Μ. ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ & ΑΓΙΑ ΜΑΡΚΕΛΛΑ ΧΙΟΥ

 Μια αντίπαλη κριτική μελέτη κατά άρθρου του Μιχάλη Καλόπουλου που φέρεται ενάντια σε μια Αγία και πολιούχο ενός Αιγαιοπελαγίτικου Νησιού της νεότευκτης Ορθοδόξου Ελλάδος.

Ο τίτλος και η σελίδα του Μ. Καλόπουλου στις 02/05/2004 όπως παρουσιάστηκε στην σελίδα του:

ΔΑΣΚΑΛΟΠΕΤΡΕΑ & ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΛΛΗΣ

 Απομυθοποίηση: το ζητούμενο των καιρών ή μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια... Μαρκέλλα

Πρόσφατα μετά από πρόσκληση εκλεκτού φίλου, επισκέφθηκα τη Χίο για ολιγοήμερες καλοκαιρινές διακοπές. Γνωρίσαμε τις ομορφιές του νησιού και ξεναγηθήκαμε σε μνημεία εξαιρετικής πολιτισμικής σημασίας, όπως «η δασκαλόπετρα του Ομήρου», μια αρχαιότατη έδρα διδασκάλου, λαξευμένη ψηλά σ' έναν βράχο στην Ομηρούπολη, με καταπληκτική θέα στην θάλασσα, όπου λέγεται ότι ο ίδιος ο Όμηρος, δίδασκε αγναντεύοντας σε μαθητές καθήμενους περιμετρικά, σε κερκίδες λαξευμένες στον βράχο, τα επικά του αριστουργήματα!

Εικόνα 1: Η "δασκαλόπετρα" του Ομήρου.

Η συγκίνηση της νοερής επαφής με τον μεγαλύτερο ποιητή όλων των εποχών, ήταν απερίγραπτη. Ο ιερός αυτός χώρος βέβαια, παραμένει φρικτά αναξιοποίητος και δείχνει την υπόγεια απαξίωση αν όχι και την εσκεμμένη διαχρονική εχθρότητα κάποιων απέναντι στην Ελληνική αρχαιότητα. Ο χώρος κυριολεκτικά 'κλαίει' για ένα πολυάνθρωπο κλασσικό γλυπτό σύμπλεγμα ομηρικών ηρώων... αλλά, ποιος ακούει το κλάμα του πολιτισμού; Κάτι ανάλογο, μια τοποθεσία με τέτοια ιστορία οπουδήποτε στον κόσμο θα ήταν κυριολεκτικά μέσα σε χρυσή γυάλα. Αντ’ αυτού στον βράχο του Ομήρου, δεν βρήκαμε ούτε μια πινακίδα, που να εξηγεί τι ακριβώς επισκεφθήκαμε.

 Σωστή η παρατήρηση του Καλόπουλου και η σημείωση της τοποθεσίας. Όμως ας προσέξει ο αναγνώστης το εξής. Ενώ μαίνεται ο Καλόπουλος να αποδείξει πως η Αγία Μαρκέλλα είναι ανύπαρκτη, όπως και το μαρτύριό της, βάλλοντας κατά ενός μοναχού και παραβλέποντας πως η Αγία προΰπήρχε του Μοναχού, ένεκα των μνημών των κατοίκων της Χίου, ουδέν προσπαθεί να ερευνήσει για την «δασκαλόπετρα» του Ομήρου και δεν κόπτεται να απομυθοποιήσει αυτή την παράδοση του νησιού και των Χιωτών, διότι σε αυτό φταίει το αντιχριστιανικό του μένος, που πολύ καλά κρύβει κάτω από τα γλυκά του λόγια όλο αρχαίο κλέος. Και δεν κόπτεται να την απομυθοποιήσει διότι η δασκαλόπετρα του Ομήρου ήταν ναός της Κυβέλης:

