|
|
Μια σελίδα που αποδεικνύει πως ο νεο-εποχίτικος τύπος, έχει καταπέσει με ταχύτητα στα πλοκάμια του ανήλεου θρησκευτικού φανατισμού. Ενός φανατισμού τρελού και μόρου, που οδηγεί πτυχιούχους αρθογράφους, υπό το δήθεν σιντόνι της ελληνικότητας, σε ύβρεις κατά της λογικής, της μάθησης και της αλήθειας καταβυθίζοντας ανημέρωτους αναγνώστες, στα χαμηλότερα βάραθρα της μισαλλοδοξίας.
|
|
Απολογητής: Αποφασίσθηκε για μια φορά η ολοκληρωτική απάντηση σε αυτό το άρθρο του Δαυλού ελαφρώς αναλυτικά, για τρεις λόγους:
1. Για να αποδειχθεί το αστείο και το τραγικό μαζί της Δαυλικής παιδείας (παραπαιδείας – επίπλαστης μορφώσεως)
2. Για το αντισυνταγματικό, ανθελληνικό και αντικρατικό εξώφυλλο του ναρκωτικού – περιοδικού, με σήμα το ξύλο το απελέκητο που αναφλέγεται με φλόγα αντιχριστιανικής κολάσεως
3. Για να αποδειχθεί πως η Αγία Γραφή δεν μπορεί να ερμηνευτεί άνευ του Αγίου Πνεύματος της Αληθείας της Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Α΄ Προς Τιμόθεον, Κεφ. Ε΄ «18 λέγει γὰρ ἡ γραφή· βοῦν ἀλοῶντα οὐ φιμώσεις. καί· ἄξιος ὁ ἐργάτης τοῦ μισθοῦ αὐτοῦ»
Ο Δαυλός διαγράφει στο χαρτί τον Ιησού Χριστό (άλλωστε μόνο εκεί μπορεί να Τον διαγράψει). Όμως αν ήθελε ο Ιησούς Χριστός να διαγράψει τον Δαυλό, όπως και κάθε άλλο Δαυλό, τότε ο τελευταίος θα είχε εξαφανιστεί από προσώπου σύμπαντος. (Έπειτα σου λένε οι παγανιστές πως ο Ιησούς Χριστός που υπάρχει, δεν είναι πανάγαθος. Δεν έχουν γνώση της αγαθότητας, γι' αυτό τα λένε αυτά.)
«Ιησούς: Κήρυκας μίσους, διχασμού και ανθελληνισμού, αποκάλυψη του ρόλου του από τα ίδια τα ευαγγέλια»
«Ο σερ Χιου Τζόουνς μιλά στον Δ για τους αρχαιοέλληνες θεούς»
(Πηγή: Περιοδικό Δαυλός, τεύχος 272 – 273, εξώφυλλο)
Είναι πάγια τακτική των παγανιστών & αρχαιολατρών, να εμφανίζουν μεν την επιστημονική τους κατάρτιση στα άρθρα τους, αλλά ταυτόχρονα να αποκρύπτουν το επαγγελματικό τους όνομα. Η σκεπτική γύρω από αυτή την τακτική δίδει τα ακόλουθα συμπεράσματα
1. Αν ο νεοπαγανιστής αρθογράφος κατέχει όντως την επιστημονική κατάρτιση που δηλώνει ενώ ταυτόχρονα αποκρύβει το πραγματικό του όνομα, σημαίνει πως φοβάται να εκτεθεί ως επιστήμονας, βάση των συλλογισμών (παραλογισμών) που κάνει. Απλά αναφέρει την επιστημοσύνη του για να δώσει κύρος στο παράλογο άρθρο του, ανάμεσα στους απαίδευτους.
2. Αν δεν είναι επιστήμονας, όπως άλλωστε δεν είναι εκείνος που το ψευδώνυμο δηλώνει, τότε ο αρθογράφος είναι αστοιχείωτος επιστημονικά και προσπαθεί να δώσει αξία στα παράλογα λεγόμενά του, βάση της ιδιότητας του δήθεν επιστήμονα.
Η τακτική τους δηλαδή είναι: Και ο σκύλος χορτάτος και η πίττα ολόκληρη
Γιά τα πλείστα εδάφια της Παλαιάς ∆ιαθήκης ρατσιστικού, ανήθικου, απάνθρωπου, ανθελληνικού κ.λπ. περιεχομένου [όπως π.χ. «εξεγερώ τα τέκνα σου, Σιών, επί τα τέκνα των Ελλήνων» («Ζαχαρίας», θ΄ 13- 15), «Καί εξολοθρεύσω Κρήτας» («Ιεζεκιήλ», κε΄ 16-17) κ.λπ.] έχει γίνει αρκετός λόγος σε προηγούμενα τεύχη μας (154, 164-165, 169, 171, 193 κ.ά.). Βρισκόμενοι σε κατάσταση άμυνας οι οπαδοί τού ελληνοχριστιανικού ιδεολογήματος άρχισαν να κάνουν λόγο για αποβολή της «Παλαιάς Διαθήκης» από τον Κανόνα της Εκκλησίας, επειδή αναφέρεται σε κηρύγματα μίσους και διχόνοιας της εβραϊκής ιστορίας. Θέτουν όμως παράλληλα την «Καινή ∆ιαθήκη» στο απυρόβλητο, διότι -σύμφωνα με τα λεγόμενα τους- μέσα στα κείμενά της διδάσκεται η αγάπη, έχει επηρεαστεί κι είναι σε πλήρη αρμονία με το αρχαιοελληνικό πνεύμα. Ο χωρισμός της «Παλαιάς» από την «Καινή ∆ιαθήκη» δεν μπορεί βέβαια να γίνει, διότι ο ίδιος ο Ιησούς λέει: «∆έν ήλθα για να καταλύσω το νόμο ή τους προφήτες, αλλά για να τον συμπληρώσω» («Κατά Ματθαίον», ε΄ 17), «αν πιστεύετε στον Μωϋσή, πιστεύετε και σε μένα, γιατί για μένα εκείνος έγραψε και αν δεν πιστεύετε στα γραπτά εκείνου, πώς θα πιστέψετε στα λόγια μου; (Κατά Ιωάννη, ε΄ 46 – 47). Στο παρόν άρθρο θα δείξουμε ότι από τα ίδια τα κείμενα της «Καινής ∆ιαθήκης» δεν προκύπτει καμιά διαφορά από την «Παλαιά», γιατί και τα δύο βιβλία παραμένουν αδιάσπαστα τόσο στις «ιδέες» όσο και στις «διαθέσεις», ο δε Ιησούς Χριστός δεν είναι κήρυκας αγάπης, όπως προβάλλεται, αλλά αντιθέτως προβαίνει σε κηρύγματα μίσους, διχόνοιας, διχασμού κι έντονου μισελληνισμού.
Ανθελληνικά Εδάφια…
Για τα ανθελληνικά εδάφια έχει γίνει λόγος σε άλλη ενότητα, που αποδεικνύει το αμαθές και το εθνικιστικό σύμπλεγμα του κατήγορου. Δεν χρειάζεται να αναφερθεί κανείς εδώ εκτεταμένα. Το τραγικό της υπόθεσης είναι πως ο αρθογράφος επικαλείται και «πλουσιότατη» βιβλιογραφία για να αποδείξει τους ισχυρισμούς του: περιοδικό Δαυλός τεύχη 154, 164-165, 169, 171, 193 κ.α.. Δηλαδή ουσιαστικά η βιβλιογραφία του πάνω στο ζήτημα των ανθελληνικών εδαφίων της Βίβλου είναι το ένα και αυτό ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ. Αυτό το θέτει ως απόδειξη των ισχυρισμών του ο Ίων Δημόφιλος. Ας έχει.
Αποβολή Παλαιάς Διαθήκης…
Ο Ιών Δημόφιλος φαίνεται πως αστειεύεται όταν λέγει πως η Βίβλος θα αποβληθεί από τον Κανόνα της Εκκλησίας. Δεν αποβλήθηκε ακόμη και τον καιρό των παγανιστικών διωγμών των ισχυρών αυτοκρατόρων. Πώς φαντάζεται ότι θα αποβληθούν τώρα, μετά από 2000 χρόνια εν μέσω δημοκρατίας, ένεκα στημένων παρεξηγήσεων που διαδίδουν ηλεκτρολόγοι - μηχανολόγοι; Ασφαλώς δεν γνωρίζει μήτε το σύνταγμα της Ελλάδας (Τμήμα Β΄, άρθρο 3 § 3) ο Ίων.
Ο χωρισμός της Παλαιάς από την Καινή δεν μπορεί να γίνει…
Εις επιβεβαίωση των άνω, μόνος του ο αρθρογράφος αντιλαμβάνεται, έστω και δύσκολα, πως δεν είναι δυνατόν ελληνοχριστιανός (Ορθόδοξος) να αποβάλλει ένα από τα δύο βιβλία διότι όπως και ο ίδιος απέδειξε είναι αχώριστα. Άραγε πως συμπέρανε πως θα αποβληθεί η Π.Δ. και μάλιστα από τον κανόνα;
Θα δείξουμε…
Ο απολογητής δεν θα δείξει, αλλά θα αποδείξει, πως το άρθρο του Ίων Δημόφιλου είναι μια μέτρια δημαγωγία, που αυτά που υποστηρίζει όχι μόνο δεν υφίστανται αλλά και πως η φωτογραφία που χρησιμοποιεί είναι αντισυνταγματική, ανθελληνική και προσβλητική για την πλειοψηφία του ΜΕΓΑΛΟΥ Ελληνικού ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ έθνους.
«Ήταν μερικοί Έλληνες μεταξύ εκείνων που είχαν ανεβεί, για να προσκυνήσουν κατά την εορτή. Αυτοί λοιπόν ήλθαν στον Φίλιππο, ο οποίος ήταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας και τού είπαν: “Κύριε, θέλουμε να δούμε τον Ιησού”. Έρχεται ο Φίλιππος και το λέει στον Ανδρέα και ο Ανδρέας κι ο Φίλιππος το λέγουν στον Ιησού. Ο Ιησούς αποκρίθηκε σ’ αυτούς: “Ήλθε η ώρα για να δοξαστεί ο υιός τού ανθρώπου”» («Κατά Ιωάννην», ιβ΄ 20-23). Αυτό είναι το περίφημο απόσπασμα στο οποίο κατά κόρον αναφέρονται οι ελληνορθόδοξοι, στην προσπάθειά τους να απαντήσουν στις επικρίσεις που δέχονται για το ανθελληνικό μένος των ιουδαϊκών Γραφών και να αποδείξουν ότι ναι μεν η «Παλαιά ∆ιαθήκη» αποπνέει μίσος για τους Έλληνες, ο Ιησούς όμως ήταν πολύ διαφορετικός κι έβαλε τα πράγματα στη θέση τους.
Εδώ πρέπει να διευκρινίσουμε ότι δεν πρόκειται για Έλληνες το γένος, και αυτό γίνεται φανερό από το ίδιο το κείμενο. Ας εξετάσουμε με προσοχή το επίμαχο απόσπασμα. Κατ’ αρχήν οι «Έλληνες» αυτοί ανέβαιναν να προσκυνήσουν στην εορτή. Για μας τους Έλληνες ένα από τα κυριότερα χαρακτηριστικά της φυλής μας είναι η υπερηφάνεια. Ο υπερήφανος επιδεικνύει τον εαυτό του, αλλά, για να το επιτύχει αυτό, δεν πρέπει να συρρικνώνει το σώμα του, αλλά να υιοθετήσει ένα ευθυτενές παράστημα και ανάλογο βάδισμα. Ο υπερήφανος δεν φοβάται. Δεν γονατίζει. Δεν προσκυνά. Κατά τον Ξενοφώντα δεν είναι γνώρισμα των Ελλήνων το προσκύνημα ούτε θεών ούτε ανθρώπων, το προσκύνημα είναι ίδιον των βαρβάρων. Δεν σέρνεται ο Έλληνας για να εγείρει τον οίκτο τού «θεού» του. Δεν επιζητεί καν τον οίκτο τού θεού του για τη «σωτηρία» του. Γνωρίζει ότι μέσα στη φύση είναι και η ευτυχία και η συμφορά και τις καλοδέχεται και τις δύο. Ο υπερήφανος δεν σκύβει το κεφάλι του μπροστά σε κανέναν, ούτε ακόμη και μπροστά στο «θεό» τον ίδιο. Όταν οι Αργοναύτες συνάντησαν τον Απόλλωνα, μας ιστορεί ο Απολλώνιος ο Ρόδιος στα «Αργοναυτικά» (Β΄ 674-684), «θαμπώθηκαν όταν τον είδαν και κανείς τους δεν τόλμησε να σηκώσει τα μάτια να κοιτάξει τα λαμπερά εκείνα μάτια τού θεού. Στάθηκαν ρίχνοντας το βλέμμα τους στη γη». Δεν έπεσαν οι ίδιοι στη γη, στάθηκαν όρθιοι, κατεβάζοντας απλά το βλέμμα τους από σεβασμό προς το θεό. Οι Έλληνες επομένως ποτέ δεν προσκυνούσαν. Έτσι κι αλλιώς οι Έλληνες «θεοί» είχαν τελείως διαφορετική έννοια από την ιουδαϊκή έννοια «θεός», όπως και η σχέση των Ελλήνων με τους «θεούς» ήταν τελείως διαφορετική από εκείνη των Ιουδαίων με το «θεό» τους.
