Μια σελίδα ενάντια εις τις ξεκάθαρα υλιστικές θρησκευτικές θεωρίες τόσο των άθεων αρνητών όσο και των νεοπαγανιστών. Εκτός των άθεων που διατυπώνουν τις αναπόδεικτες δογματικές θέσεις «δεν το δέχομαι» ή «δεν το πιστεύω», οι υλιστικές σέκτες εκ των νεοπαγανιστών της Ελλάδας «σεκοντάρουν» με απάντηση σε όλα τα υπέρ του αοράτου δεδομένα, που διατυπώνεται ελεύθερα ως εξής: «το είπαν οι αρχαίοι Έλληνες παγανιστές» ή «δεν το είπαν οι αρχαίοι Έλληνες παγανιστές» άρα είτε αναγκαστικά «είναι» είτε αναγκαστικά «δεν είναι», ακόμη και «αν το είπαν» ή «δεν είπαν» όλοι τους. Κάποτε πρέπει οι νεοπαγανιστές χάρη της αλήθειας να βρουν το θάρρος να δηλώσουν ξεκάθαρα ότι το ανασκαμμένο από το τάφο και επεξεργασμένο ξανά σήμερα θρησκευτικό σύστημά τους, αποτελεί σύστημα καθαρής πίστης όσο υλιστικό ή πνευματικό και αν είναι, όπως βεβαίως και των άθεων, και όχι επιστημοσύνης που αποδεικνύει τον υλισμό ή την ανυπαρξία του Θεού. Παρ’ όλες τις προσπάθειές τους να πείσουν και οι δύο μαζί, πως αυτοί μόνο είναι οι κατ’ εξοχήν ρεαλιστές και ορθολογιστές ακόλουθοι της επιστήμης, τα δεδομένα της τελευταίας ανατρέπουν σε πολλά ζητήματα ξεκάθαρα και τους δύο και αφήνουν τις δογματικές θεωρίες τους χωρίς κάλυμμα, ως πτηνά που τα μάδησε ο μάγειρας. Όταν λοιπόν όλο αυτό το συναπάντημα αρνητών-εθελοτυφλών φέρει καίριες και ξεκάθαρες απαντήσεις σε όλα όσα, μηδενός εξαιρουμένου, παρατίθενται και θα παρατεθούν στην παρούσα, δίχως υποθέσεις ή αναπόδεικτες πολυλογίες, τότε θα μπορούν να μιλάνε για «λογική» και «υλισμό» και χωρίς ντροπή θα μπορούν να λένε πως «η επιστήμη είναι με το μέρος μας» ή πως «ο Θεός δεν υπάρχει». Σε κάθε άλλη περίπτωση φλυαρούν για σύννεφα που τα έχει πάρει πια ο άνεμος, εφόσον μόνοι τους τα αντίκρισαν στα φευγαλέα όνειρά τους.
ΑΘΕΪΣΜΟΣ = ΠΙΣΤΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΝΟΗΣΙΑ
Ένα άλλο έντομο «αμμόφιλος ή ακανθώδης» θα καταφέρει εννέα! αλλεπάλληλα κεντρίσματα σε μια πεταλούδα, όπου υπάρχουν τα 9 ισάριθμα νευρικά της κέντρα, για να επιτύχει την επιθυμητή παραλυσία, όχι όμως τον θάνατο. Γιατί ο θάνατος θα επιφέρει σήψη, και τότε το θήραμα, που τοποθετείται πλάι στα αυγά δεν θα είναι κατάλληλη τροφή για τα μικρά, που θα προέλθουν από τα αυγά... ....Πώς;; Ποιος;; Τύχη ή Δημιουργία;; Ή τα έντομα αυτά σκέπτονται ή κάποιος σκέφτηκε γι’ αυτά. Η επιστήμη ονόμασε «ένστικτον» τις ενέργειες αυτές, «προσαρμογή, εξέλιξη» στο πέρασμα γενεών και αιώνων χωρίς και να κατορθώνει να αναλύσει βαθύτερα το πρόβλημα. Μα αυτό δεν είναι ερμηνεία, δεν είναι εξήγηση που να ικανοποιεί. (Πηγή: Από τα θαυμάσια της δημιουργίας, Τύχη ή Δημιουργία, Β.Π. Νικολόπουλου, Χημικού, Πάτρα 1987) Ο συγγραφέας αναφέρεται εύστοχα εις τις βαθύτατες γνώσεις που κατέχουν άλογα (!) όντα και αφορούν την ανατομία, την φυσιολογία, τον «νευροβιολογικό πόλεμο» [κατασκευή δηλητηρίου] κ.α. άλλων άλογων όντων. Αυτά τα υπαρκτά γεγονότα της φύσης και πολλά άλλα παρόμοια, οι άθεοι περισπούδαστοι «υλιστές» ή οι παγανιστές φυσιολάτρες με κάλυμμα αθεϊσμού, αδυνατούν να τα εξηγήσουν με έμπρακτες αποδείξεις. Φλυαρούν ασυστόλως και εναποθέτουν τις απόψεις τους σε συστήματα πίστης αρνούμενοι Τον Ενσαρκωθέντα Δημιουργό αλλά και την ίδια την νομοτέλεια της ανθρώπινης λογικής, την οποία δήθεν υπηρετούν. Πώς να εξηγήσουν το γεγονός άθεοι υλιστές κατά το οποίο έντομα χωρίς λογική γνωρίζουν ανατομία & φυσιολογία άλλων εντόμων χωρίς λογική; Πιστεύουν άραγε πως η «τύχη» και η «εξέλιξη» τους τα έμαθε (;) έστω και αν «εξελίσσονταν αυτόματα» ανεξάρτητα το ένα από το άλλο; Γιατί όμως αυτή η «εξήγηση» τέτοιων γεγονότων με αναφορά σε όρους άνευ λογικής και επιστημονικής συνέπειας («τύχη» - «πανάκεια - εξέλιξη») φαντάζουν εις τον γράφοντα αλλά και σε άλλους ως υποκατάστατα του όρου «άμπρα κατάμπρα»;
«Οὐδέν ἀναίτιον· ούδέν ἀπό ταὐτομάτου· πάντα ἔχει τινά σοφίαν ἀπόρρητον» Μ. Βασίλειος
Και για το δήθεν αυτόματο της γεννήσεως της ζωής, πλάνη και των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων, παραδόξως άποψη και νεοπαγανιστών, που έβλεπαν το σκουλήκι να γεννάται από το σάπιο μήλο και συμπέραναν λανθασμένα ότι η ζωή δημιουργείται αυτόματα από το τέλος μιας άλλης ζωής, το πείραμα του Pasteur υπήρξε ταφόπλακα του.
|
Η μεγαλύτερη πλάνη εις την οποία εισέρχεται ένας που αποφασίζει να ονομάσει τον εαυτό του αθεϊστή, είναι πως ενώ έχει την γνώμη ότι ελευθερώθηκε, ουσιαστικά εγκλωβίστηκε μέσα σε ένα σύστημα αυστηρής πίστης αρνήσεως εις την ύπαρξη οιουδήποτε ανωτέρου όντος. Μάλιστα ο νεοφώτιστος αθεϊστής, χαίρει μέσα εις την αφέλεια της νιότης του, θαρρώντας πως έλαβε την πιο ορθολογιστική και επιστημονική στάση που μπορούσε να λάβει. Να γιατί όμως δεν την έλαβε:
Η επιστήμη είναι γνωστό πως εξετάζει το επιστητό.
Ερώτηση: Μπορεί η επιστήμη να αποδείξει ότι ο Θεός, και μάλιστα ο εξωκοσμικός των Χριστιανών, υπάρχει ή δεν υπάρχει;
Απάντηση: Η επιστήμη δεν μπορεί να ασχοληθεί με ένα εξωκοσμικό Θεό διότι άπαξ και το πράξει, αυτομάτως παύει να είναι επιστήμη, εφόσον δεν εξετάζει πλέον το επιστητό.
Συμπεράσματα:
1. Ο Χριστιανός, εφόσον δεν μπορεί να αποδείξει την ύπαρξη του Θεού, μπορεί να λεχθεί ότι πιστεύει χωρίς αποδείξεις σε Αυτόν και καλείται πιστός. Ο αθεϊστής, που και αυτός χωρίς αποδείξεις, από την άλλη δεν πιστεύει στην ύπαρξη του Θεού, είναι και αυτός πιστός εις το δόγμα του αθεϊσμού. Μόνο που αυτός παριστάνει τον «μη πιστό» αν και πιστεύει. Διότι για να υπάρχει πίστη, δεν έχει σημασία το πράγμα εις το οποίο στρέφεται αυτή, αλλά στο ότι αυτή καθαυτή υφίσταται.
2. Είναι φανερός ο φανατισμός του αθεϊστή εφόσον αδιαφορεί για την θέση της επιστήμης και χλευάζει τον θρήσκο, χωρίς όμως να μπορεί και να αποδείξει πως η θέση του τελευταίου είναι άξια χλεύης και εκείνη η δική του πιο ορθολογική, εφόσον δεν διαφέρουν σε επιστημονικές αποδείξεις μεταξύ τους.
Ίσως στην παραπάνω παράγραφο να μην γίνεται άμεσα αντιληπτό το σύστημα πίστης ενός αθεϊστή. Αυτό γιατί εις την περίπτωση απόδειξης μιας οντότητας χρειάζεται η οντότητα αυτή να υπάρχει την στιγμή της απόδειξης, πράγμα που ειδικά ο Χριστιανικός Θεός μόνο αν το θέλει ο ίδιος μπορεί να αφήσει να συμβεί, δηλαδή ένα υποτιθέμενο πείραμα δεν θα έχει την απαραίτητη τακτικότητα αποτελέσματος - συμπεράσματος εφόσον υπόκεινται εις την βούληση του Θεού να παραβρεθεί, υποθετικά μιλώντας, σε αυτό. Είναι γνωστό πως η βούληση του Θεού δεν μπορεί να υπόκεινται σε εξαναγκασμό. Όμως εις την περίπτωση των θαυμάτων το ζήτημα ξεκαθαρίζει διότι όταν συμβεί ένα λεγόμενο θαύμα, τότε υπάρχει ένα φαινόμενο, που μπορεί να είναι ακόμη και η δράση του Θεού, το οποίο ως τέτοιο, και δηλαδή ως φαινόμενο, δεν είναι δυνατόν, τουλάχιστον τις περισσότερες περιπτώσεις, να αγνοηθεί π.χ. τα λείψανα των Αγίων, όχι μόνο από τον πιστό αλλά και από τον αθεϊστή. Εκεί ειδικά φαίνεται το σύστημα πίστης του αθεϊστή εντελώς εκτεθειμένο, διότι:
α. Η επιστήμη δεν γνωρίζει το γιατί (το διότι) συνέβηκε ή εξακολουθεί να υφίσταται ένα φαινόμενο που καλείται θαύμα και το αφήνει ανεξήγητο (αγνωστικισμός). Αυτό διότι οιαδήποτε θέση λάβει η επιστήμη οφείλει να την αποδείξει. Η επιστήμη επειδή ακριβώς δεν μπορεί να αποδείξει τις ενέργειές ενός Θεού, που υπάρχει σύμφωνα με την χριστιανική θρησκεία πέρα από το επιστητό, αδυνατεί να λάβει θέση γύρω όχι μόνο από Αυτόν αλλά και από τις τυχόν πράξεις Του οι οποίες ανατρέπουν την τάξη της φύσης αλλά δεν ανατρέπουν τους νόμους της. Έτσι για τα λείψανα Ορθοδόξων αγίων κυριαρχεί ο επιστημονικός αγνωστικισμός (μη υποβολή θεωρίας) άπαξ και δεν έχει γίνει εξέταση και παρατήρηση και το λείψανο ξεφεύγει από τις όποιες θεωρίες «μουμιοποίησης», ένεκα μη παρουσίας ειδικών περιβαλλοντολογικών συνθηκών προς τούτο.
β. Ο Χριστιανός, αντιλαμβάνεται το θαύμα και το αποδίδει εις τον Θεό βάση του συστήματος της πίστης του δίχως αποδείξεις. Άλλες φορές όμως αποδίδει το θαύμα και σε δαίμονες ή αποκλείει κάποιο θαύμα (ανεξήγητο της επιστήμης) να συμβαίνει ένεκα πράξης του Θεού. Πάλι βέβαια και δω διατείνεται χωρίς αποδείξεις των λεγομένων θετικών επιστημών, με μόνη βάση τα παραδείγματα της Αγίας Γραφής και της γενικότερης θεολογίας (βιώματα πατέρων, αγίων, μοναχών κ.ο.κ.), για το πως, πότε και γιατί μπορεί να θελήσει να δράσει ο Θεός.
γ. Ο αθεϊστής, εξ ορισμού, αποκλείει οποιοδήποτε θαύμα, δηλαδή ανεξήγητο της επιστήμης, να έγινε από κάποιο Θεό. Και αυτό το πράττει δίχως αποδείξεις. Συνεπώς εφόσον και αυτός κινείται δίχως αποδείξεις για το αίτιο ενός φαινομένου, ως άλλωστε και ο πιστός θρήσκος, είναι και αυτός με την σειρά του πιστός, μόνο που δεν το παραδέχεται ή θεωρεί πως ο ορισμός του αθεϊσμού δεν έχει σχέση με σύστημα πίστης.
Συμπεράσματα:
1. Και πάλι ο αθεϊστής διατείνεται, ένεκα ορισμού, χωρίς αποδείξεις πως οποιοδήποτε θαύμα δεν μπορεί να έγινε από τον Θεό εφόσον εξ ορισμού δεν δέχεται Θεό. Συνεπώς το σύστημά του είναι σύστημα πίστης εφόσον δεν επιδέχεται απόδειξης.
2. Σε αυτή την περίπτωση ο αθεϊστής είναι πιο πιστός εις τον αθεϊσμό από ότι ο Χριστιανός εις τον Γιαχβέ. Αυτό συμβαίνει διότι ο Χριστιανός εις την περίπτωση των θαυμάτων μπορεί να κινηθεί πιο ελεύθερα εφόσον μπορεί να αποδώσει το θαύμα είτε στον Θεό είτε όχι. Ο αθεϊστής όμως διατείνεται πάντοτε πως δεν είναι ο Θεός που το προκάλεσε. Δηλαδή η ελευθερία επιλογής του αθεϊστή είναι μικροτέρα σε πλάτος του Χριστιανού. Σαφώς έχουμε να κάνουμε με σύστημα πίστης πιο δογματικό από του πιστού Χριστιανού με λιγότερη ελευθερία από εκείνο της Χριστιανικής θρησκείας.
3. Εδώ ο φανατισμός του αθεϊστή είναι μεγαλύτερος από εκείνον που αποδίδει εις τον θρήσκο. Αυτό συμβαίνει διότι ενώ η θετική επιστήμη διατείνεται αγνωστικισμό και ο θρήσκος μπορεί να κινηθεί μεταξύ δυνατού και αδυνάτου αλλά και αγνωστικισμού (θέση της θετικής επιστήμης) βάση της θεολογίας του, ο αθεϊστής κινείται μόνο εις την θέση του αδυνάτου, δηλαδή απορρίπτει την θέση τόσο του δυνατού όσο και του αγνωστικισμού και μάλιστα χωρίς αποδείξεις. Δηλαδή με άλλα λόγια το σύστημα πίστης του απορρίπτει την ένθεη στάση αλλά και εκείνη του αγνωστικισμού της επιστήμης, την οποία και ο θρήσκος μπορεί να δεχθεί αν το θαύμα δεν είναι σύμφωνο με την θεολογία του. Ο αθεϊστής δεν μπορεί να δεχθεί τον αγνωστικισμό. Αναγκαστικά το θαύμα δεν έγινε από τον Θεό εφόσον εις την αθεΐα ο αθεϊστής «γνωρίζει» πως δεν υπάρχει θεός. Συνεπώς «γνωρίζει» πως το θαύμα δεν έγινε από Αυτόν και απορρίπτει και τον αγνωστικισμό εφόσον «γνωρίζει» πως το θαύμα σίγουρα δεν προκλήθηκε από κάποιο θεό.
