεωκόρους, 52 εξορκιστές, 1500 χήρες και ενδεή πρόσωπα. Οι Χριστιανοί αντέχουν και συνεχίζουν να αυξάνουν.
|
|
252 μ.Χ. |
Καταστροφική επιδημία πανώλης προσβάλλει τον κόσμο τής Μεσογείου, σκοτώνει το 25% τού συνολικού πληθυσμού τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μέσα σε 20 έτη, ενώ πεθαίνει το 50% τού πληθυσμού τής Αλεξάνδρειας. Στην Καρχηδόνα ο επίσκοπος Κυπριανός οργανώνει ιατρική βοήθεια. |
235 μ.Χ. |
8ος μεγάλος Ρωμαϊκός αυτοκρατορικός διωγμός επί Βαλεριανού. (253-260 μ.Χ.) Δριμύτερος διωγμός από τον προηγούμενο τού Δεκίου. Κράτησε από το 257 ως το 259 μ.Χ.. Θανάτωσε πολύ κόσμο, μεταξύ των οποίων και τον Κυπριανό, επίσκοπο Καρχηδόνας.
|
|
260 μ.Χ. Οι Χριστιανοί τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ανέρχονται πλέον σε 40% και αυξάνονται ταχύτατα.
|
|
270 μ.Χ. |
Κτίζονται οι πρώτες Βασιλικές (τετράγωνοι Χριστιανικοί ναοί). 9ος μεγάλος Ρωμαϊκός αυτοκρατορικός διωγμός επί Αυρηλιανού. (270-275 μ.Χ.) |
287 μ.Χ. |
Μαζικές προσχωρήσεις στη Χριστιανική πίστη στην Αρμενία, επί Γρηγορίου τού Φωτιστού. Ο Χριστιανισμός διακυρήσσεται εκεί επίσημη κρατική θρησκεία. |
295 μ.Χ. |
Ο Δαυϊδ Βάρσα ευαγγελίζεται στην Ινδία. |
|
300 μ.Χ. Η κατάστασις παγκοσμίως 9 γενιές μετά τον Χριστό: Ο κόσμος είναι 4,4% Χριστιανοί, και 35% ευαγγελισμένος. Οι Γραφές μεταφράσθηκαν σε 10 γλώσσες. Οι περιοχές τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με την ισχυρότερη Χριστιανική ανάπτυξη, είναι: Συρία, Μικρά Ασία, Αίγυπτος, Β. Αφρική, Ρώμη και Λυών, με τη μεγαλύτερη αριθμητική δύναμη στην Ανατολή. Δεν υπάρχει περιοχή τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που να μην έχει ακούσει για τον Χριστό. Στην Ιταλία οι επισκοπές είναι πάνω από 200. Στη Γεωργία υπάρχει ιεραποστολική δραστηριότητα. Στο Αφγανιστάν (τότε Κορασάν) πρώτοι Χριστιανοί.
|
|
303 μ.Χ. |
10ος και τελευταίος μεγάλος αυτοκρατορικός Ρωμαϊκός διωγμός, επί Διοκλητιανού, με την παρακίνηση τού καίσαρα Γαλέριου. Διατάχθηκε καταστροφή όλων των Εκκλησιαστικών κτιρίων και Γραφών. Περίπου 500.000 Χριστιανοί εκτελέστηκαν σε 9 χρόνια συστηματικών σφαγών. (284-305 μ.Χ.) Ο χειρότερος από όλους τους άλλους διωγμούς, ο πιο δρυμύς και καταστροφικός και καθολικός σε όλη την έκταση τής αυτοκρατορίας. Επί 9 χρόνια τα όργανα τού αυτοκράτορα κυνηγούσαν τους Χριστιανούς στα δάση και τις σπηλιές, για να τους κάψουν ή να τους ρίξουν στα θηρία, και να τους κάνουν κάθε είδους βασανιστήριο που επινοούσε η ειδωλολατρική θηριωδία. Στη Μ. Ασία υπολογίζεται ότι θανατώθηκαν 15.000 Χριστιανοί, στην Αίγυπτο 140.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Όμως οι Χριστιανοί άντεξαν και πάλι. Ο Διοκλητιανός αλλά και ο ίδιος ο Γαλέριος, διαπίστωσαν ότι δεν μπορούν να νικήσουν τον Χριστιανισμό, και έτσι το 311 μ.Χ. παραχώρησε ο ίδιος ανεξιθρησκία. Επί Διοκλητιανού το 303 θανατώνεται και ο Άγιος Δημήτριος, στην Παλαιστίνη ο Άγιος Γεώργιος, στην Αίγυπτο η Αγία Αικατερίνη. Επί Γαλέριου έγινε μεγάλη σφαγή Χριστιανών στην Κόρινθο όπου και αναγνώστηκαν τα εξής ονόματα (Μύρων, Βικτωρίνος, Βίκτωρ, Νικηφόρος, Κλαυδιανός, Σαραπίων, Παπίας, Κοδράτος, Κορίνθιοι) και γύρω από την Κόρινθο (Κυπριανός, Διονύσιος, Άνεκτος, Παύλος, Κρίσκης, Λεωνίδας, Ειρήνη, Αδριανός). Στην Νίκαια μαρτυρούν οι εκ Θεσσαλονίκης Αγάπη, Χιονία και Ειρήνη. Στην Θεσσαλονίκη Ματρώνα, Αλέξανδρος, Ανυσία, Αγαθόπους διάκονος, Θεόδουλος αναγνώστης, Φλωρέντιος, Ταυρίων. Στην Κέρκυρα κάηκαν ζωντανοί οι μάρτυρες Ζήνων, Ευσέβιος, Νέων και Βιτάλιος. |
310 μ.Χ. περ. |
Η Γαλατία είναι ακόμα κατά 70% ειδωλολατρική |
313 μ.Χ. |
Ο Μέγας Κωνσταντίνος εκδίδει Διάταγμα Ανοχής, που νομιμοποιεί τον Χριστιανισμό σε όλη την αυτοκρατορία. |
319 μ.Χ. |
Οι ειδωλολατρικές θυσίες απαγορεύονται σε όλη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. |
|
330 μ.Χ. Η κατάσταση Παγκοσμίως 10 γενιές μετά τον Χριστό είναι: 12% τού παγκοσμίου πληθυσμού Χριστιανοί, και ο κόσμος έχει ευαγγελισθεί 36%. Οι Γραφές είναι μεταφρασμένες σε 10 γλώσσες. Μεταφορά τής πρωτεύουσας τής αυτοκρατορίας στην Κωνσταντινούπολη.
