Η ΑΠΑΤΗ ΤΟΥ ΚΩΔΙΚΑ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ (CODE DA VINCI)

8.500.000 αναγνώστες μελέτησαν το βιβλίο «Κώδικας Ντα Βίντσι», μέχρι το τέλος του 2004 και θα ακολουθήσουν κι άλλοι. Αυτό το βιβλίο καταφέρονταν με «ιστορικά απόκρυφα» στοιχεία ενάντια στον Ιησού. Κάποιοι από αυτούς τους αναγνώστες το προσπέρασαν, κάποιοι το πίστεψαν, κάποιοι το «μετέδωσαν» σε τρίτους και κάποιοι «έπεσαν» από την πίστη. Έως πότε θα γίνονται οι άνθρωποι έρμαια της πλάνης; Η Ελλαδική Εκκλησία συμβούλεψε στο πλήρωμά της να μην πάει κανείς να παρακολουθήσει αυτό το κινηματογραφικό έργο. Απανταχού «καλλιτέχνες» και «ειδήμονες» εμφανιστήκαν στις τηλεοράσεις ζητώντας με «πείσμα» η εκκλησία να πάψει να δίδει τέτοιες «φασιστικές» συμβουλές. Ίσως οι απανταχού «καλλιτέχνες» και «ειδήμονες» ξεχνούν ορισμένα πράγματα και κρατούν και στα χέρια τους κακά ζύγια:

1) Ξεχνούν πως όταν πληρώνει κανείς και στην ουσία χρηματοδοτεί ένα τέτοιο έργο ή βιβλίο με τόσα μεγάλα ψέματα κατά του Ιησού Χριστού και δηλαδή του ίδιου του Θεού, έχει ευθύνες απέναντι στην θεότητα και ιδίως σε συνανθρώπους του. Ο Διάβολος στο παράδεισο έβαλε διαβολές στον Αδάμ και την Εύα κατά του Θεού και τους «έριξε». Την πλήρωσε όχι μόνο ο Αδάμ και η Εύα αλλά και όλοι οι επόμενοι. Κάθε ψέμα έχει συνέπειες και ο καθένας είναι υπεύθυνος, αρέσει δεν αρέσει. Όπως η πορνεία χρηματοδοτείται από τους πόρνους που έχουν ευθύνη και για την παιδική πορνεία σύμφωνα με το καπιταλιστικό αξίωμα «πληρώνεις - παράγω», ανάλογα και οι ψευτιές και οι διαβολές κατά του Χριστού ενέχουν απείρως περισσότερες ευθύνες βάση του ίδιου αξιώματος.

2) Οι «διανοούμενοι» και οι «καλλιτέχνες ειδήμονες» που υπερασπίστηκαν το φληνάφημα του Μπράουν απέναντι στις συμβουλές της Εκκλησίας, «έχουν και κακά ζύγια στο χέρι τους», διότι πολλές φορές τα έθνη προβαίνουν σε εμπάργκο ή σε μποϋκοτάζ προϊόντων κάθε φορά που ένα ξένο κράτος ή έθνος «προκαλεί». Βέβαια σε αυτές τις περιπτώσεις κανένας «διανοούμενος» ή «καλλιτέχνης ειδήμονας» δεν εμφανίζεται στον τηλεοπτικό φακό με τόση συχνότητα να κατηγορήσει την «εθνική» κυβέρνηση που πρότεινε εμπάργκο ή μποϋκοτάζ. Παράδειγμα τέτοιας «εθνικής» επέμβασης αποτελούν οι προσπάθειες των απανταχού Ελλήνων κατά του κινηματογραφικού έργου περί Μ. Αλεξάνδρου επειδή τον περίγραφε αυτό ως έχοντα «ομοφυλοφιλικές σχέσεις» με τον Ηφαιστίωνα. Σε εκείνη την περίπτωση οι «διανοούμενοι» και οι «καλλιτέχνες ειδήμονες» σίγησαν κάτω από την «εθνική υπερηφάνεια» τους στην Ελλάδα. Κανείς δεν εμφανίστηκε στην τηλεόραση να υπερασπιστεί την ελευθερία της «καλλιτεχνίας» και τον παραγωγό της «αμερικανικής» ταινίας.

Αν ήθελαν οι «διανοούμενοι» ή «καλλιτέχνες ειδήμονες» να εμφανίζονται στην τηλεόραση για τον Δίκαιο και την Αλήθεια θα έπρεπε να είχαν υπερασπιστεί τον φίλο μας τον Ιησού που σταυρώθηκε για αυτούς και για όλους τους ανθρώπους. Ο Χριστός είναι η Αλήθεια και η Δικαιοσύνη. Όταν όμως κάποιοι αντιπαλεύεσαι αυτές τις αξίες και υπερασπίζονται τις συκοφαντίες έναντί Του επειδή είναι «κακοτεχνικές» (πρβλ. Καλλιτεχνικές), τότε κάποιο πολύ μπερδεμένο κουβάρι γυρνά μέσα στο μυαλό τους.

ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΟΥ ΚΩΔΙΚΑ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ;

Όλη η κύρια βάση πάνω στην οποία πατά ο Κώδικας Ντα Βίντσι είναι η υποτιθέμενη ερωτική σχέση του Ιησού Χριστού με μια μαθήτριά του, την Μαρία Μαγδαληνή. Όταν λοιπόν δει κανείς πως η λογική συνάδει εις την μετά απολύτου απόρριψη αυτής της σχέσης, κατόπιν είναι πολύ εύκολο να εννοήσει πως ο Κώδικας του Νταν Μπράουν είναι μια απάτη υπεροχής του ανθρώπινου πάθους έναντι της θεϊκής και ανθρώπινης λογικής και μπορεί εύκολα να εννοήσει την πλάνη εις την οποία έχουν περιπέσει όλες οι συγγραφείς, γύρω από αυτό το στημένο γεγονός

ΓΙΑΤΙ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΙΧΕ ΠΟΤΕ ΕΡΩΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΘΝΗΤΗ.

(με συνέπεια μυθιστορήματα που υποστηρίζουν σχέση του με την Μαρία Μαγδαληνή ή με άλλες, να είναι ανόητα.)

Υπάρχουν δύο περιπτώσεις για τις οποίες ο Ιησούς Χριστός θα μπορούσε να έχει ερωτικές σχέσεις με μια μαθήτριά του ή με οποιαδήποτε άλλη θνητή:

β. για να ηδονισθεί - απολαύσει άνευ τεκνογονίας

Α. ΕΡΩΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΠΡΟΣ ΤΕΚΝΟΠΟΙΗΣΗ

Ο Ιησούς Χριστός δεν θα είχε οδηγήσει ποτέ τον εαυτόν Του εις τεκνοποίηση. Αυτό διότι ο Ιησούς Χριστός ήταν και είναι ο Υιός του Θεού ο μονογενής (2). Αν ο Ιησούς Χριστός που ήταν ο μόνος υιός του Θεού και Θεός ο ίδιος (3) τεκνοποιούσε, τότε ο Θεός δεν θα είχε έναν Υιό μονογενή αλλά δύο, πράγμα που θα έφερε τον ίδιο τον Θεό να ψεύδεται και να δημιουργεί τον κίνδυνο για αιρέσεις, που ο ίδιος καυτηρίασε (4) και προφήτευσε (5).

Β. ΕΡΩΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΠΡΟΣ ΑΠΟΛΑΥΣΗ ΗΔΟΝΗ

Και αυτή η άποψη είναι πολύ εύκολο να καταρριφθεί. Ως λέχθηκε ανωτέρω ο Ιησούς Χριστός δεν ήταν θνητός αλλά θεάνθρωπος, ο ενσαρκωμένος Θεός και Πλάστης του Σύμπαντος και των Βιολογικών συστημάτων. Αυτός, ως σοφός Θεός και δημιουργός της ζωής έδωσε εις το κάθε βιολογικό ον σύστημα αναπαραγωγής και εις τον άνθρωπο χάρισε το σεξουαλικό τρόπο αναπαραγωγής, εκείνον δηλαδή που στηρίζεται εις την ύπαρξη δύο διαφορετικών σεξουαλικών φύλων, τα οποία αμφότερα χρειάζονται για την επίτευξη απογόνων.

Αποκλεισμένης της περίπτωσης ο Ιησούς Χριστός να τεκνογονήσει, εφόσον ο σκοπός του δεν ήταν αυτός (6), αλλά και διότι ως ελέχθη ενυπήρχε ο κίνδυνος της αίρεσης, αποκλείεται και η περίπτωση του ηδονισμού αυνανιστικής (7) χρήσης του αναπαραγωγικού συστήματος, διότι κάτι τέτοιο θα ενείχε την απόδειξη της αλογίας του Θεού, πράγμα άτοπο (8). Ακριβώς αυτός ήταν και ο λόγος για τον οποίο οι αρχαίοι θεοί απορριφθήκαν μετά ευκολίας, διότι παρουσίαζαν παραλογική χρήση (9) του αναπαραγωγικού συστήματος, γεγονός που τους καθιστούσε όχι μόνο αγνωστικιστές απέναντι εις την λειτουργία της αναπαραγωγής αυτής καθ’ εαυτής και παθιασμένους αλλά και εκ των πράξεών τους απέρριπτε οιανδήποτε περίπτωση ούτοι να είναι οι δημιουργοί του σύμπαντος κόσμου και των βιολογικών πλασμάτων. Περισσότερα για το θέμα στην ενότητα για τον έρωτα.

ΓΙΑΤΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΠΟΤΕ ΕΡΩΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΜΑΡΙΑ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ

Εκτός των άνωθι που ελέγχθηκαν για τις θνητές, μέσα εις τις οποίες ανήκει και η Μαρία η Μαγδαληνή, υπάρχουν και άλλα στοιχεία που απορρίπτουν όσα επικαλούνται οι πλανεμένοι. Η πηγή που επικαλούνται όλοι τους είναι το λεγόμενο γνωστικό Ευαγγέλιο του Φιλίππου, όπου γράφει τα εξής:

«Η σύντροφος του Σωτήρα είναι η Μαρία η Μαγδαληνή. Αλλά ο Χριστός την αγαπούσε περισσότερο από τους υπόλοιπους μαθητές του και συνήθιζε να την φιλάει στο στόμα. Οι υπόλοιποι μαθητές σκανδαλίζονταν. Αυτοί του είπαν: "Γιατί αυτήν την αγαπάς περισσότερο από εμάς;" Και ο Σωτήρας απάντησε σε αυτούς: "Αναρωτηθείτε, μάλλον, γιατί δεν σας αγαπώ τόσο όσο αγαπώ αυτήν".» (Πηγή: Εlaine Pagels, The Gnostic Gospels, σελ. 84)

Αυτή είναι η μοναδική αρχαία αναφορά στον υποτιθέμενο γάμο του Χριστού με την Μαγδαληνή. Κανείς άλλος αρχαίος συγγραφέας δεν επιβεβαιώνει αυτούς τους ισχυρισμούς. Το Ευαγγέλιο του Φιλίππου δεν είναι παρά ένα μεταγενέστερο κατασκεύασμα των γνωστικών του 2ου ή 3ου αιώνα μ.Χ. Τα κανονικά ευαγγέλια είναι σαφώς πολύ νωρίτερα και τα μόνο πλήρως αληθή:

Εκτός των ήδη αναφερομένων, υπάρχει και το επιχείρημα του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη για το απόσπασμα του Ευαγγελίου του Φιλίππου «Αν, μέσα στα πλαίσια αυτού του γνωστικού κειμένου, ο Χριστός και η Μαρία Μαγδαληνή ήταν υποτίθεται παντρεμένοι, τότε γιατί οι μαθητές θα ενοχλούντο ώστε να ρωτήσουν τον δάσκαλο τους γιατί την αγαπούσε περισσότερο από αυτούς; Μια τέτοια ερώτηση δεν έχει νοήμα, αν πρόκειται για παντρεμένο ζευγάρι. Ούτε και αν είχαν απλώς μια αισθηματική σχέση.» (Πηγή: Περιοδικό Τρίτο Μάτι, τεύχος 127, Λεωνίδα Χ. Αποσκίτης , άρθρο «Σπάζοντας τον Κώδικα Da Vinci»)

Η θεολογική ένσταση

Εκτός όσων αναφέρθηκαν, υπάρχει και άλλος λόγος για τον οποίο δεν μπορεί να στέκει ο ισχυρισμός του γνωστικού που συνέγραψε το Ευαγγέλιο του Φιλίππου, ότι δηλαδή ο Χριστός αγαπούσε την Μαγδαληνή περισσότερο απ’ ότι αγαπούσε τους υπόλοιπους μαθητές Του. Ο Θεός αγαπά εξίσου όλους τους ανθρώπους. Ο Ίδιος είναι αγάπη (10) . Όπως είπε ο Απόστολος Πέτρος, (Πράξεις, Κεφ. Ι΄ «34 ... Ἐπ' ἀληθείας καταλαμβάνομαι ὅτι οὐκ ἔστι προσωπολήπτης ὁ Θεός, »). Μάλιστα δεν μπορεί να υπάρξει μεγαλύτερη αγάπη από εκείνη που έχει ο Χριστός για όλη ανεξαιρέτως την ανθρωπότητα (11)

Στην Δύση κυριαρχεί μάλιστα η άποψη ότι η Μαρία η Μαγδαληνή ήταν πρώην πόρνη. Γι’ αυτό κατηγορούν οι οπαδοί του «έγγαμου Ιησού» την Εκκλησία ότι δαιμονοποίησε την μαθήτρια αυτή του Χριστού. Όμως η μόνη αληθινή Εκκλησία του Χριστού, η Ορθόδοξη, ποτέ δεν δίδαξε κάτι τέτοιο. Η Μαρία η Μαγδαληνή είναι αγία και εορτάζει στις 22 Ιουλίου ως «Ισαπόστολος» και όχι ως «Απόστολος». Και αυτό γιατί δεν ανήκει στους 12 κοντινούς μαθητές του Κυρίου (12) .

Ο Γάμος της Κανάς

Κατά Ιωάννη, Κεφ. Β΄ «1 Καὶ τῇ ἡμέρᾳ τῇ τρίτῃ γάμος ἐγένετο ἐν Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας, καὶ ἦν ἡ μήτηρ τοῦ Ἰησοῦ ἐκεῖ· 2 ἐκλήθη δὲ καὶ ὁ Ἰησοῦς καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ εἰς τὸν γάμον. 3 καὶ ὑστερήσαντος οἴνου λέγει ἡ μήτηρ τοῦ Ἰησοῦ πρὸς αὐτόν· Οἶνον οὐκ ἔχουσιν. 4 λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Τί ἐμοὶ καὶ σοί, γύναι; οὔπω ἥκει ἡ ὥρα μου. 5 λέγει ἡ μήτηρ αὐτοῦ τοῖς διακόνοις· Ὅ,τι ἂν λέγῃ ὑμῖν ποιήσατε.»

Το άλλο σημείο στο οποίο σφάλουν οι πλανεμένοι, είναι στο ότι υποστηρίζουν πως ο γάμος της Κανάς ήταν ουσιαστικά ο γάμος του ίδιου του Ιησού Χριστού με την Μαρία την Μαγδαληνή, διότι ισχυρίζονται μόνο ο γαμπρός θα μπορούσε να δίνει οδηγίες προς τους υπηρέτες.

Τα λάθη και οι παραλήψεις των πλανεμένων είναι 3 και ουσιώδη

α. Δεν είναι δυνατό να γίνεται κάπου ο γάμος του γαμπρού εν άγνοιά του και να γίνεται πρόσκληση εις αυτόν ως επισκέπτη «2 ἐκλήθη δὲ καὶ ὁ Ἰησοῦς», σαν να λέμε: γίνονταν ένας γάμος στην Κανά (του Γιάννη) και καλέσανε και τον Γιάννη. Τι νόημα έχει να καλείς τον γαμπρό εις τον γάμο του;

β. Αν ο Ιησούς ήταν ο γαμπρός, τότε γιατί η Παναγία προστάζει τους υπηρέτες να πράξουν ότι ο Ιησούς τους πει; δεν θα ήταν αυτονόητο να το πράξουν, αν ο Ιησούς πράγματι ήταν ο γαμπρός; « Ὅ,τι ἂν λέγῃ ὑμῖν ποιήσατε.»