Αριστερά : Μπρούτζινο αγαλματίδιο του Άττι, με τη μορφή ταύρου, 600 π.Χ., Βρετανικό Μουσείο (Πηγή: Περιοδικό Ιστορικά θέματα, τεύχος 7, άρθρο «Ο θεϊκός άνθρωπος κατά την αρχαιότητα», Αναστασία Δ. Βακαλούλη, Διδάκτωρ Βυζαντινής ιστορίας ΑΠΘ, σελ. 113)

Δεξιά: Ιερέας της Κυβέλης. Στο αριστερό του χέρι κρατά ένα κουκουνάρι, σύμβολο του Άττι (εραστή της) και στο δεξί του ένα κρόταλο, το οποίο χρησιμοποιούνταν σε τελετές μυήσεως. (Πηγή: Περιοδικό Ιστορικά θέματα, τεύχος 7, άρθρο «Ο θεϊκός άνθρωπος΄κατά την αρχαιότητα», Αναστασία Δ. Βακαλούλη, Διδάκτωρ Βυζαντινής ιστορίας ΑΠΘ, σελ. 114)

Δασκαλειό, Πέτρα του Ομήρου, τεράστιος βράχος ισοπεδωμένος αμφιθεατρικά, προφανώς ιερό της Κυβέλης, όπως μαρτυρεί το καθήμενο στην μέση της κορυφής αρχαίο άγαλμα της θεάς, που έχει φθαρεί από τον χρόνο. (Πηγή: Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, Παχνός Α.Ν., Δικηγόρος Πολιτευτής, τόμος Κδ΄, σελ. 618)

Αν αναρωτιέται κανείς τι συνέβαινε εις τα ιερά της Κυβέλης, δεν έχει παρά να μάθει πως η «θεά» Κυβέλη διατηρούσε ερωτική σχέση με το γιο της Άττι. Όταν εκείνος ερωτεύθηκε μια νύμφη, τον ανάγκασε από τη ζήλια της να αυτοευνουχιστεί, με αποτέλεσμα να πεθάνει από ακατάσχετη αιμορραγία. Έπειτα ευνουχίστηκε και ο φίλος του Άττι, ο Γάλλος. Οι ιερείς της Κυβέλης ονομάζονταν «Γάλλοι» και αυτοευνουχίζονταν σε άγριες τελετές, τις οποίες περιγράφει και ο επικούρειος Λουκρήτιος. Ο Διόδωρος Σικελός έγραψε περιπαικτικά: «Γάλλοι μέν γίνονται εξ ανδρών, εκ δέ γάλλων άνδρες ου γίνονται» (4,43).

Αντί λοιπόν ο Μιχάλης Καλόπουλος να ευχαριστήσει τον Ιησού Χριστό και την Αγία Μαρκέλλα που μας απάλλαξαν ως έθνος από αυτές τις θρησκευτικές φρικαλεότητες, έχει την ιστορική αγνωμοσύνη να τους πολεμά και να συμμαχεί με νεοπαγανιστές, δηλαδή με σύγχρονους λάτρεις της Κυβέλης.

ΜΕ ΞΕΝΑΓΟ ΤΟΝ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟ

Στο πάρκο των ηρώων, βρήκαμε τιμητικές προτομές των ηρώων του πολιτισμού της Χίου, μεταξύ των οποίων του Ροΐδη, του πυρπολητή Κανάρη και του Σουρή. Φυσικά παντού στη Χίο υπήρχε η δεσπόζουσα φυσιογνωμία του Κοραή, με κύριο κόσμημα της Χίου την κεντρική βιβλιοθήκη, που τιμής ένεκεν φέρει το όνομα του μεγάλου Χιώτη.