|
|
339 μ.Χ. |
Βαρύς διωγμός των Χριστιανών στην Περσία μέχρι το 379 μ.Χ. Διακεκομμένος και έντονος διωγμός υπό των Σασανιδών ηγεμόνων μέχρι το 640 μ.Χ. όταν κατακτήθηκε από το Ισλάμ. |
340 μ.Χ. περ. |
Οι επισκοπές γίνονται 100 στην Αίγυπτο. |
345 μ.Χ. |
Διωγμός στην Ανατολική Συρία. |
350 μ.Χ. περ. |
Με τη διάσπαση τού βασιλείου της Μερόης κατά τα επόμενα 100 χρόνια, τα 3 διάδοχα κράτη της καθίστανται επισήμως Χριστιανικά. Οι πρώτοι Χριστιανοί (μοναχοί από την Κρήτη) εγκαθίστανται στην Ιρλανδία. |
361 μ.Χ. |
Ο Ιουλιανός ο αποστάτης κάνει μια τελευταία απόπειρα αναβίωσης τής ειδωλολατρικής θρησκείας στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. |
378 μ.Χ. |
Ο Ιερώνυμος γράφει: «Από Ινδίας μέχρι Βρετανίας, όλα τα έθνη αντηχούν τον θάνατον και την ανάστασιν τού Χριστού» (Isaiam Cliv, Epistol. XIII Ad Paulinum). Υπολογίζει από τα στοιχεία που έχει, ότι 1.900.000 Χριστιανοί έχουν μαρτυρήσει από το 30 μ.Χ. |
380 μ.Χ. |
Πόλις τής Αντιοχείας: Σε πληθυσμό 500.000 το 50% είναι Χριστιανοί, και αυξάνουν ταχέως. Ο αυτοκράτωρ τής Ανατολής Θεοδόσιος, καθιστά τον Χριστιανισμό θρησκεία τού κράτους και διατάσσει όλοι οι υπήκοοι τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας να γίνουν Χριστιανοί. |
395 μ.Χ. |
Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία διαιρείται οριστικά. Η Δυτική κυβερνάται από τη Ρώμη (που λεηλατήθηκε το 410, το 455 και το 476), ενώ η Ανατολική από την Κωνσταντινούπολη. |
|
400 μ.Χ. Η κατάσταση παγκοσμίως 12 γενεές μετά τον Χριστό: Ο κόσμος είναι 17,1% Χριστιανοί, και ευαγγελισμένος κατά 39%. Οι γραφές μεταφράσθηκαν σε 11 γλώσσες. Μερικά εκατομμύρια Χριστιανοί είναι γνωστό ότι ετάφησαν σε κατακόμβες κοντά στη Ρώμη, επί 3 αιώνες πριν από τη χρονολογία αυτή. Οι τάφοι τών Χριστιανών που κρύβουν οι κατακόμβες τής Ρώμης, υπολογίζονται από 2 ως 7 εκατομμύρια, και έχουν βρεθεί πρισσότερες από 4000 επιγραφές που ανήκουν στην περίοδο από τον Τιβέριο ως τον Κωνσταντίνο. (Πηγή: Εγκυκλοπαίδεια τού Χάλεϋ σελ. 1061). 8.000 Έλληνες Χριστιανοί βρήκαν ταφή στις Κατακόμβες τής Μήλου κατά τους πρώτους 3 μ.Χ. αιώνες. Αυτό είναι ενδεικτικό στοιχείο της εξάπλωσης και αποδοχής του Χριστιανισμού και την αυτοκρατορική αποδοχή και υποστήριξη της νέας θρησκείας. Ο πληθυσμός της Μήλου τα πρώτα 100 μ.Χ. χρόνια ανέρχονταν σε 20.000 ψυχές (Ρωμαίοι , Έλληνες , Εβραίοι και δούλοι). Πρώτοι Χριστιανοί στη Ρωμαϊκή επαρχία τής Μαυριτανίας.
|
|
409 π.Χ. |
Αρειανοί Βησιγότθοι εισβάλλουν στην Ιβηρική χερσόνησο. |
410 π.Χ. |
Πτώσις τής Ρώμης στον Αλάριχο και τους Βησιγότθους. |
438 π.Χ. |
Θεοδωσιανός Κώδιξ, που κωδικοποιεί τη Ρωμ. Νομοθεσία. Και απαγορεύει εκφοβιστικά (και όχι πρακτικά) την ειδωλολατρική θρησκεία. |
| Στα παραπάνω χρονολογικά γεγονότα, είναι εμφανές, ότι οι Χριστιανοί επί 3 αιώνες διαρκών διωγμών, κατάφεραν να αυξηθούν και να κατακτήσουν πνευματικά τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Όταν ο Θεοδόσιος άρχισε να απαγορεύει την εθνική λατρεία ΓΙΑ ΠΟΛΤΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ, αλλά και για να διασώσει την αρχαία τέχνη από φανατικούς ψευτοχριστιανούς, ήδη οι Χριστιανοί ήταν πλειονότητα. Από το 260 μ.Χ. οι Χριστιανοί αποτελούσαν το 40% τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και μόνο οι αμόρφωτοι κάτοικοι τής υπαίθρου είχαν παραμείνει Παγανιστές, προσκολλημένοι στην ειδωλολατρία. Βεβαίως ο Θεοδόσιος διευκόλυνε τους Χριστιανούς με τα διατάγματά του να επιβληθούν απόλυτα, όμως απλώς επιτάχυνε κάτι που ούτως ή άλλως θα συνέβαινε. Οι κάτοικοι τής αυτοκρατορίας, με τη θέλησή τους και παρά τους διαρκείς διωγμούς τριών αιώνων που υφίσταντο από ειδωλολάτρες αυτοκράτορες αλλά και από οχλοκρατικές ενέργειες, δέχθηκαν το ευαγγέλιο τής σωτηρίας τού Ιησού Χριστού, και εξαπλώθηκαν σε όλη την αυτοκρατορία. Κάθε προσπάθεια να αποδοθεί η επικράτηση τού Χριστιανισμού σε δήθεν διωγμούς ειδωλολατρών, είναι ανιστόρητη και φτηνή δικαιολογία. «Φωνάζει ο κλέφτης να φοβάται ο νοικοκύρης»
Βιβλιογραφία Τα στοιχεία τού χρονολογικού αυτού πίνακα, λήφθηκαν κυρίως από το 2ο μερος τής Παγκόσμιας Χριστιανικής Εγκυκλοπαίδειας, όπως δημοσιεύθηκε από την αδελφότητα τής Ορθόδοξης Εξωτερικής Ιεραποστολής. Θεσσαλονίκη 1990. Χρησιμοποιήθηκαν επίσης οι εγκυκλοπαίδειες: Σύγχρονη Σχολική εγκυκλοπαίδεια. Εκδόσεις Πιπέρη Σωτήρα σελ. 188. Εγκυκλοπαίδεια Γιοβάνη Τόμος 7 σελ. 155. Μεταγραφή Ν.Μ.
|
|
Μια ενότητα για την απόδειξη της διάδοσης του Χριστιανισμού στο δυτικότερο τμήμα της Ελλάδας κατά την εποχή προ του Μ. Κωνσταντίνου.