Ακόμα κι αν προσκυνούσαν όμως αυτοί που περιγράφει ο Ιωάννης, ανέβαιναν για να προσκυνήσουν στην εορτή. Ποια ήταν αυτή η εορτή; Λίγες παραγράφους νωρίτερα μας πληροφορεί ότι επρόκειτο για το Πάσχα, τη μεγάλη αυτή εβραϊκή εορτή: Και συνεχίζει: «Την επόμενη μέρα πολύς κόσμος είχε έρθει για την εορτή· όταν άκουσαν ότι έρχεται ο Ιησούς στα Ιεροσόλυμα, πήραν κλάδους από φοίνικες και βγήκαν προς προϋπάντησή του κι έκραζαν: “Ωσαννά, ευλογημένος να είναι εκείνος που έρχεται στο όνομα τού Κυρίου (τού Γιαχβέ), ο βασιλεύς τού Ισραήλ”. Ο δε Ιησούς βρήκε ένα μικρό όνο κι κάθισε επάνω του, καθώς ήταν γραμμένο. Μη φοβάσαι, θυγατέρα Σιών, να ο βασιλεύς σου, έρχεται καθισμένος σ’ ένα πουλάρι όνου». To κείμενο μας μιλάει για το βασιλέα τού Ισραήλ, όχι το βασιλέα της Ελλάδας και τη θυγατέρα Σιών, όχι για τη θυγατέρα Ελλάδα. Το τι σχέση έχουν όλα αυτά με τους Έλληνες, μόνον οι ελληνορθόδοξοι κύκλοι μπορούν να «ερμηνεύσουν».
Επικρίσεις για το ανθελληνικό μένος των Ιουδαϊκών γραφών…
Όπως έχει δειχτεί αλλού δεν υπάρχει κανένα ανθελληνικό μένος στις Ιουδαϊκές γραφές. Αντιθέτως υπάρχει ενδιαφέρον του Θεού για το ελληνικό ποίμνιο της Κρήτης. Το ανθελληνικό μένος λοιπόν, δεν είναι τίποτα άλλο παρά αστοχίες συλλογισμών και πληροφόρησης του Δαυλικού άρθρου του Ίων Δημόφιλου.
Δεν είναι Έλληνες το γένος …Α΄
Ο Ίων έφτασε σε αυτό το συμπέρασμα, αφού ως λέγει εξέτασε με προσοχή το επίμαχο εδάφιο. Όφειλε όμως να εξετάσει ένα άλλο εδάφιο με την ίδια και περισσότερη προσοχή, το οποίο σαφώς μας αποδεικνύει πως αυτοί που ο Δημόφιλος δεν θέλει να είναι Έλληνες, τελικά ήσαν Έλληνες το γένος διότι δεν ήσαν Έλληνες το θρήσκευμα, εφόσον αν ήσαν Έλληνες το θρήσκευμα δεν θα πήγαιναν στην εορτή του Πάσχα για προσκύνηση. Άλλωστε και ο Ίων Δημόφιλος διαχωρίζει μεταξύ Ελλήνων στο γένος και Ελλήνων στο θρήσκευμα («…γίνεται σαφής διάκριση: Είναι «Ελληνίδα Συροφοινίκισσα στό γένος»») στην ενότητα περί αυθεντικών Ελλήνων.
Δεν είναι Έλληνες το γένος… Β΄
Ο Ίων Δημόφιλος επιμένει και πάλι να αποδείξει πως δεν ήσαν εκείνοι οι ανεβαίνοντας στην εορτή του Πάσχα Έλληνες το γένος εφόσον δεν ήσαν υπερήφανοι! Αναρωτιέται κανείς αν χαρακτηριστικό του γένους είναι η υπερηφάνεια! Ασφαλώς ο Ίων Δημόφιλος δεν έχει ιδέα τι εστί γένος. Το γένος λοιπόν είναι σύνολο ανθρώπων, κοινωνικό ή πολιτικό, που κατάγεται από κοινό γενάρχη (προπάτορα). Στην αρχαία Αθήνα υπήρχαν πολλά γένη που προέρχονταν από πολλούς και διαφορετικούς γενάρχες.
Ο Ίων Δημόφιλος τι αποδείξεις έχει για την καταγωγή κείνων των Ελλήνων που ανέβαιναν στα Ιεροσόλυμα, όταν συγγράφει τέτοιες παραδοξολογίες; Γι’ αυτόν βέβαια το γένος, και δηλαδή η καταγωγή ορίζεται από παράγοντες όπως π.χ. «προσκύνημα» (θρησκεία, δουλεία κ.λ.π.), «βάρβαρος» (ομιλία), «οίκτος», «σωτηρία», «κατεβάζω το βλέμμα», «στέκομαι όρθιος», «σεβασμός προς τον θεό» κ.α. Και τελειώνοντας τις αστειότητες το άρθρο του καταλήγει στο συμπέρασμα πως οι Έλληνες το γένος δεν προσκυνούσαν!
Προσκύνηση Ελλήνων…
Βλέπε την σελίδα Ικέτες
…Για μας τους Έλληνες ένα από τα κυριότερα χαρακτηριστικά της φυλής μας είναι η υπερηφάνεια…
Δεν έπεσαν οι ίδιοι στη γη, στάθηκαν όρθιοι, κατεβάζοντας απλά το βλέμμα τους από σεβασμό προς το θεό. Οι Έλληνες επομένως ποτέ δεν προσκυνούσαν…
Το άρθρο του Ίων Δημόφιλου εκφράζει μια παράξενη λογική, όπως άλλωστε κάθε φανατικό αντιχριστιανικό άρθρο. Εκτός του ότι «πέτυχε» να αποδείξει πως οι Έλληνες δεν φοβόντουσαν τους θεούς τους, εκτός του ότι «πέτυχε» να αποδείξει πως οι Έλληνες δεν προσκυνούσαν, προστρέχει να «αποδείξει» ότι όποιος είναι υπερήφανος δεν προσκυνά. Προσπαθεί δηλαδή να συνδυάσει μια στάση του σώματος αποκλειστικά με ένα εσωτερικό συναίσθημα. Μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο; Δηλαδή μια στάση να εκφράζει ένα και μόνο αποκλειστικό συναίσθημα; Άραγε είναι ποτέ δυνατόν μια συγκεκριμένη σωματική στάση να αποδείξει τον εσωτερικό κόσμο ενός πιστού ή οποιουδήποτε ανθρώπου; Δηλαδή αν ένας ταπεινός χριστιανός κλεισθεί μέσα σε στενό όρθια στημένο κελί διατηρώντας όρθια στάση, αυτό θα εκληφθεί ως ένδειξη υπερηφάνειας;
Κύφων (Αγγειογραφία του Μουσείου του Λούβρου) (Πηγή: Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος Ιδ΄, σελίδα 588)
Αν αντιθέτως ένας αρχαίος υπερήφανος φιλόσοφος κλεισθεί σε στενό κύφωνα εξαναγκαζόμενος να σκύψει, αυτό θα εκληφθεί ως στάση ταπεινότητας; Συνεπώς δεν παίζει ρόλο η στάση του σώματος, διότι αυτή κάθε φορά είναι μόνο ένα μέσο έκφρασης και ως μέσα έκφρασης οι άνθρωποι σε κάθε εποχή υιοθέτησαν διαφορετικά τέτοια για να εκφράσουν την εσωτερικότητά τους. Το παράδειγμα λοιπόν που περίγραψε ο Ίων Δημόφιλος «κατεβάζοντας απλά το βλέμμα τους από σεβασμό προς το θεό» μπορεί να δείξει πως δεν προσκύνησαν, αλλά δεν μπορεί να εκληφθεί ως ένδειξη υπερηφάνειας των αργοναυτών. Κάθε άλλο. Διότι η υπερηφάνεια σε κάθε εποχή εκφράζεται με διαφορετικούς τρόπους, αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν υπήρχε τότε ταπεινότητα επειδή το σώμα τους δεν ήταν κυρτό. Και ως είδε ο αναγνώστης οι αρχαίοι Έλληνες προσκυνούσαν τους θεούς τους, ενώ και σημαντικότατοι φιλόσοφοι, όπως ο Σπαρτιάτης Χείλων τον 6 αιώνα π.Χ., ένας των 7 σοφών της Ελλάδας, επαινούσαν την ταπεινότητα «Τα μεν υψηλά ταπεινούν τα δε ταπεινά υψούν», όπως το αυτό έπραττε και ο μύθος περί του Δαιδάλου και του Ίκαρου. Βέβαια αυτά είναι λεπτομέρειες του αρχαίου κόσμου και των προγόνων μας για κάτι υπερήφανους Ελληναράδες με όρθια στάση απερίσκεπτης προσοχής.
Η βασιλεία του Ισραήλ…
Σαφώς το κείμενο μιλά για τον βασιλέα του Ισραήλ. Όμως το κείμενο αναφέρεται σε ότι φώναζε ο όχλος. Δεν αναφέρεται σε αυτό που λέει ο Θεός Ιησούς Χριστός. Και Αυτός είπε:
(Κατά Ιωάννη Κεφ. Ι΄ «16 καὶ ἄλλα πρόβατα ἔχω, ἃ οὐκ ἔστιν ἐκ τῆς αὐλῆς ταύτης· κἀκεῖνά με δεῖ ἀγαγεῖν, καὶ τῆς φωνῆς μου ἀκούσουσι, καὶ γενήσεται μία ποίμνη, εἷς ποιμήν. 17 διὰ τοῦτό με ὁ πατὴρ ἀγαπᾷ, ὅτι ἐγὼ τίθημι τὴν ψυχήν μου, ἵνα πάλιν λάβω αὐτήν.»), και (Ιωάννης Κεφ. Ιβ΄ «23 ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίνατο αὐτοῖς λέγων· Ἐλήλυθεν ἡ ὥρα ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου.»)
Τώρα τι είναι πιο σπουδαίο; Αυτό που λέγει ο Θεός ή αυτό που φωνάζει ο όχλος; Ή μήπως αυτό που αναφέρει το άρθρο του Ίων Δημόφιλου;
Αλλά ας σημειωθεί εδώ εγκυκλοπαιδικά πως στην Σιών έθυε και ο Έλληνας Πτολεμαίος ο Φιλωπάτωρ, εις πείσμα του φανατικού άρθρου του Ίων Δημόφιλου.
Με ορμητήριο τις εβραϊκές κοινότητες στην Ελλάδα
Ας μην ξεφύγουμε από το θέμα μας όμως. «Όταν πέρασε την Αμφίπολη και την Απολλωνία (ο Παύλος) ήλθε στή Θεσσαλονίκη, όπου ήταν η συναγωγή των Ιουδαίων και σύμφωνα με τη συνήθειά του πήγε σ’ αυτούς και επί τρία Σάββατα συνδιαλεγόταν μαζί τους πάνω στις γραφές» («Πράξεις», ιζ΄ 1-2). Στην Αθήνα προσέγγισε πρώτα τη συναγωγή των Ιουδαίων, όπου βρήκε ομοεθνείς του για σίτιση (∆άμαρις-Θάμαρ και ∆ιονύσιος), στέγαση, προστασία και ποίμνιο («Πράξεις», ιζ΄ 17) και στη συνέχεια, όταν «πήρε θάρρος», άρχισε να γυρίζει στην αγορά και να μιλά με τους «παρατυγχάνοντας», δηλαδή με τους θαμώνες και τους περαστικούς. Στην Κόρινθο τα ίδια: οι πρώτοι προσήλυτοι ήταν Ιουδαίοι, ο Ακύλας και η σύζυγός του Πρίσκιλλα («Πράξεις», ιη΄ 2). Ο Παύλος μάλιστα φιλοξενήθηκε από τον Ιούστο, που στο σπίτι του μοιράζονταν τον ίδιο τοίχο με τη συναγωγή («Πράξεις», ιη΄ 7). Σε όλες τις πόλεις «διελέγετο εν τή συναγωγή»: («Πράξεις», ιη΄ 4, ιη΄ 19, ιη΄ 26, ιθ΄ 8).