 Άλλο εντυπωσιακό στοιχείο της Χίου, είναι η σχέση της με τον Χριστόφορο Κολόμβο: «Γύρω στο 1474 στην Χίο κατέφθασε ο Χ. Κολόμβος. Αποβιβάστηκε στη Δασκαλόπετρα και φιλοξενήθηκε από έναν Γενοβέζο ευγενή. Πολλοί ιστορικοί υποστηρίζουν, ότι ο Κολόμβος ήρθε στην Χίο για να προμηθευτεί ναυτικούς χάρτες και να πάρει πληροφορίες για το μεγάλο ταξίδι του. Πιθανολογείται μάλιστα ότι διάλεξε κι ως μέλη του πληρώματός του Χιώτες ναυτικούς. Πάντως, απο διάφορες γραπτές αναφορές του, φαίνεται ότι έμεινε αρκετό χρόνο στο νησί και γνώριζε την άξια της μαστίχας και τον τρόπο ζωής των κατοίκων. Πολλοί πιστεύουν ότι ο Κολόμβος καταγόταν απ' την Χίο. Ακόμα και σήμερα υπάρχουν οικογένειες στο χωριό Πυργί με το επώνυμο Κολόμβος. Εκεί μάλιστα σώζεται και οικόσημο στην πρόσοψη κτιρίου που λέγεται ότι έχει σχέση με τον ίδιο». Περιοδικό : Χίος. Οινούσσες, Ψαρά σελ. 28

Βέβαια, σκοπός του συγκεκριμένου άρθρου, δεν είναι να σας ξεναγήσω μόνο στις ομορφιές του νησιού με την διάσημη αρωματική και θεραπευτική [1] μαστίχα, αλλά κυρίως να σας ξεναγήσω στην τακτική συλλογής απομυθοποιητικού υλικού και να γευθούμε μαζί το απελευθερωτικό ξεσκέπασμα της θρησκευτικής καπηλείας, που θα έπρεπε να αποτελεί τη μόνιμη επιδίωξη των πνευματικών ανθρώπων.

Για μένα, αποδείχθηκε αδύνατον ακόμα και στις διακοπές μου να μην εκμεταλλευθώ τις ευκαιρίες που παρουσιάζε ο τόπος για να δω από κοντά, σε ποιό βαθμό υπάρχει και λειτουργεί το τοπικό εμπόριο της ελπίδας. Δεν μπόρεσα να μην ψάξω τους ιδιαίτερους τρόπους με τους οποίους κάποιοι κατασκεύασαν άγια παραμυθία και πως τελικά κρατούν τον τόπο δια βίου υπόδουλο στην παραμυθολατρεία!

ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΚΕΛΛΑΣ

Η περίπτωση της θαυματουργής αγίας Μαρκέλλας στην οποία θα σας ξεναγήσω μας δείχνει με τον πλέον τραγικό τρόπο, πως ένας μύθος μπορεί να γεννηθεί απ' το πουθενά, να κατακτήσει ένα ολόκληρο νησί και να τον ανέχεται για αιώνες μια ολόκληρη νησιωτική κοινωνία!

Η Μαρκέλλα λοιπόν: «η άσπιλος και θαυματουργός νύμφη, κατήγετο από την νήσο Χίο και από το χωριό Βολισσός. Δυστυχώς δεν γνωρίζουμε τα ονόματα των γονέων της, ούτε μέσω κάποιας ιστορίας, ούτε εκ παραδόσεως τινός. Ήσαν όμως τούτοι χριστιανοί και μάλιστα εκ των πλουσιοτέρων του χωριού. Απέθανε όμως η μητέρα της Μαρκέλλας και ανετρέφετο υπό του πατρός της, η δε κόρη είχε λάβει υπό της μητρός της διαπαιδαγώγηση και ήτο σεμνή, εύτακτος και κοσμία, όσο δε μεγάλωνε, τόσο περισσότερο ηύξανον τα καλά στοιχεία του χαρακτήρος της... φυλάττουσα τας εντολάς του Κυρίου...