Ότι όλη η νήσος [Κέρκυρα] δεν είχε εκχριστιανισθεί εντελώς μέχρι και των χρόνων του Διοκλητιανού μαρτυρεί και το γεγονός ότι ο διώκτης εκείνος του χριστιανισμού, όταν μετέβαινε εις την Αίγυπτο διήλθε εκ Κερκύρας, και είδε μεν την λατρεία των ειδώλων εν αύτη σχεδόν εγκαταλειφθήσα και διαδεδομένο τον χριστιανισμό, εύρε όμως και ειδωλολάτρες. Καταδίωξε τότε τους χριστιανούς, αλλά προσεποιήθη και φιλίαν προς αυτούς, αποτελούντας την πλειονότητα, διότι ήθελε να τον βοηθήσωσιν εις την εκστρατείαν της Αιγύπτου.
Βραδύτερον, εννοείται, τη προστασία του Μ. Κωνσταντίνου εξηπλώθηκε ο Χριστιανισμός καθ’ άπασαν εν γένει την νήσο, και η ειδωλολατρία τελέον εξέλιπε.
(Πηγή: Ιστορία της Εκκλησίας της Κέρκυρας – από της συστάσεως αυτής μέχρι του νυν, Σπυρίδωνος Παπαγεωργίου, Διδάκτορος της Θεολογίας και Φιλολογίας & καθηγητού, Κέρκυρα, Χρωμοτυπολιθογραφείον Αδελ. Γ. Ασπιώτη, 1920, σελίδα 8)
Το βέβαιον είναι ότι οι πρώτοι της χριστιανικής πίστεως διδάσκαλοι εν τη νήσω υπήρξαν οι μαθητές του Παύλου Ιάσων και Σωσίπατρος. Περί αυτών πληροφορούν τα Μηνολόγια της εκκλησίας (1) και ο «ὁ βίος καὶ τὸ μαρτύριον» τα οποί, έτι αρχαιότερα της παραδόσεως των μηνολογίων, περιέχει κώδικα μεμβρανώδη του Ιβ΄ αιώνα της βιβλιοθήκης των Παρισίων, υπ. Αριθμ. 1534, αγνώστου συγγραφέως, τον οποίο βρήκε και δημοσίευσε ο αείμνηστος Α. Μουστοξύδης στο Παράρτημα του συγγράμματός του Delle Cose Corciresi. Το περιεχόμενο του κώδικα αυτού, λέγει ο γράψας αυτόν, συντάχθηκε επί της βάσης της αφηγήσεως και γραπτών σημειώσεων Θεοδοσίου τινός πρεσβυτέρου, αυτόπτη μάρτυρος των ιστορουμένων.
Το περιεχόμενο των χειρογράφων τούτου, ο και Πράξεις των Αποστόλων Ιάσωνος και Σωσίπατρου δυνάμεθα να ονομάσουμε, αφηγείται ότι «βασιλεύοντος (ἡγεμονεύοντος) Κερκυλλίνου τῆς Κερκυραίων νήσου, Ἰάσων καὶ Σωσίπατρος οἱ τοῦ Παύλου μαθηταὶ, πᾶσαν τὴν Ἀνατολὴν τὸ κατ’ ἀρχὰς τῷ τοῦ κυρήγματος φωτὶ καταυγάσαντες, μετὰ ταῦτα καὶ ἐπὶ τὴν δύσιν ἔρχονται, τὸν σωτήριον λόγον κηρύττοντες. Ἐξ ἀρχῆς ὁ μὲν Ἰάσων τὴν τῆς Ταρσοῦ μητρόπολιν (;) κυβερνᾶν ἐμπεπίστευτο παρὰ Παῦλου, ὡς οἰκεία πατρίδα· ὁ δὲ Σωσίπατρος τῆς Ἰκοιέων Ἐκκλησίας εἶχε τὴν προστασίαν.