γ. αλλά δεν είναι μόνο αυτά που διαλαλούν οι δήθεν «διαβασμένοι» της Αγίας Γραφής δυτικοί . Στο Κατά Ιωάννη, Κεφ. Β΄ φαίνεται ξεκάθαρα πως ο Ιησούς και νυμφίος είναι διαφορετικά πρόσωπα: «7 λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Γεμίσατε τὰς ὑδρίας ὕδατος. καὶ ἐγέμισαν αὐτὰς ἕως ἄνω. 8 καὶ λέγει αὐτοῖς· Ἀντλήσατε νῦν καὶ φέρετε τῷ ἀρχιτρικλίνῳ· καὶ ἤνεγκαν. 9 ὡς δὲ ἐγεύσατο ὁ ἀρχιτρίκλινος τὸ ὕδωρ οἶνον γεγενημένον - καὶ οὐκ ᾔδει πόθεν ἐστίν· οἱ δὲ διάκονοι ᾔδεισαν οἱ ἠντληκότες τὸ ὕδωρ - φωνεῖ τὸν νυμφίον ὁ ἀρχιτρίκλινος»

1. Γένεσης Κεφ. Α΄ «27 καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, κατ’ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν, ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς. 28 καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς ὁ Θεός, λέγων· αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε καὶ πληρώσατε τὴν γῆν »

2. Κατά Ιωάννην, Κεφ. Γ΄ «16 Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται ἀλλ' ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον.»

3. Κατά Ιωάννη, Κεφ. Α΄ «1 Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος....14 Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν, καὶ ἐθεασάμεθα τὴν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρὰ πατρός, πλήρης χάριτος καὶ ἀληθείας. »

4. Κατά Ματθαίον, Κεφ. Ιβ΄ «30 ὁ μὴ ὢν μετ' ἐμοῦ κατ' ἐμοῦ ἐστι, καὶ ὁ μὴ συνάγων μετ' ἐμοῦ σκορπίζει. 31 Διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν, πᾶσα ἁμαρτία καὶ βλασφημία ἀφεθήσεται τοῖς ἀνθρώποις, ἡ δὲ τοῦ Πνεύματος βλασφημία οὐκ ἀφεθήσεται τοῖς ἀνθρώποις· 32 καὶ ὃς ἐὰν εἴπῃ λόγον κατὰ τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου, ἀφεθήσεται αὐτῷ· ὃς δ' ἂν εἴπῃ κατὰ τοῦ Πνεύματος τοῦ ἁγίου, οὐκ ἀφεθήσεται αὐτῷ οὔτε ἐν τῷ νῦν αἰῶνι οὔτε ἐν τῷ μέλλοντι.»

5. Κατά Ματθαίον, Κεφ. Κδ΄ «4 καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Βλέπετε μή τις ὑμᾶς πλανήσῃ. 5 πολλοὶ γὰρ ἐλεύσονται ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου λέγοντες, ἐγώ εἰμι ὁ Χριστός, καὶ πολλοὺς πλανήσουσι. »

6. Κατά Ιωάννη, Κεφ. Γ΄ «16 Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται ἀλλ' ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. 17 οὐ γὰρ ἀπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ εἰς τὸν κόσμον ἵνα κρίνῃ τὸν κόσμον, ἀλλ' ἵνα σωθῇ ὁ κόσμος δι' αὐτοῦ»

7. Ο λογικός σκοπός της ύπαρξης του σπέρματος εις το ανθρώπινο σώμα είναι η συνεύρεση με το ωάριο του γυναικείου κατά την διάρκεια της αναπαραγωγής. Η αυνανιστική χρήση του εν λόγω συστήματος, δηλαδή η ρίψη του σπέρματος εις μέρος εις μη συνάντηση ωαρίου, οδηγεί εις την ακύρωση του λογικού σκοπού της ύπαρξης των συστημάτων αυτών, δηλαδή της τεκνογονίας, πράγμα παράλογο. Συμπληρωματικά, η δε περίπτωση της έκτρωσης είναι ακόμη χειρότερη, διότι χάρη της απόλαυσης, όχι μόνο ακυρώνει το αίτιο ύπαρξης του αναπαραγωγικού συστήματος, δηλαδή η τεκνογονία, αλλά οδηγεί και εις το έγκλημα κατά του παραγώγου του.

8. Α΄ Πέτρου, Κεφ. Β΄ «1 Ἀποθέμενοι οὖν πᾶσαν κακίαν καὶ πάντα δόλον καὶ ὑποκρίσεις καὶ φθόνους καὶ πάσας καταλαλιάς, 2 ὡς ἀρτιγέννητα βρέφη τὸ λογικὸν ἄδολον γάλα ἐπιποθήσατε, ἵνα ἐν αὐτῷ αὐξηθῆτε εἰς σωτηρίαν», Προς Ρωμαίους, Κεφ. Ιβ΄ «1 Παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς, ἀδελφοί, διὰ τῶν οἰκτιρμῶν τοῦ Θεοῦ, παραστῆσαι τὰ σώματα ὑμῶν θυσίαν ζῶσαν, ἁγίαν, εὐάρεστον τῷ Θεῷ, τὴν λογικὴν λατρείαν ὑμῶν»

9. «Καὶ πρώτου γε τοῦ Διὸς οἱ ποιηταὶ εὐφωνότερον ᾄδουσιν τὰς χαλεπὰς πράξεις. Χρύσιππος δέ, ὁ πολλὰ φλυαρήσας, πῶς οὐχὶ εὑρίσκεται σημαίνων τὴν Ἥραν στόματι μιαρῷ συγγίνεσθαι τῷ Διΐ. Τί γὰρ μοι καταλέγειν τὰς ἀσελγείας τῆς μητρὸς θεῶν λεγομένης, ἣ Διὸς τοῦ Λατεαρίου διψῶντος αἵματος ἀνθρωπείου, ἣ Ἄττου τοῦ ἀποκοπτομένου, ἣ ὅτι ὁ Ζεὺς ὁ καλούμενος Τραγῳδός, κατακαύσας, τὴν ἑαυτοῦ χεῖρα, ὥς φασιν, νῦν παρὰ Ρωμαίοις θεὸς τιμᾶται; Σιγῶ τὰ Ἀντινόου τεμένη καὶ τὰ τῶν λοιπῶν καλουμένων θεῶν. Καὶ γὰρ ἱστορούμενα τοῖς συνετοῖς καταγέλωτα φέρει» (Μτφρ: Και πρώτου του Διός υμνούν δυνατότερο τις τρομερές πράξεις οι ποιητές. Ο δε Χρύσιππος ο πολλά φλυαρήσας, δεν γνωστοποιεί ότι η Ήρα συνήλθε με τον Δία με το μιαρό το στόμα; Τι χρειάζεται να απαριθμώ τις ασέλγειες της λεγόμενης μητέρας των θεών ή του Δία του Λατεαρίου του διψώντος από ανθρώπινο αίμα ή του ευνουχιζόμενου Άττι; Ή ότι ο Ζευς ο καλούμενος τραγωδός, κατακαύσας το χέρι του, όπως λένε, τώρα τιμάται από τους Ρωμαίους ως θεός; Αποσιωπώ τα αγιαστήρια του Αντίνοου (* ) και τα των άλλων καλούμενων θεών. Διότι ιστορούμενα εις τους συνετούς φέρουν γέλωτα) [(1) Όλοι σχεδόν οι Απολογητές επικαλούνται την λατρεία του Αντινόου, ερωμένου του Αδριανού. Φαίνεται ότι στα τεμένη του διεπράττωνταν όργια, Πηγή: Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας, Απολογηταί ΙΙ, Τατιανός Αθηναγόρας, Πατερικές Εκδόσεις Γρηγόριος ο Παλαμάς, Επόπτης Εκδόσεως Παναγιώτης Κ. Χρήστου, Καθηγητής Πανεπιστημίου & Επιμελητής Ελευθέριος Γ. Μερετάκης, Πτυχιούχο Θεολογίας, Θεσσαλονίκη 1986, σσ. 468 -469]

10. Α΄ Ιωάννου Κεφ. Δ΄ «8 ὁ μὴ ἀγαπῶν οὐκ ἔγνω τὸν Θεόν, ὅτι ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν... 16 Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί, καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ. »

11. Κατά Ιωάννη, Κεφ. Ιε΄ «12 αὕτη ἐστὶν ἡ ἐντολὴ ἡ ἐμή, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους καθὼς ἠγάπησα ὑμᾶς. 13 μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει, ἵνα τις τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θῇ ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ.»

12. Κατά Ματθαίον Κεφ. Ι΄ 1-14, Κατά Λουκάν Κεφ. Στ΄ 12-16, Κατά Μάρκον Κεφ. Γ΄ 13-19

13. Κατά Ματθαίον, Κεφ. Ιθ΄ «11 ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· Οὐ πάντες χωροῦσι τὸν λόγον τοῦτον, ἀλλ' οἷς δέδοται· 12 εἰσὶ γὰρ εὐνοῦχοι οἵτινες ἐκ κοιλίας μητρὸς ἐγεννήθησαν οὕτω· καὶ εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες εὐνουχίσθησαν ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων, καὶ εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες εὐνούχισαν ἑαυτοὺς διὰ τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. ὁ δυνάμενος χωρεῖν χωρείτω. »

14. Κατά Ιωάννη, Κεφ. Η΄ «46 τίς ἐξ ὑμῶν ἐλέγχει με περὶ ἁμαρτίας;»

Ο ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΟΣ ΤΩΝ ΠΗΓΩΝ ΤΟΥ «ΚΩΔΙΚΑ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ» (The Da Vinci Code) ΠΙΕΡ ΠΛΑΝΤΑΡ

Επιμέλεια : Θωμάς Φ. Δρίτσας & Κ.Ν.

Αναλύοντας τις πηγές, και τις γενεαλογίες του βιβλίου «Κώδικας Ντα Βίντσι» (The Da Vinci Code), καταλήγουμε σε ένα Γάλλο ακροδεξιό: τον Πιερ Πλαντάρ, ο οποίος πλαστογράφησε τις πηγές που ο συγγραφέας του Ντάν Μπράουν παρουσιάζει ως ιστορικά ντοκουμέντα. Ο Πιερ Πλαντάρ, είναι αυτός ο οποίος επινόησε τις πηγές που παρουσιάζει ως ιστορικά ντοκουμέντα ο Μπράουν, όπως αποκάλυψε στο η δημοσιογράφος Μαρί Φρανς Ετσεγκουάν στο «Nouvel Observateur», όπως έχουμε δει και σε άλλο άρθρο. Αυτοί είναι οι περίφημοι «Μυστικοί Φάκελοι», τους οποίους επικαλείται στην εισαγωγή του βιβλίου του ο Μπράουν ως «αδιάσειστες ιστορικές αποδείξεις» όσων παραθέτει. Παρακάτω θα δοθεί μία γεύση περί του ποιού του προφίλ του Πιερ Πλαντάρ. Υπενθυμίζουμε, πως αν ο Μπράουν δεν διαβεβαίωνε από την εισαγωγή κιόλας του βιβλίου του ότι οι πηγές του είναι απόλυτα ακριβείς, δεν θα είχαμε να κάνουμε παρά με ένα ευχάριστο περιπετειώδες φανταστικό ανάγνωσμα. Αλλά όταν μπλέκει την ιστορία με το μύθο και αντλεί ένα μεγάλο μέρος των πηγών του από κύκλους με επικίνδυνα ιδεολογήματα, αυτό γεννά πολλά και ενδιαφέροντα ερωτηματικά.

ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΟΥ ΠΙΕΡ ΠΛΑΝΤΑΡ

O Πιέρ Πλαντάρ ήταν ένας ισόβιος τσαρλατάνος και απατεώνας. Οι δραστηριότητές του από το 1937 μέχρι το 1954 - που συμπεριελάμβαναν εξαπάτηση, αντισημιτικές και αντιμασωνικές δραστηριότητες - εμπεριέχονται στο αρχείο File Ga P7, το οποίο διατίθεται για επιθεώρηση στο κοινό από την Αστυνομική Διεύθυνση Παρισιού, στην διεύθυνση: 9 Boulevard du Palais, 75195 Paris. (Ο κ. Claude Charlot είναι ο αρμόδιος διευθυντής Μουσειακών Αρχείων, Bureau of Associations, Paris Prefecture of Police, για γραπτές ερωτήσεις των ενδιαφερομένων). Οι επίσημες αναφορές για τις εγκληματικές καταδίκες του Πιέρ Πλαντάρ είναι στην διάθεση του κοινού, στην Υποδιεύθυνση της Αστυνομίας, στην διεύθυνση: Sub-Prefecture of Saint Julien-en-Genevois, 4 Avenue de Geneve, 74164 Saint Julien-en-Genevois, Haute-Savoie. (Ο κ. Serge Champanhet είναι ο Γενικός Γραμματέας της Υποδιεύθυνσης, για γραπτές ερωτήσεις των ενδιαφερομένων. Στα γραπτά αιτήματα του κοινού πρέπει οπωσδήποτε να αναφέρεται η επιστολή με ημερομηνία 8 Ιουνίου 1956 από τον Δήμαρχο της πόλεως Annemasse προς τον Υποδιευθυντή, η οποία περιέχεται στο αρχείο Number KM 94550, όπου βρίσκονται όλα τα Καταστατικά Έγγραφα της Prieuré de Sion) Τα Δικαστικά Αρχεία του Πιέρ Πλαντάρ τηρούνται στο Ανώτατο Δικαστήριο (Tribunal de Grand Instance ), στην πόλη Thonon-les-Bains.

Ο Πιέρ Πλαντάρ βρέθηκε άσχημα μπλεγμένος το 1933 με τον Δικαστή Thierry Jean-Pierre, επειδή είχε ισχυρισθεί ότι ο Roger Patrice Pelat ήταν ένας «Μέγας Μάγιστρος του Πρωτάτου της Σιών», ενώ ο δικαστής εκείνος ήδη βρισκόταν επικεφαλής μιας έρευνας στις δραστηριότητες του εν λόγω Roger Patrice Pelat σε σχέση με οικονομικές ατασθαλίες. Ήταν μετά από αυτό το περιστατικό τον Σεπτέμβριο του 1933 που ο Πλαντάρ έπαυσε τις δραστηριότητές του με το «Πρωτάτο της Σιών», και πέρασε την υπόλοιπη ζωή του απομονωμένος.

Όνομα :Pierre Athanase Marie Plantard

Γεννηθείς: 18 Μαρτίου 1920 (Paris)

Γονείς: Πιέρ Πλαντάρ (επικεφαλής υπηρέτης-οικονόμος) και Αμελί Μαρί Ραουλό (περιστασιακά απασχολούμενη ως μαγείρισσα σε εύπορες οικογένειες).

Παιδεία: Εγκατέλειψε το σχολείο το 1937, έχοντας αποτύχει στην απόκτηση μιας άνω του μέτριου παιδείας.

Διαμονή κατά τα έτη 1937-1943: 22 Place Malesherbes (Paris 17); 10 Rue Lebouteux (Paris 17).

Πρώτη εργασία: Νεωκόρος στην Εκκλησία του Σαιν-Λουί Ντ’ Αντάίν, Παρίσι.

Τα ενδιαφέροντα του κατά τα έτη 1937-1943

Ενεργά αντισημιτικός και αντιμασωνικός, με σκοπό την δημιουργία δύο εταιρειών-φάντασμα: την Renovation Nationale Française (=Γαλλική Εθνική Ανανέωση) and Alpha Galates (Άλφα Γαλάτης); θαυμαστής του Στρατάρχη Πεταίν, στον οποίο είχε γράψει επιστολή την 16η Δεκεμβρίου 1940, προειδοποιώντας τον για μια Εβραιο-Μασωνική συνωμοσία, που είχε σαν αποτέλεσμα να υποβληθεί σε διάφορες ανακρίσεις από τις Γαλλικές και τις Γερμανικές Αρχές και με αποκορύφωμα να καταδικαστεί σε φυλάκιση τεσσάρων μηνών στις φυλακές Φρεσν (Fresnes), για την ίδρυση της «Άλφα Γαλάτης» χωρίς να έχει πάρει την άδεια των Αρχών για την ίδρυσή της.

Εξέδωσε ένα περιοδικό με όνομα «Vaincre» (Νικάν) με το ψευδώνυμο «Πιέρ Ντε Φρανς» (Πιέρ της Γαλλίας - ίσως και Πέτρα της Γαλλίας) κατά το διάστημα 1942-1943, το οποίο συμπεριελάμβανε άρθρα που υποτίθεται πως είχαν γραφεί από διαφορετικούς ανθρώπους - τον Κόμη Μονσαρβίλ (Comte Moncharville), τον Ρομπέρ Αμαντού (Robert Amadou), την Δρ. Καμίλ Σαβουάρ (Camille Savoire), κ.α. - όταν στην πραγματικότητα τα είχε γράψει όλα ο ίδιος ο Πλαντάρ. Αυτολεξεί, τα σχόλια στην Αναφορά των Γαλλικών Αρχών με ημερομηνία 9 Μαΐου 1941, η οποία τηρείται στο «Γραφείο Εταιρειών» της Αστυνομικής Διεύθυνσης Νομαρχίας Παρισιού: «Ο Πλαντάρ, που καυχιέται πως έχει διασυνδέσεις με πολυάριθμους πολιτικούς, μοιάζει να είναι ένας από εκείνους τους παλαβούς και φιλόδοξους νεαρούς άνδρες οι οποίοι οργανώνουν κάποιες λίγο-έως-πολύ φανταστικές ομάδες, επιδιώκοντας έτσι να φανούν σημαντικοί, και οι οποίοι εκμεταλλεύονται την σημερινή τάση να επιδεικνύεται ένα μεγαλύτερο ενδιαφέρον προς την νεολαία, προκειμένου να προσελκύσουν την προσοχή της Κυβερνήσεως.» (Αρχείο Νο. Ga P7).