Υπάρχει όμως και μια επιπλέον παρατήρηση εις επέκταση της ανωτέρας παραγράφου, που καταδεικνύει πως ο αθεϊστής, όχι μόνο είναι πιστός εις το σύστημα του αθεϊσμού αλλά σε αρκετές περιπτώσεις συνταυτίζεται εις την πίστη με τον παγανιστή και τον νεοπαγανιστή. Ας δει κανείς το γιατί:
Όταν η επιστήμη αδυνατεί να εξηγήσει ένα φαινόμενο, υπάρχει η περίπτωση ένας πιστός θρήσκος να επιρρίψει το φαινόμενο εις τον θεό του και να δώσει μια αναπόδεικτη εξήγηση για το αίτιο αυτού. Ο αθεϊστής όμως, πολλές φορές, ακόμη και όταν η επιστήμη παραμένει εις το πλαίσιο του αγνωστικισμού, ιδίως για φαινόμενα που ανατρέπουν την φυσική τάξη και τακτικότητα, ένεκα της πίστης του που του απαγορεύει να δώσει ως πρώτο αίτιο του φαινόμενου τον οποιοδήποτε θεό, ενδύεται τον παγανιστικό μανδύα και αναπόδεικτα ισχυρίζεται πως:
α. το θαύμα δεν είναι θαύμα αλλά φυσικό φαινόμενο με φυσικά αίτια έστω και αν δεν αποδεικνύεται σίγουρα ως τέτοιο (παγανισμός)
β. οι αποδείξεις του ορισμού του θαύματος ως αιτιοθέν από φυσικό νόμο επιρρίπτονται εις την επιστήμη του μέλλοντος (μαντικός παγανισμός)
Συμπεράσματα: Εδώ αξίζει να σημειωθεί πως υπάρχουν τρεις περιπτώσεις - κλάδοι του λεγομένου αθεϊσμού, ως πίστης:
α. στην πρώτη ο λεγόμενος αθεϊστής δεν αντιλαμβάνεται πως μοιάζει με τον παγανιστή αν και ουσιαστικά έχει πλανηθεί σε παράλληλη πίστη με τον τελευταίο και είναι φανερότατα ειδωλολάτρης.
β. στην δεύτερη ο αθεϊστής αντιλαμβάνεται την σχέση του με τον παγανισμό και γι’ αυτό, πότε παριστάνει τον άθεο, πότε όμως ερωτροπεί με την αρχαία Ελληνική θρησκεία και πιστεύει σε αυτήν. Γι’ αυτό και ιδιαίτερα εις τις μέρες μας (2005) , παρατηρεί κανείς αρκετούς αθεϊστές, που όμως δεν είναι κατά κανόνα 100% παγανιστές, να έχουν σχέση με παγανιστικές σέκτες, να γράφουν σε παγανιστικά βιβλία και να συμμαχούν με παγανιστές ενάντια στον Χριστιανισμό. Εκεί ασφαλώς δεν έχουμε να κάνουμε με αθεϊσμό αλλά με καθαρό αντιχριστιανισμό - αντιγιαχβισμό που ενδύεται την καρναβαλίστικη στολή του δήθεν επιστημονισμού - αθεϊσμού και παραμένει πιστά εις τους λεγομένους «πατρώους θεούς» (βλέπε και κάτωθι).
γ. η τρίτη περίπτωση είναι υποκατηγορία της πρώτης. Σε αυτήν την κατηγορία ο λεγόμενος αθεϊστής διατείνεται πως ουσιαστικά είναι άθεος αλλά αν θα μπορούσε να διαλέξει ανάμεσα σε μια θρησκεία, σίγουρα αυτή δεν θα ήταν ο Χριστιανισμός αλλά η ειδωλολατρία, εφόσον αυτή παραμένει ως πιο «λογική» θρησκεία, εφόσον υποτίθεται ασχολείται με την φύση σε καθαρά θετικά επιστημονικό επίπεδο. Και πάλι δηλαδή ο λεγόμενος αθεϊστής κινείται φιλικά πως θεότητες και συνεπώς είναι πιστός, δείχνει εμπιστοσύνη στο παγανιστικό σύστημα, και όχι άπιστος.
Ο κανόνας είναι ο πιστός χριστιανός να κατηγορείται για φανατισμό ενώ ο αθεϊστής ορίζεται ως πιο ορθολογιστής και λιγότερο φανατικός της δογματικής του θέσης.
Από πλευρά αποδείξεως ύπαρξης ενός υπέρτατου Όντος τόσο ο αθεϊστής όσο και ο Χριστιανός όπως ελέχθει βρίσκονται στα ίδια επίπεδα. Η διαφορά τους είναι οι ενδείξεις π.χ. Αγία Γραφή, αρχαιολογία, ιστορία, κειμήλια, θαύματα και οι προσωπικές μαρτυρίες. Για τα θαύματα έγινε λόγος άνωθι. Εδώ θα γίνει λόγος μόνο για το ζήτημα της προσωπικής μαρτυρίας, καθότι ο Θεός ως Οντότητα δεν υπόκεινται εις τις επιστήμες π.χ. της αρχαιολογίας, ιστορίας, μήτε της ανάλυσης της γραφής κ.λ.π. εφόσον ως Ον δεν είναι μέρος του επιστητού.
Αν λοιπόν σε ένα δικαστήριο καλούσε ένας υποτιθέμενος δικαστής 10.000 αθεϊστές και 10.000 χριστιανούς, οι πρώτοι σίγουρα δεν θα είχαν καμιά προσωπική μαρτυρία εμπειρίας περί ανυπαρξίας του Θεού να καταθέσουν (κάθε άλλο). Διότι η ανυπαρξία ενός Όντος δεν δημιουργεί εμπειρίες ούτως ή άλλως περί Αυτού. Ανάμεσα εις τους δεύτερους όμως θα υπήρχαν αρκετοί που θα μπορούσαν να επικαλεστούν τα προσωπικά τους βιώματα, ως ζώσες αποδείξεις ύπαρξης, τόσο της ενέργειας όσο και του ίδιου του Θεού. Βεβαίως ο αθεϊσμός εδώ εξ ορισμού, αναγκαστικά ενδύεται την συκοφαντία για να ανατρέψει τους μάρτυρες πιστούς, αν και αυτή η συκοφαντία στο τέλος γυρίζει κατά της θέσης του. Και αυτό γίνεται ως εξής:
Ο αθεϊστής εκ της πίστης του και του ορισμού του απορρίπτει τον Θεό. Όταν λοιπόν έχει να κάνει με μερικούς χιλιάδες ή εκατομμύρια άλλους ανθρώπους που επικαλούνται εμπειρίες και βιώματα Θεού, τότε αναγκαστικά (ειμαρμένη) δέχεται - πιστεύει:
1. πως οι μάρτυρες αυτοί ψεύδονται.
2. Αν οι μάρτυρες δώσουν και την ζωή τους για την αλήθεια (βίωμα) τους τότε για τους άθεους:
α. ή οι πιστοί είναι παράλογοι επειδή δέχονται να θανατωθούν για το ψέμα τους.
β. ή βιώνουν το ψέμα ως αλήθεια και δέχονται να δώσουν ακόμη και την ζωή τους κατόπιν έλλογης απόφασης τους
Από την άλλη μεριά οι αθεϊστές, όχι μόνο δεν δέχονται να πεθάνουν για την πίστη τους, δηλαδή με κίνδυνο να χάσουν την ζωή τους δεν εμμένουν εις την στήριξη του αθεϊσμού, αλλά δεν την αποδεικνύουν ούτε με την ανταλλαγή κανενός άλλου αγαθού π.χ. δωρεά ολάκερης της προσωπικής περιουσίας, πράγμα που και σε αυτό τον τομέα οι πιστοί χριστιανοί πρωτεύουν βλέπε λ.χ. μοναχισμός και κοινοκτημοσύνη. Συνεπώς οι αθεϊστές:
1. Μπορούν και αυτοί να κατηγορηθούν ως μάρτυρες ότι ψεύδονται, αν υποθέσουμε ότι μπορούν να μαρτυρήσουν ανυπαρξία Θεού, εφόσον δεν έχουν αποδείξεις γι’ αυτά που διατείνονται (βλέπε 1)
2. Αν δέχονται ή όχι να δώσουν την ζωή τους ή την προσωπική τους περιουσία για να αποδείξουν πως εκείνοι έχουν την αλήθεια τότε:
α. είναι και αυτοί παράλογοι αν πεθαίνουν ή χαρίζουν περιουσία για ψέματα (βλέπε 2α)
β. βιώνουν το ψέμα τους ως αλήθεια και έλλογα αποφασίζουν να δώσουν την ζωή τους ή την περιουσία τους
3. Αν δεν την δώσουν (ζωή ή περιουσία), και αυτός είναι ο κανόνας του αθεϊστή, τότε αυτοί ψεύδονται περί αθεϊσμού (βλέπε κάτωθι), εφόσον
i) δεν δέχονται να δώσουν κάποιο από τα πιο πολύτιμα αγαθά τους για να πιστοποιήσουν την αλήθεια της μαρτυρία τους (βλέπε 1)
ii) δεν την βιώνουν τόσο δυνατά, ως φαίνεται να υποστηρίζουν, εφόσον δεν την πιστοποιούν (βλέπε 2β)
Συμπέρασμα: Εφόσον οι μαρτυρίες τόσο των πιστών όσο και των αθεϊστών μπορούν να κατηγορηθούν για αναπόδεικτα, δεν μένει παρά να εξεταστεί η στάση του καθενός βάση βιωμάτων. Βάση της εμπειρίας βλέπει κανείς πως η θέση του αθεϊστή είναι πίστη χωρίς βιώματα που υποστηρίζεται φανατικά, δηλαδή δίχως σοβαρές ενδείξεις αλλά πολλές φορές με αντενδείξεις, και αυτό καταφαίνεται εφόσον ουδέποτε ανάλογο πλήθος άθεων, ως των χριστιανών, πιστοποίησε την μαρτυρία του με:
1. κίνδυνο της ζωής του
2. αφιέρωση της περιουσίας του
και ουσιαστικά υπολείπεται σε σοβαρότητα μαρτυρίας σε σχέση με τον χριστιανό πιστό. Αυτό παρουσιάζει τον άθεο περισσότερο φανατικό διότι ο Χριστιανός αν δεν είχε μαρτυρία προσωπική:
1. δεν θα έβαζε σε κίνδυνο την ζωή του
2. δεν θα χάριζε την περιουσία του
Ο αθεϊστής αν και δεν έχει ουσιαστική προσωπική εμπειρία περί αθεϊσμού (δηλαδή ανυπαρξία θεού), αλλά ακριβώς το αντίθετο, εμμένει φανατικά στις θέσεις του, πράγμα που ο Χριστιανός δεν θα το έκανε εάν και εφόσον δεν είχε βιώματα. Άρα ο Χριστιανός είναι λιγότερο φανατικός, εφόσον έχει βιώματα, από τον άθεο που δεν έχει. Επιπλέον η δεδηλωμένη πίστη του άθεου χαρακτηρίζεται από απέραντη υποκρισία, εφόσον δεν πιστοποιεί την μαρτυρία του με έργα ανάλογα του χριστιανού.
Το καίριο ζήτημα λοιπόν είναι υπό μορφή ερωτήματος:
-Γιατί ο πιστός χριστιανός δέχεται να πιστοποιήσει την μαρτυρία του περισσότερες φορές και με μεγαλύτερη δύναμη από τον λεγόμενο άθεο, εφόσον σε μέσες γραμμές και οι δύο μπορούν να κατηγορηθούν για ψέματα και παραλογισμό από ένα αγνωστικιστή παρατηρητή, που εξετάζει τις μαρτυρίες τους;
Αυτή την απάντηση οφείλουν να την δώσουν οι άθεοι, ίσως και πάλι δίχως πιστοποίηση, μιας και οι Χριστιανοί πιστοί έχουν δική τους την οποία μπορούν να πιστοποιήσουν, όπως πολλές φορές το έπραξαν στο παρελθόν, πράττουν στο παρόν αλλά και στο μέλλον.
Πολλές φορές οι αθεϊστές μόλις πέσουν σε κάποιον ανημέρωτο, προσπαθούν να τον πείσουν πως ο Θεός δεν υπάρχει και τον καλούν να παρασυρθεί από τις δικές τους θέσεις της «απιστίας». Τις περισσότερες των περιπτώσεων, αντιπροτείνουν 2 επιχειρήματα:
1. το χρονικό επιχείρημα
2. το τεχνολογικό ή επιστημονικό επιχείρημα
Χρονικό επιχείρημα
Στο χρονικό επιχείρημα παραθέτουν μια φράση ανάλογη με την εξής: «σήμερα έχουμε 1975 ή σήμερα έχουμε 1990, ακόμη στην θρησκεία έμεινες εσύ; (κατηγορία περί μη προσαρμογής του κατηγορούμενου εις την χρονική πραγματικότητα - παρόν)». Αυτό το επιχείρημα είναι μια καθαρή γελοιότητα. Ο καθένας που ζει σε μια δεδομένη χρονική στιγμή, νομίζει πως «είναι μοντέρνος» (αναγκαστικά ούτως ή άλλως είναι σύγχρονος του έτους που ζει) και πως επειδή μια σκέψη του εκφράζεται εις την παρούσα για τους συνομιλητές στιγμή, θεωρείται πιο ισχύουσα από εκείνη της θρησκείας που είναι «παλαιά». Γιατί είναι γελοιότητα όμως αυτό το επιχείρημα; Πρώτον διότι οι λεγόμενοι άθεοι υπάρχουν όσο υπάρχει θρησκεία, συνεπώς και η δική τους γνώμη είναι πεπαλαιωμένη. Δεύτερον διότι η άποψη τους εγκλωβίζεται στην διάσταση του χρόνου (μοντέρνος - παρόν) που δείχνει ανελευθερία σκέψης. Στον Χριστιανισμό ο Θεός είναι εκτός χρόνου (άχρονος). Δόγματα αθεϊστικά που προσπαθούν να εγκλωβίσουν το μυαλό του συνομιλητή εις την διάσταση του χρόνου είναι καθαρά δαιμονικά (ζήσε, κάνε, πράξε, αμάρτησε, δεν υπάρχει το «αύριο» (αιωνιότητα εκτός χρόνου εις την βασιλεία του Θεού) [σημ. εύκαιρο εδώ να θυμηθεί κανείς το πλανεμένο τραγούδι «μία είναι η ουσία, δεν υπάρχει Αθανασία»]). Τρίτον, και εδώ έγκειται ο αντιεπιστημονισμός, διότι τα γήινα έτη που έχει θέσει ο άνθρωπος για να μετρά τον χρόνο π.χ. 2001, 2002, 2003 κ.ο.κ. δεν προσδίνουν κάποια ανωτερότητα στο επόμενο έτος σε σύγκριση με το προηγούμενο, ώστε λ.χ. η «σημερινή» εποχή να είναι ανώτερη της «προηγούμενης» επειδή ο αριθμός αυξάνει κατά μία ποσοστιαία μονάδα (+1). Αυτό είναι μια απατηλή ιδέα εγκλωβισμένη στο ανθρώπινο βιολογικό χρόνο. Κατά την θεωρία του άθεου, ίσως το έτος 10.000 οι απόψεις να είναι καλύτερες και πιο «μοντέρνες» από το σημερινό 2005, που τότε πλέον θα θεωρείται «ξεπερασμένο», αλλά αυτό δεν αποδεικνύεται. Μπορεί κάλλιστα μέχρι τότε μια κοσμική σύγκρουση να έχει σβήσει τον πλανήτη Γη από τον διαστημικό χάρτη μαζί με τις σκέψεις των άθεων ή η Δευτέρα Παρουσία του Ιησού Χριστού να τις έχει θέσει εντελώς στο περιθώριο και από «μοντέρνες» να έχουν καταλήξει στο «αρχαιολογικό μουσείο» των αζήτητων. Άλλωστε και τον καιρό της ενανθρώπισης του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, κάποιοι άθεοι θεωρούσαν τους εαυτούς τους «μοντέρνους» το 33 μ.Χ. σε σχέση με το 500 π.Χ. Όμως τα θαύματα και η ανάσταση του Ιησού τους «έστειλαν αδιάβαστους», τουλάχιστον στα περίχωρα της Ιουδαίας, αν υπήρχαν τότε κάποιοι, για εκείνα τα λίγα χρόνια της διδασκαλίας.
Τεχνολογικό ή επιστημονικό επιχείρημα
Το τεχνολογικό ή επιστημονικό επιχείρημα είναι το πιο γελοίο από όλα των άθεων. Αναφέρουν κάτι ανάλογο: «Δεν βλέπεις που ο άνθρωπος έφτασε στο φεγγάρι; δεν βλέπεις πως το τάδε φαινόμενο εξηγείται επιστημονικά; ποιος Θεός; έλα και συ στην «επιστήμη» και παράτα τον Θεό». Μάλιστα πολλές φορές αναμοχλεύουν το χρονικό επιχείρημα μαζί με το επιστημονικό σε φράσεις τύπου: «Σήμερα έχουμε την ιατρική. Δεν χρειάζεσαι Θεό και θαύματα. Αυτά είναι ξεπερασμένα». Νομίζουν μέσα την «πολυπραγματομοσύνη» τους, και ασφαλώς δεν γίνεται λόγος εδώ για τους πράους άθεους αλλά για τους άθεους πολέμιους της θρησκείας, ότι η τεχνολογία, δηλαδή τα επιτεύγματα του ανθρώπου γύρω από τους μηχανισμούς των δυνάμεων που κυβερνούν το σύμπαν ή η επιστήμη, θέτει ένα τέλος εις την θρησκεία και εις τον Θεό. Αυτή η ιδέα είναι μια παραμόρφωση του διαφωτισμού. Τον 18ο και 19ο αιώνα, μερικοί άνθρωποι της επιστήμης αμφισβήτησαν την θρησκεία. Έκτοτε παράμεινε η εξής παραμόρφωση: Η επιστήμη αντίκειται εις την θρησκεία! Μαύρα μεσάνυχτα για όσους νομίζουν κάτι τέτοιο. Γελοιοποιούνται με τα ίδια τους τα λόγια, διότι η επιστήμη δεν είναι δόγμα. Βρίσκει τα δόγματα. Δεν είναι η ίδια δόγμα. Η επιστήμη, ακόμη και όταν πιστοποιεί φαινόμενα ή πραγματικότητες, π..χ όπως θα δει κανείς παρακάτω το ζήτημα της παρουσίας του Θεού ως τουλάχιστον ιδέας μέσα στον ανθρώπινο εγκέφαλο, δεν δίδει απόλυτες εξηγήσεις για τα πρώτα αίτια. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει με 100% βεβαιότητα αν αυτή η λειτουργία του εγκεφάλου υπέρ του Θεού, είναι καθαρά αποτέλεσμα αυτόματης μηχανιστικής εξέλιξης ή αυτή η μηχανιστική εξέλιξη οφείλεται στην θέληση του Θεού ή στην πτώση του παραδείσου, πόσο μάλλον ιδιαιτέρως όταν ακόμη δεν έχει δοθεί καμιά απόλυτη εξήγηση για την αυτόματη γέννηση των ζωντανών οργανισμών ή την αυτόματη δημιουργία πολυκύτταρων οργανισμών από μονοκύτταρους.