Ο Διάβολος όμως, ο εχθρός της σωτηρίας, εφθόνησε την πιστή κόρη και θέλησε να την πολεμήσει. Θέλησε λοιπόν να ρίξει την παρθένο στον λάκκο της αμαρτίας. Εστοχάσθη λοιπόν ο πονηρός, να σπείρει στους λογισμούς της πονηρές σκέψεις... βλέποντας όμως ο διάβολος ότι δεν μπορούσε να φθείρει την Μαρκέλλα, διότι ούτε την υπερηφάνεια κατόρθωσε να της εξυψώσει, ούτε της νεότητας τις επιθυμίες να της ανάψει, ούτε εις άλλο κανένα κακόν να την παρακινήσει, ντροπιασμένος απ' την αποτυχία, αποφάσισε να της κάνει κακό με έμμεσο τρόπο.

 Βρήκε λοιπόν τον πατέρα της αδύνατου χαρακτήρος και έρημον απο την θεια χάρη και του διήγειρε τον σαρκικό ερωτά προς την ιδία του την θυγατέρα. Διότι έτσι εμηχανεύθη ο πονηρός να φθείρει τα ψυχικά χαρίσματα της παρθένου Μαρκέλλας. Και όπως εξηπάτησε ο όφις την Εύα, ομοίως προσπάθησε να καταστρέψει την κόρη, χρησιμοποιώντας ως μέσον τον ίδιο τον πατέρα της, επειδή ήσαν ημέρα και νύκτα αχώριστοι, ως πατήρ και τέκνο.

 Έριξε λοιπόν τα βέλη του και πλήγωσε την καρδιά του πατέρα της και αρχίζει αυτός να βλέπει με ακόλαστο πόθο τα κάλλη της κόρης του και στο στόμα του έβαζε λόγους πονηρούς με σκοπό να καταφέρει, να την έχει θυγατέρα αλλά και γυναίκα του. Κατά τον Αγ. Νικηφόρο τον Χίο: «του διέγειρε τους ακολάστους πόθους και του προκάλεσε την επιθυμία να αφαιρέσει αυτός ο ίδιος, με ασελγή έρωτα την τιμή (παρθενία) της κόρης του.

 Η Μαρκέλλα που βρισκόταν στο ανθός της νιότης της, σε ηλικία 18 ετών, βλέποντας τους σκοπούς και τις προθέσεις του, εταράχθη και δια να αποφύγει τον βιασμό εκ του πατρός της, έφυγε απο την πατρική οικία, και κατέφυγε στα όρη, όπου και εκρύπτετο.

 Ο πατέρας της Μαρκέλλας, μετά την φυγή, ουδόλως εσυνετίσθη, διότι παρεκινείτο συνεχώς υπό του διαβόλου. Αντίθετα, στον πατέρα της άναψαν δυνατότερες οι φλόγες του σατανικού έρωτα και το σαρκικό πάθος τον έκανε δαιμονιζόμενος να εξέλθει εις αναζήτησή της στα όρη! Ξεχύθηκε λοιπόν κι αυτός στα βουνά, για να 'κατασπαράξει' την κόρη του!

Καθώς η Μαρκέλλα τον είδε από μακριά να την αναζητεί, έτρεξε και βρήκε καταφύγιο μέσα σε μια μεγάλη βάτο, εκεί που σήμερα βρίσκετε ο ναός της! (Η περιοχή της εκκλησίας είναι σήμερα γεμάτη καλαμιές και όχι βάτους). Η αγκαθωτή βάτος την έκρυψε με το πυκνό της φύλλωμα από τα μάτια του ακόλαστου πατέρα της, όχι όμως και απο τα μάτια ενός βοσκού, που αντελήφθη την κυνηγημένη Μαρκέλλα και χωρίς να μιλήσει, έδειξε με το χέρι του την βάτο και πρόδωσε τον τόπο που κρυβόταν η δύσμοιρη κόρη.

Το χέρι του ασεβούς βοσκού, από τότε άρχισε να τρέμει και αυτήν την αρρώστια-τιμωρία κληρονόμησαν και οι απόγονοί του! Έτρεξε λοιπόν ο θηριώδης πατέρας της, στον ίδιο αυτό τόπο, αλλά δεν ηδύνατο να εισέλθει και αυτός εις την βάτο».