Τα ενδιαφέροντα του το 1956

Έχοντας μετακομίσει από το Παρίσι στην κωμόπολη Annemasse στο νότιο τμήμα της περιοχής Άνω Σαβοϊας στην Γαλλία - ο Πλαντάρ δημιούργησε μαζί με τον André Bonhomme μια μικρή εταιρεία με την ονομασία Prieuré de Sion (=Μοναστήρι ή Πρωτάτο της Σιών) την 7η Μαϊου 1956 (η Δήλωση Εγγραφής της βρίσκεται στην Υποδιεύθυνση Αστυνομίας στην περιοχή Saint Julien-en-Genevois, και είχε δοθεί η ονομασία αυτή, από το όνομα ενός μικρού λόφου έξω από την κωμόπολη Annemasse, που λεγόταν Λόφος Σιών). Η εταιρεία αυτή ήταν αφιερωμένη στην Προστασία και την Ελευθερία Οικισμών Χαμηλού Κόστους και ενεργούσε σαν ομάδα στήριξης του αντίπαλου υποψήφιου των τοπικών Κοινοτικών Εκλογών.

Η Prieuré de Sion ασκούσε ενεργή κριτική και επιτίθετο εναντίον εκείνων που ανοικοδομούσαν τις γαίες στην πόλη Annemasse, μέσα από το περιοδικό της, το Circuit; Τα δε κεντρικά γραφεία του περιοδικού ήσαν εγκατεστημένα στο σπίτι του Πλαντάρ, στην οδό Sous-Cassan. Μια Αναφορά με ημερομηνία 4 Μαΐου 1954 σχετική με τον Πλαντάρ αποκαλύπτει πως είχε ήδη μετακομίσει στην πόλη Annemasse το 1951 και πως ήταν «παντρεμένος, και είχε μια κόρη περίπου τριών ετών». Η Prieuré de Sion παύτηκε λίγο μετά τον Οκτώβριο του 1956, μετά από την καταδίκη του Πλαντάρ για «détournement de mineurs» (= «αποπροσανατολισμό ανηλίκων») για το οποίο αδίκημα εξέτισε ποινή φυλάκισης 12 μηνών, το 1956-1957.

Τα ενδιαφέροντα του κατά τα έτη 1958-1960

Η Πέμπτη Γαλλική Δημοκρατία διαμορφώθηκε το 1958, με τον Σαρλ Ντε Γκωλ ως Πρόεδρό της. - Ο Πλαντάρ σχημάτισε μια «Επιτροπή Δημόσιας Ασφάλειας» κατά το διάστημα αυτό, η οποία αναφέρθηκε σε τρία άρθρα της εφημερίδας Λε Μοντ, την 6η Ιουνίου, την 8-9 Ιουλίου και την 29 Ιουλίου. Ο Πλαντάρ συνέχισε, με την έκδοση δεύτερης σειράς του περιοδικού Σιρκουί (Circuit) με υπότιτλο The Cultural Periodical of the French Forces’ Federation (Το Πολιτιστικό Περιοδικό της Ομοσπονδίας των Γαλλικών Δυνάμεων) - το οποίο θα μπορούσε να περιγραφεί σαν ένα ανανεωμένο περιοδικό των Βισύ (Vichy) που περιείχε άρθρα μεταφυσικής φύσεως τα οποία έμοιαζαν με εκείνα που έγραφαν οι δεξιοί αποκρυφιστές κατά τα τέλη του 1800. Ο ίδιος ο Πλαντάρ διαφήμισε τις μεταφυσικές του ικανότητες, στο περιοδικό Circuit, τεύχος 9 (1960).

Τα ενδιαφέροντα του κατά τα έτη: 1960-1985

«Ανέστησε» την Prieuré de Sion και της απέδωσε μια φανταστική γενεαλογία (που είχε δημιουργήσει ο Godfrey de Bouillon κατά την περίοδο των Σταυροφοριών). Ο Πλαντάρ αρχικά απέκτησε ένα ενδιαφέρον για την ιστορία των Gisors - όπως αυτή είχε γραφεί από τον Roger Lhomoy, πριν προχωρήσει στην άλλη ιστορία του Rennes-le-Château - όπως αυτή είχε αρχικά γραφεί από τον Noel Corbu, με τον οποίον συναντήθηκε και είχε πολύ εντυπωσιαστεί. Μέχρι το 1964, ο Πλαντάρ είχε διαμορφώσει μια πρωτοφανή δήλωση για το άτομό του : δηλαδή, πως ο ίδιος ήταν απ’ ευθείας απόγονος του Μεροβίγγιου βασιλέα Dagobert Β΄ - και ο κεντρικός λόγος ύπαρξης αυτής της νέας εκδοχής της Prieuré de Sion ήταν ακριβώς αυτή η διαβεβαίωση της βασιλικής του καταγωγής (στην πραγματικότητα, ο Πλαντάρ καταγόταν από ένα αγρότη του 16ου αιώνα, που εργαζόταν στην συγκομιδή καρυδιών). Ο Πλαντάρ επίσης γνωρίστηκε με τον Philippe de Chérisey και τον Gérard de Sède κατά το διάστημα αυτό. Ο δεύτερος εκ των δύο ήταν συγγραφέας, ο οποίος είχε κατορθώσει με επιτυχία να μεταμορφώσει τα δημιουργήματα/τους ισχυρισμούς του Πλαντάρ σε βιβλία προς δημοσίευση. Ο Πλαντάρ δεν είχε κατορθώσει μέχρι τότε να δημοσιεύσει κανένα από τα δικά του χειρόγραφα, συμπεριλαμβανομένου εκείνου με θέμα το Rennes-le-Château. Το τελευταίο αυτό χειρόγραφο έγινε βιβλίο, με τίτλο L’ Or de Rennes (=Το Χρυσάφι του Ρεν), που ξαναγράφηκε από τον Gérard de Sède και που δημοσιεύθηκε το 1967. Με την συνδρομή του Philippe de Chérisey, ο Πλαντάρ ξεκίνησε να δημιουργεί ψεύτικες ιστορίες σχετικά με τον ιερέα Bérenger Saunière του Rennes-le-Château και προπαντός να δημιουργεί ψεύτικα τεκμήρια όπως «περγαμηνές», «ταφόπλακες» και «γενεαλογίες» (σχετ. Αγγλικός σύνδεσμος: http://priory-of-sion.com/psp/id98.html) - ειδικά όμως, οι «περγαμηνές» είχαν δημιουργηθεί από τον Philippe de Chérisey, καθώς το συμβόλαιο του βιβλίου L’ Or de Rennes εμφανίζει πως είχε δικαιώματα σε ένα μέρος των κερδών του βιβλίου, επειδή εκείνος είχε παρουσιάσει τις «περγαμηνές» μέσα στο μυθιστόρημα.

Επήλθε ρήξη ανάμεσα στους τρεις τους το 1967, όταν ο Gérard de Sède αρνήθηκε να κατανείμει τα δικαιώματα του βιβλίου, και ο Πλαντάρ και ο Chérisey φανέρωσαν πως οι «περγαμηνές» ήσαν πλαστές (ενώ αυτές ήταν ο κύριος ‘πόλος έλξης’ του βιβλίου, και ο κατ’ εξοχήν κράχτης’ στις πωλήσεις).

Το διάστημα 1967-1985 φάνηκε να είναι περίοδος «εμφάνισης» όλο και περισσότερων ψευδών ισχυρισμών και όλο και περισσότερων πλαστών στοιχείων - συμπεριλαμβανομένης και της λίστας των Μεγάλων Μαγίστρων που ήταν ολοφάνερα εμπνευσμένη από την λίστα διασημοτήτων των Ροδόσταυρων την οποία κοσμούσαν ονόματα όπως Leonardo da Vinci, Robert Fludd, Botticelli, Valentin Andreae, κλπ.

Οι δραστηριότητες του Πλαντάρ από το σημείο αυτό και μετά ήταν σαφώς για γέλια, αλλά εκείνος κατάφερε να επιβιώσει, μόνο και μόνο επειδή το αναγνωστικό κοινό επέλεγε να πιστεύει τις ιστορίες του - μέχρι την στιγμή που ο συγγραφέας και ερευνητής Jean-Luc Chaumeil (ο οποίος ανακάλυψε τις λεπτομέρειες του παρελθόντος του Πλαντάρ και άρχισε να τις δημοσιεύει) - πράγμα που ανάγκασε τον Πλαντάρ να «παραιτηθεί» από την Prieuré de Sion στις 10 Ιουλίου 1984 - αν και το τελευταίο Έγγραφο της Prieuré de Sion (που αντιπροσώπευε αυτή την νέα εκδοχή της) είχε κατατεθεί στην Bibliothèque Nationale (=Εθνική Βιβλιοθήκη) την 1η Οκτωβρίου 1985. Ρήξη επήλθε επίσης ανάμεσα στον Πιέρ Πλαντάρ και τον Philippe de Chérisey όταν ο δεύτερος άρχισε συνεργασία με τον Paul Rouelle (και ασχολήθηκαν με κάποιον χαρακτήρα ονόματι Marquis de B. (Μαρκήσιος Β.) και ο οποίος ουδέποτε υπήρξε στην πραγματικότητα).

Τα ενδιαφέροντα του κατά τα έτη 1989-1993

Το Μουσείο Σωνιέρ (Saunière Museum) άνοιξε στο Rennes-le-Château το 1989, και ως φαίνεται, αυτό ενέπνευσε τον Πλαντάρ να επιδιώξει μια ανεπιτυχή επιστροφή (οι Γάλλοι δεν έδωσαν καμμία σημασία σ’ αυτό), ήτοι, λανσάρισε μια τρίτη εκδοχή της Prieuré de Sion μαζί με μια ανανεωμένη σειρά του περιοδικού Vaincre, αυτή τη φορά με διαφορετική ψευτο-γενεαλογία και διαφορετική Λίστα με Μεγάλους Μαγίστρους, ισχυριζόμενος πως η προηγούμενη εκδοχή ήταν πλαστή, και πως ήταν προϊόν κάποιου Philippe Toscan du Plantier, και μάλιστα κάτω από την επήρεια του παραισθησιογόνου LSD. Επίσης, τώρα δεν υπήρχε καμιά σχέση με τους Templars (Ναϊτες) ούτε με τον Godfrey de Bouillon - τώρα, δήλωνε πως η Prieuré de Sion είχε ιδρυθεί το 1681 στην πόλη Rennes-le-Château από τον παππού της Marie de Negri d’ Ables - και επίσης πως υπήρχαν μυστικά αρχεία, τα οποία ανακαλύφθηκαν στην Βαρκελώνη της Ισπανίας.

Ο Πλαντάρ ‘παρέμεινε’ απόγονος του βασιλέα Dagobert Β΄, αλλά τώρα πιά, μόνο έμμεσα: ο «αληθινός», άμεσος απόγονος ήταν ο Otto Von Habsburg! Η αναθεωρημένη Λίστα των Μεγάλων Μαγίστρων τώρα περιείχε το όνομα του Roger Patrice Pelat, το οποίο συνδεόταν με ένα οικονομικό σκάνδαλο που το ερευνούσε ο Δικαστής Thierry Jean-Pierre - ο Δικαστής αυτός είχε ανακρίνει τον Πλαντάρ, ο οποίος τελικά ενόρκως ομολόγησε πως όλα ήσαν κατασκευασμένα.

Ο Πλαντάρ απαλλάχθηκε, ύστερα από μια σοβαρή προειδοποίηση του δικαστηρίου, και ποτέ πια δεν ανανέωσε τις δραστηριότητές του με την Prieuré de Sion, και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του σε απομόνωση, σε διάφορες διευθύνσεις στις Γαλλικές πόλεις Περπινιάν, Παρίσι καθώς και στην Βαρκελώνη Ισπανίας.

Απεβίωσε την 3η Φεβρουαρίου 2000 στο Παρίσι, και η σωρός του αποτεφρώθηκε.

Εγκληματικές Καταδίκες:

· Τέσσερις μήνες στην φυλακή της Fresnes το 1940.

· Έξι μήνες, μεταξύ1953-1954 για κατάχρηση σχετιζόμενη με αδικήματα κτηματικά.

· 12 μήνες, μεταξύ 1956-1957 για ‘détournement de mineurs’ .(αποπροσανατολισμό ανηλίκων)

ΠΛΑΝΩΝΤΕΣ & ΠΛΑΝΩΜΕΝΟΙ

Β΄ Προς Τιμόθεον, Κεφ. Γ΄ «13 πονηροὶ δὲ ἄνθρωποι καὶ γόητες προκόψουσιν ἐπὶ τὸ χεῖρον, πλανῶντες καὶ πλανώμενοι. »

Από αριστερά προς τα δεξιά: Η Margaret Starbirt στήριξε τον θρύλο της Μαρίας Μαγδαληνής επάνω στο παγανιστικό «Άγιο δισκοπότηρο» της δύσης, εις την οποία μεγάλωσε και γαλουχήθηκε μαθαίνοντας και αναπαράγοντας αυτούς τους μύθους άκριτα, η Lynn Picknett δέχθηκε άνευ αποδείξεων και λογικών συμπερασμάτων την σχέση Ιησού Χριστού και Μαρίας Μαγδαληνής από τα απόκρυφα Ευαγγέλια τα οποία όμως δεν λέγουν όσα αυτή θα ήθελε να λέγουν ενώ από την άλλη πλευρά υιοθέτησε απόψεις για τους πίνακες του Ντα Βίντσι που σοβαροί πανεπιστημιακοί μελετητές απορρίπτουν μετά ευκολίας. Ο Henry Lincoln διαχώρισε τον Ιησού της πίστης από τον ιστορικό Ιησού, μόνο που δεν εξήγησε σε ποιο σύγγραμμα στήριξε τον ιστορικό Ιησού ως διάφορο εκείνον της πίστης (Πηγή Φώτο: Τηλεοπτικός Σταθμός Alter, εκπομπή Οι πύλες του Ανεξήγητου, Σάββατο 09/04/2005)

Από αριστερά προς τα δεξιά: Ο Dan Burnstein στήριξε τις θεωρίες του πάνω στα απόκρυφα Ευαγγέλια τα οποία θεώρησε ως «νέα στοιχεία που βλέπουν το φως», ο Olive Prince το αυτό, ενώ ο Martin Lynn υποστήριξε θεωρίες συνωμοσιολογίας του Βατικανού, ωσάν και ο Χριστιανισμός είναι το Βατικανό, θεωρώντας άνευ αποδείξεων πως η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία κρύβει κάτι για την Μαρία την Μαγδαληνή. Εκτός αυτού υπέθεσε ομοιότροπα με την Lynn Picknett τις αστοχίες για τους πίνακες του Ντα Βίντσι και ανάπτυξε καθαρά τις ανακρίβειες για τον γάμο της Κανά (Πηγή Φώτο: Τηλεοπτικός Σταθμός Alter, εκπομπή Οι πύλες του Ανεξήγητου, Σάββατο 09/04/2005)

Ο Dr James Robinson υπέθεσε κάποιας μορφής διαμάχης μεταξύ αρσενικού και θηλυκού στοιχείου εις τον χριστιανισμό, με συνέπεια την συγκάλυψη της σχέσης του Χριστού και της Μαγδαληνής, στηριζόμενος εις τις διαφορετικές αποστολές (!) των δύο φύλλων εις το ιερατείο, πράγμα που είναι υπεραπλουστευμένο και μεροληπτικό. Είναι το ανάλογο να υποστηρίζεις πως το πόδι βρίσκεται σε διαμάχη με το χέρι επειδή έχουν διαφορετική αποστολή και να ορίζεις ένα από τα δύο κατώτερα, ανάλογα με το ποια αποστολή από τις δύο θεωρείς εσύ «κατώτερη» (Πηγή Φώτο: Τηλεοπτικός Σταθμός Alter, εκπομπή Οι πύλες του Ανεξήγητου, Σάββατο 09/04/2005)

Στην ερώτηση: «μα όλοι οι άνωθι είναι πονηροί και μόνο οι χριστιανοί σκέφτονται αγαθά;» η απάντηση είναι πολύ απλή. Οι άνθρωποι είναι πονηροί (1) ένεκα της πτώσης και ένεκα αυτής σκέφτονται πονηρά (2), δηλαδή προεκτείνουν τις δικές τους πονηράδες (τα μαθήματα της μεταπτωτικής ζωής τους) εις το βίωμα του Ιησού Χριστού και δηλαδή εις τον χώρου του αγαθού και αναμάρτητου (3) Θεού. Έτσι συγγραφείς πλήρως παθιασμένοι αδυνατούν να σκεφτούν λογικά για τις ιδιότητες του Θεού, που καταδειχθήκαν ανωτέρω, και πεσμένοι μέσα στα προσωπικά τους πάθη (μοιχείες και πορνείες), προσπαθούν να εξηγήσουν με αυτά, όχι τις καταγεγραμμένες ενέργειες του Θεού, αλλά να δώσουν εις τον Θεό, ενέργειες και δράση που Εκείνος ένεκά των ιδιοτήτων Του, ποτέ δεν έχει και δεν θα έπραττε. Πριν λοιπόν προσπαθήσει κανείς, και μάλιστα συγγραφέας (!), να καταπιαστεί με τόσο σοβαρά ιστορικά, επιστημονικά και ιδίως θεολογικά ζητήματα, όφειλε να προσπαθήσει να καθαρίσει εαυτόν (4) από τα λάθη - αμαρτίες, να φτάσει έστω και κατά βάση εις την ομοίωση προς τις ελάχιστες ιδιότητες του Θεού, πριν να προσπαθήσει να θεολογήσει. Ειδάλλως τυφλός ων, σε λάκκο θα πέσει και θα οδηγήσει και άλλους μέσα (5) και δεν υπάρχει ουδεμία περίπτωση να τον αποφύγει. Και είναι φανερό πως άλλους ο λάκκος τους οδηγεί να πιστεύουν πως ο Ιησούς έκανε παιδιά, άλλους πως είχε ερωτική συντρόφισσα και άλλους πως ο Χριστιανισμός θέλησε τάχα να υποδουλώσει την γυναίκα (!), γι’ αυτό απέκρυψε την σχέση του Ιησού με την Μαγδαληνή, πράγμα αναληθές (6). Αυτά είναι και τα αποκυήματα της μεταπτωτικής φαντασίας και αλογίας του ανθρώπου και χρειάζεται μεγάλη προσοχή και κάθαρση με μετάνοια απέναντι στις πλάνες και στα εντάλματα των ανθρώπων (7) για να εννοήσει κανείς ξάστερα την αλήθεια.