Ας μην ξεφεύγουμε από το θέμα μας όμως…
Ενώ λοιπόν το θέμα του Ίων Δημόφιλου είναι ««ΙΗΣΟΥΣ: ΚΥΡΗΚΑΣ ΜΙΣΟΥΣ, ΔΙΧΑΣΜΟΥ & ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ, ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΡΟΛΟΥ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΙΔΙΑ ΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ», ουδέν έχει εκφέρει επ’ αυτού (κήρυγμα), παρά ασχολείται με Έλληνες, Ιουδαίους, προσκυνήσεις, εορτές και γένη.
Ο Παύλος στην συναγωγή της Θεσσαλονίκης
Ο Ίων Δημόφιλος παρέλειψε στο άρθρο του να προσθέσει, πως αν και ο Παύλος πήγε στην Συναγωγή των Ιουδαίων, εντούτοις λίγους εξ αυτών έπεισε εις τον Χριστιανισμό, περισσότερους δε γνησίους Έλληνες και μάλιστα το γένος (Πράξεις Κεφ. Ιζ΄ «4 καί τινες ἐξ αὐτῶν [των Ιουδαίων] ἐπείσθησαν καὶ προσεκληρώθησαν τῷ Παύλῳ καὶ τῷ Σίλᾳ, τῶν τε σεβομένων Ἑλλήνων πολὺ πλῆθος γυναικῶν τε τῶν πρώτων οὐκ ὀλίγαι.»). Άραγε γιατί του διέφυγε της προσοχής αυτή η σημαντική λεπτομέρεια λίγα μόνο εδάφια από αυτά που εκείνος βλέπει; Οι ηλεκτρολόγοι και μηχανολόγοι δεν θα έπρεπε αν έχουν πάντοτε το νου τους; Ή τα τινάζουν πάντοτε όλα «στο αέρα»;
Βέροια πριν την Αθήνα
Για κάποιο λόγο βιασύνης στο άρθρο του ο Ιών Δημόφιλος ξεχνά να θυμίσει στους αναγνώστες του, πως πριν ο Παύλος πάει στην Αθήνα, πέρασε από την Βέροια. Μάλλον προτίμησε ο Ίων να το αποκρύψει εφόσον εις την Βέροια ο Παύλος είχε περισσότερη επιτυχία τόσο μέσα στις συναγωγές όσο και ανάμεσα σε μορφωμένες και πλούσιες Ελληνίδες αλλά και σε Έλληνες (Πράξεις Αποστόλων, Κεφ Ιζ΄ «10 Οἱ δὲ ἀδελφοὶ εὐθέως διὰ τῆς νυκτὸς ἐξέπεμψαν τόν τε Παῦλον καὶ τὸν Σίλαν εἰς Βέροιαν, οἵτινες παραγενόμενοι εἰς τὴν συναγωγὴν ἀπῄεσαν τῶν Ἰουδαίων. 11 οὗτοι δὲ ἦσαν εὐγενέστεροι τῶν ἐν Θεσσαλονίκῃ, οἵτινες ἐδέξαντο τὸν λόγον μετὰ πάσης προθυμίας, τὸ καθ' ἡμέραν ἀνακρίνοντες τὰς γραφὰς εἰ ἔχοι ταῦτα οὕτω. 12 πολλοὶ μὲν οὖν ἐξ αὐτῶν ἐπίστευσαν, καὶ τῶν Ἑλληνίδων γυναικῶν τῶν εὐσχημόνων καὶ ἀνδρῶν οὐκ ὀλίγοι.»)
Σε όλες τις πόλεις διελέγετο εν τη συναγωγή…
Και όχι μόνο…, αλλά και ως ο Ίων είπε και στην ελληνική αγορά (Πράξεις Κεφ. Ιζ’ «17 διελέγετο μὲν οὖν ἐν τῇ συναγωγῇ τοῖς Ἰουδαίοις καὶ τοῖς σεβομένοις καὶ ἐν τῇ ἀγορᾷ κατὰ πᾶσαν ἡμέραν πρὸς τοὺς παρατυγχάνοντας.») στον Άρειο Πάγο, δημόσια (Πράξεις Κεφ. Ιη΄ «28 εὐτόνως γὰρ τοῖς Ἰουδαίοις διακατηλέγχετο δημοσίᾳ» ) κ.α.(Πράξεις Κεφ. Ιθ΄ «8 Εἰσελθὼν δὲ εἰς τὴν συναγωγὴν ἐπαρρησιάζετο ἐπὶ μῆνας τρεῖς διαλεγόμενος καὶ πείθων τὰ περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. 9 ὡς δέ τινες ἐσκληρύνοντο καὶ ἠπείθουν κακολογοῦντες τὴν ὁδὸν ἐνώπιον τοῦ πλήθους, ἀποστὰς ἀπ' αὐτῶν ἀφώρισε τοὺς μαθητάς, καθ' ἡμέραν διαλεγόμενος ἐν τῇ σχολῇ Τυράννου τινός.»)
Μολονότι τα περισσότερα κείμενα που συμπεριλαμβάνονται στην «Καινή ∆ιαθήκη» είναι γραμμένα στην Ελληνική γλώσσα, αυτό δεν θα έπρεπε να μας προξενεί ούτε ίχνος υπερηφάνειας, αφού ούτε για την Ελλάδα μιλούν, ούτε ελληνικούς σκοπούς εξυπηρετούν. Γράφτηκαν στα Ελληνικά από Εβραίους συγγραφείς (όχι απαραίτητα από αυτούς που δηλώνουν), επειδή οι Εβραίοι για αιώνες είχαν χάσει τη γλώσσα τους. Ελλήνιζαν τόσο στη γλώσσα όσο και στα ήθη. Αθλούνταν, πλένονταν και αποποιούνταν έως και την περιτομή τους, που προσπαθούσαν να την καλύψουν. Κανένα από τα κείμενα είτε της «Παλαιάς» είτε της «Καινής Διαθήκης» δεν απευθύνεται σε Έλληνες. «Αυτούς τους δώδεκα έστειλε ο Ιησούς και τους παράγγειλε τα εξής: “Πρός τους εθνικούς μην πηγαίνετε και στην πόλη των Σαμαρειτών μην μπαίνετε, αλλά πηγαίνετε μάλλον στα χαμένα πρόβατα της γενεάς τού Ισραήλ”». («Κατά Ματθαίον», ι΄ 5-6).
Όταν ο Παύλος αποστέλλει επιστολές προς Εφεσίους, Φιλιππησίους, Θεσσαλονικείς ή Κορινθίους κ.ά., δεν τις αποστέλλει στους Έλληνες των πόλεων αυτών, αλλά στους Εβραίους, που ζουν στις ελληνικές πόλεις και που υπήρξαν οι πρώτοι προσήλυτοι στο Χριστιανισμό, όχι από δική τους αυθόρμητη προσχώρηση αλλά μετά από εντολή που πήραν από τους ραβίνους τους, να υποδυθούν τους πιστούς της νέας θρησκείας. Όπου δηλαδή γίνεται δηλαδή αναφορά για Εφεσίους, εννοείται ότι είναι οι Εβραίοι της Εφέσου κι όχι οι Έλληνες, όταν γίνεται αναφορά στους Κορινθίους, εννοείται ότι πρόκειται για τους Εβραίους της Κορίνθου. Οι Έλληνες δεν είχαν καμιά σχέση με όλα αυτά. Ο Νόμος δεν διδάσκεται στους Έλληνες το γένος. Οι Απόστολοι, γράφει ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος («Εις τας Πράξεις», Ομιλία ΚΕ΄), «δεν κήρυτταν το θείο λόγο σε κανένα παρά μόνο στους Ιουδαίους» («μηδενί λαλούντες τον λόγον ει μη μόνον Ιουδαίοις»: «Πράξεις», ια΄ 19-20) και συνεχίζει: «∆έν το έκαναν αυτό φοβούμενοι τους ανθρώπους, αλλά το έκαναν τηρώντας το Νόμο». Υπήρχαν όμως και κάποιοι Κύπριοι και Κηρυναίοι, οι οποίοι «ελάλουν προς τους ελληνιστάς, ευαγγελιζόμενοι τον Κύριον Ιησούν» («Πράξεις», ια΄ 20)»· και διευκρινίζει ο Χρυσόστομος «Ίσως επειδή δεν γνώριζαν τα Εβραϊκά τους ωνόμαζαν Έλληνες». Στη συνέχεια ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος επανέρχεται στο θέμα («Εις τας Πράξεις», Ομιλία Λ΄): «Συνέβη δε και στό Ικόνιο το ίδιο να μπουν στή συναγωγή των Ιουδαίων και να μιλήσουν έτσι ώστε να πιστέψει μεγάλο πλήθος από τους Ιουδαίους κι από τους Έλληνες». Ως γνωστό, δεν συναντά κανείς Έλληνες στη συναγωγή. Είναι καταφανές πώς πρόκειται για Εβραίους, που έχασαν τη γλώσσα τους και μιλούσαν Ελληνικά.
Ούτε για την Ελλάδα μιλούν [τα Ευαγγέλια]…
Παροξυνόμενο το άρθρο του Δημόφιλου διατίθεται πως τα ευαγγέλια δεν ομιλούν για την Ελλάδα. Άραγε η Θεσσαλονίκη, η Βέροια, η Αθήνα, η Κόρινθος, γνωρίζει ο Ίων που βρίσκονται ή έχει γεωγραφικά μεσάνυχτα; Γνωρίζει γεωγραφία Ελλάδας ή έχει άλλη μακρινή πατρίδα;
Ούτε ελληνικούς σκοπούς εξυπηρετούν [τα Ευαγγέλια]…
Ο Ίων δεν θέλει κανένα Έλληνα να είναι υπερήφανος για τα Ευαγγέλια, διότι δεν εξυπηρετούν Ελληνικούς σκοπούς. Φαίνεται δεν γνωρίζει ποιος είναι ο σκοπός των Ευαγγελικών λόγων: (Κατά Μάρκον Κεφ. Ιστ΄ «15 καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Πορευθέντες εἰς τὸν κόσμον ἅπαντα κηρύξατε τὸ εὐαγγέλιον πάσῃ τῇ κτίσει. 16 ὁ πιστεύσας καὶ βαπτισθεὶς σωθήσεται, ὁ δὲ ἀπιστήσας κατακριθήσεται·»). Άραγε, όταν τα Ευαγγέλια υπόσχονται την σωτηρία των Ελλήνων από τον σωματικό θάνατο, τότε εξυπηρετούν Ελληνικούς σκοπούς, ναι ή όχι; Και όταν μάλιστα εξυπηρετούν σκοπούς αθανασίας, αφθαρσίας και τελειότητας του Ελληνικού έθνους, δεν θα πρέπει να μένει καμιά αμφιβολία. Άραγε ο Ίων Δημόφιλος τι ελληνικούς σκοπούς έχει ανώτερους από τους Ευαγγελικούς;
Κανένα από τα κείμενα της Π.Δ. ή της Κ.Δ. δεν απευθύνεται σε Έλληνες…
Ενώ λοιπόν το άρθρο του Ίων Δημόφιλου όρισε κάποια τμήματα της Π.Δ. ως ανθελληνικά, δηλαδή πως αναφέρονται σε Έλληνες, τώρα ξεχνώντας παθαίνει βιβλιογραφική αμνησία ποδοπατώντας όλα όσα έχει πει με μένος, αγνοώντας την φτηνή βιβλιογραφία του την οποία επικαλείται στο τέλος του.
Βέβαια, το άρθρο του Ίων Δημόφιλου φαίνεται να μην έχει την παραμικρή ιδέα τι και ποιος είναι Έλληνας. Όφειλε να ορίσει τον όρο, εφόσον υποτίθεται θα αποδείκνυε το ανθελληνισμό του Ιησού. Αλλά ας δει κανείς αν η Κ.Δ. τουλάχιστον απευθύνεται και σε Έλληνες (Κατά Μάρκον Κεφ. Ιγ΄«10 καὶ εἰς πάντα τὰ ἔθνη δεῖ πρῶτον κηρυχθῆναι τὸ εὐαγγέλιον.»). Όταν λοιπόν το Ευαγγέλιο της σωτηρίας οφείλει να κηρυχθεί σε όλα τα έθνη, δεν οφείλει να κηρυχθεί και στο έθνος των Ελλήνων; Συνεπώς δεν απευθύνεται και σε Έλληνες; Αλλά αυτό δεν το βλέπει στο άρθρο του ο Ίων. Φαίνεται πως αυτός δεν ανήκει στα έθνη αλλά σε κάποια ιδιαίτερη Αρία φυλή…ίσως από τον Σείριο.