ΟΙ ΒΑΤΟΙ, ΤΑ ΚΑΛΑΜΙΑ & ΟΙ ΑΠΑΤΕΣ

(Η περιοχή της εκκλησίας είναι σήμερα γεμάτη καλαμιές και όχι βάτους)

Αυτό το σχόλιο του Μιχάλη Καλόπουλου, αποδεικνύει και την μικρότητα της έρευνάς του. Κατά κάποιο παράδοξο τρόπο, ίσως θεωρεί στοιχείο απομυθοποίησης, να φανερώσει πως σήμερα στην περιοχή του μαρτυρίου της Αγίας Μαρκέλλας, φυτρώνουν καλάμια αντί για βάτοι. Λες και η φύση μέσα σε περισσότερους από 5 αιώνες, και δηλαδή σε πλέον των 500 ετών, δεν έχει δικαίωμα να αλλάξει πανίδα, αλλά περιμένει αδαείς να σχηματίσουν γνώμη περί αυτής.

Αλλά εκτός αυτού, η προσπάθεια απομυθοποιήσεως της ιστορίας της Αγίας Μαρκέλλας με αυτό το σχόλιο του Μιχάλη Καλόπουλου είναι παντελώς ανεπιτυχής. Διότι ο ίδιος παρακάτω αναφέρει την στιγμή που ο πατέρας της Αγίας έθεσε πυρά στον συγκεκριμένο βάτο, για να κάνει την κόρη του να εξέλθει εξ αυτού, και παραδέχεται χλευάζοντας ότι η βάτος κατακάηκε: «…εδώ θα περιμέναμε κατά τα πρότυπα της άλλης βιβλικής βάτου του Μωυσέως, η φλεγόμενη βάτος να μην κατακαίεται, δυστυχώς όμως, αυτή η βάτος είναι από άλλο σενάριο και καιγόταν του καλού καιρού…». Αυτός είναι και ένας άλλος λόγος της σημερινής ανυπαρξίας της βάτου. Ουσιαστικά δηλαδή, ο Μ. Καλόπουλος, νομίζοντας μέσα στις ψευδαισθήσεις του πως κατακεραυνώνει την ιστορία της Αγίας Μαρκέλλας, χλευάζοντας το κάψιμο της βάτου, ουσιαστικά την ισχυροποιεί με τα ίδια του τα λόγια, όταν δηλώνει πως σήμερα φυτρώνουν καλάμια αντί για τον βάτο στην τοποθεσία της Εκκλησίας.

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΣΧΟΛΙΑ

Μικρό διάλειμμα για σχόλια. Η νόσος του 'πάρκινσον' λοιπόν αποδεικνύεται πως δεν είναι παρά θεόδοτη τιμωρία των καταδοτών! Για να νοιώσετε την υπερβολή της αφήγησης, φανταστείτε για λίγο την εικόνα του πατέρα, που επιδιώκει ικανοποίηση του ερωτικού πάθους του, μέσα στις αγκαθιές, με το ίδιο του το παιδί... νομίζω η περιγραφή ξεπέρναει σε σκηνοθετική αηδία και κάθε γνωστό μυθολογικό ή πραγματικό αντίστοιχο σε παγκόσμια κλίμακα! Τέτοια νοσηρή φαντασία μόνο βαλαντωμένοι απ’ την αγαμία μονάχοι θα μπορούσαν να διαθέτουν.

 «Έβαλε λοιπόν (ο πατέρας) φωτιά στην βάτο για να εξαναγκάσει την κόρη του να βγει απ' αυτήν. (Η καλογερική εικόνα, θέλει τον Χιώτη πατέρα να λέει στην κόρη του: ή (ερωτικά) δική μου ή σε καίω ζωντανή!) Καθώς η φωτιά απλωνόταν προς το εσωτερικό της βάτου, (εδώ θα περιμέναμε κατά τα πρότυπα της άλλης βιβλικής βάτου του Μωυσέως, η φλεγόμενη βάτος να μην κατακαίεται, δυστυχώς όμως, αυτή η βάτος είναι απο άλλο σενάριο και καιγόταν του καλού καιρού) και παρά τους πόνους τα εγκαύματα και τα ξεσχίσματα (απ' τα αμέτρητα γαμψά αγκάθια της βάτου) η Μαρκέλλα κατάφερε να ξεφύγει. Πετάχτηκε έξω απ' την άλλη μεριά της βάτου και έφτασε στην παρακείμενη παραλία και άρχισε να τρέχει πάνω στους βράχους.