Ο ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΤΗΣ ΠΛΑΝΗΣ

Ο συγγραφέας Dr. Stephen Hoeller υποστήριξε πως η φύση της Ορθοδοξίας είναι να περιορίζει τις δυνατότητες τις αλλαγής, διότι έχει εγκλωβιστεί μέσα σε ένα κουτί από το οποίο δεν μπορεί να βγει ενώ ανάφερε πως ο Πάπας έχει «χαλαρώσει» μαρτυρώντας πως η Μαρία η Μαγδαληνή έχει προσφέρει πολλά και είναι απόστολος των Αποστόλων (Πηγή Φώτο: Τηλεοπτικός Σταθμός Alter, εκπομπή Οι πύλες του Ανεξήγητου, Σάββατο 09/04/2005)

Εκείνο που δεν έχει καταλάβει ο «δόκτορας της πλάνης», είναι πως ο Πάπας είναι αιρετικός αποδεδειγμένα, και πως η «χαλαρώτητά» του οφείλεται στα λάθη του, που ο ίδιος ο Χριστός πρόβλεψε (8) για τους αιρετικούς και ψευδοπροφήτες. Όσο αφορά τις ίδιες τις αντιλήψεις του Stephen Hoeller για την Μαρία Μαγδαληνή, ελέγχονται ευκόλως δια μέσω της θεολογίας και ιδίως της λογικής της βιολογίας. Δεν υπάρχει κουτί μέσα στο οποίο η Ορθοδοξία έχει εγκλωβιστεί παραδεχόμενη αλογίες σαν εκείνες που προωθεί ο «δόκτωρας», αλλά οι αιρετικοί και οι θνητοί, ως και ο τελευταίος έχουν δυστηχώς εγκλωβιστεί μέσα στα πάθη (9) τους, τα οποία καταστρατηγώντας τους τον λόγο, τους παγιδεύουν σε παράλογα συμπεράσματα γύρω από την φύση και τις ιδιότητες του Θεού και Πλάστη μας.

Σημειώσεις

1. Α΄ Ιωάννου Κεφ. Ε΄ «19 οἴδαμεν ὅτι ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐσμεν, καὶ ὁ κόσμος ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται.»

2. Κατά Ιωάννη, Κεφ. Η΄ «46 τίς ἐξ ὑμῶν ἐλέγχει με περὶ ἁμαρτίας; »

3. Κατά Μάρκον, Κεφ. Ζ΄ «21 ἔσωθεν γὰρ ἐκ τῆς καρδίας τῶν ἀνθρώπων οἱ διαλογισμοὶ οἱ κακοὶ ἐκπορεύονται, μοιχεῖαι, πορνεῖαι, φόνοι, 22 κλοπαί, πλεονεξίαι, πονηρίαι, δόλος, ἀσέλγεια, ὀφθαλμὸς πονηρός, βλασφημία, ὑπερηφανία, ἀφροσύνη· 23 πάντα ταῦτα τὰ πονηρὰ ἔσωθεν ἐκπορεύεται καὶ κοινοῖ τὸν ἄνθρωπον.»

4. Προς Ρωμαίους, Κεφ Ζ΄ «6 τοῦτο γινώσκοντες, ὅτι ὁ παλαιὸς ἡμῶν ἄνθρωπος συνεσταυρώθη ἵνα καταργηθῇ τὸ σῶμα τῆς ἁμαρτίας, τοῦ μηκέτι δουλεύειν ἡμᾶς τῇ ἁμαρτίᾳ· »

5. Κατά Ματθαίον Κεφ. Ιε΄ «14 ἄφετε αὐτούς· ὁδηγοί εἰσι τυφλοί τυφλῶν· τυφλὸς δὲ τυφλὸν ἐὰν ὁδηγῇ, ἀμφότεροι εἰς βόθυνον πεσοῦνται. »

6. Προς Εφεσίους, Κεφ. Ε΄ «25 οἱ ἄνδρες ἀγαπᾶτε τὰς γυναῖκας ἑαυτῶν, καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς ἠγάπησε τὴν ἐκκλησίαν καὶ ἑαυτὸν παρέδωκεν ὑπὲρ αὐτῆς,».

7. Κατά Ματθαίον, Κεφ Ιε΄ «8 ἐγγίζει μοι λαὸς οὗτος τῷ στόματι αὐτῶν καὶ τοῖς χείλεσίν με τιμᾷ, ἡ δὲ καρδία αὐτῶν πόρρω ἀπέχει ἀπ' ἐμοῦ· 9 μάτην δὲ σέβονταί με, διδάσκοντες διδασκαλίας ἐντάλματα ἀνθρώπων.»

8. Κατά Ματθαίον, Κεφ. Ζ΄ «15 Προσέχετε δὲ ἀπὸ τῶν ψευδοπροφητῶν, οἵτινες ἔρχονται πρὸς ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασι προβάτων, ἔσωθεν δέ εἰσιν λύκοι ἅρπαγες. 16 ἀπὸ τῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτούς· μήτι συλλέγουσιν ἀπὸ ἀκανθῶν σταφυλὴν ἢ ἀπὸ τριβόλων σῦκα; 17 οὕτω πᾶν δένδρον ἀγαθὸν καρποὺς καλοὺς ποιεῖ, τὸ δὲ σαπρὸν δένδρον καρποὺς πονηροὺς ποιεῖ· 18 οὐ δύναται δένδρον ἀγαθὸν καρποὺς πονηροὺς ποιεῖν, οὐδὲ δένδρον σαπρὸν καρποὺς καλοὺς ποιεῖν. 19 πᾶν δένδρον μὴ ποιοῦν καρπὸν καλὸν ἐκκόπτεται καὶ εἰς πῦρ βάλλεται.20 ἄρα γε ἀπὸ τῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτούς.»

9. Προς Ρωμαίους, Κεφ. Α΄ «24 Διὸ καὶ παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς ἐν ταῖς ἐπιθυμίαις τῶν καρδιῶν αὐτῶν εἰς ἀκαθαρσίαν τοῦ ἀτιμάζεσθαι τὰ σώματα αὐτῶν ἐν αὑτοῖς, 25 οἵτινες μετήλλαξαν τὴν ἀλήθειαν τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ ψεύδει, καὶ ἐσεβάσθησαν καὶ ἐλάτρευσαν τῇ κτίσει παρὰ τὸν κτίσαντα, ὅς ἐστιν εὐλογητὸς εἰς τοὺς αἰῶνας· ἀμήν. 26 Διὰ τοῦτο παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς εἰς πάθη ἀτιμίας. αἵ τε γὰρ θήλειαι αὐτῶν μετήλλαξαν τὴν φυσικὴν χρῆσιν εἰς τὴν παρὰ φύσιν, 27 ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἄρσενες ἀφέντες τὴν φυσικὴν χρῆσιν τῆς θηλείας ἐξεκαύθησαν ἐν τῇ ὀρέξει αὐτῶν εἰς ἀλλήλους, ἄρσενες ἐν ἄρσεσι τὴν ἀσχημοσύνην κατεργαζόμενοι καὶ τὴν ἀντιμισθίαν ἣν ἔδει τῆς πλάνης αὐτῶν ἐν ἑαυτοῖς ἀπολαμβάνοντες. 28 Καὶ καθὼς οὐκ ἐδοκίμασαν τὸν Θεὸν ἔχειν ἐν ἐπιγνώσει, παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς εἰς ἀδόκιμον νοῦν, ποιεῖν τὰ μὴ καθήκοντα, 29 πεπληρωμένους πάσῃ ἀδικίᾳ πορνείᾳ πονηρίᾳ πλεονεξίᾳ κακίᾳ, μεστοὺς φθόνου φόνου ἔριδος δόλου κακοηθείας, 30 ψιθυριστάς, καταλάλους, θεοστυγεῖς, ὑβριστάς, ὑπερηφάνους, ἀλαζόνας, ἐφευρετὰς κακῶν, γονεῦσιν ἀπειθεῖς, 31 ἀσυνέτους, ἀσυνθέτους, ἀστόργους, ἀσπόνδους, ἀνελεήμονας· 32 οἵτινες τὸ δικαίωμα τοῦ Θεοῦ ἐπιγνόντες, ὅτι οἱ τὰ τοιαῦτα πράσσοντες ἄξιοι θανάτου εἰσίν, οὐ μόνον αὐτὰ ποιοῦσιν, ἀλλὰ καὶ συνευδοκοῦσι τοῖς πράσσουσι.»

Μ. ΚΩΝ/ΝΟΣ, ΑΡΕΙΑΝΟΙ, ΘΕΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ & ΚΩΔΙΚΑΣ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ

Όταν ένας αμερικάνος συγγραφεύς, υιοθετεί τις θέσεις των Αρειανιστών Μαρτύρων του Ιεχωβά και της οργάνωσης της Σκοπιάς, και αυτό το σερβίρει ως νέες αποκαλύψεις, τότε πραγματικά οι ιστορίες του είναι για γέλια ή για κλάματα, ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του καθενός.

Από την Αγγλική έκδοση του βιβλίου «Κώδικας Ντα Βίντσι» - Απόσπασμα της σελίδας 240:

(At the Council of Nicaea*): “many aspects of Christianity were debated and voted upon-the date of Easter, the role of the bishops, the administration of sacraments, and, of course, the divinity of Jesus…until that moment in history, Jesus was viewed by His followers as a mortal prophet... a great and powerful man, but a man nonetheless. A mortal.

"Jesus' establishment as 'the Son of God' was officially proposed and voted on by the Council of Nicaea ."

"Hold on. You're saying Jesus' divinity was the result of a vote?" "A relatively close vote at that".

(«Μετάφραση: (Κατά την Σύνοδο της Νίκαιας*) “-Πολλά ζητήματα του Χριστιανισμού συζητήθηκαν και τέθηκαν σε ψηφοφορία, όπως η ημερομηνία του Πάσχα, ο ρόλος των επισκόπων, η τέλεση των Μυστηρίων, και, φυσικά, η θεότητα του Ιησού….Μέχρι εκείνη την στιγμή της ιστορίας, ο Ιησούς εθεωρείτο από τους οπαδούς του ένας θνητός προφήτης…ένας μέγας και ισχυρός άνθρωπος μεν, αλλά, παρά ταύτα, ένας άνθρωπος. Ένας θνητός.

-Η αναγνώριση του Ιησού ως «Υιού του Θεού» προτάθηκε επίσημα και ψηφίστηκε από την Σύνοδο της Νίκαιας.

-Για στάσου. Μου λες τώρα πως η θεότητα του Ιησού ήταν αποτέλεσμα ψηφίσματος;

-Και μάλιστα ψηφίστηκε υπέρ, με μικρή διαφορά ψήφων.»)

Αληθεύει, πως ο Μέγας Κωνσταντίνος μετά την μεταστροφή του στον Χριστιανισμό είχε παραβρεθεί στην 1η Σύνοδο της Νίκαιας, αλλά δεν είναι αλήθεια πως ο Κωνσταντίνος «μετέβαλε τον Ιησού σε θεότητα», ή πως οι Χριστιανοί δεν θεωρούσαν τον Ιησού ως Θεό πριν από αυτό το γεγονός, όπως δηλώνει ο συγγραφέας

Ο Κωνσταντίνος είχε συγκαλέσει την Σύνοδο, προκειμένου να διευθετηθεί μια διαφωνία που είχε προκύψει, όταν ένας ιερέας ονόματι Αρείος άρχισε να αρνείται πως ο Ιησούς είναι και Θεός, γεννώντας με αυτή την θέση την αίρεση του Αρειανισμού και προξενώντας σκάνδαλο το οποίο κλόνιζε την πίστη των απανταχού Χριστιανών. Ο Αρείος είχε αποκτήσει ένα πλήθος οπαδών (γνωστοί ως Αρειανιστές), και η διαμάχη ανάμεσα στους Αρειανιστές και τους παραδοσιακούς Χριστιανούς έγινε τόσο οξεία, που ο αυτοκράτορας συγκάλεσε την Σύνοδο για να κλείσει το ζήτημα αυτό οριστικά.

Ο Κωνσταντίνος προσωπικά υποστήριζε την θέση των Αρειανιστών, όμως, αναγνώρισε το κύρος των επισκόπων για την διατύπωση της Χριστιανικής πίστεως, έτσι, οι επίσκοποι της Συνόδου επαναβεβαίωσαν την παραδοσιακή Χριστιανική διδασκαλία, όπου ο Χριστός είναι εξ ολοκλήρου Θείο Πρόσωπο. Συνεπώς, ήταν οι επίσκοποι της Συνόδου της Νίκαιας οι οποίοι επαναβεβαίωσαν την παραδοσιακή Χριστιανική θέση, σε αντίθεση με τον Αρείο και τους οπαδούς του.Και βεβαίως δεν έγινε καμιά ψηφοφορία για να επικυρωθεί η θεότητα του Ιησού: αυτό το στοιχείο της θεότητάς Του ήδη δεδομένο και κοινή γνώση όλων των Χριστιανών, από τους πρώτους κιόλας χρόνους της πίστεως αυτής. Οι επίσκοποι έπρεπε να αποφασίσουν μόνο αν θα υπέγραφαν ή όχι το Σύμβολο της Πίστεως (το «Πιστεύω») που είχε συνταχθεί από την Σύνοδο και που αποσαφήνιζε την αντίληψή τους περί της ιστορικής και βιβλικής διδασκαλίας σχετικά με την φύση του Ιησού.

Εάν αναφερόταν σε αυτή την λεπτομέρεια ο Μπράουν -και το έτερον ήμισύ του, ο Teabing- όταν έγραψε περί «ψηφοφορίας», τότε δεν ήταν καθόλου «μικρή η διαφορά» ψήφων, καθότι μόνο δύο από τους 318 επισκόπους δεν υπέγραψαν το Σύμβολο της Πίστεως.

Αριστερά: Εικονίζεται η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος

Δεξιά: Οι Άγιοι Πατέρες με το σύμβολο της Πίστεως

Η θεότητα του Χριστού πριν από την 1η Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας (325 μ.Χ.)