Πού όμως εντοπίζεται το ψέμα ή η υποκρισία του αθεϊσμού; Εδώ, δυστυχώς για τους άθεους, η επιστήμη έχει φέρει στο φως σπουδαίες ανακαλύψεις για το θέμα της θεολογίας εις την νευρολογία, ανακαλύψεις που κάνουν λόγο πλέον για «νευροθεολογία». Τα επιτεύγματα αυτά με τις μελέτες των σύγχρονων νευρολόγων, που κάθε άλλο παρά ακολουθούν το δόγμα των αθέων «Ο Θεός δεν υπάρχει, αφήστε στην άκρη το θρησκευτικό φαινόμενο και μην ασχολείστε», αποδεικνύουν πως η επιστήμη οφείλει να ακολουθήσει τον δρόμο της πέρα από τις επιταγές των οποιοδήποτε πιστών (βλ. Προτεστάντες του Μπους και Δαρβίνος) ή μη.
Αριστερά: Ο ανθρώπινος εγκέφαλος. (Πηγή: Τηλεοπτικός Σταθμός Alter, εκπομπή οι Πύλες του Ανεξήγητου, Κυριακή 23/100//2005)
Δεξιά: Brain Science and the Biology of Belief. Why God don’ t go Away (Επιστήμη του Εγκεφάλου και της Βιολογίας της Πίστεως. Γιατί δεν φεύγει ο Θεός), των Andrew Newberg, Eugene G. D’ Aquili, Vince Rause, Andrew B. Newberg (Πηγή: http://www.amazon.com/gp/product/0345440331/002-6428370-1392008?v=glance&n=283155&v=glance)
Επιστήμη του Εγκεφάλου και της Βιολογίας της Πίστεως. Γιατί δεν φεύγει ο Θεός;
Από τους εκδότες: Οι συνεργατικές προσπάθειες του συγγραφέα επιστήμης Rause, του ακτινολόγου Newberg και του ψυχιάτρου d’ Aquili (πρώην συνάδελφος Newberg στο πανεπιστήμιο της Πενσυλβανίας) οδηγούν σε έναν σκοτεινό και υπερπνευματικό ανακάτεμα από ότι θα μπορούσε να είναι μια υποχρεωτική επιστημονική έρευνα σχετικά με τη νευρολογία της μυστικής εμπειρίας. Το καλύτερο υλικό του βιβλίου είναι η περίληψή του Newberg και η έρευνα του d’ Aquili που χρησιμοποιεί τις προηγμένες τεχνολογίες απεικόνισης για την μελέτη της δραστηριότητας του εγκεφάλου κατά τη διάρκεια των «μέγιστων» καταστάσεων διαλογισμού, η οποία όχι μόνο προτείνει ένα χαρακτηριστικό ραδιολογικό σχεδιάγραμμα αλλά και που αποκαλύπτει μερικούς συγκεκριμένους συσχετισμούς μεταξύ της λειτουργίας του εγκεφάλου και της υποκειμενικής θρησκευτικής εμπειρίας. Παραδείγματος χάριν, σε άτομα που ανάφεραν ένα συναίσθημα άπειρης προοπτικής και αυτουπέρβασης κατά τη διάρκεια της περισυλλογής, οι ερευνητές προσδιόρισαν μειωμένη δραστηριότητα στις «περιοχές σύνδεσης αντικειμένου» του εγκεφάλου όπου οι αντιλήψεις για το όριο μεταξύ εαυτού και άλλου υποβάλλονται κανονικά σε επεξεργασία. Οι συντάκτες καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι αυτές οι εμπειρίες είναι το κανονικό αποτέλεσμα, μιας υγιούς νευροφυσιολογίας, που δεν θα πρέπει να ερμηνεύεται ως παθολογικά ή τυχαία γεγονότα, ένα σημείο που οι οπαδοί και οι επαγγελματίες θα εκτιμήσουν αναμφίβολα. Αλλά οι ευρύτερες ερωτήσεις που αυτά τα αποτελέσματα προτείνουν γύρω από την προέλευση και την σημασία της ανθρώπινης θρησκευτικής συμπεριφοράς οδηγεί τους ερευνητές αρκετά από το βάθος τους σε μια θεωρητική διασκευή του Joseph Campbell, συγκριτικής θρησκείας και κοινωνιοβιολογίας. Αυτό καταλήγει σε μια ταραγμένη και συγχυσμένη συζήτηση του τι σημαίνει η αποδοχή ότι η θρησκευτική εμπειρία είναι «νευρολογικά πραγματική» ή ότι η πνευματικότητα «μας κάνει καλό».
Copyright 2001 Cahners Business Information, Inc.
Πηγή: http://www.amazon.com/gp/product/0345440331/002-6428370-1392008?v=glance&n=283155&v=glance
Ο Θεός στο εγκέφαλο - περίληψη του προγράμματος
Η Rudi Affolter και ο Gwen Tighe έχουν ζήσει ισχυρά θρησκευτικά οράματα. Αυτός
είναι άθεος· Αυτή Χριστιανή. Αυτό νόμισε ότι πέθανε· αυτή νόμισε ότι γέννησε τον
Ιησού Χριστό. Και οι δύο πάσχουν από επιληψία του λοβού.
Όπως και άλλες μορφές επιληψίας, αυτή η κατάσταση προκαλεί και θρησκευτικές παραισθήσεις. Έρευνες στο γιατί άνθρωποι σαν την Rudi και τον Gwen είδαν αυτά που είδαν, άνοιξαν ένα ολάκερο τομέα της επιστήμης του εγκεφάλου: την νευροθεολογία.
Η σύνδεση μεταξύ των τemporal λοβών του εγκεφάλου και του θρησκευτικού συναισθήματος οδήγησε ένα Καναδό επιστήμονα στο να προσπαθήσει να τους ερεθίσει. (Βρίσκονται κοντά στα αυτιά μας). Το 80% των ατόμων που έλαβαν μέρος στα πειράματα του Dr Michael Persinger's αναφέρουν ότι ένα τεχνητό μαγνητικό πεδίο που επικεντρώνεται σε αυτές τις περιεοχές του εγκεφάλου τους δίνει ένα αίσθημα ως να μην «βρίσκονται μόνοι». Μερικοί από αυτούς το περιγράφουν ως μια θρησκευτική αίσθηση. .
"...a high probability [Ellen White] had temporal lobe epilepsy"
Prof Gregory Holmes, Dartmouth Medical School
Η εργασία του φέρνει την προοτπική να είμαστε προγραμματισμένοι να πιστεύουμε στον Θεό, ότι η πίστη είναι μια εγκεφαλική ικανότητα που οι άνθρωποι ανέπτυξαν ή τους δόθηκε. Και η επιληψία των λοβών (temporal lobe epilepsy (TLE)) θα βοηθούσε στο να ξεκλειδώσουμε αυτό το μυστήριο.
Οι θρησκευτικοί ηγέτες
Η ιστορία είναι γεμάτη από χαρισματικές θρησκευτικές φιγούρες. Θα μπορούσε κάποιος από αυτούς να ήταν επιληπτικός; Τα οράματα των προσωπικοτήτων της Βίβλου όπως ο Μωϋσής και ο Απόστολος Παύλος, είναι σύμφωνα με εκείνα της Rudi και του Gwen, αλλά δεν υπάρχει τρόπος να διαγνώσει κανείς την επιληψία σε ανθρώπους που έζησαν τόσο παλιά.
Υπάρχουν, ωστόσο, πιο πρόσφατα παραδείγματα, όπως ενός από τους ιδρυτές του Ατβενιστικού Κινήματος της Έβδομης Ημέρας, η Ellen White. Γεννήθηκε το 1827, και υπέφερε από μια εγκεφαλική κάκωση από τα 9 της που άλλαξε εντελώς την προσωπικότητά της. Άρχισε να έχει πολύ ισχυρά θρησκευτικά οράματα.
Εκπρόσωποι του Κινήματος αμφιβάλουν για το αν η Ellen White υπέφερε από επιληψία, λέγοντας πως η κάκωση και τα οράματα είναι ασυμβίβαστα με την συνθήκη, αλλά ο νευρολόγος Gregory Holmes πιστεύει ότι αυτό εξηγεί την κατάστασή της.
"These patients are more prone to religious belief"
Prof Vilayanur Ramachandran, University of California, San Diego
Καλύτερα και από το Σεξ.
Η πρώτη κλινική ένδειξη που συνέδεσε τους λοβούς με τις θρησκευτικές εμπειρίες προήλθαν από την επίβλεψη του πως οι πάσχοντες από TLE επιληψία απαντούσαν σε ομάδες λέξεων. Σε ένα πείραμα όπου σε ανθρώπους παρουσιάζονταν είτε ουδέτερες λέξεις (τραπέζι), ερωτικές λέξεις (σεξ) ή θρησκευτικές λέξεις (Θεός), η ομάδα ελέγχου ήταν περισσότερο ενθουσιασμένοι με λέξεις σεξουαλικού περιεχομένου. Αυτό πάρθηκε ως μια απόκριση ιδρώτα στην επιδερμίδα. Οι άνθρωποι με επιληψία του λοβού δεν μοιράσθηκαν αυτή την φανερή αίσθηση προτεραιοτήτων. Για αυτούς, οι θρησκευτικές λέξεις γέννησαν την μεγαλύτερη αντίδραση. Οι σεξουαλικές λέξεις ήταν λιγότερο συναρπαστικές από τις ουδέτερες.
Η δημιουργία της πίστης
Αν η ανώμαλη λειτουργία του εγκεφάλου των ασθενών με TLE αλλάζει την απόκρισή τους στις θρησκευτικές έννοιες, θα μπορούσε η τεχνική της αλλαγής των εγκεφαλικών σχημάτων των ανθρώπων δίχως τέτοια εγκεφαλική κατάσταση να επιφέρει το ίδιο αποτέλεσμα; Αυτή είναι η ερώτηση που ο Michael Persinge θέλησε να ερευνήσει, χρησιμοποιώντας ένα καλωδιομένο κράνος σχεδιασμένο για να συγκεντρώνει τα μαγνικά πεδία στους λοβούς εκείνων που το φορούσαν.
"Feeling something beyond yourself, bigger in space and time, can be stimulated"
Dr Michael Persinger, Laurentian University
Στα άτομα αυτά δεν φανερώθηκε ο συγκεκριμένος σκοπός του τέστ· απλά ότι το πείραμα σχετίζονταν με την χαλάρωση. Το 80% των συμμετεχόντων ανάφερε να νιώθει κάτι όταν το μαγνητικό πεδίο εφαρμόζονταν. Ο Persinger ονομάζει ένα από τα κοινά συναισθήματα μια «αισθητική παρουσία», σαν κάποιος άλλος να βρίσκεται στο δωμάτιο μαζί σου, όταν δεν υπάρχει κανείς.
Ο Horizon παρουσίασε τον Dr Persinger σε ένα από τους πιο γνωστούς αθεϊστές της Βρετανίας, τον καθηγητή Richard Dawkins. Συμφώνησε να δοκιμάσει τις τεχνικές του Dawkins και να δει αν θα μπορούσε να του δώσει μια στιγμή θρησκευτικού συναισθήματος. Κατά την διάρκεια του πειράματος που κράτησε 40 λεπτά, ο Dawkins βρήκε ότι τα μαγνητικά πεδία γύρω από τους λοβούς του επηρέασαν την αναπνοή του και τα χείλια του. Δεν βρήκε τον Θεό.
"A talent for religion... some people have and other people don't"
Bishop Stephen Sykes, University of Durham
Ο Persinger
was not disheartened by Dawkins' immunity to the helmet's magnetic powers. He believes that the sensitivity of our temporal lobes to magnetism varies from person to person. People with TLE may be especially sensitive to magnetic fields; Prof Dawkins is well below average, it seems. It's a concept that clerics like Bishop Stephen Sykes give some credence as well: could there be such a thing as a talent for religion?
Brain imaging
Sykes does, though, see a great difference between a 'sensed presence' and a genuine religious experience. Scientists like Andrew Newberg want to see just what does happen during moments of faith. He worked with Buddhist, Michael Baime, to study the brain during meditation. By injecting radioactive tracers into Michael's bloodstream as he reached the height of a meditative trance, Newberg could use a brain scanner to image the brain at a religious climax.
"People meditating describe a loss of sense of self"
Dr Andrew Newberg, Hospital of the University of Pennsylvania
The bloodflow patterns showed that the temporal lobes were certainly involved but also that the brain's parietal lobes appeared almost completely to shut down. The parietal lobes give us our sense of time and place. Without them, we may lose our sense of self. Adherants to many of the world's faiths regard a sense of personal insignificance and oneness with a deity as something to strive for. Newberg's work suggests a neurological basis for what religion tries to generate.
Religious evolution
If brain function offers insight into how we experience religion, does it say anything about why we do? There is evidence that people with religious faith have longer, healthier lives. This hints at a survival benefit for religious people. Could we have evolved religious belief?
Prof Dawkins (who subscribes to evolution to explain human development) thinks there could be an evolutionary advantage, not to believing in god, but to having a brain with the capacity to believe in god. That such faith exists is a by-product of enhanced intelligence. Prof Ramachandran denies that finding out how the brain reacts to religion negates the value of belief. He feels that brain circuitry like that Persinger and Newberg have identified, could amount to an antenna to make us receptive to god. Bishop Sykes meanwhile, thinks religion has nothing to fear from this neuroscience. Science is about seeking to explain the world around us. For him at least, it can co-exist with faith.
Πηγή: http://www.bbc.co.uk/science/horizon/2003/godonbrain.shtml
ΝΕΥΡΟΘΕΟΛΟΓΙΑ - Ο θεός και ο εγκέφαλος...
Τα τελευταία 20-30 χρόνια έχουν γίνει σειρές μελετών του εγκεφάλου πιστών διαφόρων θρησκειών την ώρα που προσεύχονταν ή την ώρα που διαλογίζονταν ή κατά τη διάρκεια μιας θρησκευτικής ή μυστικιστικής εμπειρίας. Τα αποτελέσματα έχουν δείξει ότι υπάρχουν συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου που δραστηριοποιούνται και άλλες που υπολειτουργούν κατά τη διάρκεια τέτοιων εμπειριών. Οι ειδικοί που ερευνούν αυτά τα φαινόμενα έδωσαν το όνομα «Νευροθεολογία» στη μελέτη της σχέσης μεταξύ εγκεφαλικής λειτουργίας και θρησκευτικών ή μυστικιστικών τάσεων και εμπειριών.
Με βάση τα πορίσματα της Νευροθεολογίας ο Καθηγητής
Ψυχολογίας και επικεφαλής του Neuroscience Research Group του Laurentian
University στο Sudbury του Καναδά Michael Persinger (ο οποίος μελετά γενικά τις
ψευδείς ερμηνείες φαινομένων από την ανθρώπινη συνείδηση) κατασκεύασε ένα κράνος
που διεγείρει με ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία συγκεκριμένες εγκεφαλικές
περιοχές. Τουλάχιστον 80% από το άτομα που φόρεσαν το κράνος κατά τη διάρκεια
των πειραμάτων ανέφεραν ότι είχαν την αίσθηση μιας παρουσίας στο δωμάτιο, ή -αν
έκλιναν προς την αθεΐα- μια αίσθηση ότι "είναι ένα" με το σύμπαν.
Μ΄άλλα
λόγια η θρησκευτική και η μυστικιστική εμπειρία μπορούν να προκληθούν κατά
βούληση από τεχνητή διέγερση περιοχών του εγκεφάλου.
Τα πορίσματα και άλλων ερευνητών του εγκεφάλου παρέχουν ισχυρές ενδείξεις
για το ότι οι θρησκευτικές πεποιθήσεις είναι αποτέλεσμα της κατασκευής του
εγκεφάλου. Άλλοι εγκέφαλοι είναι κατασκευασμένοι έτσι, ώστε να είναι πιο
δεκτικοί σε θρησκευτικές πεποιθήσεις, άλλοι λιγότερο.