  Ο πατέρας της κατάλαβε ότι θα ήταν αδύνατον να την προφτάσει, έτσι την τόξευσε και κατόρθωσε να την πληγώσει. Το αίμα της αρχίζει να τρέχει ποτάμι, κι απ’ όπου περνούσε άφηνε σημάδια από το αίμα της που διατηρούνται μέχρι σήμερα. Αν και πληγωμένη έκανε κουράγιο, κάποια στιγμή όμως ένοιωσε τον εαυτό της εξουθενωμένο και σωριάσθηκε στα βράχια, ενώ ο διώκτης πατέρας της, πλησίαζε επικίνδυνα. Ανήμπορη να αντιδράσει σωματικά, κατέφυγε στα ψυχικά αποθέματα της ακλόνητης και φλογερής της πίστης. Η πίστη αυτή δεν επίστρεψε τον πανικό να την κυριεύσει και η ίδια αυτή πίστη της υπέδειξε και την μοναδική διέξοδο. Σήκωσε λοιπόν τα μάτια της στον ουρανό και ψέλλισε ικετευτικά: «Κύριε, σχίσε τον βράχο αυτόν και κρύψε με μέσα του».

Το παράδοξο θαύμα που ζήτησε έγινε, η πέτρα σχίσθηκε στη μέση και δέχθηκε στο εσωτερικό της, το μαρτυρικό σώμα της Μαρκέλλας, (αλλά, δυστυχώς, μόνο) μέχρι τους μαστούς.

Όταν ο θηριώδης πατέρας της έφτασε κι αυτός στον τόπο του θαύματος αντί να συγκλονιστεί και να μετανιώσει, φουντωμένος ακόμα από θυμό και πόθο, κόβει με το μαχαίρι του τους μαστούς της κόρης του και τους πετάει στο βουνό, αμέσως μετά κόβει και το κεφάλι της και το πετάει στην θάλασσα, αυτό όμως δεν βυθίσθηκε, αλλά επέπλεε εκπέμποντας μια ασυνήθιστη (!) λάμψη».

 Εικόνα 2: Πρότυπο πατρότητας και χριστιανικής παιδαγωγικής μυθιστοριογραφίας!

 Ω, αμέτρητου βάθους και φαντασίας ψεύτες! Ω, θεομπαίχτες και ιερού ψευδούς κατασκευαστές, πως μπορείτε και κατασκευάζετε τέτοιες θεοκάπηλες εικόνες; Πως καταφέρνετε και πείθετε τον λαό, με τόσο γελοία ψέματα; Αφού κανείς δεν ήταν παρών να δει τι απέγινε η ηρωίδα του μυθιστορήματός σας... ποιος σας αφηγήθηκε λοιπόν όλες αυτές τις λεπτομέρειες; Στον τόπο του μαρτυρίου, δεν ήταν παρών ούτε καν ο βοσκός, μια και η τοποθεσία του υποτιθέμενου μαρτυρίου της 'αγίας' είναι σε απόκρημνη ακτή, δυο χιλιόμετρα μακριά από εκεί όπου ο μοχθηρότερος βοσκός του κόσμου κατέδωσε δήθεν την ανυπεράσπιστη αγία. Ποιος λοιπόν σας παρέδωσε τις λεπτομέρειες του υποτιθέμενου κατατεμαχισμού τις Μαρκέλλας, από τον φαλλόμυαλο πατέρα της;