Όπως φαίνεται μέσα από τα ακόλουθα αποσπάσματα, οι πρώιμοι Πατέρες της Εκκλησίας ήδη αναγνώριζαν πως ο Χριστός είναι Θεός, και επί πλέον, ήσαν ανένδοτοι στην διατήρηση αυτής της πολύτιμης αλήθειας. Προσοχή πρέπει να δοθεί στις χρονολογίες! Οι Πατέρες στους οποίους υπάρχει κάτωθι αναφορά, είναι πριν από την σύνοδο. Έτσι αποδεικνύεται, για άλλη μία φορά, πως ο Νταν Μπράουν, δεν έχει ιδέα ούτε από Θεολογία, ούτε από ιστορία, και πως το μόνο που έκανε είναι να αντιγράψει τους Αρειανούς και του Μαρτυρες του Ιεχωβά, οι οποίοι υποστηρίζουν τα ίδια.

Ιγνάτιος Αντιοχείας: «Ο Ιγνάτιος, ο επονομαζόμενος και «Θεοφόρος», προς την Εκκλησία της Εφέσου στην Ασία… προορισμένος προαιωνίως για μία δόξα διαρκή και αναλλοίωτη, ενωμένος και επιλεγμένος δια του αληθινού μαρτυρίου, δια του θελήματος του Πατρός, εν Χριστώ τω Θεώ ημών..» (Επιστολή Α΄ προς τους Εφεσίους - 110 μ.Χ.)

«Διότι ο Θεός ημών Ιησούς Χριστός, συλληφθείς εκ της Παρθένου Μαρίας σύμφωνα με το Σχέδιο του Θεού: εκ του γόνου του Δαυίδ, είναι αλήθεια, αλλά και από του Αγίου Πνεύματος» (του ιδίου, 18:2)

«[Εις] την Εκκλησία, την αγαπημένη και πεφωτισμένη κατόπιν της αγάπης του Ιησού Χριστού, του Θεού ημών, δια του θελήματος Εκείνου που θέλησε τα πάντα τα οποία είναι» (Επιστολή Α΄ προς τους Ρωμαίους - 110 μ.Χ.)

Αριστείδης: «[Οι Χριστιανοί] είναι εκείνοι που, πάνω από όλους τους ανθρώπους του κόσμου, έχουν βρει την αλήθεια, επειδή αναγνώρισαν τον Θεό, τον Δημιουργό και Πλάστη όλων των πραγμάτων, στο Πρόσωπο του Μονογενούς Υιού, και εν Πνεύματι Αγίω.» (Απολογία -140 μ.Χ.)

Τατιανός ο Σύριος: «Δεν παριστάνουμε τους γελοίους, ω Έλληνες, ούτε ομιλούμε ανοησίες, όταν δηλώνουμε πως ο Θεός γεννήθηκε, με ανθρώπου μορφή.» (Αγόρευση προς τους Αθηναίους 21 - 170 μ.Χ.)

Μελίτων Σάρδεων: «Δεν είναι επ’ ουδενί απαραίτητο, όταν συναναστρεφόμεθα με ανθρώπους της διάνοιας, να επικαλούμεθα τις πράξεις του Χριστού μετά από την Βάπτισή Του ως αποδείξεις πως η ψυχή Του και το Σώμα Του - πως η ανθρώπινη φύση Του - ήσαν όπως και οι δικές μας : αληθινές και όχι φανταστικές. Οι πράξεις του Χριστού μετά από την Βάπτισή Του, και προπαντός τα θαύματά Του, προσέφεραν ακριβώς στον κόσμο την απόδειξη και την διαβεβαίωση της Θεότητας που έκρυβε η Σάρκα Του. Όντας τέλειος Θεός και τέλειος Άνθρωπος, έδωσε θετικά δείγματα των δύο Φύσεών Του: δια των θαυμάτων Του τα τρία πρώτα χρόνια μετά από την Βάπτισή Του, και της ανθρώπινης φύσης Του κατά τα τριάντα χρόνια που προηγήθηκαν της Βάπτισής Του, κατά την διάρκεια των οποίων χρόνων -λόγω της σαρκικής Του καταστάσεως- απέκρυπτε τα σημεία της Θεότητάς Του, αν και ήταν ο αληθινός Θεός, ο προϋπάρχων προ πάντων των αιώνων.» (Απόσπασμα από τον «Οδηγό» του Αναστασίου - 177 μ.Χ.)

Ειρηναίος: «Καθ’ ότι η Εκκλησία, αν και διεσπαρμένη σε όλη την οικουμένη, μέχρι τα πέρατα της γης, έχει λάβει από τους Αποστόλους και τους μαθητές τους την πίστη σε ένα Θεό, τον Παντοδύναμο Πατέρα, Ποιητή του ουρανού και της γης και της θαλάσσης και όλων όσων ευρίσκονται μέσα σε αυτά. Και σε ένα Ιησού Χριστό, τον Υιό του Θεού, ο οποίος σαρξ εγένετο’ για την ημετέρα σωτηρία. Και στο Πνεύμα το Άγιο, που μίλησε μέσω των προφητών για τα θεϊκά θελήματα και τα επερχόμενα, και για την εκ Παρθένου Γέννηση, και για τα Πάθη και την εκ νεκρών Ανάσταση και την σωματική Ανάληψη εις ουρανούς του αγαπημένου Ιησού Χριστού και Κυρίου ημών, και την έλευσή Του εκ των ουρανών με την δόξα του Πατρός για να αποκαταστήσει τα πάντα. Και την ανάσταση πάσης σαρκός, όλης της ανθρωπότητος, ώστε ενώπιον του Ιησού Χριστού του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος και Βασιλέως ημών, με το σύμφωνο του αοράτου Πατρός, θα λυγίσει κάθε γόνυ όσων είναι στον ουρανό και επί της γης και υποκάτω της γης.» (Κατά Αιρέσεων, 1:10:1 - 189 μ.Χ.)

«Παρά ταύτα, εκείνο που δεν μπορεί να ειπωθεί για κανένα άλλο πρόσωπο που έζησε, είναι πως ο ίδιος είναι δικαιωματικά Θεός και Κύριος…το οποίο διακρίνεται, από εκείνους που έχουν φτάσει σε έστω ένα ελάχιστο μέρος της Αλήθειας.» (του ιδίου, 3:19:1)

Κλήμης Αλεξανδρείας: «Έτσι, ο Λόγος, ο Χριστός, είναι η αιτία της παλαιοτάτης μας αρχής -καθ’ ότι Αυτός ήταν εν Θεώ- και της ευημερίας μας. Και τώρα, αυτός ο ίδιος Λόγος εμφανίζεται ως άνθρωπος. Αυτός μόνος είναι και Θεός και Άνθρωπος, και η πηγή κάθε αγαθού.» (Προτροπή προς τους Έλληνες, 1:7:1 - 190 μ.Χ.).

«Μισηθείς ως προς την εμφάνισή Του αλλά στην πραγματικότητα λατρευθείς, (ο Ιησούς) είναι ο Εξιλεωτής, ο Σωτήρ, ο Παρηγορητής, ο θείος Λόγος, Εκείνος που είναι προφανέστατα ο αληθινός Θεός, Εκείνος που είναι στο ίδιο επίπεδο με τον Κύριο του Σύμπαντος επειδή είναι ο Υιός Του…» (του ιδίου, 10:110:1)

Τερτυλλιανός: «Η προέλευση των δύο Ουσιών Του Τον προβάλλουν ως Άνθρωπο και ως Θεό: γεννηθείς εκ του ενός, και μη γεννηθείς εκ του ετέρου.» (Η Σάρκα του Ιησού, 5:6-7 - 210 μ.Χ.).

«Πως υπάρχουν δύο θεοί και δύο Κύριοι, όμως, είναι μια δήλωση που ποτέ δεν θα επιτρέψουμε να εξέλθει από του στόματός μας. Όχι κατά τρόπον που να υπονοεί ότι δεν είναι Θεός ο Πατήρ, και Θεός ο Υιός, ή το Πνεύμα Θεός, και το κάθε ένα από τα Πρόσωπα αυτά Θεός - επειδή μέχρι πρότινος το «δύο» εκλαμβανόταν ως (δύο) θεοί και ως (δύο) Κύριοι - έτσι, ερχόμενος ο Χριστός, θα αναγνωριζόταν και ως Θεός και θα τον αποκαλούσαν Κύριο, ακριβώς επειδή είναι ο Υιός Εκείνου που είναι και Θεός και Κύριος.» (Κατά Πραξέα, 13:6 - 216 μ.Χ.)

Ωριγένης: «Αν και ήταν Θεός, προσέλαβε σάρκα. Και, γενόμενος άνθρωπος, παρέμεινε εκείνο που ήταν: Θεός.» (Οι Βασικές Διδασκαλίες, 1:0:4 - 225 μ.Χ.).

Ιππόλυτος: «Μόνο ο [Λόγος] του Θεού είναι εκ του εαυτού του και συνεπώς είναι και Θεός, γενόμενος ουσία του Θεού.» (Αναίρεση Πασών των Αιρέσεων,10:33 - 228 μ.Χ.).

«Διότι ο Χριστός είναι ο επί πάντων Θεός, ο οποίος μερίμνησε να ξεπλύνει όλες τις αμαρτίες της ανθρωπότητας, καθιστώντας τον παλαιό άνθρωπο νέο.» (του ιδίου, 10:34)

Νοβατιανός: «Εάν ο Χριστός ήταν μόνο άνθρωπος, γιατί να μας παραδώσει ένα τέτοιο γνώμονα πίστεως όπως εκείνο που είχε ο Ίδιος αναφέρει: «3 αὕτη δέ ἐστιν ἡ αἰώνιος ζωή, ἵνα γινώσκωσιν σὲ τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεὸν καὶ ὃν ἀπέστειλας Ἰησοῦν Χριστόν.»; [Κατά Ιωάννη, Κεφ. Ιζ΄]

Εάν δεν είχε επιθυμήσει να τον εκλάβουν τον Ίδιο ως Θεό, γιατί τότε πρόσθεσε τα λόγια: « ὃν ἀπέστειλας Ἰησοῦν Χριστόν», παρά μόνο επειδή επιθυμούσε να τον αποδεχθούν και ως Θεό; Διότι, αν δεν επιθυμούσε να Τον αναγνωρίσουν ως Θεό, θα είχε προσθέσει τα εξής λόγια: «Και ο άνθρωπος Ιησούς Χριστός, τον οποίον απέστειλες», ενώ, στην πραγματικότητα, ούτε πρόσθεσε τέτοια λόγια, ούτε παρέδωσε τον Εαυτό Του μονάχα ως άνθρωπο, αλλά συσχέτισε τον Εαυτό Του με τον Θεό, διότι επιθυμούσε με αυτόν τον τρόπο να Τον κατανοήσουν και ως Θεό, καθώς είναι. Συνεπώς, οφείλουμε να πιστέψουμε (σύμφωνα με τον γνώμονα που μας συνέστησε) στον Κύριο, στον Ένα αληθινό Θεό, και συνεπώς σε Εκείνον τον Οποίον απέστειλε, δηλαδή τον Ιησού Χριστό, ο Οποίος -όπως προαναφέραμε- επ’ ουδενί δεν θα συσχέτιζε τον Εαυτό Του με τον Πατέρα, εάν δεν είχε επιθυμήσει ο Ίδιος να κατανοηθεί και ως Θεός. Αλλιώς, θα είχε διαχωρίσει τον Εαυτό Του από Εκείνον (τον Πατέρα), αν δεν επιθυμούσε να Τον κατανοήσουν ως Θεό.» (Πραγματεία για την Αγία Τριάδα, Νο.16 - 235 μ.Χ.)

Κυπριανός Καρθαγένης: «Όποιος αρνείται πως ο Χριστός είναι Θεός, δεν δύναται να γίνει ναός Του (Αγίου Πνεύματος)…» (Επιστολές, 73:12 - 253 μ.Χ.).

Γρηγόριος ο Θαυματουργός: «Ένας είναι ο Θεός, ο Πατήρ του ζώντος Λόγου ο οποίος είναι η υπάρχουσα σοφία και δύναμίς και αιώνια εικόνα Του: ο τέλειος γεννήτωρ του τέλειου γεγενημένου, Πατήρ του Μονογενούς Υιού. Ένας είναι ο Κύριος, Θεός εκ Θεού, κατ’ εικόνα και ομοίωση της θεότητας, ο αποτελεσματικός Λόγος, η περιεκτική Σοφία της σύστασης των πάντων, και η δημιουργός Δύναμη όλης της Δημιουργίας, ο αληθινός Υιός του αληθινού Θεού, ο Αόρατος εξ Αοράτου και ο Αδιάφθορος εξ Αδιαφθόρου, και Αθάνατος εξ Αθανάτου και Αιώνιος εξ Αιωνίου….Και ούτω, μήτε ο Υιός υστερούσε του Πατρός, μήτε το Πνεύμα υστερούσε του Υιού, αλλά, αμετάβλητη και αναλλοίωτη, η Αγία Τριάς αεί μένει.» (Δήλωση Πίστεως - 265 μ.Χ.).

Αρνόβιος: «Λοιπόν», θα μας πει κάποιος μαινόμενος, θυμωμένος και αναστατωμένος άνθρωπος, «εκείνος ο Χριστός είναι ο Θεός σας;» «Πράγματι είναι ο Θεός μας» θα του απαντήσουμε, «και μάλιστα Θεός των κρυπτών δυνάμεων». (Κατά Παγανιστών,1:42 - 305 μ.Χ.).

Πέραν των ανωτέρω αποσπασμάτων, υπάρχουν και μαρτυρίες ειδωλολατρών, όπου φαίνεται πως οι Χριστιανοί λάτρευαν τον Χριστό ως Θεό. Δύο ενδεικτικά παραδείγματα:

Πλίνιος ο Νεώτερος (ιστορικός): «Ο Ρωμαίος Κυβερνήτης της Βιθυνίας της Μικράς Ασίας, σε επιστολή του προς τον Αυτοκράτορα Τραϊανό περίπου το 112 μ.Χ., έγραφε τα ακόλουθα: «Συνήθιζαν (οι Χριστιανοί) να συναθροίζονται σε συγκεκριμένη ημέρα, πριν χαράξει ο ήλιος, όπου έψελναν εναλλακτικά ύμνους προς τον Χριστό σαν να ήταν Θεός, και δέσμευαν τον εαυτό τους με όρκο σοβαρό, όχι για τυχόν πονηρές πράξεις, αλλά για να μην διαπράξουν ποτέ οποιαδήποτε απάτη, ή κλοπή, ή μοιχεία, επίσης να μην νοθεύσουν ποτέ τον λόγο τους, ή να αρνηθούν κάτι που τους έχει εμπιστευθεί, όταν αυτό τους ζητηθεί να το παραδώσουν. Κατόπιν, ήταν έθιμό τους να χωρίζουν, και μετά να ξανασυγκεντρώνονται για να μετάσχουν σε φαγητό - αλλά φαγητό του κοινού και αθώου είδους.»

Πρώτα απ’ όλα, εδώ παρατηρεί κανείς πως οι Χριστιανοί συναθροίζονταν τακτικά, σε προκαθορισμένες ημέρες. Δεύτερον, η λατρεία τους απευθυνόταν στο Πρόσωπο του Χριστού, αποδεικνύοντας πως πίστευαν σθεναρά στην Θεότητά Του. Επί πλέον, κάποιος λόγιος ερμηνεύει το σχόλιο αυτό του Πλινίου περί «ψαλμών που απευθύνονταν στον Χριστό σαν σε Θεό», ως ένα σημείο αναφοράς για το μάλλον διακριτό γεγονός πως ο Χριστός -αντίθετα με τους άλλους θεούς που λάτρευαν οι άνθρωποι- ήταν «ένας άνθρωπος που είχε ζήσει επί της γης».

Λουκιανός Σαμοσατεύς: (125-180 μ.Χ.) Έλληνας Σατιρικός του 2ου αιώνα μ.Χ.. Σε ένα από τα έργα του, σχολιάζει ως εξής: «Οι Χριστιανοί…..λατρεύουν μέχρι και σήμερα έναν άνθρωπο - εκείνο το διακεκριμένο πρόσωπο, που εισήγαγε καινοφανείς ιεροτελεστίες και που σταυρώθηκε εξ αιτίας αυτών -- Τους είχε εντυπώσει αυτός ο πρώτος νομοθέτης τους πως είναι όλοι τους αδέλφια, από την στιγμή που θα μεταστραφούν και αρνηθούν τους θεούς τους και λατρέψουν τον σταυρωμένο σοφό και ζήσουν σύμφωνα με τις εντολές του.»

ΟΙ ΑΤΕΛΕΙΕΣ ΤΟΥ ΚΩΔΙΚΑ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ

Ίσως είναι λίγο υπερβολικό να σχολιάζεται ένα μυθιστόρημα για μετάδοση αναληθειών και ανακριβιών. Δυστυχώς ο Ντα Μπράουν διάλεξε μόνος του να μπει σε κριτική, αφού έδωσε «ιστορική σοβαρότητα» στο έργο του και προκάλεσε το αίσθημα εκατομμυρίων Χριστιανών στον κόσμο.