Κάποιοι εντοπίζουν τα κέντρα που σχετίζονται με πίστη σε εξωγήινους ή σε
φαντάσματα στα ίδια κέντρα που σχετίζονται με την πίστη στο θεό και μιλούν για
έμφυτη τάση του ανθρώπου για μυθοπλασία.
Ο Dr Andrew Newberg του
University of Pennsylvania στις ΗΠΑ εκφράζει την άποψη ότι "ο θεός δεν θα φύγει"
(δηλαδή η πίστη σε θεό δεν θα σταματήσει να υπάρχει) για πάρα πολλές γενιές
ακόμα, εκτός αν γίνει μια δραματική αλλαγή στον τρόπο λειτουργίας του εγκεφάλου,
γιατί ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι τέτοιος, ώστε ο θεός και η θρησκεία να
αποτελούν τα ισχυρότερα εργαλεία του για την πραγματοποίηση ενεργειών που
υπαγορεύονται από βιολογικές επιταγές όπως η αυτοσυντήρηση και η αυτοϋπέρβαση.
Πηγές
http://laurentian.ca/neurosci/index.htm
http://laurentian.ca/neurosci/_people/Persinger.htm
http://www.br-online.de/wissen-bild...logie/index.xml
http://www.wordspy.com/words/Godhelmet.asp
http://www.bbc.co.uk/science/horizo...odonbrain.shtml
http://www.andrewnewberg.com/qna.asp
http://www.wissenschaft-online.de/artikel/588085
Η νευροθεολογία επιχειρεί να αποκαλύψει τη βιολογική βάση
του θρησκευτικού αισθήματος.
Φιλαδέλφεια, Πενσιλβάνια
Το αίσθημα απορρόφησης του εαυτού μέσα σε κάτι μεγαλύτερο... πηγάζει από
νευρολογικά συμβάντα, όπως η απενεργοποίηση της περιοχής του εγκεφάλου που είναι
υπεύθυνη για τον προσανατολισμό, αναφέρουν οι νευροφυσιολόγοι δρ. Αντριου
Νιούμπεργκ και Γιουτζίν ντ' Ακουίλι στο βιβλίο τους «Γιατί ο Θεός δεν πρόκειται
να φύγει». Βασισμένοι σε πειράματα καταγραφής της εγκεφαλικής δραστηριότητας σε
καλόγριες, βουδιστές μοναχούς στο Θιβέτ και ασθενείς κροταφικής επιληψίας,
ισχυρίζονται ότι ο εγκέφαλος είναι εκ κατασκευής προγραμματισμένος για
υπερβατικές εμπειρίες.
Το θρησκευτικό συναίσθημα προσέλκυσε το
ενδιαφέρον των νευροφυσιολόγων, όταν παρατηρήθηκε ότι πολλοί ασθενείς κροταφικής
επιληψίας εκδήλωναν ένα ξαφνικό ενδιαφέρον για τη θρησκεία.
Οι ασθενείς
αναφέρουν ότι κατά τη διάρκεια κρίσεων «βλέπουν το Θεό» ή βιώνουν «μία ξαφνική
αίσθηση πνευματικής ανύψωσης». Τέτοια περιστατικά περιγράφονται και στη
βιογραφία του Βαν Γκογκ, ο οποίος έπασχε κατά πάσα πιθανότητα από κροταφική
επιληψία και επέδειξε ένα έντονο ενδιαφέρον για τη θρησκεία προς το τέλος της
ζωής του.
Στο πιο πρόσφατο πείραμα του δρ. Νιούμπεργκ συμμετέχει ένας
νεαρός μοναχός από το Θιβέτ, πρόθυμος να αυτοσυγκεντρωθεί μέσα σε ένα μηχάνημα
που καταγράφει τη δραστηριότητα του εγκεφάλου και ονομάζεται SPECT. Η συσκευή
σημειώνει την πορεία μιας ραδιενεργούς ουσίας στον εγκέφαλο, αμέσως μετά τη
χορήγησή της με ενδοφλέβια ένεση.
Καθώς ο μοναχός αυτοσυγκεντρώνεται και
προσεγγίζει μία υπερβατική κατάσταση «απώλειας του εγώ» και «ένωσης με τον
κόσμο», το μηχάνημα καταγράφει παύση της λειτουργίας της περιοχής του ινιακού
λοβού που είναι υπεύθυνη για τον προσανατολισμό.
Ο δρ. Νιούμπεργκ
πιστεύει ότι, όταν μέσω της αυτοσυγκέντρωσης σταματήσει η ροή πληροφοριών από το
άμεσο περιβάλλον προς τον εγκέφαλο, το κέντρο του προσανατολισμού αδυνατεί να
καθορίσει τα όρια μεταξύ του περιβάλλοντος και του εαυτού.
Η
απενεργοποίηση του κέντρου του προσανατολισμού είχε παρατηρηθεί και με παρόμοια
πειράματα σε Φραγκισκανές μοναχές εν ώρα προσευχής, αναφέρει το MSNBC.
Μελέτη Ιαπώνων ερευνητών το 1997 είχε δείξει ότι οι επαναλαμβανόμενοι ρυθμικοί
ψαλμοί μπορούν επίσης να επηρεάζουν τον ιππόκαμπο, μία περιοχή του εγκεφάλου που
καθορίζει τις φάσεις υπερδιέγερσης και καταστολής.
Έτσι, το αίσθημα ηρεμίας
που συχνά συνοδεύει την προσευχή μπορεί να προκαλείται ή να επιτείνεται από
αργόσυρτες επαναλαμβανόμενες φράσεις. Αντίθετα, η υπερδιέγερση που παρατηρείται
στους στροβιλιζόμενους δερβίσηδες μπορεί να οφείλεται στο γρήγορο, εκστατικό
χορό τους.
Οι δρ. Νιούμπεργκ και ντ' Ακουίλι επινόησαν τον όρο
«νευροθεολογία» για τις μελέτες αυτού του είδους και στο βιβλίο που πρόκειται να
εκδώσουν τον Απρίλιο διατείνονται ότι το θρησκευτικό συναίσθημα είναι προϊόν της
λειτουργίας των νευρώνων και δεν μπορεί να διακριθεί ουσιαστικά από οποιοδήποτε
άλλο συναίσθημα.
«Όσο ο εγκέφαλός μας παραμένει "καλωδιωμένος" όπως
είναι, ο Θεός δεν πρόκειται να φύγει» ισχυρίζεται ο δρ. Νιούμπεργκ.
news.in.gr
(3. απάντηση)
Τεχνομεσσιανισμός και πνευματικές εμπειρίες
Πραγματικά πολύ ενδιαφέρον θέμα, ευχαριστούμε
Γιώργο!
Είναι από τις περιπτώσεις που η επιστήμη επιχειρεί να μπει (ή να
διερευνήσει) στα ..χωράφια της θρησκείας.
Στα παρατιθέμενα στοιχεία αυτά νομίζω ότι εντοπίζεται, αποκαλύπτεται
όντως μέρος του μηχανισμού ψυχοσωματικής λειτουργίας του εγκεφάλου.
ΟΜΩΣ...
...το εύρημα αυτό καθόλου δεν καταρρίπτει ότι αυτό που γενικά ονομάζουμε
πνευματικό χώρο είναι μια απτή πραγματικότητα. Και ότι μπορούμε να
εισέλθουμε σε αυτόν υπό προϋποθέσεις. Ομοίως και για τον ισοπεδωτικό
ισχυρισμό περί είναι θρησκευτικών πεποιθήσεων.
Είναι αρκετά τα αντικειμενικά στοιχεία στα οποία μπορούμε να αναφερθούμε
στη συνέχεια. Θα περιοριστώ σε ένα προεισαγωγικό σημείο.
Η Aθεϊστική Πίστη, στην προσπάθεια της να πολεμήσει τις υπόλοιπες θρησκείες, πολλές φορές, προσπάθησε να οικειοποιηθεί τα πορίσματα της Επιστήμης. Όμως, όπως όλες οι πίστεις, επειδή είναι βαθύτατα μισαλλόδοξη, προσπάθησε με την μέθοδο του Προκρούστη, να φέρει στα μέτρα της, τα όσα ανακαλύφθηκαν. Έτσι, κατά καιρούς άθεοι πολέμησαν τόσο την θεωρία της Σχετικότητας, όσο και τις ανακαλύψεις της Γενετικής.
Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, ως μέλη του σώματος Χριστού, της Εκκλησίας, του αληθινού ψυχοθεραπευτηρίου, παρατηρήσαμε αυτή την διαμάχη με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Διαφωνούμε, βεβαίως, με το να αποκαλείται ο Χριστιανισμός «Θρησκεία», αλλά παρόλα αυτά, το άρθρο είναι ενδιαφέρον. Μόνο ο θρησκειοποιημένος «Χριστιανισμός» (που είναι κίβδηλος Χριστιανισμός), μπορεί να αποκαλεστεί έτσι. Η Ορθοδοξία, είναι η επιστήμη (αλήθεια) που θεραπεύει την Θρησκεία. Και ως τέτοια, ουδέποτε είχε προβλήματα και αντιθέσεις με τις υπόλοιπες επιστήμες, όπως είχαν οι Θρησκείες.
Μεταξύ Χριστού και αντιχρίστου, πίστεως και απιστίας, διεξάγεται ανέκαθεν συνεχής αγώνας. Στον αγώνα αυτόν η απιστία στρατολογεί όλα τα μέσα που έχει στην διάθεσή της, και αναζητεί εντυπωσιακούς συμμάχους. Ιδιαιτέρως στέφεται και ζητεί στηρίγματα από την επιστήμη. Και υποστηρίζει -εντελώς αυθαίρετα- ότι η επιστήμη είναι μεγάλος και ισχυρός ανταγωνιστής του Χριστιανισμού. Δεν παύει δε από το να εκμεταλλεύεται κάθε ευκαιρία, για να παρουσιάσει ως πραγματικότητα τον ανταγωνισμό αυτό. Ας δούμε μερικούς τέτοιους τρόπους.
Αρχικά πρέπει να λεχθεί, ότι είναι βαθύς, έντονος και διακαής πόθος της απιστίας να δει την επιστήμη και την θρησκεία να αντιμάχονται η μία την άλλη. Ο Ηenri Lecomte (Ανρί Λεκόντ), Γάλλος βοτανολόγος και μέλος της Παρισινής Ακαδημίας των Επιστημών, όταν ερωτήθηκε εάν η θρησκεία συμβιβάζεται με την επιστημονική έρευνα, απάντησε: «Ο ανταγωνισμός μεταξύ επιστήμης και θρησκείας υπάρχει μόνο στο πνεύμα εκείνων, που επιμόνως το θέλουν. Στην πραγματικότητα η επιστήμη και η θρησκεία εξελίσσονται με τα μέσα τους η κάθε μία, σε εδάφη που είναι ουσιωδώς διάφορα. Το να θέλει κανείς να αντιτάσσει την μία κατά της άλλης, αποδεικνύει απλώς ότι παραγνωρίζει και τις δύο»(1). Ώστε δεν υπάρχει ανταγωνισμός. Ο ανταγωνισμός υπάρχει μόνο στη σκέψη των καλοθελητών, οι οποίοι αποβλέπουν σε αμφίβολους, σκοτεινούς και δόλιους σκοπούς.
Εν συνεχεία, ο ισχυρισμός ότι η θρησκεία και η επιστήμη έρχονται τάχα σε αντίθεση, προέρχεται συνήθως από την υστερόβουλη κακότητα εκείνων, οι οποίοι φοβούνται την συνεργασία της πίστεως και της επιστήμης. Η κακοβουλία και ο φόβος, τους κάνουν ώστε να καλλιεργούν -κυρίως μεταξύ των λαϊκών μαζών- την ψευδή εντύπωση, ότι θρησκεία και επιστήμη είναι εχθροί. Την ολέθρια σκοπιμότητα του τεχνητού αυτού θορύβου αναλύει πολύ ωραία ο καθηγητής του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Μασσαχουσέτης (ΗΠΑ) E. H. Hauser (Χάουζερ). «Η προσπάθεια για να επέλθει ρήξη μεταξύ επιστήμης και θρησκείας, και ιδιαιτέρως του Χριστιανισμού, προέρχεται - γράφει ο Hauser - από τον φόβο εκείνων, οι οποίοι υποστηρίζουν ολοκληρωτικά καθεστώτα». Φοβούνται μήπως ο Χριστιανισμός με την συνεργασία της επιστήμης «αποτελέσει μια υπεράνθρωπη καθολικής φύσεως παγκόσμια δύναμη, η οποία δεν θα ήταν δυνατόν να δαμαστεί από τις ορέξεις τους»(2).
Την ορθή αυτή παρατήρηση βεβαιώνουν χαρακτηριστικά παραδείγματα από την Ιστορία. Όταν οι άθεοι του Ροβεσπιέρου έγιναν κύριοι της Γαλλικής Επαναστάσεως, θεώρησαν την περίσταση κατάλληλη για να εξουδετερώσουν την πίστη από τις τάξεις των επιστημόνων. Έτσι, συνέλαβαν τον πιστό Λαβουαζιέ (Ant. Lavoiser, 1743 - 1794), τον μεγάλο εκείνον χημικό και ιδρυτή της νεότερης Χημείας, και τον εξετέλεσαν! Και ενώ ο Λαβουαζιέ ζητούσε να αναβληθεί η εκτέλεσή του για λίγες μέρες, ώστε να τελειώσει την μελέτη του «Περί αναπνοής των ζώων», το δικαστήριο των αθέων του έδινε την απάντηση: «Η δημοκρατία δεν χρειάζεται πλέον επιστήμονες»! Οι άθεοι της Γαλλικής Επαναστάσεως έτρεμαν την συνεργασία πίστεως και επιστήμης. Ο φόβος αυτός τους έκανε να πολεμούν, στο πρόσωπο του Λαβουαζιέ, τις δύο δυνάμεις, οι οποίες διαμορφώνουν την ζωή μας.
Έχουμε όμως και σύγχρονα παραδείγματα. Ο κομμουνισμός της Ρωσίας εξαπέλυσε δεινό πόλεμο κατά του βιολόγου Ν. Βαβύλωφ (N. Vavilov, 1887 - 1942), ο οποίος υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους επιστήμονες του καιρού του. Γιατί; Διότι ο Βαβύλωφ υποστήριζε -κατόπιν αντικειμενικών επιστημονικών παρατηρήσεων- την διευθυνόμενη εξέλιξη των ειδών, δηλαδή την τελεολογία στη φύση. Αλλά έτσι ερχόταν σε αντίθεση με τον υλισμό. Γι’ αυτό το άθεο κομμουνιστικό κράτος τον απομάκρυνε από την θέση του και τον εξόρισε στη Σιβηρία (υπάρχει η πεποίθηση ότι τον δολοφόνησαν) (3). Η απιστία δεν μπορούσε να ανεχθεί την φωνή της γνήσιας επιστήμης, η οποία ήταν σύμφωνη με τις αλήθειες τη χριστιανικής πίστεως.
Την περίοδο του 1930 οι αστρονόμοι της Δύσεως κατέληξαν στο συμπέρασμα, ότι το Σύμπαν διαστέλλεται. Αυτό σήμαινε ότι το σύμπαν δεν είναι άχρονο, και ότι υπήρξε εποχή κατά την οποία έλαβε αρχή. Για την υποστήριξη της απόψεώς τους αυτής, χρησιμοποιούσαν την Θεωρία της Σχετικότητας. Αλλά η άποψη αυτή της Αστρονομίας ευνοούσε ιδιαιτέρως την «μεταφυσική των μπουρζουάδων» και την θρησκεία, όπως έλεγαν οι άθεοι μαρξιστές. Διότι εφόσον το Σύμπαν είχε αρχή, ήταν φυσικό να έχει και τέλος. Άρα το σύμπαν ούτε άχρονο είναι ούτε άπειρο. Η θεωρία όμως αυτή δεν ήταν αρεστή στον άθεο κομουνισμό. Γι’ αυτό ο Σοβιετικός τύπος την πολέμησε με σφοδρότητα. Ο πόλεμος εναντίον της κορυφώθηκε το 1949, όταν ένας αριθμός Ρώσων αστρονόμων, οι οποίοι συμφωνούσαν με τις ανωτέρω ιδέες των Δυτικών συναδέλφων τους, διώχτηκαν και εξορίστηκαν! Η Σοβιετική Ακαδημία απέρριψε επισήμως την θεωρία της Σχετικότητας, καθώς επίσης και την «άποψη ενός πεπερασμένου, αλλά διαστελλόμενου Σύμπαντος, την οποίαν οι Δυτικοί αστρονόμοι θεωρούν ως μία συνέπεια της θεωρίας της Σχετικότητας». Η θεωρία της Σχετικότητας είχε αποκηρυχθεί στη Ρωσία επί ένα τέταρτο του αιώνα. Κατόπιν όμως αποκαταστάθηκε, γιατί αποφασίστηκε επισήμως… ότι «στο κάτω - κάτω» δεν αντιφάσκει προς τον Μαρξισμό!… Οι σοβιετικοί αναγκάστηκαν από τα πράγματα να αναγνωρίσουν την ορθότητα των θεωριών του Αϊνστάιν και του Μαξ Πλανκ(4).