Καὶ δὴ τῇ τῶν Κερκυραίων ἐπιδημήσαντες πόλει ναὸν ἐγείρουσι περικαλλῆ ἔξω τῶν τειχῶν, εἰς ὄνομα Στεφάνου τοῦ πρωτομάρτυρος (;) ἐν ῷ νύκτωρ τε καὶ μεθ’ ἡμέραν τὸν Θεὸν ἀνυμνοῦντες πολλοὺς πρὸς τὴν ἀληθινὴν πίστιν ἀγανακτεῖν. Ὁ Βασιλεὺ, (εξακολουθεί το χειρόγραφο) ἀνακρίνας αὐτοὺς καὶ θυμωθεὶς λίαν διὰ τὰς ἀπαντήσεις των ἐκέλευσεν καθειρχθῆναι τοὺς ἁγίους ἐν τῷ Δεσμωτηρίῳ, ἐν ῷ προϋπῆρχον ἑπτὰ λησταὶ κατακεκλεισμένοι, ὧν ὁ μείζων Σατορνῖνος τοὔνομα… καὶ οἱ λοιποὶ Ἰακίσχολος, Φαυστῖνος, Ἰανουάριος, Μαρσάλιος, Εὐφράσιος καὶ Μάμμιος.» Αυτούς δίδαξαν οι Απόστολοι και βάπτισαν αυτοί και ο την φυλακή πεπιστευμένος Αντώνιος «Μεθ’ ἡμέρας δέ τινας μαθὼν ταῦτα ὁ βασιλεὺς ἐκέλευσε παραστῆναι τῷ βήματι αὐτοῦ τὸν Ἀντώνιον.». Και αφού τον ανέκρινε «ἐκέλευσε τὴν δεξιὰν ἀυτοῦ χεῖρα τμηθῆναι… εἶθ’ οὕτω καὶ τοὺς δύο πόδας» και μετ’ ολίγων «ἔξω τῆς πόλεως αὐτὸν ἀποκεφαλισθῆναι… Ἀνήρ δέ τις εὐλαβὴς, Θεοδόσιος, πρεσβύτερος, θεωρῶν ἕκαστα καὶ γράφων, ἤρπασε νυκτὸς τὸ τίμιον λείψανον τοῦ ἁγίου Ἀντωνίου, καὶ ἔκρυψεν αὐτὸ ὑπό τὴν γῆν μετὰ τῆς πρεπούσης τιμῆς ἐν μέσῳ τοῦ ναοῦ τοῦ ἁγίου πρωτομάρτυρος Στεφάνου (;). Ὁ δὲ βασιλεύς μετά δύο ἡμέρας ἐκέλευσε παραστῆναι αὐτῷ τοὺς ἀγίους Ἰάσωνα καὶ Σωσίπατρον». Και ανακρίνοντας αυτούς, αφού μάτην τους προέτρεψε να θυσιάσουν εις τα είδωλα, «μᾶλλον σκληρυνθεὶς. ἐμφρουρίους εἶναι κελεύει· οὐ γὰρ ἐτόλμησε τιμωρήσασθαι αὐτούς. Σατορνῖνον δὲ καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ… κελεὺει ἀχθῆναι εἰς τὴν ἐξὲτασιν» και μετ’ αυτών «ἀναληφθῆναι αὐτοὺς ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ… Κερκύρα δὲ ἡ θυγάτηρ τοῦ βασιλέως, παρθένος, ὡς εἶδε τοὺς ἁγίους δεδεμένους ἐπυνθάνετο ταίνες εἰσὶν οὗτοι· καὶ μαθοῦσα ὅτι διὰ τὸν Χριστὸν ταῦτα ὑπομένουσιν, ἀνεβόησε, Χριστιανὴ εἰμὶ κἀγὼ· καὶ εὐθὲως δραμοῦσα πρὸς τὸν πατέρα, εἶπεν αὐτῷ· γνωστὸν ἔστω σοι, βασιλεῦ, ὅτι τοῖς θεοῖς σου οὐ λατρεύω· παιδίσκη γὰρ εἰμὴ τοῦ Χριστοῦ… Ὁ πατὴρ βρύξας ὡς λέων, παρέδωκεν αὐτὴν τῷ ὑπάρχῳ (Καρπιανῷ)· ὁ δὲ τὴν ἁγία Κερκύραν παραλαβὼν… θωπευτικοῖς λόγοις τὸ τῆς μάρτυρος ἐπειρᾶτο καταμαλακίζειν ἀήττητον· ὡς δὲ ἤνυεν οὐδὲν, αὐτὴν ἔκοψε πληγαῖς». Και μετά άλλα μαρτύρια εις τα οποία υποβλήθηκε με διαταγή του πατρός της «ἡ ἀγία μάρτυς τῆς καλῆς ὁμολογίας τὴν μαρτυρία ἐπλήρωσε». Τον νεκρό αυτής έθαψε ο Θεοδόσιος και οι άλλοι πιστοί εγγύς της πύλης της πόλης. «Μετὰ ταῦτα τοὺς περὶ τὸν Σατορνῖνον ἐμβάλλουσι εἰς λέβητας πίσσας καὶ ἐλαίου ὑφάψαντες πῦρ· καὶ οὕτως οἱ μάρτυρες ἐτελειοῦντο». Ο Κερκυλλίνος μετ’από λίγο καταποντίσθηκε, οι δε Ιάσων και Σωσίπατρος αποφυλακίσθηκαν, και εξακολούθησαν να διδάσκουν. Ο διαδεχθείς όμως τον Κερκυλλίνο Δατιανός συλλαβών αυτούς υπέβαλλε σε νεά μαρτύρια· «κελεύει ἐμβληθῆναι ἐν βυτίῳ σιδηρῷ στυππίον καὶ λαβεῖν. Καὶ οὕτως ὁ ἅγιος Σωσίπατρος ἐτελειώθη ἐν Κυρίῳ, μηνὶ Ἀπριλίῳ κη΄.» Τότε ο Δατιανός μετανοώντας, λέγει «ἀπὸ τοῦ νῦν χριστιανὸς εἰμί· δεῦτε κηδεύσωμεν τὸ σῶμα τοῦ Σωσιπάτρου» . Και κηδεύοντας αυτόν, τον κατέθεσαν σε επίσημο τόπο, στο προσαρκτώον μέρος της πόλης, πλησίον του λιμένος… Και ο Ιάσωνας βάπτισε τον βασιλέα επονομάζοντας αυτόν Σεβαστιανό.. Και τότε έγιναν Χριστιανοί οι κατοικούντες την νήσο Κέρκυρα· και άρχισαν να οικοδομούν ναούς στην πόλη και σε όλη την νήσο. Και αυτός δε ο βασιλιάς οικοδόμησε τον ναό του Αγίου Ανδρέα, στον ίδιο χώρο όπου κατατέθηκε το λείψανο του Αγίου Σωσίπατρου· ομοίως και την μεγάλη Εκκλησία. Ο Ιάσωνας εξακολούθησε να διδάσκει… Και «νόσῳ μικρᾷ περιπεσὼν, εἰς τὸν μακάριον ὕπνον ἐκλὴθη μηνὶ Ἀπριλίῳ εἰκάδι ἐννάτῃ, ζήσας ἔτη περὶ τὰ ἐξήκοντα. Καὶ οἱ ἱερεῖς σὺν παντὶ τῷ πλήθει κηδεύσαντες τὸ λείψανον πλησίον τοῦ ἁγ. Σωσιπάτρου, καθὰ δέδωκεν αὐτοῖς ἐντολήν».