 Δεν σας μένει, παρά να ισχυρισθείτε ότι κατ' όναρ, ο 'θεός' αποκάλυψε σε κάποιον 'άγιο' καλόγερο όλες αυτές τις φρικτές λεπτομέρειες. Ναι, σ' αυτό θα συμφωνήσουμε... γιατί πράγματι μόνο ο 'θεός' της καλογερικής φαντασίας, είναι ικανός να κατασκευάσει τέτοιες αισχρές λεπτομέρειες του δήθεν παιδογαμικού και παιδοκτόνου κτήνους απ' την Χίο! Μόνο σε καλογερικές φαντασίες μπορούν να αποδοθούν τα αισχρά αυτά σενάρια, που επάξια θα μπορούσαν να ανταγωνιστούν τα φρικτότερα θρίλερ σεξουαλικών διαστροφών του Χόλλυγουντ!

 Μάλιστα ο σεναριογράφος μας, για να ισορροπήσει δήθεν τις απανωτές υπερβολές του, μέσα στο σεξουαλικό αυτό παραλήρημα, βρήκε επιτέλους και κάτι ασυνήθιστο... την λάμψη που έβγαζε το κομμένο κεφάλι της Μαρκέλλας, που σαν φωτεινή σημαδούρα, επέπλεε πάνω στην επιφάνεια της θάλασσας, μέχρι που το περιμάζεψε διερχόμενο ιταλικό καράβι!

 Και είναι ακριβώς μια τέτοια λεπτομέρεια, που κάνει τις υποψίες μας να ξεχειλίζουν δικαιολογημένα. Η λεπτομέρεια αυτή δεν είναι διόλου τυχαία και αποκαλύπτει το αναίσχυντο στήσιμο του σεναρίου. Χιλιάδες κεφάλια ανάλογων φανταστικών αγίων, κόβονται στην εκκλησιαστική παραμυθοπλασία και κανένα μα κανένα... δεν φέγγει! Στην περίπτωση μας όμως, ο ευφάνταστος σεναριογράφος, έχοντας προφανώς κάποια σχετική εμπειρία με την θάλασσα και γνωρίζοντας πόσο ασήμαντο και δυσδιάκριτο είναι ένα μισοβυθισμένο κεφάλι στην θάλασσα, |2| φαίνεται πως προβληματίσθηκε σοβαρά πάνω στο πως θα μπορούσε να κάνει αξιοπρόσεκτο και περισυλλέξιμο, ένα απλό σημαδάκι πάνω στην αχανή επιφάνεια της θάλασσας. Έτσι για να προσελκύσει δικαιολογημένα την προσοχή ενός διερχόμενου πλοίου, έκανε το κεφαλάκι της Μαρκέλλας... ελαφρύ σαν φελλό για να επιπλέει και να φέγγει σαν φαναράκι στις απόκριες!

 Κατά την φαντασία του καλόγερου, φέγγοντας το κομμένο κεφάλι, θα έπειθε και περί της αγιότητός του, τους ξένους ναύτες, που το περιμάζεψαν μεν, αλλά αγνοούσαν εντελώς την τραγική και άγια ιστορία του! Δεν του πέρασε βέβαια απ' το μυαλό, ότι είναι εντελώς απίθανο ακόμα και οι πλέον τολμηροί και αδεισιδαίμονες θαλασσινοί, να ανεβάσουν πάνω στο σκάφος τους ένα κομμένο κεφάλι, που όχι μόνο επιπλέει, αλλά φέγγει κιόλας!

 Έτσι χάριν ανεύρεσης στην αχανή επιφάνεια της θάλασσας, ο άγνωστος σεναριογράφος, αναγκάσθηκε να προσθέσει την γελοία αυτή λεπτομέρεια, χωρίς δυστυχώς να μας λέει, αν η κομμένη 'άγια' κεφαλή... αναβόσβηνε κιόλας, ή έστω αν διατήρησε την λάμψη της και μετά την ανεύρεσή της, μέσα στο πλοίο, προς μεγάλη τέρψη και ξεχωριστή διευκόλυνση των ναυτικών στις ασέληνες νύχτες! Και μια και το κεφάλι υπάρχει ακόμα... ας μας πληροφορήσει κάποιος, αν εξακολουθεί να φέγγη το άγιο κεφάλι της Μαρκέλλας στο Βατικανό ή όπου αλλού βρίσκεται μέχρι σήμερα!