Κατά τα πρώτα έτη μετά την Ρωσική Επανάσταση του 1917, οι απόψεις του Αϊνστάιν του Μπορ (Bohr), του Χάιζενμπεργκ (Heisenberg) και άλλων άνοιγαν νέους ορίζοντες για τις φυσικές επιστήμες. Ο νόμος της αιτιότητας, τον οποίον ο χώρος της απιστίας είχε περί πολλού, υφίστατο καίριο πλήγμα. Αντικαθιστούνταν από την αρχή της αβεβαιότητας. Οι άθεοι μαρξιστές ανησύχησαν. Οι απόψεις αυτές, είπαν, ενθαρρύνουν τον… ιδεαλισμό μεταξύ των φυσικών επιστημόνων. Γι’ αυτό η Ρωσική Ακαδημία των Επιστημών απέρριψε, όπως αναφέραμε προηγουμένως, την θεωρία της Σχετικότητας, όπως επίσης και την θεωρία των Κβάντα και τις θεωρίες των Μπορ και Χάιζενμπεργκ, τους οποίους χαρακτήρισαν ως… «σκοταδιστές, εχθρούς της μαθήσεως και της επιστήμης ή μεταφυσικούς της μπουρζουαζίας» (bourgeois metaphysicians)! Οι θεωρίες τους απορρίφθηκαν, γιατί έθεταν σε αμφισβήτηση την άποψη του μαρξισμού ότι η ύλη κατέχει στο σύμπαν τα πρωτεία. Οι θεωρίες αυτές χαρακτηρίστηκαν «μπουρζουάδικος μεταφυσικός ιδεαλισμός». Παραλλήλως οι μεταφράσεις στη Ρωσική των φιλοσοφικών εργασιών των ανωτέρω επιστημόνων, όπως και των εργασιών του Έντιγκτον (Eddington), απαγορεύτηκαν. Οι Ρώσοι επιστήμονες, οι οποίοι δέχτηκαν τις θεωρίες αυτές, πολεμήθηκαν(5).
Την στάση αυτή του άθεου μαρξισμού απέναντι στην επιστήμη, της οποίας τα συμπεράσματα φοβάται το ψεύδος του υλισμού, σχολιάζει πολύ ωραία ο υπαρξιστής φιλόσοφος Αλμπέρ Καμύ, ο οποίος σημειώνει: «Ο Μαρξ έγραφε στον Ένγκελς, ότι η θεωρία του Δαρβίνου αποτελούσε τη βάση της θεωρίας τους. Για να μείνει λοιπόν αλάνθαστος ο μαρξισμός έπρεπε να απορρίπτονται όλες οι βιολογικές ανακαλύψεις μετά τον Δαρβίνο. Και επειδή τυχαίνει αυτές οι ανακαλύψεις, μετά τις απότομες μεταβολές που διαπίστωσε ο ντε Βριές (de Vries), να εισάγουν, ενάντια στο ντετερμινισμό, την έννοια του τυχαίου στη Βιολογία, ανατέθηκε στον Λυσσένκο να πειθαρχήσει τα χρωμοσώματα και ν’ αποδείξει πάλι τον πιο στοιχειώδη ντετερμινισμό. Αυτό είναι γελοίο. Γι’ αυτό ο 20ος αιώνας θα πρέπει ν’ αρνηθεί και την αρχή του ιντετερμινισμού (αυταρχίας) στη Φυσική, την ειδική θεωρία της Σχετικότητας, την θεωρία των Κβάντα και τέλος τη γνήσια τάση της σύγχρονης επιστήμης. Ο μαρξισμός είναι σήμερα επιστημονικός αν αντιστρατεύεται τον Χάιζενμπεργκ, τον Μπορ, τον Αϊζενστάιν και τους μεγαλύτερους σοφούς τους εποχής»(6).
Επί τη ευκαιρία, σημειώνουμε ότι ο Καρλ Μαρξ θαύμαζε την Δαρβίνο και υιοθέτησε πλήρως την θεωρία του. Όταν διάβασε το βιβλίο του Δαρβίνου «Η Καταγωγή των Ειδών» το 1860, είπε: «Το βιβλίο αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον και μου χρησιμεύει ως βάση για την φυσική επιστήμη στον ιστορικό αγώνα» της πάλης των τάξεων. Αργότερα ζήτηση την άδεια να αφιερώσει το έργο του «Το Κεφάλαιο» στο Δαρβίνο, αλλά η άδεια δεν του δόθηκε(7).
Ό,τι συνέβη στην αθεϊστική Ρωσία με την θεωρία του Δαρβίνου, το ίδιο συνέβη και με τη Χημεία και την Βιολογία. Όσοι δέχονταν τους νόμους του Mendel (Μέντελ)(8), εξορίζονταν στη Σιβηρία. Στα χέρια των Ρώσων φοιτητών τα βιβλία, που περιείχαν ιδέες του Mendel, θεωρούντο τόσο επικίνδυνα, όσο και τα βιβλία τα αντιδραστικά κατά του κομμουνιστικού καθεστώτος! Γιατί οι ιδέες του επιστήμονα Mendel, ο οποίος ήταν ιερέας, και οι νόμοι τους οποίους διετύπωσε, έσειαν τα θεμέλια του οικοδομήματος του Δαρβινισμού. Επιπλέον δε, συμφωνούσαν με σχέδιο δημιουργίας της ζώσας ύλης. Έτσι όμως ενίσχυαν του θρησκευτικό συναίσθημα και υποστήριζαν, ότι δημιουργός της ζωής είναι ο Θεός.
Η κόρη του Στάλιν Σβετλάνα, διηγείται στα απομνημονεύματά της την ιστορία μιας φίλης της βιολόγου, της Βέρας, και αναφέρει ότι κατά το 1948 η Γενετική επιστήμη χαρακτηρίστηκε από τον Στάλιν ως «ιδεαλιστική» και «απαγορεύτηκε στην Σοβιετική Ένωση». Το κομμουνιστικό «κόμμα, το οποίο όλα τα γνωρίζει», γράφει η Σβετλάνα, «είχε χαρακτηρίσει την θεωρία των Mendel - Morgan ως αίρεση, και οι αιρέσεις δεν έχουν δικαίωμα υπάρξεως στη Σοβιετική Ένωση». «Ο πατέρας μου», συμπληρώνει, «υποστήριξε τον T. Lysenko»(9), ο οποίος τότε εξυπηρετούσε με τις θεωρίες του το υλιστικό μαρξιστικό δόγμα. Στον λαό της Ρωσίας υπενθυμιζόταν, ότι ο Λένιν είχε ανησυχήσει πολύ από παρόμοιες επιστημονικές εξελίξεις, οι οποίες παρατηρήθηκαν στην εποχή του. Έλεγαν στον λαό: Ο Λένιν στα έργα του «τονίζει με πολλή αγανάκτηση ότι οι ιδεαλιστικές τάσεις στη φιλοσοφία της επιστήμης, που παρατηρούνταν την πρώτη δεκαετία του παρόντος αιώνα, συνοδεύονταν από μία επανεμφάνιση του θεϊσμού που ήταν ολότελα ασυμβίβαστος με τον …μαρξισμό». Ο Λένιν θεωρούσε τον θεϊσμό ως «μια ιδιαίτερα ολέθρια μορφή της μεταφυσικής, διότι συνεπάγεται όχι μόνο την αποδοχή ιδεών ξένων προς τον διαλεκτικό υλισμό, αλλά εισχωρεί και στις σφαίρες της ηθικής και της κοινωνικής συμπεριφοράς»(10). Αργότερα οι Σοβιετικοί, όπως υποχρεώθηκαν να αποδεχθούν τις θεωρίες των Αϊνστάιν και Πλανκ, έτσι υποχρεώθηκαν να αναγνωρίσουν και την ορθότητα των γενετικών θεωριών των Mendel και Morgan.
Τα γεγονότα αυτά αποδεικνύουν, ότι εχθροί της επιστήμης, εχθροί της αλήθειας και του πολιτισμού είναι ουσιαστικά εκείνοι, οι οποίοι φωνασκούν, ότι η επιστήμη και η πίστη είναι αντίπαλοι. Και για να δικαιολογήσουν την εχθρότητά τους αυτή, οχυρώνονται και κρύβονται πίσω από την… επιστήμη και δογματίζουν, ότι «η επιστήμη είναι το αποφασιστικότερο, το αποτελεσματικότερο όπλο για την οικοδόμηση της κομμουνιστικής κοινωνίας»(11), διότι χτυπά δήθεν την θρησκεία και την… εξαφανίζει! Οι εχθροί της επιστήμης αρπάζουν αυθαίρετα την σημαία της επιστήμης και παρουσιάζουν την επιστήμη ως σύμμαχο την ιδεολογικών τους αρχών.
Σε όλους αυτούς έδωσε εδώ και χρόνια αποστομωτική απάντηση ο Παστέρ (Louis Pasteur, 1822 - 1895). Όταν ο μεγάλος εκείνος ευεργέτης της ανθρωπότητας έκαμε τα περίφημα πειράματά του και αποδείκνυε επιστημονικά το λάθος και τη σκόπιμη απατή των υλιστών, οι οποίοι υποστήριζαν την αυτόματη γένεση, έγραφε: «Η θεωρία των αυτόματων γενέσεων είναι χίμαιρα». Οι αντίπαλοί μου ας διακηρύσσουν ό,τι θέλουν για να υποστηρίξουν τις φιλοσοφικές ή πολιτικές τους αρχές. «Κι αν με προκαλούσαν θα πρόσθετα: Τόσο το χειρότερο για κείνους των οποίων οι αρχές, οι θεωρίες και τα συστήματά τους δεν συμφωνούν με την αλήθεια των φυσικών γεγονότων! (…). Και με την ίδια ανεξαρτησία της γνώμης μου προσθέτω: Τόσο το χειρότερο για εκείνους, που οι φιλοσοφικές ή οι πολιτικές τους αρχές παρεμποδίζονται απ’ τις έρευνές μου και τις μελέτες μου»(12).
Ο Παστέρ είχε το θάρρος να μιλά έτσι, γιατί έκανε αληθινή επιστήμη. Δεν εργαζόταν με προκαταλήψεις ούτε με ιδεολογική ή πολιτική σκοπιμότητα. Έλεγε: «Αν με την πρόοδο των πειραματικών ερευνών μου επιτύγχανα ν’ αποδείξω, ότι η ύλη μπορεί να οργανωθεί μόνη της σε κύτταρο ή σε έμβιο ον, θα ερχόμουν αμέσως να το διακηρύξω με την δικαιολογημένη υπερηφάνεια ενός εφευρέτη, ο οποίος έχει την συνείδησή του ήσυχη, ότι έκανε μια σπουδαιότατη ανακάλυψη». Γι’ αυτό ακριβώς πρέσβευε, ότι «η επιστήμη δεν πρέπει ν’ ανησυχεί καθόλου, για τις φιλοσοφικές συνέπειες των εργασιών της»(13). Γιατί αυτές δεν είναι δυνατόν να έρθουν σε αντίθεση με την αλήθεια, την οποία μας αποκάλυψε ο Δημιουργός Θεός.
Δεν συνέβαινε όμως το ίδιο με τους αντιπάλους του Παστέρ. Αυτοί ως άθεοι και άπιστοι, ως εχθροί της αλήθειας και της ελευθερίας του ανθρώπου, ανησυχούσαν για τις φιλοσοφικές συνέπειες των επιστημονικών εργασιών. Όπως ακριβώς ανησυχούν και σήμερα. Γιατί θέλουν την επιστήμη -την θέλουν με τη βία- σύμμαχο του ιδεολογικού τους «πιστεύω». Αλλά η γνήσια επιστήμη επιμένει να τους αρνείται την εκδούλευση αυτή!
Σημειώσεις:
01. Η Γαλλική Ακαδημία των Επιστημών περί σχέσεως Θρησκείας και Επιστήμης, μτφρ. Κ. ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ, Αθήναι 1932, σελ. 83.
02. Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΟΜΙΛΕΙ, Γ’ εκδ. «Ζωής», Αθήναι 1966, σελ. 108 -109.
03. Ο Αλ. Σολζενίτσιν γράφει: Η δόξα της επιστήμης μας, ο ακαδημαϊκός Ν. Ι. Βαβύλωφ, περίμενε την εκτέλεση πολλούς μήνες, ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΧΡΟΝΟ. Σαν μελλοθάνατος μεταφέρθηκε στη φυλακή του Σαράτωφ, όπου τον έκλεισαν σ’ ένα υπόγειο κελί χωρίς παράθυρα, και όταν το καλοκαίρι του 1942 πήρε χάρη και τον έβαλαν στον κοινό θάλαμο, δεν μπορούσε πια να περπατήσει και τον έβγαζαν στον περίπατο κουβαλώντας τον στα χέρια»: Α. ΣΟΛΖΕΝΙΤΣΙΝ, Αρχιπέλαγος ΓΚΟΥΛΑΓΚ, τομ. Β’ , μτφρ. Κ. Σίνου, εκδ. ΒΙΠΕΡ, Αθήναι 1974, σελ. 180.
04. Πρβλ. SVTQ, vol. 18. Nos 2 & 3/1974, σελ. 70 - 71. Επίσης ROBERT E. D. CLARK, The Christian Stake in Science, Moody Press, Chicago 1967, σελ. 76 - 78.
05. Για τον πόλεμο του μαρξισμού κατά της θεωρίας της Σχετικότητας βλέπε περισσότερα στο: ΜΙΛ. ΤΖΙΛΑΣ, Η Ατελής Κοινωνία, μτφρ. Γ. Λάμψα, εκδ. Καμαρινόπουλου, Αθήναι 1969, σελ. 77 - 79, 113 - 120.
06. AL. CAMUS, Ο Επαναστατημένος Άνθρωπος, μτφρ. Τζούλιας Τσακίρη, εκδ. Μπουκουμάνη, Αθήναι 1971, σελ. 278 - 279.
07. Βλ. DENIS ALEXANDER, Beyond Science, A. J. Holman Co., Philadelphia and N. York, 1972, σελ.80. Επίσης στις 16 - 1 - 1861 ο Κ. Μαρξ έγραφε προς τον Φ. Λασσάλ: «… Το έργο του Ντάρβιν ( Η Καταγωγή των Ειδών) είναι ξεχωριστά σημαντικό και μου χρησιμεύει σαν επιστημονική βάση για την ιστορική πάλη των τάξεων» (ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ ΜΑΡΞ - ΕΝΓΚΕΛΣ, Μερος Β’ , μτφρ. Λ. Αποστόλου. εκδ. «Μπάυρον», Αθήναι 1975, σελ. 52) Για τις σχέσεις τις υλιστικής θεωρίας του μαρξισμού (κομμουνισμού) και της θεωρίας του Δαρβίνου, βλεπε: ΝΙΚ. Π. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ, Το λυκόφως του μαρξισμού, εκδ. «ο Σωτήρ», έκδ. 5η, Αθήναι 1981, σελ. 134 - 135.
08. Οι νόμοι του Gegor Mendel, οι οποίοι καθορίζουν την κληρονομικότητα και δίνουν εξήγηση των φαινομένων της κληρονομικότητας, είναι τρεις: α) ο νόμος της επικρατήσεως, β) ο νόμος της αποσχίσεως ή διασπάσεως και γ) ο νόμος της ανεξάρτητης μεταβιβάσεως των χαρακτηριστικών, ή της καθαρότητας των γαμετών. Οι νόμοι αυτοί εφαρμόζονται εξίσου τόσο στα φυτά, όσο και στα ζώα. Και οι τρεις αποτέλεσαν τη βάση της νέας επιστήμης της κληρονομικότητας ή Γενετικής (ή Μενδελισμού, παλαιότερα). Χάρις στις ενέργειες του Mendel, οι οποίες συμπληρώθηκαν από τον de Vries, τον T. Morgan και άλλους νεώτερους βιολόγους, «χύθηκε πολύ φως στα προβλήματα του τρόπου της κληρονομίας των διαφόρων ιδιοτήτων και δείχθηκε, ότι τα πράγματα δεν ήταν τόσο απλά, όσο υπέθετε ο Δαρβίνος. Το οικοδόμημα του Δαρβινισμού σείστηκε εκ θεμελίων. Και αυτός είναι ο λόγος, για τον οποίο το σοβιετικό καθεστώς κήρυξε σφοδρό πόλεμο κατά του Μενδελισμού» (πρβλ. Οι Θεμελιωταί των Επιστημών, εκδ. «Ζωής», Αθήναι 1950, σελ. 211).
09. SVELTANA ALLILUYEYA, Only One Year, transl. by P. Chavchavadze, Penguin Books, London 1971, σελ. 16, 225 - 226, 328.
10. Βλέπε ROBERT E. D. CLARK, The Christian Stake in Science, σελ. 76 - 78. Βλέπε επίσης: Περιοδ. NATURE 1952, σελ. 169, 92, 860 // J. S. Huxley, Soviet Genetics and World Science, 1949 // P. S. HUDSON and R. H. RICHENS, The New Genetics in the Soviet Union, School of Agriculture, Cambridge 1946. Επίσης SVTQ, vol. 18. Nos 2 & 3/1974, σελ. 70 - 71.