Δεν απευθύνεται σε Έλληνες… Προς τους εθνικούς μην πηγαίνετε…
Εδώ υπάρχει και η αποκάλυψη του ποιον θεωρεί ο Ίων Δημόφιλος Έλληνα. Τον Εθνικό (ειδωλολάτρη) το θρήσκευμα. Έτσι εξηγείται διότι δεν θέλει να αποδεχτεί την Ελληνικότητα των προσκυνητών του (Κατά Ιωάννη Κεφ. Ιβ’ 20 – 23). Αλλά εκεί μιλά για γένη ο Ίων, ενώ εδώ αναιρώντας εαυτό ομιλάει για θρήσκευμα. Οποία αντιφατικότητα! Το αυτό θα δει κανείς και παρακάτω («Κυνηγάει να σκοτώσει ειδωλολάτρες, αιρετικούς κι εθνικούς-Έλληνες δηλαδή»)
Βέβαια αυτά είπε ο Ιησούς προς τους 12. Όμως οι 12 δεν ήσαν οι μόνοι απόστολοι που όρισε ο Χριστός. Διάλεξε και άλλους 70 (+12=81), από τους οποίους οι 52/81 ήσαν Έλληνες –Ελληνιστές, οι 13/81 ήσαν Ρωμαίοι και οι 17/81 ήσαν Εβραίοι – Ιουδαίοι (κατά Λουκάν Ευαγγέλιο Κεφ. Ι΄ «1 Μετὰ δὲ ταῦτα ἀνέδειξεν ὁ Κύριος καὶ ἑτέρους ἑβδομήκοντα», τα ονόματά τους αναφέρονται σε αυτή την σελίδα). Μάλιστα προς αυτούς είπε να δώσουν μαρτυρία στα έθνη (Κατά Λουκά, ΚΕφ. Ι΄ «18 καὶ ἐπὶ ἡγεμόνας δὲ καὶ βασιλεῖς ἀχθήσεσθε ἕνεκεν ἐμοῦ εἰς μαρτύριον αὐτοῖς καὶ τοῖς ἔθνεσιν.»)
Επίσης εδώ, οι Εθνικοί – Έλληνες εξέλαβαν τους Παύλο και τον Βαρνάβα ως Ερμή και Δία. (Πράξεις Κεφ. Ιδ΄ «. 11 οἱ δὲ ὄχλοι ἰδόντες ὃ ἐποίησεν ὁ Παῦλος ἐπῆραν τὴν φωνὴν αὐτῶν Λυκαονιστὶ λέγοντες· Οἱ θεοὶ ὁμοιωθέντες ἀνθρώποις κατέβησαν πρὸς ἡμᾶς· 12 ἐκάλουν τε τὸν μὲν Βαρνάβαν Δία, τὸν δὲ Παῦλον Ἑρμῆν, ἐπειδὴ αὐτὸς ἦν ὁ ἡγούμενος τοῦ λόγου. 13 ὁ δὲ ἱερεὺς τοῦ Διὸς τοῦ ὄντος πρὸ τῆς πόλεως αὐτῶν, ταύρους καὶ στέμματα ἐπὶ τοὺς πυλῶνας ἐνέγκας, σὺν τοῖς ὄχλοις ἤθελε θύειν.»). Αλλά κατά τον Ίων Δημόφιλο, αυτόν τον Έλληνα, τέτοια συνάντηση ποτέ δεν έλαβε χώρο…ή απλά οι Εθνικοί δεν ήσαν Έλληνες ή κάτι άλλο συνέβηκε, ώστε ποτέ οι απόστολοι να μην έλθουν σε επαφή με τους Έλληνες το γένος ή το θρήσκευμα. Θαρρείς και σε όλη την Ελλάδα δεν υπήρχε ούτε ένας Έλληνας. Περίμενε φαίνεται η Ελλάδα να γεννηθεί ο Ίων και να εκδοθεί ο Δαυλός.
…τις αποστέλλει [ο Παύλος τις επιστολές] στους Έλληνες των πόλεων…
Ενώ λοιπόν το άρθρο του Ίων Δημόφιλου κατρακυλά στα βαθιά όνειρα του, προσπαθεί να παρασύρει και άλλους εις αυτά. Ήδη δείξαμε πως ο Παύλος όχι μόνο έπειθε Ιουδαίους αλλά και Έλληνες. Ο Ίων στο άρθρο του απλά προσπερνά τα εδάφια που αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Πρόκειται περί τραγικής περίπτωσης εθνικιστικού αρθρογραφικού συμπλέγματος. Συμπλέγματος που δεν έχει ορίσει εξ αρχής τον ορισμό του έθνους για το οποίο υποτίθεται πως μάχεται.
Εντολή που πήραν από τους ραβίνους τους, να υποδυθούν τους πιστούς της νέας θρησκείας
Και ας δεχτεί κανείς το παράλογο, πως οι Ιουδαίοι πήραν δήθεν εντολή από τους ραβίνους να υποδυθούν τους πιστούς της νέας θρησκείας, ακόμη και όταν κακολογούσαν τον Παύλο (Πράξεις Κεφ. Ιη ΄ «5 Ὡς δὲ κατῆλθον ἀπὸ τῆς Μακεδονίας ὅ τε Σίλας καὶ ὁ Τιμόθεος, συνείχετο τῷ πνεύματι ὁ Παῦλος διαμαρτυρόμενος τοῖς Ἰουδαίοις τὸν Χριστόν Ἰησοῦν. 6 ἀντιτασσομένων δὲ αὐτῶν καὶ βλασφημούντων ἐκτιναξάμενος τὰ ἱμάτια εἶπε πρὸς αὐτούς· Τὸ αἷμα ὑμῶν ἐπὶ τὴν κεφαλὴν ὑμῶν· καθαρὸς ἐγώ· ἀπὸ τοῦ νῦν εἰς τὰ ἔθνη πορεύσομαι»). Τους Έλληνες μάρτυρες και Άγιους του μαρτυρολογίου, ποιος τους έδωσε εντολή να μαρτυρήσουν; Ή μήπως ούτε αυτοί ήσαν Έλληνες; Ο Ίων Δημόφιλος, αυτός ο φιλλέληνας, έχει δημιουργήσει μέσα στην φαντασία του, μια Ελλάδα γεμάτη Ιουδαίους και με τους Έλληνες να απουσιάζουν. Τόσο πατριωτική είναι η επιχειρηματολογία του.
Ο Νόμος δεν διδάσκεται στους Έλληνες το γένος…Ως γνωστό, δεν συναντά κανείς Έλληνες στη συναγωγή.
Τι σχέση μπορεί να έχει το γένος με την θρησκεία; Αλλά εφόσον δεν συναντά κανείς Έλληνες στην συναγωγή, μήπως τους συναντά στην αγορά; (Πράξεις, ΚΕφ. Ιζ΄ «καὶ ἐν τῇ ἀγορᾷ κατὰ πᾶσαν ἡμέραν πρὸς τοὺς παρατυγχάνοντας») ή και εκεί δεν υπήρχε κανείς Έλληνας στο γένος; Και που ήσαν εν τέλει κρυμμένοι οι Έλληνες το γένος; μήπως εκεί, που εξέλαβαν τους Παύλο και τον Βαρνάβα ως Ερμή και Δία; (Πράξεις Κεφ. Ιδ΄ «8 Καί τις ἀνὴρ ἐν Λύστροις ἀδύνατος τοῖς ποσὶν ἐκάθητο, χωλὸς ἐκ κοιλίας μητρὸς αὐτοῦ ὑπάρχων, ὃς οὐδέποτε περιεπεπατήκει. 9 οὗτος ἤκουσε τοῦ Παύλου λαλοῦντος· ὃς ἀτενίσας αὐτῷ καὶ ἰδὼν ὅτι πίστιν ἔχει τοῦ σωθῆναι,10 εἶπε μεγάλῃ τῇ φωνῇ· Ἀνάστηθι ἐπὶ τοὺς πόδας σου ὀρθός. καὶ ἥλατο καὶ περιεπάτει. 11 οἱ δὲ ὄχλοι ἰδόντες ὃ ἐποίησεν ὁ Παῦλος ἐπῆραν τὴν φωνὴν αὐτῶν Λυκαονιστὶ λέγοντες· Οἱ θεοὶ ὁμοιωθέντες ἀνθρώποις κατέβησαν πρὸς ἡμᾶς· 12 ἐκάλουν τε τὸν μὲν Βαρνάβαν Δία, τὸν δὲ Παῦλον Ἑρμῆν, ἐπειδὴ αὐτὸς ἦν ὁ ἡγούμενος τοῦ λόγου. 13 ὁ δὲ ἱερεὺς τοῦ Διὸς τοῦ ὄντος πρὸ τῆς πόλεως αὐτῶν, ταύρους καὶ στέμματα ἐπὶ τοὺς πυλῶνας ἐνέγκας, σὺν τοῖς ὄχλοις ἤθελε θύειν.») ή ήσαν απλά Εθνικοί αυτοί; («Δεν απευθύνεται σε Έλληνες… Προς τους εθνικούς μην πηγαίνετε… »)
…που έχασαν τη γλώσσα τους και μιλούσαν Ελληνικά
Είναι χαρακτηριστική η ευκολία με την οποία το φανατικό άρθρο του Ίων Δημόφιλου κάνει εθνικούς διαχωρισμούς, αν και αποκάλεσε την Βίβλο ρατσιστικό βιβλίο. Από την μια, αν ο Έλληνας χάσει την υπερηφάνεια δεν είναι Έλληνας («ένα από τα κυριότερα χαρακτηριστικά της φυλής μας είναι η υπερηφάνεια.») ενώ αν ο Ιουδαίος χάσει τα Ιουδαϊκά του, («Ελλήνιζαν τόσο στη γλώσσα όσο και στα ήθη. Αθλούνταν, πλένονταν και αποποιούνταν έως και την περιτομή τους»), αθλήται, δεν περιτέμνεται και έχει ελληνικά ήθη, παραμένει πεισματικά Ιουδαίος! Δηλαδή οι Ιουδαίοι έχουν πιο γερές εθνικές βάσεις από τους Έλληνες. Τόσος είναι ο φιλελληνισμός του.
Εξήλθε νικών και ινά νικήση. Έρχου και βλέπε, ειδωλολάτρας και αιρετικούς
Η εικόνα τού 14ου αιώνα από τη Μονή Τίμιου Προδρόμου των Σερρών αναπαριστά τον Ιησού να κάνη πράξη αυτά που λέει στο Ευαγγέλιο (αλήθεια, που είναι η «Καλή Αγγελία;»): Κυνηγάει να σκοτώσει ειδωλολάτρες, αιρετικούς κι εθνικούς-Έλληνες δηλαδή. Η εικόνα κατασκευάσθηκε 1.000 σχεδόν χρόνια μετά την ανακήρυξη τού Χριστιανισμού ως επίσημης θρησκείας· επομένως για να επιλέγεται το θέμα της δίωξης των Ελλήνων, σημαίνει ότι πρέπει ακόμη και τότε να υπήρχε σημαντικό πρόβλημα, να υπήρχαν δηλαδή οπαδοί της Ελληνικής θρησκείας, που δεν δέχονταν να ασπασθούν το Χριστιανισμό. Παρατηρήστε τα ορθογραφικά λάθη που υπάρχουν, κάτι το οποίο μας δείχνει την αμορφωσιά των μοναχών. Το τραγελαφικό είναι ότι οι σύγχρονοι Έλληνες, βαλτωμένοι στη σχιζοφρένεια τού ελληνοχριστιανικού ιδεολογήματος, θεωρούν τέτοιες εικόνες ή όπως αυτή τού Αγ. Νικολάου που γκρεμίζει αρχαιοελληνικά αγάλματα (βλ. «∆», τεύχος 267) ως σημαντικό κομμάτι της πολιτιστικής τους κληρονομιάς. (Η εικόνα είναι από το βιβλίο τού Γ. Γρηγορομιχελάκη «Τό Βιβλίο που η Εκκλησία σου δεν θέλει να διαβάσεις».)