Εκ των ανωτέρω λεπτομερειών τινές δεν είναι δυνατόν να έχουν όπως εκτίθενται, ως οψόμεθα, ιδίως τα περί των ναών, των πρώτων Χριστιανών. Ο Ιάσων ήταν κατά την βιογραφία Θεσσαλονικεύς· αυτός εκείνος πιθανότατα, εις ου τον οίκο κατάφυγε ο διδάσκαλος αυτού Παύλος κατά την εναντίον του εξέγερση των εκεί Ιουδαίων (Πράξεις Αποστόλων Κεφ. Ιζ΄)
(Πηγή: Ιστορία της Εκκλησίας της Κέρκυρας – από της συστάσεως αυτής μέχρι του νυν, Σπυρίδωνος Παπαγεωργίου, Διδάκτορος της Θεολογίας και Φιλολογίας & καθηγητού, Κέρκυρα, Χρωμοτυπολιθογραφείον Αδελ. Γ. Ασπιώτη, 1920, σσ. 5 – 7)

ΠΡΟΣΟΧΗ: Στο τέλος κάθε σελίδας του Ανώνυμου Απολογητή θα παρουσιάζονται νεοπαγανιστικές και αθεϊστών (δήθεν ελληνιστών) απάτες που έχουν σχέση με το θέμα της σελίδας. Αυτές οι απάτες δεν έχουν σκοπό να βάλουν τα περιοδικά στα οποία εμφανίζονται τα νεοπαγανιστικά ψεύδη, εφόσον ούτως ή άλλως παγανιστές συγγράφουν σε διάφορα ανυποψίαστα εξ αυτών και αυτά δεν εκφράζονται από τις απόψεις των αρθρογράφων, αλλά σκοπό έχουν:
1. να καταδείξουν τον κρυφοπαγανιστή αρθρογράφο ώστε να γίνει γνωστός και
2. είτε ο κάθε ενδιαφερόμενος που αναγιγνώσκει εκ νέου άρθρα του να θέτει τον εαυτό του εν εγρήγορση και να ελέγχει θαρρετά τα ψεύδη του κρυφοπαγανιστή (δήθεν ελληνιστή), αν είναι μελετημένος και έχει πρόσβαση σε πρωτογενή βιβλιογραφία
3. είτε εάν δεν έχει πρόσβαση σε βιβλιογραφία, να μην δείχνει πλέον εμπιστοσύνη στον αρθογράφο εφόσον γνωρίζει πως εκφράζει ψεύδη για να σπιλώσει τον Χριστιανισμό υποστηρίζοντας θέσεις παγανισμού, που όμως δεν είναι σχεδόν ποτέ ξεκάθαρες, αλλά που παρουσιάζονται ως «ελληνικές» μιας και η πλειοψηφία των νεοπαγανιστών ντρέπεται να ομολογήσει δημοσίως την θρησκεία που ακολουθεί και προτιμά να καμουφλάρεται με κάτι οικοιότερο, τον πατριωτισμό, που όμως αρρωστημένα έχει μετατραπεί σε ένα παγανιστικό εθνικισμό.
ΕΞΑΙΡΕΣΗ: εξαιρούνται τα προσωπικά βιβλία του κρυφοπαγανιστή αθρογράφου ή τα έντυπα με καθαρά νεοπαγανιστικό προσανατολισμό, ανάμεσα στα τόσα που κυκλοφορούν στην Ελλάδα.


Επιμένω πως βάση των πληροφοριών που μας δίνουν οι ιστορικές πηγές της εποχής εκείνης καταδυκνείεται πως ως τις ημέρες του Ιουλιανού, αλλά και αργότερα, η μεγάλη πλειοψηφία των πληθυσμών και των στρατιωτών -ιδίως στην δυτική πλευρά της ρωμαϊκής επικράτειας- ήταν προσανατολισμένη στις αρχαίες λατρείες. Αποτελεί ιστορικό ατόπημα να παραβλέπεται το γεγονός αυτό. Έτσι κι αλλιώς η αναγνώριση και η επιβολή της νέας θρησκείας, ούτε μισό αιώνα δεν μετρούσε και βασίζονταν σε στηρίγματα βίας, τα οποία δεν ήταν καθόλου αρεστά στα μικρομεσαία και αγροτικά στρώματα, καθώς επίσης και στα ευρωπαϊκά και αφρικανικά έθνη. (Πηγή: Περιοδικό Άβατον, άρθρο «Ιουλιανός, η αποκατάσταση ενός ιστορικού θρύλου», Αλέξανδρος Χ. Μήτσιος, συγγραφέας και διπλωματούχος του ΑΠΘ με ειδικότητα σε θέματα ελληνικού πολιτισμού, πολιτικής ανθρωπολογίας και φιλοσοφικής και ιστορικής αποκατάστασης, τεύχος 44, σελίδα 75)
Μυθοπλάστης: Αλέξανδρος Χ. Μήτσιος
Απάντηση: Οι σημερινοί παγανιστές και οι συγγραφείς του Δαυλού π.χ. Αλέξανδρος Χ. Μήτσιος, αδυνατούν να εννοήσουν την δύναμη του ευαγγελικού λόγου ως μοχλό της μεταδόσεως της Χριστιανικής πίστεως και διαρκώς ξαποστέλνουν εις το απώτατο άκρο της φαντασίας των την ιστορική πραγματικότητα. Αρνούνται πεισματικά την σύγχρονη αλήθεια 20 αιώνων χριστιανισμού και αναδιπλώνονται ιστορικά ώστε προσωπικά να ικανοποιήσουν την εξαφάνιση του από την επιφάνεια της γης. Θαρρούν πως παντού και πάντοτε ο Χριστιανισμός επιβλήθηκε δια της βίας αλλά βαρέως αδυνατούν να εξηγήσουν πως και γιατί δια της βίας οι παγανιστές «πλειοψηφικοί» δεν μπόρεσαν να τον σταματήσουν τους «μειοψηφικούς» Χριστιανούς τους 3 πρώτους αιώνες και ακόμη χειρότερα, πώς και γιατί μια «μειοψηφία», ο Χριστιανισμός εξέδιδε διατάγματα απαγορεύσεως κατά των παγανιστών «πλειοψηφικών» και εκείνοι έμεναν απαθείς ή έχαναν έδαφος.
Υπάρχου δύο λύσεις:
α. ή ο Χριστιανισμός κατάφερε μέσα σε 3 αιώνες να διαλύσει θρησκείες και δεισιδαιμονίες αιώνων με την αξία του γινόμενος πλειοψηφία, δηλαδή γινόμενος αποδεκτός από τους περισσότερους μορφωμένους, καταξιωμένους αλλά και απλούς πολίτες
β. είτε ο παγανισμός ήταν απλά μια επιφάνεια στο σύνολο του αρχαίου πληθυσμού που ξεφλούδισε πολύ εύκολα κάτω από την πίεση της αλήθειας του Ιησού Χριστού. Δηλαδή ο παγανισμός δεν αφορούσε όλο τον κόσμο της εποχής αλλά μόνο τους φανατικούς θρησκευτές του κόσμου της εποχής εκείνης, με συνέπεια τα λεγόμενα 10% ή 20% περί Χριστιανών στο σύνολο της επικράτειας να ευσταθούν στατιστικά για το σύνολο του πληθυσμού της αυτοκρατορίας αλλά να μην ευσταθούν διόλου για το σύνολο των ανθρώπων της αυτοκρατορίας που ασχολούνταν αποκλειστικά με τον όρο «θρησκεία». Αυτό κανείς δεν το έχει μελετήσει στατιστικά και μπορεί πάρα πολλά να αποδείξει.