11. Μ. ΡΟΖΕΝΤΑΛ - Π. ΓΙΟΥΝΤΙΝ, Φιλοσοφικό Λεξικό, εκδ. Κ. Αναγνωστίδη, Αθήναι 1963, σελ. 149.
12. JULES CARLES, Les Origines de la Vie, μτφρ. Εκδ. Ι. Ν. Ζαχαρόπουλος, Αθήναι 1965, σελ. 24.
Μεταγραφή: Yioryios
Πηγή: «Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΙΣΤΙΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΙΩΝΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ», Ν. Π. Βασιλειάδης, εκδ. «Ο Σωτήρ», έκδ. 6η, Αθήναι 1989, σελ. 37 - 43., www.oodegr.com
Μετάφραση : Κ. Ν.
Επιμέλεια: Θ.Δ.
Μήπως η επιστήμη μας οδηγεί προς τον δρόμο που καταλήγει στην νατουραλιστική εξήγηση όλων όσων βλέπουμε; Πάντως, κατά τον 19ο αιώνα, τα πράγματα έδειχναν πως η επιστήμη μάλλον πήγαινε προς μια τέτοια κατεύθυνση. Ο «Θεός των διάκενων» βρέθηκε να στριμώχνεται σε όλο και πιο στενές χαραμάδες. Όμως, η επιστήμη του 20ου αιώνα -και τώρα του 21ου- μας οδηγεί πάλι πίσω στο μονοπάτι του Σχεδιασμού, όχι λόγω έλλειψης επιστημονικών εξηγήσεων, αλλά λόγω έλλειψης επιστημονικών εξηγήσεων που απαιτούν μια προσέγγιση στα ακραίως απίθανα: κάτι που η επιστήμη δεν καταφέρνει να χειρίζεται καλά. Ως αποτέλεσμα των πρόσφατων αποδείξεων υπέρ του σχεδιασμού, πολλοί επιστήμονες τώρα πιστεύουν στον Θεό. Σύμφωνα με ένα πρόσφατο άρθρο:
«Μου ήρθε στο νου αυτό, όταν προ μηνών διάβασα μια έρευνα στο περιοδικό Nature. Αποκάλυπτε πως το 40% των Αμερικανών φυσικών, βιολόγων και μαθηματικών πιστεύουν στον Θεό - όχι σε κάποια μεταφυσική αφηρημάδα, αλλά σε μια ‘θεότητα’ η οποία επιδεικνύει ενεργό ενδιαφέρον στις υποθέσεις μας και εισακούει τις προσευχές μας: ο Θεός του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ.» (1)
Ο βαθμός στον οποίο οι σταθερές της φυσικής πρέπει να ταιριάζουν σε συγκεκριμένα κριτήρια είναι τέτοιος, που ένας αριθμός αγνωστικιστών επιστημόνων έχουν βγάλει το συμπέρασμα πως υπάρχει κάποιο «υπερφυσικό σχέδιο» ή «Παράγοντας» στο παρασκήνιο.
Παραθέτουμε τα όσα ελέχθησαν:
Φρεντ Χόϋλ (Βρετανός αστροφυσικός): «Μια ερμηνεία των δεδομένων βάσει κοινής λογικής, υποδηλώνει πως κάποια υπέρ-διάνοια έχει παίξει με την φυσική, καθώς και την χημεία και την βιολογία, και πως δεν υφίστανται τυφλές δυνάμεις στην φύση που να είναι αξιόλογες. Οι αριθμοί που προκύπτουν από τον υπολογισμό των δεδομένων, μου φαίνονται τόσο συγκλονιστικοί, ώστε να τοποθετούν αυτό το ενδεχόμενο σχεδόν εκτός έρευνας.» (2)
Τζωρτζ Έλλις (Βρετανός αστροφυσικός): «Παρατηρούνται εκπληκτικοί μικρο-συντονισμοί στους νόμους, οι οποίες κάνουν δυνατή αυτή την πολυπλοκότητα. Η συνειδητοποίηση της πολυπλοκότητας των όσων πραγματοποιούνται, καθιστούν αδύνατον να μην χρησιμοποιηθεί η λέξη «θαύμα», χωρίς να παίρνουμε κάποια θέση ως προς το οντολογικό κύρος της λέξεως αυτής.» (3)
Πωλ Ντέϊβης (Βρετανός αστροφυσικός): «Για μένα, υπάρχουν ισχυρές αποδείξεις ότι κάτι συμβαίνει πίσω απ’ όλα αυτά….Μοιάζει σαν κάποιος να έχει ρυθμίσει λεπτομερώς τους αριθμούς της φύσης, προκειμένου να συνθέσει το Σύμπαν… Η εντύπωση (ύπαρξης) σχεδιασμού είναι συντριπτική.» (4)
Πωλ Ντέϊβηζ: «Οι νόμοι [της φυσικής] ... μοιάζουν να είναι προϊόν ενός εξαιρετικά ευφυούς σχεδίου... Το Σύμπαν πρέπει να έχει κάποιο σκοπό.» (5)
Αλαν Σάντετζ (βραβείο αστρονομίας Crawford): «Το βρίσκω πολύ απίθανο μια τέτοια τάξη να προήλθε από το χάος. Πρέπει να υπάρχει κάποια οργανωτική αρχή. Για μένα, ο Θεός είναι μυστήριο, αλλά είναι και η εξήγηση του θαύματος της ύπαρξης - του γιατί υπάρχει κάτι αντί για τίποτε.» (6)
Τζων Οκήφ (αστρονόμος της NASA): «Με αστρονομικά μέτρα, είμαστε μια παραχαϊδεμένη, πολυαγαπημένη ομάδα πλασμάτων... Αν το Σύμπαν δεν είχε φτιαχτεί με μια απολύτως καθοριστική ακρίβεια, δεν επρόκειτο ποτέ να υπάρξουμε. Είναι η γνώμη μου, πως αυτές οι συγκυρίες δείχνουν πως το σύμπαν δημιουργήθηκε για να το κατοικεί ο άνθρωπος.» (7)
Τζωρτζ Γρήνστάϊν (αστρονόμος): «Καθώς επιβλέπουμε όλες τις αποδείξεις, η σκέψη επίμονα εγείρεται, πως καποιος υπερφυσικός παράγοντας - ή -μάλλον- Παράγοντας, πρέπει να εμπλέκεται. Είναι δυνατόν, έτσι ξαφνικά, άθελά μας, να σκοντάψαμε πάνω σε επιστημονικές αποδείξεις της ύπαρξης ενός Υπέρτατου Όντος; Μήπως ο Θεός ήταν αυτός που επενέβη και τόσο προνοητικά χειροτέχνησε τον Κόσμο προς όφελός μας; (8)
Άρθουρος Έντιγκτον (αστροφυσικός): «Η ιδέα ενός συμπαντικού νοός ή Λόγου θα ήταν, νομίζω, ένα μάλλον εφικτό συμπέρασμα εν όψει της παρούσης καταστάσεως της επιστημονικής θεωρίας.» (9)
Αρνώ Πενζίας (Βραβείο Νόμπελ Φυσικής): «Η Αστρονομία μας οδηγεί σε ένα μοναδικό συμβάν, ένα σύμπαν που δημιουργήθηκε εκ του μηδενός, που διαθέτει εκείνη την πολύ λεπτή ισορροπία που χρειάζεται για να παρέχονται οι ακριβείς συνθήκες που επιτρέπουν την ζωή, και που έχει ένα υποκείμενο (υπερφυσικό’ , θα το έλεγε κανείς) σχέδιο.» (10)
Ρότζερ Πένροουζ (μαθηματικός και συγγραφέας): «Εγώ θα έλεγα πως το σύμπαν έχει κάποιο σκοπό. Δεν βρίσκεται εκεί, έτσι, κάπως, κατά τύχη.» (11)
Τόνυ Ρόθμαν (φυσικός): «Όταν είμαστε αντιμέτωποι με την τάξη και την ομορφιά του σύμπαντος και τις περίεργες συμπτώσεις της φύσης, είναι μεγάλος ο πειρασμός, να κάνουμε το άλμα της πίστεως από την επιστήμη στην θρησκεία. Είμαι σίγουρος πως πολλοί φυσικοί το επιθυμούν. Πόθος μου είναι, να το παραδέχονταν αυτό.» (12)
Βέρα Κιστιακόφσκυ (φυσικός Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Μασσαχουσέτης) «Η αριστουργηματική τάξη που αναδεικνύεται από την επιστημονική μας κατανόηση του φυσικού κόσμου, προϋποθέτει το Θείο.» (13)
Ρόμπερτ Τζάστροου (αυτοαποκαλούμενος αγνωστικιστής): «Για τον επιστήμονα που έχει ζήσει με την πίστη του στην δύναμη της λογικής, η ιστορία τελειώνει σαν ένα κακό όνειρο. Έχει σκαρφαλώσει τις οροσειρές της άγνοιας.....πλησιάζει να κατακτήσει την ψηλότερη κορυφή....και, καθώς σέρνεται πάνω από τον τελευταίο βράχο, τον καλωσορίζει μια ομάδα θεολόγων, οι οποίοι είναι καθισμένοι εκεί πέρα επί αιώνες...» (14)
Στήβεν Χώκινγκ (Βρετανός αστροφυσικός): «Τότε, θα......μπορέσουμε να συμμετάσχουμε στην συζήτηση σχετικά με το ερώτημα γιατί εμείς και το σύμπαν υπάρχουμε. Αν βρούμε την απάντηση στο ερώτημα αυτό, θα είναι ο υπέρτατος θρίαμβος της ανθρώπινης λογικής - γιατί τότε, θα γνωρίζουμε τον νού του Θεού.» (15)
Φρανκ Τίπλερ (Καθηγητής Μαθηματικής Φυσικής): «Όταν άρχισα την καριέρα του κοσμολόγου προ εικοσαετίας περίπου, ήμουν ένας πεπεισμένος αθεϊστής. Ούτε στα πιό τρελλά μου όνειρα θα μπορούσα να είχα φανταστεί πως μια μέρα θα έγραφα βιβλίο που σκοπό είχε να αποδείξει πως οι κεντρικές πεποιθήσεις της Ιουδαιο-Χριστιανικής θεολογίας είναι πράγματι αλήθειες, πως οι πεποιθήσεις αυτές είναι καθαρά συμπεράσματα των νόμων της φυσικής όπως τους κατανοούμε σήμερα. Έχω αναγκασθεί να αποδεχθώ αυτά τα συμπεράσματα, από την αμείλικτη λογική του δικού μου, ειδικού κλάδου της φυσικής.» (16)
Αλεξάντερ Πολυάκοφ (Σοβιετικός μαθηματικός): «Γνωρίζουμε πως η φύση περιγράφεται από τά πλέον άριστα μαθηματικά, επειδή ο Θεός την δημιούργησε.» (17)
Εντ Χάρισον (κοσμολόγος): «Ορίστε η κοσμολογική απόδειξη πως υπάρχει Θεός - ο ισχυρισμός του Πέηλυ περί σχεδιασμού - ενημερωμένη και εμπλουτισμένη: Η λεπτεπίλεπτη ρύθμιση του σύμπαντος αποτελεί εκ πρώτης όψεως απόδειξη θεϊκού σχεδιασμού. Διαλέξτε: τυφλή τύχη που προϋποθέτει μυριάδες σύμπαντα, ή σχεδιασμός, που προϋποθέτει μόνο ένα σύμπαν.... πολλοί επιστήμονες, όταν παραδέχονται τις απόψεις τους, τείνουν προς την τελεολογική ή «σχεδιαστική» άποψη.» (18)
Έντουαρντ Μίλν (Βρετανός κοσμολόγος): «Όσο για τα αίτια του Σύμπαντος, εν σχέσει με την διαστολή, το αφήνουμε στον αναγνώστη να το προτείνει. Πάντως, η εικόνα μας είναι ατελής, χωρίς Αυτόν (τον Θεό).» (19)
Μπάρυ Πάρκερ (κοσμολόγος): «Και ποιός δημιούργησε αυτούς τους νόμους; Δεν χωράει συζήτηση, πως ένας Θεός πάντοτε θα είναι αναγκαίος.» (20)
Δρ. Ζεχαβί και Δρ. Ντεκελ (κοσμολόγοι): «Τέτοιος τύπος σύμπαντος, όμως, φαίνεται να απαιτεί ως ένα βαθμό κάποιες λεπτές ρυθμίσεις των αρχικών συνθηκών, πράγμα που φαίνεται να αντιτίθεται στην ‘κοινή σοφία’ .» (21)
Άρθουρ Λ. Σάβλοφ (Καθηγητής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, 1981 Βραβείο Νόμπελ Φυσικής): «Μου φαίνεται πως, όταν είμαστε αντιμέτωποι με τα θαύματα της ζωής και του σύμπαντος, πρέπει να αναρωτηθούμε ‘γιατί’ και όχι μόνο ‘πώς’ . Οι μόνες δυνατές απαντήσεις είναι θρησκευτικές....Εντοπίζω μια ανάγκη για Θεό μέσα στο σύμπαν και μέσα στην ίδια την ζωή μου..» (22)
Χένρυ «Φριτς» Σέφερ (Καθηγητής Χημείας στο Graham Perdue και διοικητής του Computational Quantum Chemistry στο Πανεπιστήμιο Georgia): «Η σημασία και η χαρά στην επιστήμη μου πηγάζει από εκείνες τις περιστασιακές στιγμές όταν ανακαλύπτω κάτι καινούργιο, και που λέω στον εαυτό μου: ‘ώστε έτσι το έκανε ο Θεός!’ Ο στόχος μου είναι να κατανοήσω μια μικρή γωνιά του μυαλού του Θεού (23)
Βέρνερ Φον Μπράουν (πρωτοπόρος μηχανικός πυραύλων) «Το βρίσκω το ίδιο δύσκολο να κατανοήσω τον επιστήμονα που δεν αναγνωρίζει την παρουσία μιας ανώτερης λογικής πίσω από την ύπαρξη του σύμπαντος, όσο να κατανοήσω τον θεολόγο που θα μπορούσε να αρνηθεί τις προόδους της επιστήμης.» (24)
Καρλ Βέσε (μικροβιολόγος από το Πανεπιστήμιο του Illinois) «Η ζωή στο Σύμπαν: σπάνια ή μοναδική; Εγώ περπατώ και στις δύο μεριές του δρόμου αυτού. Την μια μέρα μπορώ να πω ότι, δεδομένων των 100 δις. των αστέρων στον γαλαξία μας και των 100 δις και πλέον άλλων γαλαξιών, σίγουρα πρέπει να υπάρχουν πλανήτες που να σχηματίστηκαν και να εξελίχθηκαν με τρόπους πάρα πολύ όμοιους με την Γη, και συνεπώς να περιέχει έστω μικροβιακές μορφές ζωής. Υπάρχουν άλλες μέρες, όπου λέω πως η ανθρωπική αρχή που κάνει το σύμπαν κάτι το ειδικό ανάμεσα σε ένα μεγάλο αριθμό συμπάντων, ίσως να μην άπτεται στη άποψη εκείνη της φύσης που περιγράφουμε στην φυσική, αλλά να επεκτείνεται στην χημεία και την βιολογία. Στην περίπτωση αυτή, η ζωή επί της Γης είναι απολύτως μοναδική (25)
Άντονυ Φλού (Καθηγητής Φιλοσοφίας, πρώην αθεϊστής, συγγραφέας και ομιλητής) «Έχω την εντύπωση πως τα ευρήματα ερευνών DNA των 50 και πλέον ετών μας έδωσαν υλικά για ένα νέο και πιο ισχυρό επιχείρημα υπέρ του σχεδιασμού.» (26)
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ - ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1. Jim Holt. 1997. Science Resurrects God. The Wall Street Journal (December 24, 1997), Dow Jones & Co., Inc.
2. Hoyle, F. 1982. The Universe: Past and Present Reflections. Annual Review of Astronomy and Astrophysics: 20:16.
3. Ellis, G.F.R. 1993. The Anthropic Principle: Laws and Environments. The Anthropic Principle, F. Bertola and U.Curi, ed. New York, Cambridge University Press, p. 30.
4. Davies, P. 1988. The Cosmic Blueprint: New Discoveries in Nature's Creative Ability To Order the Universe. New York: Simon and Schuster, p.203.
5. Davies, P. 1984. Superforce: The Search for a Grand Unified Theory of Nature. (New York: Simon & Schuster, 1984), p. 243.