Επιμέλεια/επιλογή αποσπασμάτων: Θ.Φ.Δ & Κ.Ν.

«Υπάρχει μία ιστορία που την είπε ένα μωρός, γεμάτη θόρυβο και πάθος, αλλα χωρίς κανένα νόημα» (Μακβεθ , Πράξη 5, Σκηνή 5)

Πέρα από τις Πλαστογραφημένες πηγές, στον «Κώδικα Ντα Βίντσι», υπάρχουν και διάφορα λογικά λάθη. Μερικά από αυτά θα αναλυθούν παρακάτω.

Μια από τις πιο χονδροειδείς γκάφες που εντοπίσθηκαν μέσα στο βιβλίο του Νταν Μπράουν είναι εκείνη που σχετίζεται με τον διάσημο πίνακα του Ντα Βίντσι που ονομάζεται «Virgin of the Rocks» (Η Παρθένος των Βράχων). Το πρώτο σφάλμα ήταν που ο Μπράουν άλλαξε το όνομα του πίνακα, σε «Madonna of the Rocks» (η Κυρία των Βράχων). Και ο λόγος που το έκανε αυτό, ήταν αποκλειστικά και μόνο για να μπορέσει να σχηματίσει ένα αναγραμματισμένο μήνυμα. Ο λεκτικός γρίφος επάνω στον πίνακα της Μόνα Λίζα, ο οποίος έλεγε: «So dark the con of man» (= τόσο σκοτεινή η εξαπάτηση του ανθρώπου) και που ο Ρόμπερτ αναφέρει ακατάπαυστα, υπονοεί πόσο η εκκλησία έχει εξαπατήσει την ανθρωπότητα. Στην πραγματικότητα, δεν είναι παρά ο αναγραμματισμός των λέξεων «Madonna of the Rocks» (η Κυρία των Βράχων). Να υποθέσει κανείς, πως ο Νταν Μπράουν δεν μπόρεσε να φτιάξει κάποιο αναγραμματισμό με τις λέξεις «Virgin of the Rocks» (Η Παρθένος των Βράχων);

Αριστερά: Ο πίνακας σε καμβά - Λούβρος, 1483 (Χωρίς τον σταυρό)

Δεξιά: Ο πίνακας σε ξύλο - Λονδίνο, 1503 (Με τον σταυρό)

Κάποιοι άνθρωποι ισχυρίζονται πως ο πίνακας είναι στην πραγματικότητα ένας πίνακας πάνω σε ξύλινη βάση, συνεπώς ο Νταν Μπράουν έκανε λάθος όταν τον περίγραψε ως καμβά. Στη πραγματικότητα υπάρχουν δύο πρωτότυπα του πίνακα αυτού. Ο ένας, που είναι επί ξύλου, βρίσκεται στο Λονδίνο. Στις φωτογραφίες άνωθι, μπορεί να δει κανείς τις διαφορές ανάμεσά τους - στα πρόσωπα των ανθρώπων και στον ίδιο τον Χριστό-βρέφος, και επίσης στον καλαμένιο Σταυρό. Ο Λεονάρδος είχε ζωγραφίσει τον πίνακα πάνω σε καμβά το 1483. Προέκυψαν κάποια προβλήματα με την συμφωνία, έτσι ζωγράφισε τον δεύτερο πίνακα το 1503, δηλαδή, πολλά χρόνια μετά. Ο πίνακας πάνω σε καμβά βρίσκεται μέσα στο Λούβρο. Στο σημείο αυτό, ο Νταν Μπράουν ήταν σωστός.

Ο Νταν Μπράουν λέει πως ο πίνακας ξαναφτιάχτηκε επειδή οι παραγγέλλοντες ήσαν «έξω φρενών» με την πρώτη εκδοχή του πίνακα. Στην πραγματικότητα, επρόκειτο για μια αρκετά βαρετή σύμβαση που ουσιαστικά υποχρέωσε τον Λεονάρδο να τον ξαναζωγραφίσει.

Στον Λούβρο ο πίνακας αυτός είναι κρεμασμένος στην Μεγάλη Γαλαρία. Στο βιβλίο, ο Ρόμπερτ βρίσκεται κοντά στην Μόνα Λίζα, σε μια παράπλευρη αίθουσα, την Salle des Etats (Αίθουσα των Εθνών). Ο φύλακας τον κρατά καθηλωμένο, με προτεταμένο όπλο, όταν ο ίδιος αντιλαμβάνεται την Σόφι να τριγυρίζει στην ίδια αίθουσα. Και μάλιστα, ο φύλακας είναι σε απόσταση περίπου είκοσι μέτρων από την είσοδο ως την αίθουσα, και δεν πιάνει καλό σήμα με το υπηρεσιακό τηλέφωνο, λόγω των μέτρων ασφαλείας της αίθουσας. Εκείνη την στιγμή, η Σόφι… αρπάζει τον πίνακα. Εδώ, μάλλον πρόκειται για ταχυδακτυλουργία, καθ’ ότι ο πίνακας αυτός δεν βρίσκεται καν μέσα στην αίθουσα εκείνη. Είναι έξω, στην Μεγάλη Γαλαρία.

Η Σόφι τότε

χρησιμοποιεί τον πίνακα «Madonna of the Rocks» (η Κυρία των Βράχων), σαν μια ασπίδα… καμβαδένια, προκειμένου να πείσει τον φύλακα να πετάξει το όπλο του κάτω. Φυσικά, αυτή η σκηνή είχε σκοπό να προξενήσει πόνο και αγωνία στους απανταχού της γης φιλότεχνους. Συγκεκριμένα, η Σόφι μόλις έχει αποσπάσει το κλειδί από το πίσω μέρος της κορνίζας του πίνακα, και τώρα, απειλεί τον φύλακα με την καταστροφή του έργου αν εκείνος δεν αφήσει κάτω το πιστόλι του.

Ο Μπράουν λέει λοιπόν πως η Σόφι σήκωσε αυτόν τον πίνακα - που είχε ύψος περίπου 1,5 μέτρο - και άρχισε να τον κουνάει απειλητικά πέρα-δώθε. Μάλλον χρειάζεται κανείς μια γερή δόση…. ευπιστίας, για να φανταστεί μια γυναίκα να ανεμίζει ένα τέτοιου μεγέθους πίνακα. Ο πίνακας αυτός είναι στην πραγματικότητα σχεδόν 2 μέτρα σε ύψος, και με μια κορνίζα τεράστια. Αποκλείεται η Σόφι να μπορούσε να τον κουνήσει, ούτε στο ελάχιστο, τον πίνακα αυτό… πόσο μάλλον να τον ανέμιζε και πέρα-δώθε σαν ασπίδα.

«Τράβηξα βιαστικά μια φωτογραφία του πίνακα, στα κρυφά, όταν ήμουν στο Λούβρο. Είναι δύσκολο να έχει κανείς την αίσθηση μεγέθους από την φωτογραφία εδώ, αλλά μπορείτε να καταλάβετε, από τους αντικατοπτρισμούς κάποιων ανθρώπων στο κάτω μέρος του τζαμιού του πίνακα. Πρόκειται για ένα πολύ μεγάλο πίνακα. Η κορνίζα του είναι από ατόφιο ξύλο. Για να μετακινηθεί το έργο, θα χρειαζόταν η δύναμη ενός αρσιβαρίστα.»

Ο Νταν Μπράουν ισχυρίζεται πως στον πίνακα αυτό, το Βρέφος Ιησούς λαμβάνει την ευλογία του Ιωάννη του Βαπτιστή. Κατ’ αρχήν, είναι τελείως ανόητο, να εμφανίζονται αυτά τα δύο βρέφη να… αλληλο-ευλογούνται, όταν -βάσει του ιστορικού χρονοδιαγράμματος της Αγίας Γραφής- δεν είχαν ποτέ συναντηθεί σε τέτοια ηλικία. Η όλη σκηνή είναι ολοφάνερα φανταστική. Αλλά, για τις ανάγκες διευκρίνισης της λεπτομέρειας αυτής, ο Ιωάννης ο Βαπτιστής (το βρέφος στα αριστερά) είναι σε στάση ικεσίας, ενώ ο Ιησούς (το βρέφος στα δεξιά) έχει υψωμένο το χέρι του σε θέση ευλογίας. Μάλιστα, στον δεύτερο πίνακα αυτό επιβεβαιώνεται, μιας και ο Ιωάννης ο Βαπτιστής είναι εκείνος που εμφανίζεται να κρατά τον καλαμένιο Σταυρό του, που έχει ταυτιστεί με το δικό του πρόσωπο. Ο Νταν Μπράουν προφανώς μπέρδεψε τους κεντρικούς χαρακτήρες του πίνακα. Εδώ πάντως, απλώς επισημαίνεται πως ο καλαμένιος Σταυρός προστέθηκε, αφού είχε τελειώσει ο Λεονάρντο τον πίνακα, και πως όλοι είχαν αποδεχθεί την προσθήκη αυτή σαν κάτι θετικό.

Μετά, ο Νταν Μπράουν ισχυρίζεται πως το χέρι της Παναγίας στέκει «απειλητικά» επάνω από το κεφάλι του Ιωάννη. Στην πραγματικότητα, το χέρι Της βρίσκεται επάνω από το κεφάλι του Ιησού. Εκτός αυτού, το χέρι Της δεν είναι καθόλου απειλητικό σε εμφάνιση: είναι μια πάρα πολύ συνηθισμένη «πόζα», που την βλέπουμε και σε άλλους πίνακες.

Ο Νταν ισχυρίζεται πως το χέρι του αγγέλου στον πρώτο πίνακα είναι «φρικιαστικό». Όμως, ο άγγελος απλώς δείχνει προς τον Ιωάννη. Αυτήν την ίδια κίνηση -να δείχνεται κάτι ή κάποιος με το δάχτυλο- υπάρχει σε πολλούς άλλους πίνακες. Δεν υπάρχει καμιά «φρικιαστική» σκηνή. Είναι ακραίο, να βλέπει ο Νταν Μπράουν όλα αυτά τα φρικιαστικά στοιχεία, μέσα σε ένα πίνακα με… δύο μωρά παιδιά.

Τέλος, ο Νταν Μπράουν ισχυρίζεται πως στην δεύτερη εκτέλεση του πίνακα, είναι διαφορετικές οι θέσεις των πραγμάτων. Όπως φαίνεται αν τους συγκρίνει κανείς τους δύο πίνακες δίπλα-δίπλα, αυτό δεν είναι αληθές. Η παραλλαγή του Λονδίνου έχει φωτοστέφανους, και φτερά στον άγγελο. Ο καλαμένιος Σταυρός προστέθηκε αργότερα από κάποιον άλλο, οπότε δεν θεωρείται μέρος του πρωτότυπου πίνακα. Στον πρώτο πίνακα, ο άγγελος δείχνει προς τον Ιωάννη, σαν να λέει «να ’ τος», ενώ στον δεύτερο πίνακα, έχει παραλειφθεί το χέρι, για να μείνει χώρος για το φωτοστέφανο. Πέραν αυτών των λεπτομερειών, οι πίνακες είναι μάλλον ολόιδιοι.

Ο Νταν Μπράουν λέει πως οι…καλόγριες στην Αδελφότητα της Αμώμου Σύλληψης έδωσαν λεπτομέρειες για το έργο. Στην πραγματικότητα, η Αδελφότητα αυτή είναι αποκλειστικά ανδρώα…

Ο ΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΟΣ ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΙΣΚΟΠΟΤΗΡΟΥ (ΓΚΡΑΑΛ), Ο «ΒΑΣΙΛΙΑΣ» ΑΡΘΟΥΡΟΣ & ΤΟ ΣΠΑΘΙ ΕΞΚΑΛΙΜΠΕΡ

Η Margaret Starbirt στήριξε όλες τις απόψεις της για την Μαρία Μαγδαληνή στον μύθο του Αγίου Δισκοπότηρου. Πριν όμως εκφέρει απόψεις για τον Χριστό και την Μαρία την Μαγδαληνή όφειλε να ελέγξει τις «αλήθειες» αυτού του μύθου. Σε κάθε άλλη περίπτωση έχτισε τις θέσεις της πάνω σε κινούμενη άμμο (Πηγή Φώτο: Τηλεοπτικός Σταθμός Alter, εκπομπή Οι πύλες του Ανεξήγητου, Σάββατο 09/04/2005)

Εκτός των άλογων θεωριών της ερωτικής σχέσης του Ιησού Χριστού με την Μαρία Μαγδαληνή αλλά και με οποιαδήποτε άλλη θνητή, μια ακόμη βάση πάνω εις την οποία πατάει η όλη σκευωρία του Κώδικα Ντα Βίντσι, είναι το λεγόμενο Άγιο Δισκοπότηρο. Αυτό δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας δυτικός αιρετικός μύθος που προσελήφθηκε από τον δυτικό παγανισμό, ανάλογα με τον ζωγραφικό κρίνο που προσφέρθηκε εις την Παναγία και λαθεμένα πολλοί συσχετίζουν με φαλλικά σύμβολα. Η δύση δεν χρεώνεται μόνο τις αιρέσεις του χριστιανισμού, τον «διαφωτισμό» της αθεΐας και της ειδωλολατρίας που εισήλθε στην Ελλάδα, αλλά και την αναπαραγωγή μύθων των δικών της αρχαίων παγανιστών, που ένεκα της αιρετικής χαλαρότητας εισήλθαν στο κορμό της θεολογίας της.

Αλλά ας δει κανείς την «ιστορία» γύρω από το «Άγιο [παγανιστικό] δισκοπότηρο»

Αριστερά: Οι ιππότες του Κάμελοτ ξεκινούν για την περιπέτεια της αναζήτησης του Αγίου Δισκοπότηρου. Ένας από αυτούς φεύγοντας χαιρετά την αγαπημένη του (Πηγή: Περιοδικό Crypto, τεύχος 2, άρθρο Άγιο Δισκοπότηρο, τι κρύβεται πίσω από τον θρύλο των ιπποτών του Κάμελοτ;, Μπριασούλης Γεώργιος, σελίδα 16)

Μέσο: Ο βασιλιάς αρθούρος δέχεται το εξκάλιμπερ από την Κυρά της Λίμνης, άλλη μια κελτική παγανιστική θεότητα που πέρασε στον θρύλο του Αγίου Δισκοπότηρου. (Πηγή: Περιοδικό Crypto, τεύχος 2, άρθρο Άγιο Δισκοπότηρο, τι κρύβεται πίσω από τον θρύλο των ιπποτών του Κάμελοτ;, Μπριασούλης Γεώργιος, σελίδα 10)

Δεξιά: Το σπαθί του Αγίου Γκαλγκάνο, ιστορία του 12ου αιώνα της Λατινικής εκκλησίας, που φαίνεται ίσως να αποτελεί την πηγή έμπνευσης της αγγλικής ιστορίας για το σπαθί του Εξκάλιμπερ.

1) Σύμφωνα με τον θρύλο, εκείνος ο ιππότης, αφού συμμετείχε στην Αποστολική Τελετή του Αγίου Δισκοπότηρου, πήρε το ιερό σύμβολο μαζί με τη «λόγχη του πεπρωμένου», καθώς και άλλα ιερά αντικείμενα που σχετίζονταν με το Πάθος και τη Σταύρωση του Ιησού και, επιβιβαζόμενος στο Μυστικό Πλοίο του παλαιοδιαθηκικού βασιλιά Σολομώντα, άρχισε το τελευταίο του ταξίδι για την πόλη της μύησης, τη Σαράς, για την οποία κανείς θνητός δεν γνωρίζει τίποτε. ... Ένας θρύλος ο οποίος συνδέθηκε στους αιώνες με τον μυθικό βασιλιά Αρθούρο και τους ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης.

Ωστόσο, πολύ πριν εισαγάγουν οι μεσαιωνικοί συγγραφείς το «ιερό Γκράαλ» στη βρετανική μυθολογία, η αναζήτηση κάποιου θείου σκεύους ήταν δημοφιλές θέμα στον αρθουριανό μύθο του Κάμελοτ. Η ίδια ιστορία εμφανίζεται και στους παλαιότερους κελτικούς μύθους του Μπαμπινόγκιον, του Κούλχουτς και του Ολγουεν, αλλά ιδιαίτερα γνωστή είναι η ιστορία του Πρεντέου Ανουφν ή «Λείες του Αλλόκοσμου», όπως τις αφηγήθηκε ο Ταλιέσιν. Σύμφωνα με αυτούς τους κελτικούς μύθους, ο Βασιλιάς Αρθούρος και οι πολεμιστές του έπλευσαν για τον κελτικό Αλλόκοσμο για να πάρουν το πετροστόλιστο «Καλντρόν» (χύτρα) του Ανουφν. Όπως και το χριστιανικής έμπνευσης Άγιο Δισκοπότηρο, το κελτικό «Καλντρόν» ήταν δωρητής της αφθονίας, αλλά και μαντικό μέσο προφητείας. Σύμφωνα με τον παγανιστικό μύθο, το «Καλντρόν» ανακαλύφθηκε επιτέλους στο Καέρ-Σίντι ή Γουϊντίρ, ένα κρυστάλλινο κάστρο-νησί και φυλασσόταν από εννέα νεράιδες. Όμως οι κίνδυνοι ήταν μεγάλοι ακόμα και για τους άνδρες του Αρθούρου. Η αποστολή εγκαταλείφθηκε και μόνο επτά επέστρεψαν στην πατρίδα τους.