Έπειτα οι στρουθοκάμηλοι της ιστορίας, δεν γνωρίζουν, είτε δεν τους συμφέρει να παρουσιάσουν τα λεγόμενα του Ευαγγελίου (Κατά Ματθαίον, Κεφ. Κδ΄ «14 καὶ κηρυχθήσεται τοῦτο τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας ἐν ὅλῃ τῇ οἰκουμένῃ εἰς μαρτύριον πᾶσιν τοῖς ἔθνεσι, καὶ τότε ἥξει τὸ τέλος.»), όπου ξεκάθαρα φαίνεται πως την διάδοση του Ευαγγελίου εις τον πλανήτη Γη, δεν μπορούσε, ούτε μπορεί κανείς θνητός να την σταματήσει.

Η διάδοση του Χριστιανισμού (Πηγή Φώτο: Le civilta, Vol. II Roma - Bisanzio - Gli Arabi, Vallardi Edizioni Periodiche, Milano 1963, σελ. 345)
Περί Μεγάλης Πλειοψηφίας
Είναι παράλογο από πλευράς Αλέξανδρου Χ. Μήτσιου να υποστηρίζεται η πολιτική του Ιουλιανού Φάβιου Κλαύδιου με το πρόσχημα της επικράτησης της αρχαίας θρησκείας στην πλειοψηφία της «δυτικής πλευράς» της αυτοκρατορίας, ενόσω ο Ιουλιανός φαίνεται να ενδιαφέρονταν πολιτικά περισσότερο για εκείνη την Ανατολική και ιδίως για την περιοχή της Ελλάδας και της άλλοτε Ιωνίας. Εξάλλου η δυτική πλευρά της αυτοκρατορίας εκτείνονταν μέχρι και την σημερινή Ισπανία. Όμως και εκεί, ήδη από το 325, και δηλαδή πολύ προτού αναλάβει την αυτοκρατορία ο Ιουλιανός Φάβιος Κλαύδιος, ο Χριστιανισμός είχε μεταδοθεί ως φωτιά. Μάλιστα η εξάπλωση του Χριστιανισμού ήταν τέτοια, ώστε εις το απώτερο άκρο της δυτικής Ελλάδας, όπως π.χ. στη νήσο Κέρκυρα, ο Χριστιανισμός αποτελούσε πλειοψηφία ήδη από την εποχή του Διοκλητιανού. Κατά την εποχή δε της επίσκεψης του Ιουλιανού στην Αντιόχεια, εύρεν αυτήν ο αυτοκράτορας πλήρως σχεδόν εκχριστιανισμένη.
Περί της επιβολής του Χριστιανισμού δια της βίας
Ως ελέχθη ανωτέρω, ο Χριστιανισμός εις το δυτικότερο τμήμα της Ελλάδας [και αυτό είναι που έχει ιδιαίτερη σημασία για τους Έλληνες], εις την νήσο Κέρκυρα κατά την εποχή του αυτοκράτορα Διοκλητιανού και παρά τους διωγμούς,, είχε γίνει η πλειοψηφία της νήσου. Μάλιστα η ιστορία του εκχριστιανισμού αυτού του δυτικότερου τμήματος της Ελλάδας, αποδεικνύει πως κάθε άλλο παρά με την βία εξαπλώθηκε η Θεία Διδασκαλία των Ευαγγελίων. Αντιθέτως μεταδόθηκε άοπλα και νίκησε τα όπλα. Η δε υποτιθέμενη βία της μετάδοσής της αφορούν απλά απαγορευτικά διατάγματα της αρχαίας θρησκείας και όχι διωγμούς, ως των παγανιστικών.




Ξύλινο κεφάλι προχριστιανικού ξόανου σλαβικού θεού, που ανακαλύφθηκε σε λίμνη της Πολωνίας «θύμα» του εχριστιανισμού των Σλάβων. (Πηγή: Περιοδικό Ιχώρ, τεύχος 42, άρθρο «Η Ελληνική συμβολή στον εκπολιτισμό «πασών των Ρωσιών», Βασίλης Μυσύρης σ. 73)
Ο Βλαδίμηρος ήταν παγανιστής, πιστός στον αργυροκέφαλο και αιμοβόρο θεό Περούν. Μικρός είχε βαπτισθεί Ορθόδοξος από την χριστιανή γιαγιά του, την θρυλική Όλγα. Όταν έγινε ηγεμόνας και είχε πεθάνει η Όλγα, επανήλθε στην παραδοσιακή θρησκεία των Roska. Η Ρωσία εκείνη την εποχή βρισκόταν στο τελευταίο σκαλοπάτι της εξαθλίωσης, στυγερή και άγρια, μ’ ένα θρήσκευμα αιμοχαρές και με ήθη θηριώδη. Εθεωρείτο ότι κατείχε την έσχατη θέση στην ιεραρχία των αναγνωρισμένων κρατών… Ο Βλαδίμηρος , πιστεύοντας ότι η επιγαμία ήταν τελειωμένη, άρχισε να κωλυσιεργή το ζήτημα της βάπτισης. Και τότε μπήκαν σε ενέργεια τα μεγάλα μέσα της βυζαντινής πανουργίας. Κατά την διάρκεια του γεύματος που παρετέθη προς τιμή της νύφης, η Άννα έριξε κρυφά στο ποτήρι που έπινε κρασί ο παρακαθήμενος τσάρος μια μυστηριώδη σκόνη και ο Βλαδίμηρος ξαφνικά τυφλώθηκε! Την επομένη η πριγκίπισσα διεμήνυσε στον μνηστήρα της: «Θέλεις να θεραπευτείς; Βαπτίσου και τα σκοτάδια θα φύγουν από τα μάτια σου…» Τι να κάνει ο δύσμοιρος Βλαδίμηρος; Μπήκε στην κολυμβήθρα και, ω του θαύματος, ξαναβρήκε το φως του! Και τότε αναφώνησε «Νυν γιγνώσκω τον αληθινό Θεό». Είναι αλήθεια ότι οι αρχέγονοι λαοί ουδέποτε παραδέχθηκαν την ικανότητα της ανθρώπινης γνώσης και της επιστήμης. Κάθε τι που δεν μπορούσαν να εξηγήσουν , το απέδιδαν σε υπερφυσικές δυνάμεις και γι αυτό απέδωσαν το θαύμα σε γιατρειά των ματιών