Παρατηρήστε τα ορθογραφικά λάθη που υπάρχουν, κάτι το οποίο μας δείχνει την αμορφωσιά των μοναχών…
Το άρθρο του Ίων Δημόφιλου ξεπέρασε κάθε όριο νεοπαγανιστικής φαντασίας. Άραγε που τα είδε τα ορθογραφικά λάθη στην εικόνα; Μπορεί να τα υποδείξει στους αναγνώστες του; Έπειτα με αυτό του το επιχείρημα, αυτό το φανατικό άρθρο του Δαυλού, προσπαθεί να αποδείξει πως οι μοναχοί είναι αμόρφωτοι. Μάλλον αυτό το άρθρο εκφράζει αμορφωσιά εφόσον δεν αντιλα,βάνεται πως η ματιά στέκεται μπρος από μια τοιχογραφία. Αντί λοιπόν να ασχοληθεί την ομορφιά της τοιχογραφίας, που αυτή είναι που δείχνει την μόρφωση των μοναχών, αυτό παρατηρεί την υποτιθέμενη λανθασμένη ορθογραφία, λες και ο αρθρογράφος του είναι δεινότερος ζωγράφος από τους μοναχούς. Βέβαια η ζωγραφική του Δαυλού είναι υπέροχη! Αυτοί οι καλλιτέχνες παίρνουν την εικόνα του Ιησού Χριστού, της τραβάνε μια κόκκινη απαγορευτική γραμμή από επάνω και αυτό ίσως το αποκαλούν τέχνη ή και γιατί όχι, ελληνική ορθογραφία! Σαν δεν ντρέπονται… Καλά!,… δεν έμαθαν αυτοί οι πεφωτισμένοι του αναμένου ξύλου Έλληνες -παγανιστές, πως ακόμη και αν η τοιχογραφία είχε ορθογραφικά λάθη, αυτό δεν είναι επιλήψιμο, εφόσον έχουμε να κάνουμε με ζωγράφους και όχι με υπομνηματιστές; Άραγε γνωρίζουν αυτοί οι εγγράμματοι σοφιστές, πως ο Σωκράτης ήταν ανορθόγραφος αν και χαρακτηρίστηκε Μέγας φιλόσοφος και θύμα των Εθνικών Ελλήνων ή θα κυλιόνται διαρκώς μέσα στα σκοτάδια της ημιμάθειας;
Όσο αφορά το μορφωτικό επίπεδο των μοναχών, μπορούν οι οπαδοί του Δαυλού να δουν αυτή την σελίδα, ενώ ας προσέξουν καλά πως ο Ίων Δημόφιλος χαρακτήρισε την Βίβλο ρατσιστικό βιβλίο, αν και ο ίδιος φαίνεται να επιθυμεί τον Θεό ρατσιστή και να δέχεται στην αγκαλιά του μόνο τους μορφωμένους. Αν ο Θεός ήταν όπως τον ήθελε ο Ίων Δημόφιλος, τότε και ο τελευταίος δεν θα ήταν και στην καλύτερη μοίρα όσο αφορά την σωτηρία. Μάλλον αιώνια θα κολάζονταν. Ας φροντίσει λοιπόν να μελετήσει περισσότερο, διότι ο «θεός» του μάλλον θα τον παρατήσει.
Κυνηγάει να σκοτώσει ειδωλολάτρες, αιρετικούς κι εθνικούς-Έλληνες δηλαδή…
Που το είδε ο Ίων Δημόφιλος πως ο Χριστός κυνηγάει να σκοτώσει ειδωλολάτρες, αιρετικούς και Εθνικούς –Έλληνες δηλαδή, κάνοντας πράξη αυτά που λέει το Ευαγγέλιο; Η φράση αυτή είναι αντλημένη από το βιβλίο της Αποκάλυψης, Κεφ Ιστ΄ «καὶ ἐξῆλθε νικῶν καὶ ἵνα νικήσῃ.» και αφορά τα μελλοντικά γεγονότα της νίκης της Αλήθειας του Χριστού επί πασών θρησκειών. Το κείμενο λέγει πως ήλθε για να νικήσει. Πού το βλέπει ο Δημόφιλος Ίων πως λέγει πως ήλθε για να σκοτώσει; Αυτός είναι που χλεύασε τους μοναχούς για ορθογραφικά λάθη; Μα αυτός δεν καταλαβαίνει Ελληνικά. Άλλωστε στην εικόνα τόσο ο Χριστός έχει τόξο αλλά και οι αιρετικοί και οι ειδωλολάτρες δεν είναι άοπλοι αλλά κρατούν σπαθιά και ασπίδες στα χέρια τους. Μήπως λοιπόν δέχεται ο Ίων πως και εκείνοι σκοτώνουν ναι ή όχι;
Μα φυσικά τίποτα από τα δύο αυτά δεν εννοεί η εικόνα, δηλαδή ούτε ο Χριστός θα σκοτώσει κάποιον, μήτε οι ειδωλολάτρες άλλους. Απλά η εικόνα είναι συμβολική και απεικονίζει τον πνευματικό πόλεμο μεταξύ Ιησού και αιρετικών – ειδωλολατρών. Βέβαια ο κατήγορος περί της μοναχικής ορθογραφίας μορφωμένος κάτοχος δαυλοφόρος Ίων Δημόφιλος, δεν καταλαβαίνει τίποτα από αλληγορίες.
Ας σημειωθεί εδώ, πως παρά τις αντιρρήσεις υστερίας του άρθρου του Ίων Δημόφιλου, ο Ιησούς Χριστός νικά τις ειδωλολατρίες, όπου διαδίδεται ο λόγος Του.
…Κυνηγάει να σκοτώσει ειδωλολάτρες, αιρετικούς κι εθνικούς-Έλληνες δηλαδή…
…Η εικόνα κατασκευάσθηκε 1.000 σχεδόν χρόνια μετά την ανακήρυξη τού Χριστιανισμού ως επίσημης θρησκείας· επομένως για να επιλέγεται το θέμα της δίωξης των Ελλήνων…
Πού το λέει στο Ευαγγέλιο πως ο Χριστός σκοτώνει ή θα σκοτώσει Ειδωλολάτρες, αιρετικούς και Εθνικούς; Δεν ήρθε για να τους σώσει μάλλον από τις πλάνες; (Κατά Ιωάννη, Κεφ. Γ΄ «16 Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται ἀλλ' ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον»). Γιατί δεν αναφέρει στους αναγνώστες του ο Ίων Δημόφιλος το συγκεκριμένο δήθεν εδάφιο, όπως γνώριζε να πράξει τόσες άλλες φορές; Ο γράφων έχει να του δείξει το εξής εδάφιο εις αντιδιαστολή: (Κατά Ματθαίον, Κεφ. Ι΄ «21 παραδώσει δὲ ἀδελφὸς ἀδελφὸν εἰς θάνατον καὶ πατὴρ τέκνον, καὶ ἐπαναστήσονται τέκνα ἐπὶ γονεῖς καὶ θανατώσουσιν αὐτούς· 22 καὶ ἔσεσθε μισούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου· ὁ δὲ ὑπομείνας εἰς τέλος οὗτος σωθήσεται.»). Συνεπώς δεν είναι ο Χριστός που θα σκοτώσει αλλά οι άλλοι θα σκοτώσουν τους οπαδούς Του και όποιος από αυτούς αντέξει μέχρι το τέλος τότε θα σωθεί και δεν θα σκοτωθεί, εφόσον αιώνια ζωή θα λάβει. Εξάλλου και τον Χριστό προσπάθησαν να τον θανατώσουν οι αντίπαλοί Του ενώ αυτός δεν έπραξε τίποτα ενάντια τους, αν και εύκολα θα μπορούσε. Αυτή είναι και η απόδειξη που το σκοτιζόμενο άρθρο του Ίων δεν αντιλαμβάνεται. Πως δηλαδή ο Χριστός ήλθε να σώσει και όχι να θανατώσει ανθρώπους.
Και ας προσέξει ο αναγνώστης: Ενώ το σοφό άρθρο του Ίων Δημόφιλου ειδοποιεί τους αναγνώστες του πως η εικόνα κατασκευάστηκε το 1300 περίπου μ.Χ., και ενώ το κείμενο δεν ομιλεί για Έλληνες αλλά για ειδωλολάτρες, μιας και οι Έλληνες είχαν πιστέψει προ αιώνων εις τον Χριστό και είχαν εγκαταλείψει την ειδωλολατρία, εντούτοις αν και χλεύασε την ορθογραφία των μοναχών, φαντάζεται πυρετωδώς ακολουθώντας τον μπεκρή Διόνυσο στην τοιχογραφία την λέξη «Έλληνες», αντί για το «ειδωλολάτρες», εφόσον στην τοιχογραφία δεν υπάρχει, λες και δεν υπήρχαν στην υφήλιο άλλων εθνοτήτων ειδωλολάτρες εκείνη την εποχή. Μόνο οι Έλληνες ήσαν τέτοιοι κατά τον Ίων Δημόφιλο! Άραγε γιατί το άρθρο του δεν φαντάζεται αντίστοιχα και τους «αιρετικούς» της τοιχογραφίας ως «Έλληνες» παρά μόνο τους «ειδωλολάτρες»; Ο συγγραφέας ξέρει (ας ελπίσουμε).
Άς δεχθούμε όμως ότι οι σημερινοί Έλληνες, που έχουν υποστεί τη συνεχή επί σχεδόν δεκαεπτά αιώνες προπαγάνδα της πνευματικής σκλαβιάς, έχουν «πεισθεί» ότι το Πάσχα είναι «ελληνική εορτή». Οι Έλληνες όμως τού 33 μ.Χ. γνώριζαν το Πάσχα; Ασφαλώς όχι! Ήταν Έλληνες λοιπόν εκείνοι που ζήτησαν να δουν τον Ιησού; Όχι βέβαια! Εβραίοι ήταν κι αυτοί, κάτοικοι ίσως της Ελλάδας, που μιλούσαν όμως Ελληνικά και τίποτε περισσότερο. Αποκαλούνται Έλληνες, προκειμένου να διακριθούν από τους υπόλοιπους Εβραίους, που δεν μιλούσαν την Ελληνική γλώσσα. Η μονομερής επανάληψη ενός και μοναδικού ομιχλώδους και δήθεν κολακευτικού εδαφίου και η αποσιώπηση όλων των άλλων, που καταφέρονται με ξεκάθαρες διαθέσεις εναντίον των Ελλήνων, όπως θα αναλύσουμε παρακάτω, μόνον δόλια μπορεί να χαρακτηρισθεί.
Πνευματική σκλαβιά…
Κατά Ιωάννη Κεφ Η΄ «31 Ἔλεγεν οὖν ὁ Ἰησοῦς πρὸς τοὺς πεπιστευκότας αὐτῷ Ἰουδαίους· Ἐὰν ὑμεῖς μείνητε ἐν τῷ λόγῳ τῷ ἐμῷ, ἀληθῶς μαθηταί μού ἐστε, 32 καὶ γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς.»
…το Πάσχα είναι Ελληνική εορτή..
Είναι Ελληνική εορτή εφόσον εορτάζεται από Έλληνες. Αλλά και αν δεν είναι τι σημασία έχει, εφόσον έτσι ο Έλληνας διάλεξε να εορτάζει τον Θεό του; Ο Ίων Δημόφιλος εορτάζει μόνο εις τις Ελληνικές εορτές; Δηλαδή μικρός δεν πήγε σε «πάρτυ»; Μεγάλος σε «ντίσκο», «μπάρ», «κλαμπ»; ή μήπως οι εορτές της Ελληνικής θρησκείας, αυτής της θρησκείας που, όπως μαρτυρεί ο Ηρόδοτος, ήρθε απ’ την Αίγυπτο, είναι τάχα «Ελληνικές»; Και πως έγιναν τέτοιες; Ακριβώς επειδή οι Έλληνες εόρταζαν αυτές. Άρα και όταν οι Έλληνες εορτάζουν το Πάσχα, εορτάζουν ελληνική εορτή, και που επί το βαρύτερον ασχολείται με πραγματικό Θεό και όχι με ψευτοδαίμονες της Αιγύπτου.