Τα κελτικά «Καλντρόν» χρησιμοποιούντο για τελετουργικούς σκοπούς ήδη από την ύστερη Εποχή του Χαλκού. Σε τελετουργικές θέσεις στο Λυν Φάουρ (Γκλάμοργκαν) βρέθηκαν τέτοια σκεύη, αν και το πιο γνωστό παράδειγμα είναι το «Καλντρόν» του Γκούντερστραπ, που βρέθηκε στα έλη τύρφης της Γιουτλάνδης (Δανία). Ιδιαίτερα διακοσμημένο με πορτραίτα πολλών κελτικών θεοτήτων, τούτο το σκεύος χωρούσε άλλοτε περισσότερα από 60 λίτρα υγρού. Το μαγικό σκεύος του Αλλόκοσμου ήταν το «Καλντρόν» της Κέριντβεν, της κελτικής θεάς της Εμπνευσης. (Πηγή: Περιοδικό Crypto, τεύχος 2, άρθρο Άγιο Δισκοπότηρο, τι κρύβεται πίσω από τον θρύλο των ιπποτών του Κάμελοτ;, Μπριασούλης Γεώργιος, σελίδα 11)

2) Ο Αρθούρος, για να επιστρέψουμε στον συγκεκριμένο μύθο, είναι ένας τέτοιος ήρωας, που, όχι μόνο προσωποποίησε το συλλογικό όνειρο της ενοποιημένης Βρετανίας, αλλά αιτιολόγησε και την εξάπλωση του Χριστιανισμού -ενός ιδιαίτερου Χριστιανισμού, όμως, που άντλησε τη γραμμή διαδοχής του απευθείας από τη Μαρία Μαγδαληνή και τον Ιωάννη τον Βαπτιστή στις Βρετανικές νήσους. Το ενδιαφέρον είναι ότι η μεταβίβαση από τον παγανισμό στη χριστιανική θρησκεία στις βρετανικές νήσους έγινε πιθανώς με τον πλέον παράδοξο τρόπο από οποιονδήποτε άλλο τόπο στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Στην πραγματικότητα ο χριστιανισμός και ο παγανισμός συνυπήρξαν για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα και έδωσαν έναν ιδιαίτερο τόνο ανεξιθρησκίας, ζωντανό ακόμη και σήμερα στις παραδόσεις και τους εορτασμούς της αγγλικανικής εκκλησίας. Σύμφωνα, λοιπόν, με τον θρύλο του Αγίου Δισκοπότηρου, φέρεται να διέδωσε τον Χριστιανισμό στις Βρετανικές νήσους ο Ιωσήφ από Αριμαθαίας. (Πηγή: Περιοδικό Crypto, τεύχος 2, άρθρο Άγιο Δισκοπότηρο, τι κρύβεται πίσω από τον θρύλο των ιπποτών του Κάμελοτ;, Μπριασούλης Γεώργιος, σελίδα 15)

3) Πολύ περισσότερα προστέθηκαν στο μύθο του Ιωσήφ κατά την διάρκεια του Μεσαίωνα. μεταβλήθηκε βαθμιαία σε σημαντικό άγιο και λατρευτικό ήρωα, ενώ τον διεκδίκησαν ως προγονό τους αρκετοί Βρετανοί μονάρχες. Σύμφωνα με τον θρύλο του Αγίου Δισκοπότηρου, ήταν εκείνος ο οποίος έφερε μαζί του στη Βρετανία τον κάλυκα ο οποίος χρησιμοποιήθηκε στον Μυστικό Δείπνο και στον οποίο συγκεντρώθηκαν οι λιγοστές σταγόνες αίματος από το σταυρωμένο σώμα του Χριστού. Ο μύθος, όπως είδαμε, αναφέρει ότι ο Ιωσήφ έκρυψε το Γκράαλ στο Γκλαστόνμπερι, η ιστορική έρευνα ωστόσο έχει αρκετούς λόγους να αμφιβάλλει ακόμα και για το αν πάτησε στη Βρετανία το πόδι του ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία, για οποιονδήποτε σκοπό.

Στην πραγματικότητα ο θρύλος του Αγίου Δισκοπότηρου δηλώνει με ανάγλυφο τρόπο την επικράτηση του Χριστιανισμού στις Βρετανικές νήσους. Ο Χριστιανισμός για αρκετούς αιώνες δεν ήταν τίποτε άλλο από μια επίφαση και μια προκάλυψη των παλαιών παγανιστικών δοξασιών που επέζησαν αυτούσιες στη νέα πίστη. Αυτή είναι και η ουσία του θρύλου του «ιερού Γκράαλ», που προέρχεται από παγανιστικούς κελτικούς μύθους. Το Άγιο Δισκοπότηρο αντικατέστησε -ή μάλλον εκχριστιάνισε τους παλαιότερους κελτικούς παγανιστικούς μύθους και υπήρξε το κεντρικό σύμβολο της δύναμης και της ουσίας της Στρογγυλής Τραπέζης του Κάμελοτ. Η συνεκτική του δύναμη είναι σύμβολο ενότητας για μια χώρα που σπαρασσόταν από τη βρετανοσαξωνική διαμάχη επί αιώνες. Η ιστορική αλήθεια, όμως, απέχει πολύ από τον μύθο, που εξυπηρετεί τις ανάγκες του ανθρώπου για ολοκλήρωση. Στον μύθο του Δισκοπότηρου υποκρύπτεται η ανάγκη του ατόμου να ολοκληρώσει και να ενοποιήσει τα κομμάτια της ύπαρξης του κατευθυνόμενο στην εξατομίκευση που επαγγέλεται η ψυχαναλυτική μέθοδος του Καρλ Γιουνγκ. Στον μύθο του Δισκοπότηρου, επίσης, υποκρύπτεται η ανάγκη ,,ενός ολόκληρου έθνους για ειρήνη, ενοποίηση και ολοκλήρωση και από αυτή την άποψη -είτε συμφωνούν είτε διαφωνούν οι ερευνητές της Ιστορίαςο αρθουριανός κύκλος είναι ένας ζωντανός μύθος της ενοποίησης και της μετουσίωσης του βρετανικού έθνους.

Ο βασιλιάς Αρθούρος κατέστη η κεντρική φυσιογνωμία ενός θρύλου, εκείνου του Αγίου Δισκοπότηρου, ο οποίος στοίχειωσε ως αρχετυπικός μυθικός πυρήνας την ένωση των μικρών βασιλείων για τη δημιουργία ενός ενιαίου βρετανικού κράτους και τη διάδοση του Χριστιανισμού στις ομιχλώδεις ακτές των Βρετανικών νήσων. Η Τράπεζα του Κάμελοτ, το Γκράαλ, ο Ιωσήφ της Αριμαθαίας, ο Μέρλιν, οι Περιπέτειες των Ιπποτών είναι επιμέρους αρχετυπικές εικόνες -όπως θα έλεγε ο Κ.Γκ. Γιουνγκ σε έναν ενιαίο μύθο που διακρίνεται για τις ιστορικές του βάσεις. Ο θρύλος ανακατεύεται με την Ιστορία για να υπηρετήσει τα εθνικά συμφέροντα της ένωσης των Σαξώνων και των Βρετανών -του λευκού και του κόκκινου δράκοντα ή του λευκού και του κόκκινου ρόδου και της επικράτησης του Χριστιανισμού στις βόρειες ακτές της ευρωπαϊκής ηπείρου. Πρόκειται για ένα μαγικό-θρησκευτικό πλέγμα, σύμφυτο στη δημιουργία εθνικών μύθων και αρκετά ισχυρό ώστε να επηρεάζει ακόμη και σήμερα τη φαντασία και το ενδιαφέρον των επιγόνων της αγγλοσαξωνικής παράδοσης και όχι μόνο. (Πηγή: Περιοδικό Crypto, τεύχος 2, άρθρο Άγιο Δισκοπότηρο, τι κρύβεται πίσω από τον θρύλο των ιπποτών του Κάμελοτ;, Μπριασούλης Γεώργιος, σελίδα 16-17)

(9) R.J. Stewart & John Matthews (eds): MERLIN THROUGH THE AGES: A CHRONOLOGICAL ANTHOLOGY AND SOURCE BOOK, 1995.

Αυτά είναι αρκετά για να εμπεδώσει κανείς το σαθρό του δήθεν ταξιδιού της Μαρίας της Μαγδαληνής εις την Ευρώπη με το Άγιο Δισκοπότηρο και το αίμα του Ιησού, που ανακατεύεται με μαγείες, παραλογισμούς, μυθολογίες αγγλοσαξώνων εθνικιστών κ.α.

Ο Ιησούς έδωσε και προσφέρει το αίμα και το σώμα του (1) κάθε φορά εις την θεία λειτουργία σε όλους ανεξαιρέτως, στηρίζοντας το πλήρωμα εκ του ουρανού και δεν χρειάζονταν ένας κακός και ψεύτικος μύθος που μιλάει αιρετικά μόνο για το αίμα που αφορά μόνο λίγους. Όσοι ισχυρίζονται ελεύθερα αντίθετες απόψεις, στα σίγουρα δεν έχουν ιδέα από τον αληθινό Θεό και την αγάπη Του για όλες και για όλους.

Ο ΚΩΔΙΚΑΣ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ ΕΣΠΑΣΕ

Ο ΚΩΔΙΚΑΣ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ ΕΣΠΑΣΕ. Κάποιοι, όταν έψαξαν τις πηγές του βιβλίου «Κώδικας Ντα Βίντσι», κατέληξαν σε ένα Γάλλο ακροδεξιό: τον Πιερ Πλαντάρ, που φέρεται να επινόησε τις πηγές που ο συγγραφέας του Ντάν Μπράουν παρουσιάζει ως ιστορικά ντοκουμέντα. (Πηγή: Ένθετο Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας Έψιλον, Ο Κώδικας Ντα-Βίντσι Έσπασε, Κείμενο: Χριστίνα Παντζού, τεύχος 707, 31 Οκτωβρίου 2004, σελίδα 36)

Ίσως το πλέον γοητευτικό βιβλίο συνωμοσιολογίας της εποχής μας. Ένα παγκόσμιο μπεστ σέλλερ με περισσότερους από 8,5 εκατ. Αναγνώσεις σε όλον τον κόσμο. (Πηγή: Ένθετο Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας Έψιλον, Ο Κώδικας Ντα-Βίντσι Έσπασε, Κείμενο: Χριστίνα Παντζού, τεύχος 707, 31 Οκτωβρίου 2004, σελίδα 36)

Φανταστικό και πραγματικό, μύθος και ιστορία, όλα μαζί φύρδην μίγδην σε ένα μυθιστόρημα που μπροστά του ωχριούν οι περιπέτειες του Ιντιάνα Τζόουνς. 0μως, μια δεύτερη ανάγνωση —με τη Βοήθεια ειδικών— του «Κώδικα Ντα Βίντσι», του παγκόσμιου μπεστ σέλερ του Νταν Μπράουν με 8,5 εκατομμύρια αναγνώστες παγκοσμίως, αποκαλύπτει ότι είναι ένα συνονθύλευμα εσωτερισμού, αναξιόπιστων πηγών, ανακύκλωσα παλιών συνωμοσιολογιών, ατεκμηρίωτων μεταφορών και -το πιο επικίνδυνοακροδεξιών αναφορών επενδυμένων με λογοτεχνικές πινελιές.

Η Χιονάτη που τρώει το δηλητηριασμένο μήλο είναι μια αλληγορία που αναφέρεται στην πτώση της Εύας από τον Κήπο της Εδέμ; Η Μαρία Μαγδαληνή πλάι στον Ιησού στο Μυστικό Δείπνο του Ντα Βίντσι; Ο Ντίσνεϊ ένας αποκρυφιστής που από τις πρώτες του ταινίες μάς στέλνει παράδοξα μηνύματα; Η γυάλινη πυραμίδα του Λούβρου έγινε κατ’ εντολή του Φρανσουά Μιτεράν, αποκαλούμενου και «Σφίγγα», γιατί ήταν μυημένος σε φοβερά μυστικά; Στο παγκόσμιο μπεστ σέλερ ο «Κώδικας Ντα Βίντσι», ο 38χρονος Νταν Μπράουν, καθηγητής αγγλικών στο Νιου Χάμσαϊρ και πτυχιούχος ιστορίας της τέχνης, παίζει με την ανάγκη μας για θαύματα και μυστήρια μιλώντας για αναγραμματισμούς, κωδικοποιημένα μηνύματα, μυστικά σημάδια κρυμμένα... μπροστά στα μάτια μας.

Το πόνημα του κατέληξε σε έναν Χάρι Πότερ για ενήλικες που περιστρέφεται γύρω από την αναζήτηση του Αγίου Δισκοπότηρου και των απόγονων της ένωσης του Ιησού με τη Μαρία Μαγδαληνή. Κι όλα αυτά πασπαλισμένα με «βαθυστόχαστες» μεταφορές που απλώς ανακυκλώνουν τα παλιά γνώριμα επιχειρήματα της Θρησκευτικής φανταστικής λογοτεχνίας, όπως λέει ο Μισέλ Κεσνέλ, πρύτανης του Καθολικού Πανεπιστημίου της Λιόν: «Ναΐτες, Σιών, Δισκοπότηρο, τα χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας, τα μυστικά του Βατικανού, ο αποκρυφισμοί του Ντα Βίντσι. Η σύζυγος και τα παιδιά του Ιησού. Μόνο ο δίδυμος αδελφός του λείπει!».

Ένα έξυπνο κείμενο που θα διαβαζόταν σαν μια ακόμη φανταστική ιστορία (την οποία μάλιστα ο Ρον Χάουαρντ ετοιμάζεται να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη στοιχηματίζοντας πας θα είναι η επόμενη μεγάλη χολιγουντιανή επιτυχία) αν ο Μπράουν στην εισαγωγή του βιβλίου του δεν επέμενε για την ιστορικότητα των πηγών του. Γεγονός το οποίο -παρά τα δέκα Βιβλία που έχουν κυκλοφορήσει καταρρίπτοντας τους ισχυρισμούς τουέχει πείσει τόσο τους αναγνώστες του, ώστε χιλιάδες τουρίστες το περασμένο καλοκαίρι επισκέφτηκαν αγεληδόν τους τόπους όπου διαδραματίζεται το έργο αναζητώντας να «δουν» επιτέλους κι αυτοί τα μυστικά σημάδια.

Πού να φανταστούν ότι για όλα ευθύνεται ένας γάλλος ακροδεξιός, ο Πιερ Πλαντάρ, ο άνθρωποί που φέρεται να επινόησε τις πηγές που παρουσιάζει ως ιστορικά ντοκουμέντα ο Μπράουν, όπως αποκάλυψε στο «Nouvel Observateur» έρευνα της δημοσιογράφου Μαρί Φρανς Ετσεγκουάν.

Ο Βίος και η πολιτεία του Πλαντάρ ξεκικινά το 1940 στο κατεχόμενο Παρίσι: γράφει ενθουσιώδη γράμματα στον Πετέν προτρέποντάς τον «να σταματήσει τον πόλεμο που προκάλεσαν οι Εβραίοι» και τονίζοντας πως «διαθέτει κάπου εκατό άντρες αφοσιωμένους στους σκοπούς μας», εκδίδει αντισημιτικά περιοδικά όπως το «Naicre» (που θα επανεκδώσει τη δεκαετία του ‘80), καταλαμβάνει με τη Βοήθεια των γερμανικών κατοχικών δυνάμεων κτίρια όπου διαμένουν Εβραίοι, ηγείται εθνικιστικών γκρουπούσκουλων και μυστικιστικών οργανώσεων στο πρότυπο των αδελφοτήτων ιπποτών που έχουν ως στόχο την «εθνική κάθαρση» της χώρας του και αρχίζει να υπογράφει ωχ «Πιερ της Γαλλίας».