του τσάρου. Έτσι οι αξιωματούχοι που περιστοίχιζαν τον ηγεμόνα τους, διαπιστώνοντας ότι πρόκειται περί γεγονότος υπεράνω των ανθρωπίνων δυνάμεων, έτρεξαν και αυτοί να βαπτισθούν…. Ο Βλαδίμηρος μετά την βάπτισή του, έδωσε εντολή να γκρεμίσουν τα ξόανα των Σλαβικών θεών και διέταξε να προσδέσουν τον θεό Περούν στην ουρά ενός αλόγου και να τον τραβήξουν έως τον ποταμό Βορυτσήβο. Στην συνέχεια, αφού επήλθε η κάθαρση, πέταξαν τον ταλαίπωρο Περούν στο ποτάμι (Πηγή: Περιοδικό Ιχώρ, τεύχος 42, άρθρο «Η Ελληνική συμβολή στον εκπολιτισμό «πασών των Ρωσιών», Βασίλης Μυσίρης σσ. 71-73)
Μυθοπλάστης: Βασίλης Μισύρης
Απάντηση: Αυτά λέει η πέραν κάθε φαντασία ιστορία του Μισύρη Βασίλη χωρίς βέβαια να παρουσιάζει βιβλιογραφία. Η πραγματικότητα είναι διαφορετική:
Κατά τον Ρώσο χρονογράφο Νέστορα, ο Βλαδίμηρος κατά τα πρώτα έτη της ηγεμονίας του έδειχνε μεγάλο ζήλο υπέρ της ειδωλολατρίας και ήταν έκδοτος στις σαρκικές ηδονές. Εκτός των 4 νόμιμων συζύγων είχε εν Βησεγορόδ τριακόσιες παλλακίδες, τριακόσιες άλλες εν Βελογορόδκα και διακόσιες εν Βεροστόβ…ο Βλαδίμηρος άρχισε να αποστρέφεται το αίμα και να ανέχεται την χριστιανική πίστη στο κράτος του, και ζητούσε όπως εγκαταλείψει την ειδωλολατρία και ασπαστεί νέο θρήσκευμα. Άρχισαν να συρρέουν τότε στο Κίεβο όχι μόνο Χριστιανοί αλλά και Μωαμεθανοί και Ιουδαίοι, εκ των σοφότατων θεολόγων, όπως ελκύσουν τον μεγάλο ηγεμόνα στα δόγματά τους. Πάντες ούτοι προσπάθησαν να τον κατηχήσουν. Και οι μεν Μωαμεθανοί παριστάνοντας σε αυτόν τον παράδεισο τους με ωραίους ουρί γοήτευαν αυτόν, αλλά η περιτομή εφάνηκε στον Βλαδίμηρο ως βδελυρή πράξη, η δε απαγόρευση χρήσεως οίνου ως αντιτιθέμενη στις έξεις του ρωσικού βίου, γι αυτό και τους απέπεμψε· ομοίως επιδέχθηκε τα υπό των Γερμανών καθολικών προτεινόμενα, λέγοντας ότι την χριστιανική θρησκεία πρώτα την γνώρισαν οι Ρώσσοι στην Κωνσταντινούπολη, όπου δέχθηκε το βάπτισμά και η μαμή του Όλγα.
Τους Ιουδαίους του ρώτησε ποια είναι η πατρίδα τους, οι δε ραβίνοι απάντησαν ότι ήταν η Ιερουσαλήμ, από της οποίας όμως η οργή του Θεού διέσπειρε αυτούς επί του προσώπου της γης. «Πώς», αναφώνησε ο Βλαδίμηρος, «τολμάτε να κατηχήσετε άλλους; Δεν θέλομε να καταντήσουμε απάτριδες ως εσείς». Εν τέλει ένας Έλληνας φιλόσοφος, του οποίοι η ιστορία δεν τήρησε το όνομα, ανέπτυξε στον ηγεμόνα το πνεύμα της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης, την ισσοροπία της δημιουργίας, του λαού του Θεού, της ενσάρκου ανομίας και τις ιστορίες του Χριστιανισμού και των επτά Οικουμενικών Συνόδων. Μετά ταύτα παρουσίασε σε αυτόν την εικόνα της δευτέρας Παρουσίας, όπου φαίνονταν οι μεν δίκαιοι να μεταβαίνουν στον παράδεισο, οι δε αμαρτωλοί στην κόλαση. Ο Βλαδίμηρος κατάπληκτος γενόμενος προς του θεάματος, αναφώνησε: «Οποία μακαριότης των δικαίων και οποία κακοδαιμονία των αμαρτωλών», «Βαπτίσθητι λοιπόν», αποκρίθηκε ο Έλληνας φιλόσοφος, «και ο παράδεισος έσται ο κλήρος σου»
Ο Βλαδίμηρος ζήτησε την γνώμη των μεγιστάνων περί του μέλλοντος θρησκεύματος της χώρας, και αυτοί συμβούλεψαν αυτόν, όπως αποστείλει αντιπροσώπους τους στις διάφορες χώρες να πληροφορηθούν αυτοί εκ του σύνεγγυς τις των λαών λατρεύει αξιοπρεπέστερο Θεό. Επικεπτόμενοι αυτοί αυτές, έμειναν κατάπληκτοι μόνο εκ της μεγαλοπρεπής τελετής της ιερής μυσταγωγίας, που τελέσθηκε από τον πατριάρχη στο ναό της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη «Η μεγαλοπρέπεια της εκκλησίας», αναφέρει ο Καραμζίν, «η πολυτέλεια των ιερατικών αμφίων, ο κόσμος του θυσιαστηρίου, η ευωδιά των θυαμάτων, η μελωδία των χορών, η σιγή του λαού, η θεία και μυστηριώδης σεμνότητα των αγιστειών, τοσούτο εξέπληξε τους Ρώσους πρέσβεις, ώστε νόμισαν τον ναό εκείνο ως αληθές του Θεού ενδιαίτημα». Επανακάμψαντες αυτοί στο Κίεβο, ανάφεραν ότι γνώρισαν την ελληνική θρησκεία, αποποιούνταν να γνωρίσουν κάποια άλλη. Ο Βλαδίμιρος συγκατατέθηκε να βαπτισθεί. Προς