Όχι βέβαια! Εβραίοι ήταν κι αυτοί…
Τι άλλο να πει κανείς στον Ίων Δημόφιλο; Πως έχει περιπέσει το άρθρο του σε συλλογισμούς που δεν χαρακτηρίζουν μήτε την χλωρίδα;
Σε άλλο σημείο ο Ίων Δημόφιλος διατίθεται πως αυτοί οι Έλληνες, δεν ήσαν Έλληνες επειδή «δεν πρόκειται για Έλληνες το γένος,»
Εδώ υποστηρίζει πώς δεν πρόκειται για Έλληνες διότι οι Έλληνες τότε δεν γνώριζαν το Πάσχα! (έχει ξεχάσει πως η Βίβλος μεταφράστηκε από τους Πτολεμαίους κατά τα ελληνιστικά π.Χ. χρόνια)
Συνεπώς κατά την λογική του άρθρου του Ίων, οι προσκυνητές αυτοί, των οποίων όπως καταδείχθηκε το γένος ήταν Ελληνικό, εφόσον στην περίπτωση που ήσαν το θρήσκευμα δεν θα πήγαιναν σε αυτήν, επειδή τότε γνώριζαν το Πάσχα δεν ήσαν Έλληνες αλλά Ιουδαίοι που μιλούσαν Ελληνικά και που κατοικούσαν στην Ελλάδα! Με την ίδια λογική οι σημερινοί κάτοικοι της Ελλάδας που μιλάνε Ελληνικά και γνωρίζουν το Πάσχα και πάνε και στα Ιεροσόλυμα είναι Ιουδαίοι! Μπράβο! Φοβερή λογική.
Και δεν είναι μόνο αυτοί οι τραγικοί συλλογισμοί στο άρθρο του Ίων Δημόφιλου. Καταλήγει στο συμπέρασμα, πως Ιουδαίοι αποκαλούσαν άλλους Ιουδαίους Έλληνες επειδή μιλούσαν Ελληνικά και κατοικούσαν στην Ελλάδα ενόσω Ιουδαίοι, και εκείνοι αποδέχονταν αυτή την «ύβρη» εφόσον η Βίβλος εκφράζει «ανθελληνισμό» και οι Έλληνες μολύνουν την Συναγωγή («Στις «Πράξεις» επίσης (κα΄ 28-29) διαβάζουμε ακόμα ένα απίστευτο απόσπασμα για τους Έλληνες: «Μέχρι και Έλληνες έβαλε μέσα στο ιερό και μόλυνε τον άγιο τούτο τόπο»») κατά τον ίδιο πάντοτε αρθογράφο. Πραγματικά συλλογισμοί όλο υγεία και ορθότητα!
Δηλαδή σύμφωνα με τα λεγόμενα του Ίων, εφόσον οι Έλληνες είναι μόνο οι Εθνικοί («Δεν απευθύνεται σε Έλληνες… Προς τους εθνικούς μην πηγαίνετε…» βλέπε και παρακάτω ενότητα Ίων περί Ελλήνων), ακόμη και γένους Γαλατικού, Ρωμαϊκού, Ιουδαϊκού, Φρυγικού, Περσικού κ.α. καταλήγουμε στα εξής τραγικά συμπεράσματα:
1. Εφόσον στην Ελλάδα του 1821 δεν υπήρχαν παγανιστές αλλά μόνο Χριστιανοί, δεν ήσαν Έλληνες αυτοί που επαναστάτησαν αλλά Ιουδαίοι που κατοικούσαν στην Ελλάδα, ομιλούσαν Ελληνικά και γνώριζαν την εορτή του Πάσχα, που δεν είναι ελληνική!
2. Εφόσον οι Εθνικοί είναι οι Έλληνες, και όχι οι Χριστιανοί, ο πόλεμος μεταξύ Περσών και Ελλήνων, ο πόλεμος μεταξύ Ρωμαίων και Ελλήνων αποτελεί εμφύλιες διαμάχες των Ελλήνων!
Δεν τα ξέρατε όλα αυτά; Τι μάθατε άραγε στα Πανεπιστήμια όλοι εσείς; Αρκεί το άρθρο του Ίων Δημόφιλου και ο Δαυλός για να σας διαφωτίσει!
…με ξεκάθαρες διαθέσεις εναντίον των Ελλήνων, όπως θα αναλύσουμε παρακάτω, μόνον δόλια μπορεί να χαρακτηρισθεί…
Τολμά και μιλά το άρθρο του ο Ίων Δημόφιλου για δολιότητες. Ας το κρίνει η ιστορία αυτό το φτηνό κατασκεύασμα…
Ας εξετάσουμε τώρα τι γνώμη είχε ο Ιησούς για τους αυθεντικούς Έλληνες. Ο Ματθαίος (ιε΄ 22-28) και ο Μάρκος (ζ΄ 25-30) περιγράφουν μία πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία. Πρόκειται για τη θεραπεία της κόρης μίας γυναίκας που παρουσιάζεται ως κανονική Ελληνίδα, όχι Εβραία που μιλούσε Ελληνικά, διότι γίνεται σαφής διάκριση: Είναι «Ελληνίδα Συροφοινίκισσα στό γένος» («Κατά Μάρκον» ζ΄ 26). Εδώ θέλει αρκετή προσοχή, γιατί μόνο το πρωτότυπο κείμενο μιλάει για Ελληνίδα. Αν διαβάσετε το κείμενο στη νεοελληνική απόδοση των χριστιανών μεταφραστών, κατά κανόνα μεταφράζουν το «Ελληνίδα» σε «ειδωλολάτρις», οπότε ο ανυποψίαστος αναγνώστης προσπερνάει το κείμενο, χωρίς να αντιληφθεί την πραγματική σημασία του.
Αυθεντικοί Έλληνες…
Το άρθρο του Ίων είναι αυτό που ξεκαθάρισε απ’ εξαρχής πως η Βίβλος είναι ρατσιστική αλλά ταυτόχρονα έχει την θρασύτητα να διαχωρίζει τους Έλληνες σε αυθεντικούς και … «σκάρτους»! Αυτό και αν είναι ανθελληνικός ρατσισμός.
…κανονική Ελληνίδα…
Άραγε κατά τον Ίων Δημόφιλο ποια είναι η κανονικότατα προς τον ορισμό του Έλληνα;
…γίνεται σαφής διάκριση: Είναι «Ελληνίδα Συροφοινίκισσα στό γένος»
Εδώ βεβαίως έχουμε και την πτώση της νεοπαγανιστικής αυλαίας προς αποκάλυψη του ποιος εστί κατά τον Ίων, αυθεντικός Έλλην… κατά τον Ίων Δημόφιλο, αυθεντικός Έλλην είναι ο άνθρωπος που κατάγεται από οποιοδήποτε γένος π.χ. Περσικό, Ρωμαϊκό, Συροφοινικικό, αρκεί να είναι Εθνικός, δηλαδή ειδωλολάτρης. Δηλαδή δεν τον ενδιαφέρει το γένος της γυναίκας. Νωρίτερα όμως για να αποδείξει πως κάποιοι προσκυνητές κατά την εορτή του Πάσχα δεν ήσαν Έλληνες χρησιμοποιεί το γένος αντί την θρησκεία «δεν πρόκειται για Έλληνες το γένος,». Πραγματικά έχουμε να κάνουμε με νεοπαγανιστικές αθλιότητες.
Ερώτηση: εφόσον κατά τον Ίων Δημόφιλο οι μη παγανιστές δεν είναι «κανονικοί» Έλληνες και μάλλον δεν είναι διόλου Έλληνες, μπορεί να εξηγήσει στον Ελληνικό λαό τι εθνικότητα και τι γένους ήσαν οι Έλληνες φιλόσοφοι που αρνήθηκαν την ψευτοθρησκεία; Οι άθεοι Έλληνες μήπως δεν είναι Έλληνες; Οι μουσουλμάνοι Έλληνες τι εθνικότητα είναι; Ή μήπως είναι και αυτοί Ιουδαίοι; Αλλά ο ίδιος ο Δαυλός ονοματίζει μερικούς μουσουλμάνους Έλληνες. Του ξέφυγε του Ίων αυτό το τεύχος φαίνεται. Δεν μελετά πάντοτε με ζήλο ο Ίων. Ξεχνά να συμβουλευτεί το περιοδικό του εργοδότη του.
«Έλληνες Μουσουλμάνοι και τουρκική πολιτική» (Πηγή: Περιοδικό «Δαυλός», τεύχος 102, εξώφυλλο, κάτω επικεφαλίδα)
Εκτός αυτών ο Ίων Δημόφιλος αν και συγγράφει στον Δαυλό, δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για τις απόψεις του περιοδικού εις το οποίο δημοσιεύει τα άρθρα του. Σύμφωνα με τον Δαυλό ο Έλληνας αποδεικνύεται και με ανθρωπολογική μελέτη και όχι μόνο με το θρήσκευμα. Άραγε ο Δημόφιλος εκτέλεσε ανθρωπολογικές μελέτες εις τους προς εξέταση Έλληνες ή δεν ακολουθεί τους Δαυλικούς κανόνες περί ελληνικότητας;
Ανθρωπολογικές μετρήσεις απέδειξαν ότι είναι Έλληνες οι λαοί του Αίμου (Πηγή: Περιοδικό Δαυλός, τεύχος 127, εξώφυλλο, κάτω επικεφαλίδα)
Η Ελληνίδα … Χαναναία
Στο Κατά Ματθαίον Κεφ Ιε΄ η Αγία Γραφή ξεκαθαρίζει την καταγωγή της «Ελληνίδας» του Ίων Δημόφιλου («22 καὶ ἰδοὺ γυνὴ Χαναναία») και ενώ άλλοτε το άρθρο του Ίων Δημόφιλου, αυτό το μέγιστο της Αγιογραφικής παρεξηγήσεως αναφέρει πως «To κείμενο μας μιλάει για το βασιλέα τού Ισραήλ, όχι το βασιλέα της Ελλάδας και τη θυγατέρα Σιών, όχι για τη θυγατέρα Ελλάδα. Το τι σχέση έχουν όλα αυτά με τους Έλληνες, μόνον οι ελληνορθόδοξοι κύκλοι μπορούν να «ερμηνεύσουν», εδώ του διαφεύγει πως αυτή η «Ελληνίδα» απευθύνεται προς τον βασιλέα του Ισραήλ «22… Ἐλέησόν με, Κύριε, υἱὲ Δαυῒδ· ἡ θυγάτηρ μου κακῶς δαιμονίζεται.». Φαίνεται πως αυτή την φορά ο Ίων Δημόφιλος κάνει τα στραβά μάτια… εμ βέβαια! Πώς αλλιώς θα δώσει κύρος σε όλο αυτό το αρρωστημένο πόνημα του, που βρίθει μίσους, παραλογισμών, αντιφάσεων και παραπαιδείας;
Η γυναίκα αυτή λοιπόν έπεσε στα πόδια τού Ιησού παρακαλώντας τον να θεραπεύσει την άρρωστη κόρη της, διότι ο Ιησούς εμφανίζεται κατ’ εξοχήν ως θεραπευτής. Ξέρετε όμως ποια ήταν η αντίδρασή του; «Κι εκείνος δεν της αποκρίθηκε ούτε μία λέξη. Και τότε οι μαθητές τον πλησίασαν και τού είπαν· διώξε την γιατί φωνάζει από πίσω μας. Κι εκείνος τους αποκρίθηκε: “∆έν είμαι σταλμένος παρά μόνο για τα χαμένα πρόβατα τού οίκου τού Ισραήλ. ∆έν είναι σωστό να παίρνεις το ψωμί από τα παιδιά και να το δίνης στα σκυλιά”». (Η λέξη είναι «κυνάρια», δηλαδή μικρά σκυλιά) («Κατά Ματθαίον» ιε΄ 26 και «Κατά Μάρκον» ζ΄ 27-28). «Ναί, Κύριε», τού απάντησε τότε η γυναίκα, «αλλά και τα σκυλιά τρώνε από τα ψίχουλα που πέφτουν κάτω από το τραπέζι των κυρίων τους». Τότε μόνον ικανοποιήθηκε αυτός και «θεραπεύτηκε η κόρη της από την ώρα εκείνη».
Η συμπεριφορά τού «Υιού τού Θεού» στο περιστατικό αυτό, δεν εγείρει καμιά αμφιβολία, είναι σαφέστατη: Θεωρεί τους Έλληνες σκυλιά, που δεν αξίζει να τρώνε ούτε τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι των κυρίων τους, των Εβραίων!
…να θεραπεύσει την άρρωστη κόρη της…
Διέφυγε του Ίων πως η κόρη της δήθεν Ελληνίδας (ειδωλολάτρισσας Χαναναίας) δεν ήταν άρρωστη, αλλά την κατείχε δαιμόνιο (Κατά Μάρκον Κεφ. Ζ΄ «26 ἡ δὲ γυνὴ ἦν Ἑλληνίς, Συροφοινίκισσα τῷ γένει· καὶ ἠρώτα αὐτὸν ἵνα τὸ δαιμόνιον ἐκβάλῃ ἐκ τῆς θυγατρὸς αὐτῆς.») πράγμα που η ίδια είχε παραδεχτεί γι’ αυτό προσέτρεξε εις τον Ιησού.