6. Willford, J.N. March 12, 1991. Sizing up the Cosmos: An Astronomers Quest. New York Times, p. B9.
7. Heeren, F. 1995. Show Me God. Wheeling, IL, Searchlight Publications, p. 200.
8. Greenstein, G. 1988. The Symbiotic Universe. New York: William Morrow, p.27.
9. Heeren, F. 1995. Show Me God. Wheeling, IL, Searchlight Publications, p. 233.
10. Margenau, H and R.A. Varghese, ed. 1992. Cosmos, Bios, and Theos. La Salle, IL, Open Court, p. 83.
11. Penrose, R. 1992. A Brief History of Time (movie). Burbank, CA, Paramount Pictures, Inc.
12. Casti, J.L. 1989. Paradigms Lost. New York, Avon Books, p.482-483.
13. Margenau, H and R.A. Varghese, ed. 1992. Cosmos, Bios, and Theos. La Salle, IL, Open Court, p. 52.
14. Jastrow, R. 1978. God and the Astronomers. New York, W.W. Norton, p. 116.
15. Hawking, S. 1988. A Brief History of Time. p. 175.
16. Tipler, F.J. 1994. The Physics Of Immortality. New York, Doubleday, Preface.
17. Gannes, S. October 13, 1986. Fortune. p. 57
18. Harrison, E. 1985. Masks of the Universe. New York, Collier Books, Macmillan, pp. 252, 263.
19. Heeren, F. 1995. Show Me God. Wheeling, IL, Searchlight Publications, p. 166-167.
20. Heeren, F. 1995. Show Me God. Wheeling, IL, Searchlight Publications, p. 223.
21. Zehavi, I, and A. Dekel. 1999. Evidence for a positive cosmological constant from flows of galaxies and distant supernovae Nature 401: 252-254.
22. Margenau, H. and R. A. Varghese, eds. Cosmos, Bios, Theos: Scientists Reflect on Science, God, and the Origins of the Universe, Life, and Homo Sapiens (Open Court Pub. Co., La Salle, IL, 1992).
23. Sheler, J. L. and J.M. Schrof, "The Creation", U.S. News & World Report (December 23, 1991):56-64.
24. McIver, T. 1986. Ancient Tales and Space-Age Myths of Creationist Evangelism. The Skeptical Inquirer 10:258-276.
25. Mullen, L. 2001. The Three Domains of Life from SpaceDaily.com
26. Atheist Becomes Theist: Exclusive Interview with Former Atheist Antony Flew at Biola University (PDF version).
Πηγή: http://www.godandscience.org/apologetics/quotes.html
Υπάρχει Θεός; Ένα ερώτημα, που αργά ή γρήγορα απασχολεί κάθε άνθρωπο. Πολιτισμένο, απολίτιστο, πρωτόγονο, μορφωμένο ή αμόρφωτο. Ένα ερώτημα, που σίγουρα έχει μία μόνο σωστή απάντηση. Ναι ή όχι.
Από αυτή όμως την απάντηση επηρεάζεται καθοριστικά το άτομο και η κοινωνία. Αν υπάρχει δημιουργός, πρέπει να ακολουθήσουμε τις εντολές του, σαν μέρη ενός συστήματος που ευημερούν μαζί με το σύστημα, μόνο όταν λειτουργούν όπως ορίζει ο κατασκευαστής. Αν δεν υπάρχει δημιουργός, να εξετάσουμε πως έγιναν όλα αυτά που μας περιβάλλουν, και να διαμορφώσουμε τη συμπεριφορά που μας συμφέρει κοινωνικά. Σαν μαθηματικός, χρειάστηκε να λύσω μέχρι τώρα χιλιάδες προβλήματα, θέματα, απορίες. Αυτό το πρόβλημα όμως ήταν το πιο δύσκολο, και ταυτόχρονα το πιο καθοριστικό για την ζωή μου.
Όταν ήμουν μικρό παιδί, είχα μια βαθιά, απόλυτη πίστη και εμπιστοσύνη στο Θεό που διδάσκει η Ορθόδοξη εκκλησία. Καθώς τα χρόνια περνούσαν, μου δημιουργηθήκαν απορίες, αμφιβολίες, ερωτηματικά. Στο Πανεπιστήμιο ήρθα σε επαφή με πολλά πολιτικά και φιλοσοφικά ρεύματα, που είχαν όλα απαντήσεις στο τεράστιο αυτό ερώτημα που με βασάνιζε. Απαντήσεις όμως διαφορετικές.
Δεν υπάρχει Θεός. Υπάρχει Θεός. Υπάρχει και τον γνωρίζουμε από την αγία γραφή. Υπάρχει αλλά δεν τον γνωρίζουμε. Υπάρχει και είναι ένας. Υπάρχει αλλά είναι ένα με τη δημιουργία. Δεν υπάρχει, αλλά εμείς τον δημιουργήσαμε, από αδυναμία να εξηγήσουμε τον κόσμο που μας περιβάλλει. Όλοι, κάτι πίστευαν. Εγώ κλονίστηκα, έψαχνα, αναρωτιόμουν ποια είναι η αλήθεια.
Κάποια στιγμή τελείωσα το Πανεπιστήμιο, εργάστηκα, παντρεύτηκα. Είχε έρθει η ώρα να φέρω νέους ανθρώπους στον κόσμο. Τι θα τους έλεγα; Αποφάσισα να ασχοληθώ με ένταση με το θεία που με απασχολούσε σε βαθμό που δεν μπορούσα πια να ησυχάσω. Συγκέντρωσα ειδικά βιβλία, από όλους τους κλάδους της επιστήμης που είχαν σχέση με τις απόψεις των παλαιοτέρων και των νεότερων πάνω στα θέματα της δημιουργίας, της ύλης, του μακρόκοσμου, του μικρόκοσμου, των θεωριών, των απόψεων.
Είχα ένα σοβαρό όπλο στα χέρια μου. Τη μαθηματική σκέψη που είχα αποκτήσει, και την εκπαιδευτική πείρα. Γνώριζα να θέτω ένα πρόβλημα, να βρίσκω τα δεδομένα, να τα χρησιμοποιώ με τις μαθηματικές μεθόδους, με σκοπό να οδηγηθώ στη λύση. Η επαγωγική σκέψη, η εις άτοπο απαγωγή, ήταν δρόμοι πολύτιμοι στην προσπάθειά μου. Κατέληξα σε τελικά συμπεράσματα. Ξέρω τι θα πω στα παιδιά μου. Ξέρω τι πιστεύω, και γιατί το πιστεύω.
Δεν επιθυμώ να αποκτήσω οπαδούς της άποψής μου. Επιθυμώ απλά να αναφέρω γεγονότα, επιστημονικές απόψεις, θέσεις, και να αφήσω τον κάθε αναγνώστη, που διαβάζει τις γραμμές αυτές, να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.
Άλλωστε, καλός δάσκαλος δεν είναι αυτός που δημιουργεί αντίτυπα του εαυτού του, αλλά ανθρώπους ελεύθερους, με την ικανότητα να σκέπτονται. Ευχαριστώ θερμά όλους τους συντελεστές της μεγάλης αυτής προσπάθειας που έκανα. Είναι οι συγγραφείς των βιβλίων που αναφέρω στο τέλος της προσπάθειας αυτής.
Με εκτίμηση
Λεκάτης Ι. Γιώργος
Οι αρχαίοι κάτοικοι του πλανήτη πίστευαν ότι η γη είναι ένα μεγάλο μέρος του σύμπαντος. Οι αστέρες; Ασήμαντες φωτεινές κηλίδες. Αιγύπτιοι, Βαβυλώνιοι, πολλοί αρχαίοι λαοί είπαν τα πιο απίθανα πράγματα.
Ο Όμηρος πίστευε ότι η Γη είναι σχεδόν το σύμπαν, ότι ο Όλυμπος είναι η κατοικία των Θεών και ο Τάρταρος είναι η φυλακή των Τιτάνων. Ο Θαλής ο Μιλήσιος (εμείς οι Μαθηματικοί τον έχουμε μεγάλη αδυναμία) πίστευε ότι το σύμπαν έχει υδάτινη προέλευση και σχήμα ημισφαιρικό. Ο Αριστοτέλης δίδασκε ότι η Γη είναι ακίνητη στο κέντρο του σύμπαντος, και όλα τα ουράνια σώματα κινούνται γύρω της σε κυκλικές τροχιές.
Ο ρόλος της γης περιοριζόταν συνεχώς, όσο κυλούσαν οι αιώνες. Ο Αρίσταρχος ο Σάμιος πίστευε ότι ο ήλιος είναι ακίνητος, ενώ η γη και οι πλανήτες κινούνται γύρω του. Η άποψη αυτή δεν επιβλήθηκε στην αστρονομία. Δεκαοκτώ αιώνες αργότερα (το 1515), ο Πολωνός ιερέας Κοπέρνικος υποστήριξε το ηλιοκεντρικό σύστημα του Αρίσταρχου. Ο Γαλιλαίος, έναν αιώνα αργότερα, απέδειξε αυτές τις θέσεις. Πέρασαν πολλοί αιώνες λοιπόν για να δεχτεί ο άνθρωπος ότι δεν αποτελεί το κέντρο του κόσμου. Με λύπη του παραχώρησε στον ήλιο την κεντρική θέση, άφησε δε για τον εαυτό του το ρόλο του ακόλουθου.
Σήμερα, όμως, τι πιστεύουμε;
Σήμερα, δεν χρειάζεται πια να πιστεύουμε. Αρκεί να χρησιμοποιήσουμε τα μέσα της επιστήμης και να δούμε. Τεχνητοί δορυφόροι, τροχιακά αστεροσκοπεία, διαστημόπλοια και ραδιοτηλεσκόπια, ηλεκτρονικοί υπολογιστές, μας οδήγησαν πάρα πολύ μακριά, στα όρια του σύμπαντος.
Η γη, ένας απλός πλανήτης του ηλιακού μας συστήματος. Ο ήλιος μας συνεχώς μικραίνει. Κάθε δευτερόλεπτο, χάνει 4,5 εκατομμύρια τόνους μάζας που μετατρέπεται σε ενέργεια. Είναι όμως τόσο τεράστιος, που θα περάσουν χιλιάδες χρόνια μέχρι να επηρεαστούν οι δυνατότητές του σαν τεράστιου πυρηνικού αντιδραστήρα.
Υπάρχουν και άλλοι ήλιοι. Ο α του Κενταύρου βρίσκεται σε απόσταση 4,25 ετών φωτός. Ο Βέγας, 28 έτη φωτός μακριά από τη γη. Όχι μόνο αυτοί βέβαια. Ο δικός μας γαλαξίας μόνο, έχει 200 περίπου δισεκατομμύρια ήλιους.
Υπάρχουν και άλλοι γαλαξίες. Εκατοντάδες δισεκατομμύρια μάλιστα. Ανά ομάδες των 100 ως 1000, αποτελούν υπερσμήνη γαλαξιών. Και, μόνο ο δικός μας γαλαξίας, έχει πλάτος της τάξης των 100.000 ετών φωτός.
Η γη, ο ήλιος μας, τα 200 δισεκατομμύρια ήλιοι που αποτελούν τον δικό μας μόνο γαλαξία. Εκατοντάδες δισεκατομμύρια γαλαξίες σαν το δικό μας. Αλήθεια, τι αντιπροσωπεύει η γη μας μπροστά σε όλα αυτά; Τα παράδοξα όμως μόλις άρχισαν. Υπάρχουν σκοτεινές περιοχές, που στέλνουν ραδιοσήματα! Υπάρχει η «αόρατη» ύλη, η ύλη που δεν στέλνει φωτεινές ακτίνες που να μπορεί το ανθρώπινο μάτι να συλλάβει. Μπορούν όμως να τη διακρίνουν τα ραδιοτηλεσκόπια.
Τα pulsars, οι παλλόμενες ραδιοπηγές, που εκπέμπουν ραδιοσήματα, έχουν μάζα όση και ο ήλιος μας, έχουν όμως τόσο τεράστιες πυκνότητες, που μια ποσότητα ύλης μεγέθους ενός απλού ζαριού, ζυγίζει εκατομμύρια τόνους! (Η ύλη εκεί, δεν έχει τόσο τεράστια κενά, όπως στη γη!)
Τι περίεργο σύμπαν. Οι υπερκαινοφανείς αστέρες εκρήγνυνται, τινάζουν στο σύμπαν μάζα όση του ήλιου και γίνονται 100 εκατομμύρια φορές λαμπρότεροι από τον ήλιο. Γαλαξίες με δισεκατομμύρια ήλιους να περνούν ο ένας μέσα από τον άλλο, χωρίς να παρατηρείται ούτε μια σύγκρουση.
Το πιο παράδοξο όμως είναι το φαινόμενο της κίνησης. Απειράριθμα αστρικά σώματα, στροβιλίζονται στο διάστημα, ακολουθώντας το καθένα μια εξαιρετικά περίπλοκη και εξαιρετικά ακριβή τροχιά!
Η σελήνη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της και γύρω από τη γη. Η γη με τη σελήνη, γύρω από τον εαυτό τους και γύρω από τον ήλιο. Ο ήλιος με όλη τη συνοδεία του περιφέρεται γύρω από το κέντρο του γαλαξία μας. Όλος ο γαλαξίας με τη σειρά του με όλα τα σώματά του, περιφέρεται γύρω από το κέντρο του υπερσμήνους στο οποίο ανήκει. Σύνθετη κίνηση! Αυτό είναι παράδειγμα σχετικής ταχύτητας! Όσοι έχουν λύσει παρόμοιες ασκήσεις, ξέρουν πολύ καλά ότι δίπλα στο μολύβι και στον υπολογιστή, χρειάζεται ένα ολόκληρο κουτί με ασπιρίνες!
Ο Γαλαξίας μας έχει άξονα συμμετρίας! Ο άξονας αυτός μάλιστα είναι κάθετος στο γαλαξιακό επίπεδο. Τι περίεργο!
Το 1929 διατυπώθηκε η θεωρία της διαστολής του σύμπαντος. Το στατικό σύμπαν, έδωσε τη θέση του σε έναν κόσμο, που συνεχώς μεγαλώνει. Οι γαλαξίες απομακρύνονται ο ένας από τον άλλο με τεράστιες ταχύτητες. Σήμερα, είναι καθολικά παραδεκτή και απόλυτα αποδειγμένη επιστημονικά η θεωρία της «θερμής μεγάλης έκρηξης» («hot big-bang» ). Με τη βοήθεια ηλεκτρονικών υπολογιστών, τεκμηριώθηκε απόλυτα και οδήγησε σε επανάσταση την αστρονομία. Δέχεται ότι ο κόσμος ήρθε στην ύπαρξη, μέσα από μια τεράστια έκρηξη φωτός και ακτινοβολίας, που συνέβη περίπου 15 δισεκατομμύρια έτη, πριν από την εποχή μας. Από την υπερβολικά πυκνή εκείνη κατάσταση, δημιουργήθηκαν οι πυρήνες των ατόμων, τα άτομα, τα μεγαλύτερα σωματίδια, οι μεγάλες συγκεντρώσεις της ύλης, οι γαλαξίες. Το σύμπαν βρίσκεται σε μια πορεία. Άρχισε μια συγκεκριμένη στιγμή, προχωράει με μια συγκεκριμένη προοπτική.
Ο Άγγλος Ryle το 1974 πήρε το βραβείο Νόμπελ όταν με τη βοήθεια ραδιοτηλεσκόπιων απέδειξε ότι η πυκνότητα των ραδιογαλαξιών αυξάνει, όσο αυξάνει η απόστασή τους από εμάς. Το συμπέρασμα είναι η επιβεβαίωση της θεωρίας της μεγάλης έκρηξης. Όλοι γνωρίζουμε τον Einstein και τη μεγάλη συμβολή του στην εξέλιξη της επιστήμης. Με τη γενική θεωρία της σχετικότητας (1916) μελετούσε το χώρο και το χρόνο του σύμπαντος σε σχέση με την κατανομή της ύλης και της ενέργειας του.
Ο Einstein όμως είχε κάνει ένα σημαντικό λάθος. Πίστευε ότι το σύμπαν είναι στατικό, ακίνητο, αμετάβλητο με το χρόνο! Έτσι, δεν μπορούσε ο ίδιος να λύσει τις περίφημες εξισώσεις του. Αναγκάστηκε να εισάγει έναν όρο, την «κοσμολογική σταθερά», για να αναγκάσει τις εξισώσεις να οδηγηθούν εκεί που αυτός ήθελε. Αργότερα, μετάνιωσε για την ενέργειά του αυτή και ομολόγησε ότι αυτό ήταν το μεγαλύτερο λάθος της ζωής του. Τις εξισώσεις του Einstein τις έλυσαν επιστήμονες που πίστευαν σε ένα διαστελλόμενο σύμπαν, όπου οι γαλαξίες απομακρύνονται με τεράστιες ταχύτητες ο ένας από τον άλλο. Ο Einstein παραδέχτηκε στο τέλος της ζωής του, ότι το σύμπαν διαστέλλεται, και «είχε μία αρχή» στην πορεία του.