Η γυάλινη πυραμίδα του Λούβρου κατά τον Μπράουν είναι ένα παράδοξο κατασκεύασμα από 666 υαλοπίνακες [ο αριθμός του σατανά κατά τους συνωμοσιολόγους] που παράγγειλε ο Φρανσουά Μιτεράν, ο οποίος, κατά το συγγραφέα, εκινείτο σε μυστικιστικούς κύκλους. (Πηγή: Ένθετο Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας Έψιλον, Ο Κώδικας Ντα-Βίντσι Έσπασε, Κείμενο: Χριστίνα Παντζού, τεύχος 707, 31 Οκτωβρίου 2004, σελίδα 38)

Το 1956 καταθέτει στην Ανω Σαβοΐα το καταστατικό μιας νέας οργάνωσης: την ονομάζει Κοινό της Σιών και δηλώνει επικεφαλής της με τον τίτλο του Μεγάλου Μαγίστρου. Λίγα χρόνια αργότερα, παρέα με έναν άλλον εκκεντρικό τύπο, τον μαρκήσιο Φιλίπ ντε Σερισέ, «κατασκευάζουν» μια σειρά έγγραφα που υποτίθεται ότι αποκάλυπταν την τύχη του Αγίου Δισκοπότηρου, την ύπαρξη απογόνων του Ιησού από το γάμο του με τη Μαρία Μαγδαληνή και την ένταξή τους στη δυναστεία των Μεροβιγγείων (από όπου υποτίθεται επίσης ότι κατάγεται ο Πλαντάρ!), την ίδρυση του Κοινού της Σιών το 1099 από τον Γοδεφρείδο για να προστατέψει το μυστικό του Αγίου Δισκοπότηρου και μια λίστα των Μεγάλων Μαγίστρων της οργάνωσης, ανάμεσα στους οποίους περιλαμβάνονται ο Ντα Βίντσι, ο Μποτιτσέλι, ο Νεύτωνας, ο Ουγκό, ο Ζαν Κοκτό... Στα μέσα της δεκαετίας του ‘60, Πλαντάρ και Σερισέ καταθέτουν αυτά τα έγγραφα στην Εθνική Βιβλιοθήκη του Παρισιού.

Αυτοί είναι οι περίφημοι «Μυστικοί Φάκελοι», τους οποίους επικαλείται στην εισαγωγή του βιβλίου του ο Μπράουν ως αδιάσειστη ιστορική απόδειξη όσων παραθέτει, καταλήγει η Μαρί Φρανς Ετσεγκουάν. «Τι κρίμα! Η περίφημη μυστική αδελφότητα του Κοινού της Σιών δεν είναι παρά μια απλή αστική εταιρεία των μέσων του 20ού αιώνα, που ιδρύθηκε από έναν ακροδεξιό ο οποίος φέρεται ως απόγονος του Ιησού, μέλος της ανώτερης φυλής των «πεφωτισμένων», εκείνων που κρατούν την τύχη του κόσμου στα χέρια τους!»

Αν ο σκοτεινός Πλαντάρ είναι ο κρυφός «πρωταγωνιστής» του Βιβλίου, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι είναι ο ορατός. Αλλά παρουσιάζεται εξίσου σκοτεινός: ένας συνωμότης φύλακας του τρομερού μυστικού του Κοινού της Σιών, ο οποίος μέσα από το έργο του προσπαθεί να μας μεταδώσει κωδικοποιημένα μηνύματα. Αυτό τουλάχιστον συμβαίνει με πολλά έργα του, όπως η «Τζοκόντα», το «Μυστικό Δείπνο» ή η «Παναγία των βράχων», που κατά τον Μπράουν περιέχουν σύμβολα του ιερού θηλυκού στοιχείου το οποίο απαρνήθηκε η Εκκλησία.

Μα για κακή του τύχη, οι ειδικοί επιμένουν πως ο Ντα Βίντσι ήταν ένας ορθολογιστής που αδιαφορούσε παντελώς για τέτοιου είδους θεολογικές διαμάχες: «Ο Λεονάρντο όταν εκτελούσε μεγάλες παραγγελιά πάνω σε θρησκευτικά θέματα, δούλευε κάτω από την άμεση επιτήρηση και τον έλεγχο μιας ομάδας θεολόγων που δεν άφηναν τίποτε στην τύχη», επισημαίνει ο Αντόνιο Νατάλι, διευθυντής του τμήματος Αναγεννησιακής Ζωγραφικής της Πινακοθήκης Ουφίτσι στη Φλωρεντία. «Ο συμβολισμός του εντάσσεται στην κατεστημένη καθολική σκέψη της εποχής του».

Και ο Σερς Μπραμλί, από τους πιο έγκριτου5 βιογράφους του, προσθέτει ξεκαθαρίζοντας το τοπίο: «Μπορεί στην τέχνη του να καταφεύγει σε πολλά τεχνάσματα για να προσδώσει μυστήριο στους πίνακές του. Αλλά στη ζωή του κάθε άλλο παρά μυστικιστής είναι. Είναι απόλυτα ορθολογιστής. Στα δε σημειωματάρια του αναφέρεται στους νεκρομάντεις, τους αλχημιστές και τους αστρολόγους με διόλου κολακευτικές φράσεις. Ο Ντα Βίνστι δεν είχε σχέσεις με καμιά μυστική οργάνωση».

Αν ο Μπράουν δεν διαβεβαίωνε από την εισαγωγή κιόλας του βιβλίου του ότι οι πηγές του είναι απόλυτα ακριβείς, δεν θα είχαμε να κάνουμε παρά με ένα ευχάριστο περιπετειώδες φανταστικό ανάγνωσμα. Αλλά όταν μπλέκει την ιστορία με το μύθο και αντλεί ένα μεγάλο μέρος των πηγών του από κύκλους με επικίνδυνα ιδεολογήματα για «νέους Μεσσίες που θα φέρουν την παγκόσμια κυριαρχία των άξιων», όπως άλλωστε έχει κάνει και στο Βιβλίο του «Illuminati», τότε η ιστορία του, εκουσίως ή ακουσίως, δεν είναι τόσο αθώα.

«Ο Μυστικός Δείπνος»

(Πηγή Φώτο: Ένθετο Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας Έψιλον, Ο Κώδικας Ντα-Βίντσι Έσπασε, Κείμενο: Χριστίνα Παντζού, τεύχος 707, 31 Οκτωβρίου 2004, σελίδα 40)

Κατά τον Νταν Μπράουν, στο έργο του Ντα Βίντσι «Ο Μυστικός Δείπνος» στα δεξιά του Ιησού η φυσιογνωμία με τα μακριά κόκκινα μαλλιά δεν είναι ο Ιωάννης, αλλά η Μαρία Μαγδαληνή, ενώ ανάμεσα τους σχηματίζεται ένα V, σύμβολο του ιερού θηλυκού. Αλλά ο Α. Νατάλι, διευθυντής του τμήματος Αναγεννησιακής Ζωγραφικής της Πινακοθήκης Ουφίτσι στη Φλωρεντία αντιτείνει; «Τα χαρακτηριστικά μπορεί να δείχνουν κάπως θηλυκά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι απεικονίζεται μια γυναίκα, πόσο μάλλον η Μαρία Μαγδαληνή. Εξάλλου, οι μαθητές του Ιησού στον «Μυστικό Δείπνο» έχουν τοποθετηθεί σε ομάδες των τριών που καθεμία τους σχηματίζει μια πυραμίδα. Ήταν ο «οπτικός ρυθμός» που ήθελε ο Ντα Βίντσι να δώσει στον πίνακα του. Έτσι, ανάμεσα σε δύο πυραμίδες που καταλήγουν στην ίδια Βάση αναγκαστικά σχηματίζεται μια γωνία που παραπέμπει στο σχήμα V. Αυτό δεν σημαίνει ότι γίνεται αναφορά σε κάποιο θηλυκό στοιχείο».

«Η Παναγία των βράχων»

Το έργο δείχνει τον Ιωάννη Βαπτιστή να ευλογεί τον Ιησού και όχι το αντίστροφο, όπως υποστηρίζει ο Μπράουν, ενώ για πρώτη φορά ο Ιησούς απεικονίζεται χωρίς φωτοστέφανο «Κανένα κρυφό νόημα», λέει ο Αγιογράφος του Ντα Βίντσι, Σ. Μπραμλί. Και ο Φρανκ Ζέλνερ, συγγραφέας δοκιμίου για την τέχνη του ζωγράφου, συμπληρώνει: «Ήταν μια καλλιτεχνική πρόκληση, ήθελε να αποδώσει το θείο δίχως να καταφύγει στους παραδοσιακούς κώδικες. Και επινόησε έναν άλλο τρόπο: τα χέρια των 4 προσώπων σχηματίζουν ένα οριζόντιο σταυρό. Όσο για το βρέφος που ευλογεί το άλλο, είναι πιο μικρό άρα είναι ο Ιησούς».

Πηγή: Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Ένθετο Έψιλον, Ο Κώδικας Ντα-Βίντσι Έσπασε, Κείμενο: Χριστίνα Παντζού, τεύχος 707, 31 Οκτωβρίου 2004, σσ. 36 -40

ΣΠΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΩΔΙΚΑΣ DA VINCI

Σαπουνόπερα του Δυτικού Αποκρυφισμού

ή Κύκνειο Άσμα των Ευρωπαϊκών Ιερατείων

μπροστά στο «Σοκ και Δέος»

των Μάγων της Νέας Τάξης,*

Η προσπάθεια των παραδοσιακών μυστικιστικών κύκλων της Ευρώπης να ανασυντάξουν τις δυνάμεις τους απέναντι στη θριαμβεύουσα υπερεθνική Νέα Τάξη Πραγμάτων μάλλον θα αποτύχει.

Άλλωστε, το Χόλιγουντ είχε θεωρήσει φανερά, στο Matrix Reloaded, τον «Μεροβίγγειο» απλά ένα παρωχημένο.

Αυτοπροσωπογραφία του Λεονάρντο ντα Βίντσι το 1515, στα 63 του χρόνια, που αποπνέει μια αίσθηση μυστηρίου. Μια από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες των αιώνων, που δικαιώνουν πέρα για πέρα τα χαρακτηριστικά της μεγαλοφυίας. Κατάφερε να δημιουργήσει ένα εγκυκλοπαιδικό σύστημα γνώσεως και ερμηνείας όλων των πραγμάτων και των προβλημάτων της γηςκαι του σύμπαντος με την επιστημονική μέθοδο και όχι με τον δογματισμό. Αυτή είναι η μεγαλύτερη προσφορά του στην ανθρωπότητα.

Παρ’ όλα αυτά, οι αποκαλύψεις των τελευταίων χρόνων παρουσιάζουν τον Ντα Βίντσι και ως Μεγάλο Μάγιστρο του Τάγματος που φυλάσσει το πιο τρομερό μυστικό μέχρι τις μέρες μας, πράγμα που εκμεταλλεύτηκε ο Νταν Μπράουν (κάτω) για να δημιουργήσει το μπεστ-σέλλερ του. Όμως αυτό που έχει σημασία δεν είναι το πόσο ψέμα ή αλήθεια περιέχουν τα ιστορικά στοιχεία του βιβλίου, αλλά το αν υπάρχουν πράγματι οι άνθρωποι που, στηριγμένοι στη συγκεκριμένη δοξασία του Αγίου Αίματος, προσπαθούν να κυβερνήσουν τον κόσμο. (Πηγή: Περιοδικό Τρίτο Μάτι, τεύχος 127, Λεωνίδα Χ. Αποσκίτης , άρθρο «Σπάζοντας τον Κώδικα Da Vinci», σελ. 38)

(Φράνσις Μπέικον, Νέα Ατλαντίδα, εκδ. Rawley, Λονδίνο 1627, σελ. 41-42 / Από τοΕκκρεμές του Φουκώ, Ουμπέρτο Έκο, Εκδ. Γνώση 1989)

Έχουμε τονίσει επανειλημμένα από τις σελίδες αυτού του περιοδικού πως, στην αυγή του 21ου αιώνα της Νέας Τάξης, τα ιστορικά «προτσές» δεν καθορίζονται μόνο από την πάλη των Τάξεων, τον ρόλο τωνπροσώπων ή τη δυναμική του τυχαίου στην ιστορία...

Η ιστορική πορεία του σύγχρονου κόσμου επηρεάζεται πολύ πιο αποφασιστικά, σε σύγκριση με κάθε προηγούμενη ιστορική περίοδο, από την κρυπτή και το άβατο των μυστικών κέντρων των Επικυρίαρχων, εντός των οποίων αναπτύσσεται μια μεταφυσική κοινωνική μηχανική: το Σχέδιο για την Ιστορία. Με λίγα λόγια, το μυστικό του μέλλοντος μας κρύβεται καλά μέσα στις Μυστικές Υπηρεσίες (και εταιρίες), που αποτελούν πλέον ένα είδος μεταφυσικού κέ ντρου της μετα-νεωτερικής ανθρωπότητας.

Οι μυστικές εταιρίες-υπηρεσίες (όπως η μυστική αδελφότητα Prieure du Sion -το Κοινό της Σιών στο βιβλίο του Νταν Μπράουν, Ο Κώδικας Da Vinci) έχουν αποκτήσει τη δύναμη της μαγείας, με το να νοηματοδοτούν, να προβλέπουν και να τιμωρούν τα φαινόμενα, εισάγοντας τόσο τα «γεγονότα», όσο και τη «θεραπεία» τους στη σύγχρονη κοινωνία (π.χ. πόλεμος κατά της τρομοκρατίας).

Έλκοντας την καταγωγή τους από τον σκοτεινό και ανεξιχνίαστο κόσμο της μυθολογικής προϊστορίας και δρώντας στο πνεύμα του ανορθόδοξου πολέμου και των μυστικών επιχειρήσεων από τον καιρό του Δαυίδ (Βασιλέων Α΄ 26,4), που έστελνε παντού τους πράκτορες του, αυτά τα σύγχρονα κέντρα-μαντεία (και... media) έχουν γίνει εξαιρετικά σημαντικά -αν και, σε μεγάλο βαθμό, αγνοούνται από τους κατεστημένους ιστορικούςστη διαμόρφωση του κόσμου μέσα στον οποίο ζούμε.

Ένα μυστικό κέντρο πίσω από την Ευρωπαϊκή Ενοποίηση;

Ποιος δεν έχει προβληματιστεί τις τελευταίες δεκαετίες με το πολυσυζητημένο όραμα μιας Πανευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας, που θα μπορούσε να αποτελέσει τη νέα πολιτική δύναμη στις διεθνείς υποθέσεις; Και ποιος αμφιβάλλει ότι μια τέτοια Πανευρώπη θα ήταν πολύ ισχυρότερη από τη σημερινή, γκρίζα και υποτονική Ευρωπαϊκή Ένωση, αν απευθυνόταν όχι μόνο στο νου και στις τσέπες των ανθρώπων, αλλά και στην καρδιά τους; Αν αντλούσε, με λίγα λόγια, δύναμη από τη συλλογική ψυχή της Ευρώπης, ξυπνώντας την κοινή θεμελιακή θρησκευτική παρόρμηση των λαών της; Και πόσο ακόμα πιο δυνατό γίνεται αυτό το όραμα, αν οι υποθετικές «Ηνωμένες Πολιτείες» της Ευρώπης ήτανε μια σύγχρονη αυτοκρατορία, -ηγεμονευόμενη από μια δυναστεία που κατάγεται από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό...

Αυτή η δυναστεία δεν θα κατείχε μόνο έναν θρόνο πολιτικής ή κοσμικής εξουσίας, αλλά -τουλάχιστον για τους χριστιανούς πολίτες τηςπιθανότατα και τον ίδιο τον θρόνο του Αγίου Πέτρου!

Κάτω από αυτή την ανώτατη εξουσία, θα μπορούσε να υπάρχει ένα είδος «φεουδαρχικού συστήματος» του 21ου αιώνα. Αυτή η Ευρώπη θα μπορούσε να γίνει πανίσχυρη, διότι θα στηριζόταν σε βαθειά ριζωμένα -χριστιανικά και προχριστιανικάπνευματικά και συναισθηματικά θεμέλια.

Όλα αυτά τα δονκιχωτικά σενάρια πρωτοείδαν το φως της δημοσιότητας πριν από εικοσιτρία χρόνια, μέσα από ένα ντοκυμανταίρ του BBC και μιας σοβαρής έρευνας των Michael Baigent, Richard Leigh και Henry Lincoln (The Holy Blood and the Holy Grail). Το ΤΜ έγραψε σχετικά στο τεύχος

ΚΩΔΙΚΑΣ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ (DA VINCI CODE)

Προς Εφεσίους, Κεφ. Δ΄

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

10.

(Lynn Picknett, Τηλεοπτικός Σταθμός Alter, Σάββατο 09/04/2005)

(Αναγνώστης περιοδικού Ram, τεύχος 194, Αλληλογραφία, σσ. 206 - 207)

11.

12.