Θεωρεί τους Έλληνες σκυλιά, που δεν αξίζει να τρώνε ούτε τα ψίχουλα…
Εφόσον καταδείχθηκε πως η γυναίκα αυτή δεν είναι Ελληνίδα, αλλά Χαναναία ο συμπερασματικός συλλογισμός του Ίων Δημόφιλου είναι άτοπος και ψεύτικος. Αλλά εις υποστήριξη της απολογητικής θα προστεθεί ακόμη ένας συλλογισμός που ο ίδιος ο Ίων Δημόφιλος εξέφρασε νωρίτερα στο παιδικής σοφίας κείμενό του. Λέει ο Ίων: «Για μας τους Έλληνες ένα από τα κυριότερα χαρακτηριστικά της φυλής μας είναι η υπερηφάνεια». Μπορεί λοιπόν αυτός ο μηχανολόγος – ηλεκτρολόγος να εξηγήσει στους αναγνώστες του, πώς και γιατί θεωρεί τώρα αυτή την γυναίκα Ελληνίδα εφόσον αυτή θεωρεί τους Εβραίους «κυρίους» της; Ας είναι!
…από το τραπέζι των κυρίων τους, των Εβραίων!
Όμως μήτε οι Ιουδαίοι είναι οι Κύριοι, ως ο Ίων Δημόφιλος επιθυμεί να λέει το κείμενο, αλλά ο ίδιος ο Θεός. Αυτός είναι που δίνει τα ψίχουλα πότε στα παιδιά και πότε στα κυνάρια. Διότι το κείμενο ξεκαθαρίζει και αναφέρει τους Ιουδαίους πρώτα ως πρόβατα (κατά Ματθαίον, Κεφ Ιε΄ «24 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· Οὐκ ἀπεστάλην εἰ μὴ εἰς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου Ἰσραήλ.») και μετά ως παιδιά (κατά Ματθαίον Κεφ Ιε΄ «6 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· Οὐκ ἔστι καλὸν λαβεῖν τὸν ἄρτον τῶν τέκνων καὶ βαλεῖν τοῖς κυναρίοις.»), όχι όμως ως κύριους. Εδώ είναι Κύριος ΜΟΝΟ ο Θεός όχι οι Εβραίοι. Αλλά φαίνεται πως το άρθρο του Ίων Δημόφιλου έχει σύμπλεγμα κατωτερότητας δι’ αυτό αντιλαμβάνεται τους Ιουδαίους να κατέχουν τέτοια θέση (κυρίων!) στην Αγία Γραφή. Έπειτα τολμά με θράσος να αναφέρει πως «Για μας τους Έλληνες ένα από τα κυριότερα χαρακτηριστικά της φυλής μας είναι η υπερηφάνεια».
Ο Χριστός βέβαια ήθελε όχι μόνο να δώσει στη γυναίκα να δείξει την πίστη της, αλλά και να ντροπιάσει τους Εβραίους που θεωρούσαν τους εθνικούς σκυλιά! Τελικά όχι μόνο θεράπευσε την κόρη της ειδωλολάτρισσας, αλλά την επαίνεσε μπροστά σε όλους. Μικρό πράγμα είναι να λάβει κανείς δημόσιο έπαινο από τον ίδιο τον Θεό εις πείσμα των Ιουδαίων, του Δαυλού και του Δημόφιλου; (Κατά Ματθαίον Κεφ. Ιε΄ «28 τότε ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῇ· Ὦ γύναι, μεγάλη σου ἡ πίστις! γενηθήτω σοι ὡς θέλεις. καὶ ἰάθη ἡ θυγάτηρ αὐτῆς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης.»).
Ας σημειωθεί εδώ πως αυτή η σκηνή είναι επίσης και μια δοκιμασία για την πίστη της Χαναναίας στην οποία αυτή τελικά πετυχαίνει. Δοκιμάζεται πριν να πάρει αυτό που ζητάει από τον Χριστό. Γιατί όμως συμβαίνει αυτή η δοκιμασία της πίστης; Η απάντηση είναι πως ο Χριστός δεν δίνει τόση σημασία στην θεραπεία του σώματος, διότι το σώμα αργά ή γρήγορα πεθαίνει. Το να θεραπευτεί ένα σώμα δεν οφελεί σε βάθος χρόνου, εκτός και αν η ψυχή έχει στραφεί στον Θεό, οπότε και μπορεί να υπάρξει πιθανότητα σωτηρίας για τον άνθρωπο. Ο Χριστός επιθυμεί να τοποθετήσει τον κάθε άνθρωπο στον παράδεισο. Δεν είναι ιατρός που ενδιαφέρεται μόνο για το σώμα, που όπως ελέχθει αργά η γρήγορα αποσυντίθεται σε εκείνα από τα οποία συντέθηκε.
…που δεν αξίζει να τρώνε ούτε τα ψίχουλα…
Τελικά άξιζαν και με το παραπάνω εφόσον (κατά Ματθαίον Κεφ. Ιε΄ «28 τότε ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῇ· Ὦ γύναι, μεγάλη σου ἡ πίστις! γενηθήτω σοι ὡς θέλεις. καὶ ἰάθη ἡ θυγάτηρ αὐτῆς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης.») και (Κατά Λουκάν, Κεφ. Ζ΄ «9 ἀκούσας δὲ ταῦτα ὁ Ἰησοῦς ἐθαύμασεν αὐτόν, καὶ στραφεὶς τῷ ἀκολουθοῦντι αὐτῷ ὄχλῳ εἶπε· Λέγω ὑμῖν, οὐδὲ ἐν τῷ Ἰσραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον. 10 καὶ ὑποστρέψαντες οἱ πεμφθέντες εἰς τὸν οἶκον εὗρον τὸν ἀσθενοῦντα δοῦλον ὑγιαίνοντα.»). Ας φροντίσει και ο Ίων Δημόφιλος να αξίζει τόσο.
Πέραν αυτού όμως μια τέτοια συμπεριφορά γεννά κι ορισμένα επί πλέον ερωτήματα. Η πρώτη αντίδρασή του, όπως είδαμε, ήταν να αρνηθεί τη θεραπεία. Οι αρχαίοι Έλληνες ιατροί -αλλά και οι σύγχρονοι- ορκίζονται τον περίφημο «Όρκον τού Ιπποκράτους», στον οποίο συνομολογούν πώς θα ασκήσουν την τέχνη τους σε κάθε έναν που θα τους το ζητήσει, είτε αυτός είναι άνδρας είτε γυναίκα είτε ελεύθερος είτε δούλος. Σε κανένα σημείο τού Όρκου δεν υπάρχει περιορισμός της άσκησης τού επαγγέλματός τους, επειδή ο ασθενής είναι αλλόφυλος ή αλλόθρησκος. Ο Ιπποκράτης ούτε καν το σκέφτεται να κάνη τέτοιου είδους διακρίσεις. Ο Ιησούς όχι μόνο το σκέφτεται, αλλά και το εφαρμόζει. Η θεραπευτική δεινότητα τού Ιησού ήταν τελικά ένα καρβέλι ψωμί, δηλαδή περιορισμένο σε ποσότητα, και όταν παρείχε μερικά ψίχουλα σε κάποιον αλλόφυλο, αυτό σήμαινε ότι τα στερούσε από τα «χαμένα πρόβατα τού Ισραήλ»; Γνωρίζει περιορισμούς η χριστιανική Θεία Χάρις;
….Οι αρχαίοι Έλληνες ιατροί… Ο Ιησούς όχι μόνο…
Υπάρχει μια βασική διαφορά μεταξύ ιατρών και Ιησού την οποία ο Ίων Δημόφιλος παραβλέπει. Ο Ιησούς Χριστός δεν είναι ιατρός αλλά Σωτήρας. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως οι θεραπείες των ιατρών δίδονται στους ασθενείς για να τους επιστραφεί η υγεία η οποία εκλείπει ή μπορεί να εκλείψει, ενώ ο Ιησούς Χριστός δεν δίνει θεραπείες με απώτερο σκοπό την υγεία του σώματος, αλλά με απώτερο σκοπό την σωτηρία της ψυχής, δηλαδή με απλά λόγια η ίαση – θεραπεία που προσφέρει ο Ιησούς δίδεται ώστε ο θεραπευμένος να την χρησιμοποιήσει για θεραπεία της ψυχής του, πιστεύοντας στην θεϊκή υπόσταση του Ιησού. Γι’ αυτό άλλωστε ο Ιησούς ως Θεάνθρωπος δεν έδινε ούτε θαύματα, ούτε θεραπείες αν δεν υπήρχε σωτηριολογική αιτία (Κατά Ματθαίον, Κεφ. Ιβ΄ «38 Τότε ἀπεκρίθησάν τινες τῶν γραμματέων καὶ Φαρισαίων λέγοντες· Διδάσκαλε, θέλομεν ἀπὸ σοῦ σημεῖον ἰδεῖν. 39 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· Γενεὰ πονηρὰ καὶ μοιχαλὶς σημεῖον ἐπιζητεῖ, καὶ σημεῖον οὐ δοθήσεται αὐτῇ εἰμὴ τὸ σημεῖον Ἰωνᾶ τοῦ προφήτου. 40 ὥσπερ γὰρ ἐγένετο Ἰωνᾶς ὁ προφήτης ἐν τῇ κοιλίᾳ τοῦ κήτους τρεῖς ἡμέρας καὶ τρεῖς νύκτας, οὕτως ἔσται ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ καρδίᾳ τῆς γῆς τρεῖς ἡμέρας καὶ τρεῖς νύκτας.»)
….να αρνηθεί τη θεραπεία ….όχι μόνο το σκέφτεται, αλλά και το εφαρμόζει…
Πώς αρνήθηκε; Που το λέει στο κείμενο; Γνωρίζει ελληνικά ο Έλληνας(;) Ίων Δημόφιλος; Ο Χριστός είπε «Οὐκ ἔστι καλὸν» αλλά δεν είπε «Οὐ πράττω»
Και πως το εφάρμοσε εφόσον: (κατά Ματθαίον Κεφ. Ιε΄ «28 τότε ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῇ· Ὦ γύναι, μεγάλη σου ἡ πίστις! γενηθήτω σοι ὡς θέλεις. καὶ ἰάθη ἡ θυγάτηρ αὐτῆς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης.») και (Κατά Ματθαίον, Κεφ Ιβ΄ «15 Ὁ δὲ Ἰησοῦς γνοὺς ἀνεχώρησεν ἐκεῖθεν· καὶ ἠκολούθησαν αὐτῷ ὄχλοι πολλοί, καὶ ἐθεράπευσεν αὐτοὺς πάντας,»)
Η θεραπευτική δεινότητα τού Ιησού ήταν τελικά ένα καρβέλι ψωμί…
Αν μπορεί ο Ίων Δημόφιλος, ας προσφέρει και αυτός τέτοιο καρβέλι ψωμί, και ας δει αν μπορεί να αποκτήσει τόσους οπαδούς όσους ο Ιησούς Χριστός παγκοσμίως. Σε κάθε άλλη περίπτωση ας πάψει την παράλογη πολυλογία του άρθρου του, που στέλνει κάπνα ασεβείας καμένου ξύλου απελέκητου στον ουρανό: (Κατά Μάρκον, Κεφ. Ε΄ «41 καὶ κρατήσας τῆς χειρὸς τοῦ παιδίου λέγει αὐτῇ· Ταλιθά, κοῦμι, ὅ ἐστι μεθερμηνευόμενον, Τὸ κοράσιον, σοὶ λέγω ἔγειρε. 42 καὶ εὐθέως ἀνέστη τὸ κοράσιον καὶ περιεπάτει·»)
Στις «Πράξεις» επίσης (κα΄ 28-29) διαβάζουμε ακόμα ένα απίστευτο απόσπασμα για τους Έλληνες: «Μέχρι και Έλληνες έβαλε μέσα στο ιερό και μόλυνε τον άγιο τούτο τόπο».
….απίστευτο απόσπασμα …. «Μέχρι και Έλληνες έβαλε μέσα στο ιερό και μόλυνε τον άγιο τούτο τόπο». …
Το εδάφιο (Πράξεις Αποστόλων, Κεφ. Κα΄ «28 κράζοντες· Ἄνδρες Ἰσραηλῖται, βοηθεῖτε· οὗτός ἐστιν ὁ ἄνθρωπος ὁ κατὰ τοῦ λαοῦ καὶ τοῦ νόμου καὶ τοῦ τόπου τούτου πάντας πανταχοῦ διδάσκων· ἔτι τε καὶ Ἕλληνας εἰσήγαγεν εἰς τὸ ἱερὸν καὶ κεκοίνωκε τὸν ἅγιον τόπον τοῦτον· 29 ἦσαν γὰρ ἑωρακότες Τρόφιμον τὸν Ἐφέσιον ἐν τῇ πόλει σὺν αὐτῷ, ὃν ἐνόμιζον ὅτι εἰς τὸ ἱερὸν εἰσήγαγεν ὁ Παῦλος.»)