τούτο όμως κατέλαβε την ελληνική πόλη Χερσώνα στην Ταυρική και ανήγγειλε προς τους αυτοκράτορες του Βυζαντίου Βασίλειο και Κωνσταντίνο, ότι ήθελε να παντρευτεί της αδελφής τους Άννας. Αυτοί αποδέχτηκαν την πρόταση του Βλαδίμιρου, φοβούμενοι εκστρατεία αυτού κατά του Βυζαντίου και ανακοίνωσαν σε αυτόν αξίωση όπως αποδεχτεί την χριστιανική θρησκεία. Ο Βλαδίμηρος συγκατατέθηκε αλλά ζήτησε ως δείγμα φιλίας να αποστείλουν πρώτα την αδελφή τους. Ο Μητροπολίτης Χερσώνας και οι ακόλουθοι Βυζαντινοί κληρικοί ετέλεσαν διαδόχως το βάπτισμα τους αρραβώνες και τους γάμους. (Πηγή: Θ. Βελλιανίτης, Λογογράφος, πρώην υπουργός, Μεγάλη Ελληνική εγκυκλοπαίδεια, τόμος ζ΄, σσ. 396 - 397)
Ο Βασίλης Μυσίρης, πότε λέγει πως ο θεός αυτός είναι αιμοβόρος, πότε πως τον έδεσαν τον θεό (!) πίσω από ένα άλογο και τον έσερναν ως ταλαίπωρο (!) και λυπάται για το ξύλινο ξόανο και τον εκχριστιανισμό των Σλάβων, μυθοπλάθωντας και κατασκευάζοντας τον εκχριστιανισμό τους κατά το παγανιστικό ψευδές ήθος. Ο Μισύρης πότε λοιπόν κατασκευάζει μυστηριώδη φάρμακα και ενοχοποιεί την Άννα για να εξηγήσει τον εκχριστιανισμό του Βλαδίμηρου, πότε γνωρίζει τι είπε η Άννα στον Βλαδήμηρο και πότε κατηγορεί τους ειδωλολάτρες Ρώσους ως αρχέγονους λαούς που δεν είχαν ιδέα από επιστήμη, την οποία καταχωρεί στα χέρια των Βυζαντινών που εξαπατούν τους Ρώσους με γιατροσόφια, πότε κατηγορεί τους Ρώσους αξιωματικούς ειδωλολάτρες ως επιρρεπείς στις υπερφυσικές εξηγήσεις. Πραγματικά ο Μυσίρης ξεπέρασε κάθε όριο αντιφατικού αχταρμά προς εύρεση της παγανιστικής «αλήθειας» γύρω από τον εκχριστιανισμό των Σλάβων.
Άραγε σήμερα μετά περίπου 80 χρόνια άθεου κομμουνισμού στην Ρωσία, μήπως οι Ρώσοι εκχριστιανήσθηκαν και πάλι με κάποια πανουργία των Βυζαντινών;
Βιβλιογραφία
01. Νέστορος «Χρονικόν» (Μόσχα 1851)
02. Καραμζίν Ν., «Ιστορία της αυτοκρατορίας της Ρωσίας» (Πετρούπολη 1859)
03. Βαθμολογική Βίβλος (Στεπανάγια Κνίγκ), Μητροπολίτου Μόσχας Μακαρίου, «Γενεαλογική Βίβλος»
04. Σολοβιέφ Σ. Μ. «Ιστορία της Ρωσίας» (Πετρούπολη 1879)
05. Ροζιώφ Ν. «Προέλευση του Ρωσικού μοναρχισμού» (Πετρούπολη 1896)
06 .Ζάμπλιν Ι. «Ήθη Ρώσων ηγεμόνων» (1871)
07. Πλατόνωφ Σ. Π. «Μαθήματα Ρωσικής Ιστορίας» (Πετρούπολη 1900)
08. Λεσκώφ Β. «Ρωσικός λαός και Μοναρχία»
09. Ομπλίνσκιη Μ. «Μοναρχία και Γραφειοκρατία στην Ιστορία της Ρωσίας» (Μόσχα 1925)
10. Πακρόβσκιη Μ., «Ρωσική Ιστορία από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του Ιθ΄ αιώνος» (Μόσχα 1926)
Εγκυκλοπαίδειες
1. Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια
2. Le civilta, Vol. II Roma – Bisanzio – Gli Arabi, Vallardi Edizioni Periodiche, Milano 1963
3. Εγκυκλοπαίδεια Χάλεϋ
4. Παγκόσμια Χριστιανική Εγκυκλοπαίδεια
5. Σύγχρονη Σχολική Εγκυκλοπαίδεια. Εκδόσεις Πιπέρη Σωτήρα
6. Εγκυκλοπαίδεια Γιοβάνη
Περιοδικά
1. Άβατον, τεύχος 44
2. Ιχώρ, τεύχος 42
3. Discovery Science, Φεβρουάριος 2006
Βιβλία
1. Ιστορία της Εκκλησίας της Κέρκυρας – από της συστάσεως αυτής μέχρι του νυν, Σπυρίδωνος Παπαγεωργίου, Διδάκτορος της Θεολογίας και Φιλολογίας & καθηγητού, Κέρκυρα, Χρωμοτυπολιθογραφείον Αδελ. Γ. Ασπιώτη, 1920
Διαδίκτυο
1. http://www.discoveryscience.gr/data/pdf/issue9a.pdf
Επιπλέον Βιβλιογραφία
01. Νέστορος «Χρονικόν» (Μόσχα 1851)
02. Καραμζίν Ν., «Ιστορία της αυτοκρατορίας της Ρωσίας» (Πετρούπολη 1859)
03. Βαθμολογική Βίβλος (Στεπανάγια Κνίγκ), Μητροπολίτου Μόσχας Μακαρίου, «Γενεαλογική Βίβλος»
04. Σολοβιέφ Σ. Μ. «Ιστορία της Ρωσίας» (Πετρούπολη 1879)
05. Ροζιώφ Ν. «Προέλευση του Ρωσικού μοναρχισμού» (Πετρούπολη 1896)
06 .Ζάμπλιν Ι. «Ήθη Ρώσων ηγεμόνων» (1871)
07. Πλατόνωφ Σ. Π. «Μαθήματα Ρωσικής Ιστορίας» (Πετρούπολη 1900)
08. Λεσκώφ Β. «Ρωσικός λαός και Μοναρχία»
09. Ομπλίνσκιη Μ. «Μοναρχία και Γραφειοκρατία στην Ιστορία της Ρωσίας» (Μόσχα 1925)
10. Πακρόβσκιη Μ., «Ρωσική Ιστορία από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του Ιθ΄ αιώνος» (Μόσχα 1926)