Οι Penzias και Wilson πήραν το βραβείο Νόμπελ το 1978, γιατί κατάφεραν να ανακαλύψουν μια ακτινοβολία, αμετάβλητη σε συνάρτηση με το χρόνο, υπόλειμμα της αρχικής έντονης ακτινοβολίας που δημιουργήθηκε κατά την αρχική μεγάλη έκρηξη του σύμπαντος. Τον Απρίλιο του 1992 ο δορυφόρος της ΝΑSA με το όνομα COBE (Cosmic Background Explorer), που είχε σαν αποστολή την έρευνα πάνω στις απόψεις των Renzias και Wilson, έκανε μια σημαντική ανακάλυψη. Διέκρινε περιοχές του ουρανού με διαφορά θερμοκρασίας στην αρχική ανεπαίσθητη ακτινοβολία, που οδηγεί σε διαφορά πυκνότητας και τελικά στη δημιουργία του σύμπαντος από μία αρχή. Από τότε ούτε ένας επιστήμονας δεν αμφιβάλλει πλέον ότι κάποτε, 15 περίπου δισεκατομμύρια χρόνια πριν, έγινε μια μεγάλη έκρηξη φωτός και αυτή δημιούργησε το σύμπαν. Μάλιστα, διεθνώς έχει επικρατήσει ο όρος «Γένεσις» για την αρχή αυτή, στα επιστημονικά συγγράμματα, ανεξάρτητα από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των επιστημόνων.
Ο Ηράκλειτος πίστευε ότι τον κόσμο αυτό, ούτε κάποιος Θεός, ούτε κάποιος άνθρωπος τον δημιούργησε, αλλά έτσι ήταν πάντα και έτσι είναι. Είναι πλέον φανερό, ότι το δεύτερο σκέλος του συλλογισμού του ήταν εσφαλμένο.
Θα δούμε τι συμβαίνει με το πρώτο σκέλος.
Είναι πολύ γνωστός ο διακεκριμένος Φυσικός Stephen Hawking. δήλωσε «η αρχική κατάσταση του σύμπαντος πρέπει να είχε πολύ προσεκτικά επιλεγεί. Θα ήταν πολύ δύσκολο να εξηγήσει κάποιος γιατί το σύμπαν έπρεπε να αρχίσει τη ζωή του με αυτόν ακριβώς τον τρόπο, εκτός αν το θεωρήσει σαν έργο ενός Θεού, που ήθελε να δημιουργήσει όντα σαν και εμάς».
Είναι άραγε αυτονόητο το ότι υπάρχουμε; Η ζωή είναι κάτι που θα υπήρχε, όπως και να έχουν τα πράγματα; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα, προκαλεί μια απέραντη έκπληξη. Για να δούμε λοιπόν, τι μπορεί να είναι σύμπτωση από αυτά που ακολουθούν.
Η πιο γνωστή δύναμη, είναι το βάρος. Είναι ανάλογο με τις μάζες που έλκονται, και αντιστρόφως ανάλογο με την απόστασή τους. Όμως, υπάρχει στην εξίσωση και η περίφημη σταθερά της παγκόσμιας έλξης (G). Έχει μια σταθερή, καθορισμένη τιμή. Γιατί όμως το G έχει αυτή ακριβώς την τιμή, και όχι κάποια άλλη; Ποιος καθόρισε το φυσικό αυτό νόμο, και αυτή τη συγκεκριμένη τιμή για το G;
Η γη περιστρέφεται γύρω από τον ήλιο, σύμφωνα με το νόμο της παγκόσμιας έλξης, του Νεύτωνα. Αν η σταθερά αυτή G ήταν μεγαλύτερη, η γη θα περιστρεφόταν γύρω από τον ήλιο σε χρονικό διάστημα μικρότερο από ένα έτος. Ο ήλιος όμως θα ήταν «μπλε γίγαντας», δηλαδή τα ανώτερα στρώματά του θα ασκούσανε ισχυρότερη βαρυτική δύναμη, θα συρρίκνωναν την ηλιακή μάζα. Ο ήλιος θα έδινε πολύ μεγαλύτερα ποσά ακτινοβολίας για να εξουδετερώσει τη συρρίκνωση, θα έλαμπε ισχυρότερα, θα έσβηνε γρηγορότερα. Πριν ο ήλιος όμως σβήσει, η ζωή στη γη θα είχε γίνει εντελώς αδύνατη.
Αν το G ήταν μικρότερο, ο ήλιος θα ήταν αντίθετα «ερυθρός νάνος», ψυχρός, με αμυδρή ακτινοβολία. Το νερό στη γη θα ήταν όλο στερεό (πάγος), οι συνθήκες ακατάλληλες πάλι για τη δημιουργία ζωής για πάρα πολλούς λόγους. Άρα: Αν το G ήταν μεγαλύτερο ή μικρότερο στο νόμο της παγκόσμιας έλξης, η ζωή στη γη θα ήταν αδύνατη. Ο ήλιος θα ήταν πολύ διαφορετικός. Θα έδινε πολύ περισσότερη ακτινοβολία, ή πολύ λιγότερη. Η τροχιά της γης θα ήταν πολύ διαφορετική. Όλοι οι επιστήμονες δέχονται ότι αν το G είχε καθοριστεί διαφορετικά στο φυσικό αυτό νόμο, η ζωή στη γη θα ήταν αδύνατη. Τι καθόρισε με τόση ακρίβεια την τιμή αυτή της σταθεράς της παγκόσμιας έλξης;
Ας αφήσουμε τον κόσμο της αστρονομίας, να μεταφερθούμε για λίγο στον κόσμου του ατόμου. Άτομο, σημαίνει κάτι που δεν τέμνεται. Αυτό όμως σήμερα ξέρουμε ότι δεν είναι καθόλου σωστό. Από τι αποτελείται το άτομο της γήινης ύλης; Μα, κυρίως από κενό, από τίποτα. Και το πιο συμπαγές σώμα, βασικά αποτελείται από κενό. Υπάρχει ο πυρήνας που έχει πρωτόνια και νετρόνια, υπάρχουν και τα ηλεκτρόνια που περιστρέφονται γύρω από τον πυρήνα. Αν όμως ο πυρήνας του υδρογόνου ήταν σαν μια μπάλα ποδοσφαίρου, το ηλεκτρόνιο θα διέγραφε την τροχιά του σε απόσταση 5 χιλιομέτρων από τον πυρήνα! Στο ενδιάμεσο διάστημα, τι υπάρχει; Τίποτα, κενό. Τι κάνουν τα ηλεκτρόνια; Περιστρέφονται με τεράστιες ταχύτητες γύρω από τον πυρήνα σε 1 sec εκτελούν τρισεκατομμύρια περιστροφές. Έχουν αρνητικό ηλεκτρικό φορτίο. Ο πυρήνας είναι φορτισμένος θετικά, χάρη στα πρωτόνια. Αλήθεια, αφού τα πρωτόνια είναι όλα θετικά και απωθούνται, γιατί δεν διασπάται ο πυρήνας; Γιατί δεν απομακρύνονται λόγω άπωσης το ένα από το άλλο; Διότι υπάρχουν πολύ ισχυρότερες δυνάμεις, που τα κρατούν μέσα στον πυρήνα, που λέγονται «ισχυρές πυρηνικές δυνάμεις». Χωρίς αυτές, δεν θα υπήρχαν άτομα. Αν οι ισχυρές πυρηνικές δυνάμεις ήταν λίγο ασθενέστερες, δεν θα συγκρατούσαν τα πρωτόνια. Ο ήλιος δεν θα έλαμπε, η ζωή θα ήταν αδύνατη. Πράγματι, η ακτινοβολία του ήλιου βασίζεται στην μετατροπή του υδρογόνου σε δευτέριο. Αυτή η μετατροπή δεν θα συνέβαινε, αν οι ισχυρές πυρηνικές δυνάμεις ήταν λίγο ασθενέστερες. Φυσικά, δεν θα υπήρχε και κανένα άλλο στοιχείο, εκτός από το υδρογόνο. Αν οι ισχυρές πυρηνικές δυνάμεις, ήταν λίγο ισχυρότερες, στα πρώτα στάδια της δημιουργίας θα είχε εξαφανιστεί τελείως το υδρογόνο. Θα είχαν δημιουργηθεί μόνο τα βαρύτερα στοιχεία. Ο ήλιος και οι αστέρες, δεν θα ακτινοβολούσαν, η ζωή δεν θα υπήρχε. Έπρεπε οι δυνάμεις αυτές να είναι ακριβώς τόσες, ώστε και να επιτρέπουν σε μια ποσότητα υδρογόνου να μείνει σαν υδρογόνο, και να επιτρέπουν στην υπόλοιπη ποσότητα υδρογόνου να μετατραπεί σε βαρύτερα στοιχεία. Τι καθόρισε ακριβώς αυτή την τιμή στις ισχυρές πυρηνικές δυνάμεις;
Όλες οι οργανικές ύλες γνωρίζουμε ότι περιέχουν άνθρακα. Χωρίς αυτόν, δεν θα υπήρχε τίποτα ζωντανό, ούτε οργανική χημεία. Πως δημιουργήθηκε αλήθεια ο άνθρακας;
Σε τεράστιες θερμοκρασίες, τρεις πυρήνες ηλίου ενώνονται και δημιουργούν άνθρακα. Πρώτα, ενώνονται οι δύο πυρήνες ηλίου και δημιουργούν πυρήνα βηρυλλίου, που δεν είναι ούτε ευσταθής, ούτε ασταθής. Ζει ένα τετράκις δισεκατομμυριοστό του δευτερολέπτου. Αυτό το χρονικό διάστημα έκρινε την τύχη της ζωής και του ανθρώπου. Η διάρκεια της ζωής του πυρήνα αυτού, καθορίζεται από τις «ασθενείς πυρηνικές δυνάμεις». Αυτές είναι υπεύθυνες για τη μετατροπή του πρωτονίου σε νετρόνιο, και αντίστροφα. Και αυτές οι δυνάμεις, έχουν καθοριστεί ώστε να έχουν μια καταπληκτική ακρίβεια. Αν οι ασθενείς πυρηνικές δυνάμεις ήταν λίγο ισχυρότερες δεν θα μπορούσε να σχηματιστεί βηρύλλιο, ούτε άνθρακας, διότι θα είχε διασπαστεί αμέσως μόλις θα είχε δημιουργηθεί. Αν οι ασθενείς πυρηνικές δυνάμεις ήταν λίγο ασθενέστερες, όλα τα άτομα ηλίου θα δημιουργούσαν βηρύλλιο, οπότε δεν θα υπήρχαν ελεύθερα άτομα ηλίου για να δημιουργήσουν άνθρακα. Τι εξασφάλισε τη μοναδική αυτή ισορροπία; Η τύχη του άνθρακα κρίθηκε σε ένα τετράκις δισεκατομμυριοστό του δευτερολέπτου. Το βηρύλλιο δεν έπρεπε να είναι ούτε πιο ευσταθές, ούτε πιο ασταθές, αλλά «μετασταθές». Χωρίς τη φοβερή αυτή ρύθμιση, δεν θα υπήρχε άνθρακας, δεν θα υπήρχε ζωή. Και οι ηλεκτρομαγνητικές όμως δυνάμεις, που καθορίζουν τη δημιουργία των μορίων και των κυττάρων, είναι με θαυμαστό τρόπο ρυθμισμένες. Αν ήταν ασθενέστερες, δεν θα μπορούσαν να συγκρατήσουν τα ηλεκτρόνια γύρω από τους πυρήνες. Τα άτομα θα ήταν αδύνατο να σχηματιστούν. Θα υπήρχαν μόνο πυρήνες και ηλεκτρόνια, όχι σταθερά μόρια, όχι κύτταρα, όχι ζωή. Αν ήταν ισχυρότερες, τα ηλεκτρόνια θα είχαν δεσμευτεί απόλυτα από τους πυρήνες τους. Δεν θα μπορούσαν τότε να γίνουν οι χημικοί δεσμοί, που προϋποθέτουν αποβολή και πρόσληψη ηλεκτρονίων, δεν θα υπήρχαν χημικές αντιδράσεις, ούτε πιο πολύπλοκα μόρια. Το νερό επίσης θα ήταν πάντα στερεό. Τέσσερις είναι οι βασικές δυνάμεις στη φύση. Οι δυνάμεις της βαρύτητας, οι ισχυρές πυρηνικές, οι ασθενείς πυρηνικές και οι ηλεκτρομαγνητικές. Είναι όλες με τόση απίστευτη ακρίβεια καθορισμένες, που ο άνθρωπος θαυμάζει, πως είναι δυνατό να ζει. Είναι απλές αριθμητικές συμπτώσεις; Είναι μέρος ενός σχεδίου; Υπάρχουν αλήθεια τόσες συμπτώσεις; Στα μαθηματικά διδάσκουμε ότι αν έχουμε 15 καρέκλες και θέλουμε να βρούμε με πόσους τρόπους μπορούν να καθίσουν σε αυτές 15 άνθρωποι, η απάντηση είναι: 1.307.674.368.000 διαφορετικοί τρόποι να καθίσουν οι άνθρωποι. (ν!=15!=1.307.674.368.000) Πως τα δισεκατομμύρια των περιπτώσεων που υπήρχαν, για κάθε φυσική σταθερά, «έτυχε» και δεν πήραν μια άλλη τιμή, αλλά ειδικά αυτή που ήταν η μόνη απαραίτητη; Είναι σαν να ρίξουμε στη γη ένα δοχείο με τυπογραφικά στοιχεία, και από σύμπτωση να πέσουν έτσι ώστε να γραφτεί από μόνος του ο εθνικός ύμνος! Όμως, τα παράξενα δεν εξαντλήθηκαν. Αλήθεια, τι είναι το φως;
Το φως αποτελείται από σωμάτια που λέγονται φωτόνια. Ένα τεράστιο πλήθος φωτονίων κινούνται στη διεύθυνση διάδοσης κάθε ακτινοβολίας. Τι είναι τα φωτόνια; Διαφέρουν από τα υλικά σωμάτια, γιατί δεν έχουν μάζα!.Δεν έχουν ούτε ηλεκτρικό φορτίο. Είναι «πακέτα» ενέργειας, πραγματικές άυλες φυσικές οντότητες που μεταφέρουν ενέργεια και ορμή. Δύο από αυτά, αν συγκρουστούν, εξαφανίζονται! Και η ενέργειά τους τι έγινε; Υλοποιήθηκε!!!.Δύο φωτόνια, αν συγκρουστούν, εξαφανίζονται και στη θέση τους εμφανίζονται στοιχειώδη σωματίδια της ύλης, που έχουν μάζα! Χάνεται ενέργεια και εμφανίζεται ύλη!!! Μπορεί λοιπόν να προέλθει ύλη από το φως; Ναι έτσι γίνεται, παραδέχονται σήμερα όλοι οι επιστήμονες, χωρίς ίχνος αμφιβολίας, γιατί δεν το έχουν υποθέσει, το έχουν δει να γίνεται μπροστά στα μάτια τους, στο εργαστήριο. Είναι αδύνατο να μη σκεφτούμε την αγία γραφή, που παρουσιάζει στη γένεση το Θεό, να δίνει την πρώτη εντολή: «Γεννηθήτω φως» και μετά από το φως να δημιουργείται η ύλη. Πως το ήξερε ο Μωυσής, (1500 π.Χ.) που έγραψε τη γέννεση; Υπάρχουν επιστήμονες τους προηγούμενους αιώνες που ειρωνεύτηκαν την γένεση, ακριβώς γιατί ο Θεός έφτιαξε πρώτα το φως και μετά τον κόσμο. Που να ήξεραν! Αναφερθήκαμε στη γέννεση. Ας δούμε μερικά ακόμη πολύ περίεργα, τα οποία έγραψε ο Μωυσής, που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει πως τα ήξερε! Ο Θεός υποσχέθηκε στον Αβραάμ ότι θα πληθύνει το σπέρμα του σαν την άμμο της θάλασσας και σαν τα άστρα του ουρανού. Καλά, είπαν οι υλιστές επιστήμονες και φιλόσοφοι προηγούμενων αιώνων, τι ηλίθια υπόσχεση είναι αυτή! Η άμμος της θάλασσας είναι αμέτρητη, τα αστέρια του ουρανού όμως είναι γύρω στα 5.000! Έτσι πίστευαν, και κατηγορούσαν το Μωυσή ότι έγραψε ένα «δημώδες διήγημα» και όχι ένα επιστημονικό έργο. Που να ήξεραν ότι ο Μωυσής ήξερε ότι τα αστέρια στον ουρανό ήταν όση και η άμμος της θαλάσσης! Ο Μωυσής όμως μεγάλωσε στην Αίγυπτο. Τι πίστευαν οι Αιγύπτιοι λοιπόν; Ότι οι αστέρες είναι λυχνίες κρεμασμένες από ένα σιδερένιο θόλο στον ουρανό, που κάποια θεϊκή δύναμη, άναβε το βράδυ για να βοηθάει τους ανθρώπους πάνω στη γη! Ο ουρανός, για τους Αιγύπτιους, ήταν ένα σιδερένιο κάλυμμα της γης, πάνω στο οποίο κυλούν τα νερά που περιβάλλουν τη γη. Μέσα στις απόψεις αυτές, γεννήθηκε ο Μωυσής, και έγραψε τη γέννεση! Τι άλλο απίστευτο για την εποχή εκείνη αναφέρει η γέννεση; Ο Μωυσής έγραψε ότι πρώτα γεννήθηκε το φως, και μετά γεννήθηκε ο ήλιος!!! Πράγματι την πρώτη ημέρα της δημιουργίας είπε ο Θεός «γεννηθήτω φως», και μόλις την τέταρτη ημέρα!!! έφ