Εδώ το άρθρο του Ίων Δημόφιλου ξεπερνά τον εαυτό του ραγδαία και με ορμή μαινόμενου καταστρέφει την λογική του, ανατρέποντας τα πάντα όσα έχει πει και τινάζει στον αέρα όλα τα επιχειρήματα του, κατεδαφίζοντας κάτω μόνο του το ψεύτικο αμμώδες οικοδόμημά:
Στην ενότητα για την προσκύνηση το Πάσχα ο Ίων Δημόφιλος υποστηρίζει πως δεν είναι δυνατόν Έλληνες το γένος να πήγαιναν στην εορτή των Ιουδαίων (Εβραίων). («Οι Έλληνες όμως τού 33 μ.Χ. γνώριζαν το Πάσχα; Ασφαλώς όχι! Ήταν Έλληνες λοιπόν εκείνοι που ζήτησαν να δουν τον Ιησού; Όχι βέβαια! Εβραίοι ήταν κι αυτοί»). Άραγε πως δέχεται ότι πήγαν με τον Παύλο στην συναγωγή οι υπερήφανοι Έλληνες κατά το γένος;
Στην ενότητα για τα Ευαγγέλια αναφέρει πως οι Έλληνες μήτε στην συναγωγή πήγαιναν αλλά μήτε και ήταν ποτέ δυνατόν να διδάξει κανείς τον νόμο στους Έλληνες το γένος («Ως γνωστό, δεν συναντά κανείς Έλληνες στη συναγωγή. Είναι καταφανές πώς πρόκειται για Εβραίους, που έχασαν τη γλώσσα τους και μιλούσαν Ελληνικά») και («Ο Νόμος δεν διδάσκεται στους Έλληνες το γένος»).
Άραγε μπορεί ο Ίων Δημόφιλος να εξηγήσει στους εξαπατημένους αναγνώστες του τι συμβαίνει εδώ; Ήταν τελικά Έλληνες ή δεν ήσαν; Μπαίνουν οι Έλληνες στην Συναγωγή ή δεν μπαίνουν; Διδάσκεται ο νόμος στους Έλληνες το γένος ή όχι; Ή μήπως και εδώ πρόκειται για Εβραίους που έχασαν την γλώσσα τους; Ο γράφων θα έλεγε πως μάλλον κάποιος άλλος έχασε τα λογικά του...
Ασφαλώς εδώ πρόκειται τόσο για Έλληνες το γένος όσο και για Έλληνες το θρήσκευμα, πράγμα που σημαίνει πως η κατήχηση του Παύλου αφορούσε τους πάντες, σύμφωνα με το (Κατά Μάρκον Κεφ. Ιγ΄«10 καὶ εἰς πάντα τὰ ἔθνη δεῖ πρῶτον κηρυχθῆναι τὸ εὐαγγέλιον.») και δηλαδή και τους Έλληνες το γένος όσο και το θρήσκευμα, εις αντιδιαστολή με τις ψεύτικες και ρατσιστικές μέχρι συμπλέγματος ιδέες του άρθρου του Ίων Δημόφιλου. Η απαγόρευση εισόδου προς το Ιερό ίσχυε σύμφωνα με τις απαγορεύσεις εις τον ναό του Σολομώντα («ΜΗΘΕΝΑ ΑΛΛΟΓΕΝΗ ΕΙΣΠΟΡΕΥΕΣΘΑΙ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΤΟ ΙΕΡΟΝ ΤΡΥΦΡΑΚΤΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΟΛΟΥ ΩΣ Δ’ ΑΝ ΛΗΦΘΗ ΕΑΥΤΩ, ΑΙΤΙΟΣ ΕΣΤΑΙ ΔΙΑ ΤΟ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙΝ ΘΑΝΑΤΟΝ»), όπου Ρωμαίοι και Έλληνες ή οιοσδήποτε άλλου γένους εκτός Ιουδαίων δεν μπορούσε να ξεπεράσει το τείχος που ξεχώριζε τον κυρίως ναό από την αυλή των Εθνών. Και ήσαν λοιπόν αυτοί οι Έλληνες τόσο ξένοι προς το γένος (βλ. «ΑΛΛΟΓΕΝΗ») όσο και το θρήσκευμα, διότι αν θρησκεύονταν Ιουδαϊκά δεν θα υπήρχε πρόβλημα γι’ αυτούς να εισέλθουν στο ιερό ακόμη και αν ήσαν έτερου γένους. Βέβαια θα αναρωτηθεί κανείς, γιατί οι Ιουδαίοι να απαγορεύουν την είσοδο στους αλλογενείς και να θεωρούν μόλυνση την παρουσία αλλόθρησκων ή άλλου γένους; Διότι τέτοια ήσαν τα έθιμα της εποχής, Και στην Ελλάδα δεν μπορούσε κανείς να μυηθεί στην Ελευσίνα, ακόμη και αν ήταν Έλληνας το γένος! Στα πρώτα χρόνια έπρεπε να ανήκει αποκλειστικά στις οικογένειες του Ιερατείου. Και στα Μυστήρια αυτά, αν κανείς αποκάλυπτε τι είδε, θανατώνονταν από την πολιτεία. Αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες για τους δαυλούχους.
Η σκληρότητα αυτή τού Ιησού δεν είναι μοναδική στην «Καινή ∆ιαθήκη» - αντιθέτως μάλιστα. Την ίδια σκληρότητα συναντούμε στην με σκαιό τρόπο αποπομπή της μητέρας του και των αδελφών του όταν πήγαν να τον δουν στην Γαλιλαία, που δίδασκε («Κατά Ματθαίον», ιβ΄ 46-50, «Κατά Μάρκον», γ΄ 31-35, «Κατά Λουκάν», η΄ 19-20). Στό «Κατά Ιωάννην» (β΄ 4) όταν τού μιλάη η μητέρα του, την μία από τις δύο φορές που μιλάνε στό Ευαγγέλιο, ο Ιησούς της λέει εν ψυχρώ: «Τί κοινό υπάρχει ανάμεσα σ’ εμένα και σ’ εσένα, γυναίκα;».
Την ίδια σκληρότητα συναντούμε στην με σκαιό τρόπο αποπομπή της μητέρας του και των αδελφών του…
Κατ’ αρχήν, ας δει ο καθείς τα τρία εδάφια τα οποία επικαλείται ο Ίων Δημόφιλος, για να αποδείξει την σκληρότητα του Ιησού κατά τις μητέρας Του και των αδελφών Του:
Κατά Ματθαίον, Κεφ. Ιβ΄ «46 Ἔτι δὲ αὐτοῦ λαλοῦντος τοῖς ὄχλοις ἰδοὺ ἡ μήτηρ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ εἱστήκεισαν ἔξω, ζητοῦντες λαλῆσαι αὐτῷ. 47 εἶπεν δέ τις αὐτῷ· Ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου καὶ οἱ ἀδελφοί σου ἑστήκασιν ἔξω ζητοῦντές σε ἰδεῖν. 48 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε τῷ λέγοντι αὐτῷ· Τίς ἐστιν ἡ μήτηρ μου, καὶ τίνες εἰσὶν οἱ ἀδελφοί μου; 49 καὶ ἐκτείνας τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπὶ τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἔφη· Ἰδοὺ ἡ μήτηρ μου καὶ οἱ ἀδελφοί μου· 50 ὅστις γὰρ ἂν ποιήσῃ τὸ θέλημα τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς αὐτός μου ἀδελφὸς καὶ ἀδελφὴ καὶ μήτηρ ἐστίν.»,
Κατά Μάρκον, Κεφ. Γ΄ «30 ὅτι ἔλεγον, Πνεῦμα ἀκάθαρτον ἔχει. 31 ἔρχονται οὖν ἡ μήτηρ αὐτοῦ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ, καὶ ἔξω ἑστῶτες ἀπέστειλαν πρὸς αὐτὸν φωνοῦντες αὐτόν. 32 καὶ ἐκάθητο περὶ αὐτὸν ὄχλος· εἶπον δὲ αὐτῷ· Ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου καὶ οἱ ἀδελφοί σου ἔξω ζητοῦσί σε. 33 καὶ ἀπεκρίθη αὐτοῖς λέγων· Τίς ἐστιν ἡ μήτηρ μου ἢ οἱ ἀδελφοί μου; 34 καὶ περιβλεψάμενος κύκλῳ τοὺς περὶ αὐτὸν καθημένους λέγει· Ἴδε ἡ μήτηρ μου καὶ οἱ ἀδελφοί μου· 35 ὃς γὰρ ἂν ποιήσῃ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, οὗτος ἀδελφός μου καὶ ἀδελφή μου καὶ μήτηρ ἐστί.»,
Κατά Ιωάννη Κεφ. Η΄ «19 Παρεγένοντο δὲ πρὸς αὐτὸν ἡ μήτηρ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ, καὶ οὐκ ἠδύναντο συντυχεῖν αὐτῷ διὰ τὸν ὄχλον.20 καὶ ἀπηγγέλη αὐτῷ λεγόντων· Ἡ μήτηρ σου καὶ οἱ ἀδελφοί σου ἑστήκασιν ἔξω ἰδεῖν σε θέλοντες. 21 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν πρὸς αὐτούς· Μήτηρ μου καὶ ἀδελφοί μου οὗτοί εἰσιν οἱ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ ἀκούοντες καὶ ποιοῦντες αὐτόν.»
Από αυτά συμπεραίνει κανείς πως ο Χριστός, Μοναδικός Υιός του Θεού, Θεός και Πλάστης ο ίδιος και συνεπώς δίχως φυσική μητέρα και αδελφούς, καταδέχεται να έχει ανθρώπους ως μητέρα και αδελφούς (πνευματικούς) εάν και εφόσον αυτοί δέχονται να υπηρετήσουν τον Λόγο του Πατρός. Συνεπώς δεν είναι ο Χριστός που αποπέμπει τους άλλους, αλλά οι άλλοι αποπέμπουν τον Χριστό, όταν δεν ακολουθούν τον Πατέρα Του. Ο Ιησούς αντιθέτως προσκαλεί πολύ περισσότερο κόσμο να γίνουν και αδελφοί και μητέρες Του.
Βέβαια ο ίδιος ο Ίων Δημόφιλος αλλού παραδέχθηκε πως «Ούτε ελληνικούς σκοπούς εξυπηρετούν [τα Ευαγγέλια]…»,. Άραγε όταν ο Θεός προσκαλεί Ελληνίδες και Έλληνες να γίνουν μητέρες και αδελφοί του Θεού δεν είναι αυτό προς ελληνικούς σκοπούς στραμμένο;
…ο Ιησούς της λέει εν ψυχρώ: «Τί κοινό υπάρχει ανάμεσα σ’ εμένα και σ’ εσένα, γυναίκα;»
Δεν υπήρχε ψυχρότητα διότι αν ο Χριστός δεν αγαπούσε την Παναγία, δεν θα επέλεγε να γεννηθεί από αυτήν.
Όμως σαφώς και δεν υπάρχει κοινό. Διότι ο Χριστός δεν ήταν μόνο άνθρωπος αλλά ήταν και είναι Θεός, και με την ιδιότητα του Θεού μιλάει εκεί στην Παναγία, την οποία διαχωρίζει ως απλό άνθρωπο. Βεβαίως όμως η Παναγία Ιουδαία Θεομήτωρα, εν αντιθέσει με τον Ίων Δημόφιλο, κατάλαβε πολύ καλά τι λέγει ο Ιησούς γι’αυτό είπε προς τους άλλους να κάνουν αμέσως ότι τους ζητήσει ο Ιησούς και δεν παρεξήγησε (Κατά Ιωάννη, Κεφ. Β΄ « 5 λέγει ἡ μήτηρ αὐτοῦ τοῖς διακόνοις· Ὅ,τι ἂν λέγῃ ὑμῖν ποιήσατε.») (και Εκείνος βέβαια δεν άργησε να της κάνει το χατίρι και μάλιστα θαυματουργικά για να της δείξει την Θεϊκή Του αγάπη (Κατά Ιωάννη, Κεφ. Β΄ «3 καὶ ὑστερήσαντος οἴνου λέγει ἡ μήτηρ τοῦ Ἰησοῦ πρὸς αὐτόν· Οἶνον οὐκ ἔχουσιν. 4 λέγει αὐτῇ ὁ