 Και η ιστορία της Μαρκέλλας συνεχίζεται: «Το κεφάλι της Μαρκέλλας παρέλαβε ένα διερχόμενο πλοίο και το μετέφεραν στην Ρώμη, (που ακριβώς δεν ορίζεται) όπου και βρίσκεται μέχρι σήμερα. Να σημειωθεί ότι στο ιταλικό χωριό Πόπη-Βιβιένα, 30 χιλιόμετρα έξω απ' την Φλωρεντία, βρίσκεται μια εκκλησία αφιερωμένη στην αγία Μαρκέλλα και σ' αυτή φυλάσσονται τα ιερά της λείψανα».

ΔΕΝ ΣΑΣ ΜΕΝΕΙ...

Δεν σας μένει, παρά να ισχυρισθείτε ότι κατ' όναρ, ο 'θεός' αποκάλυψε σε κάποιον 'άγιο' καλόγερο όλες αυτές τις φρικτές λεπτομέρειες.

Οι λεπτομέρειες οι φρικτές δεν οφείλονται εις τον Θεό αλλά εις την τραγική πραγματικότητα εις την οποία έχει περιπέσει ο άνθρωπος από όταν αποφάσισε να τάξει τα έργα του εκτός Θεού. Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει την πραγματικότητα και να ονειρεύεται παραμύθια ώστε να κατηγορεί τον Θεό και τους μοναχούς;

Έπειτα πόσο σοφό είναι να αρνείται κανείς πως ο Θεός ομιλεί και παρουσιάζει οράματα και προφητείες εις τους ανθρώπους; Το πρόβλημα συνεπώς δεν είναι αν αποκάλυψε ο Χριστός στον Μοναχό τα γεγονότα Το πρόβλημα είναι αν ο Καλόπουλος το πιστεύει. Αν δεν το πιστεύει δικό του το πρόβλημα και δεν μπορεί να το αποδείξει πως δεν έγινε έτσι ως ισχυριζόμαστε εν αλήθεια. Είναι γνωστό πως με οράματα από τον Θεό έχουν αποκαλυφθεί ολάκερα λείψανα και μνήματα, όπως π.χ. του Αγίου Ραφήλ.

Ο ΛΑΓΝΟΣ ΠΑΤΗΡ

…νομίζω η περιγραφή ξεπέρναει σε σκηνοθετική αηδία και κάθε γνωστό μυθολογικό ή πραγματικό αντίστοιχο σε παγκόσμια κλίμακα…

…γιατί πράγματι μόνο ο 'θεός' της καλογερικής φαντασίας, είναι ικανός να κατασκευάσει τέτοιες αισχρές λεπτομέρειες του δήθεν παιδογαμικού και παιδοκτόνου κτήνους απ' την Χίο…

Μόνο σε καλογερικές φαντασίες μπορούν να αποδοθούν τα αισχρά αυτά σενάρια, που επάξια θα μπορούσαν να ανταγωνιστούν τα φρικτότερα θρίλερ σεξουαλικών διαστροφών του Χόλλυγουντ….

Ο Καλόπουλος Μιχάλης αδυνατεί να πιστέψει πως ένας πατήρ διεγέρθηκε από την κόρη του. Ας σημειώσει κανείς, πως η Αγία Μαρκέλλα όταν έγινε στόχος του πατρός της ήταν 18 ετών. Δείτε παρακάτω, πως ένας άλλος άνθρωπος, πατήρ και αυτός, ασελγούσε στο Ρέθυμνο εις βάρος της 11χρονης κόρης του, ενώ πλείστοι άλλοι το πράττουν καθημερινά, σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιεύθηκαν στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία.

ΡΕΘΥΜΝΟ. Καταγγελία για βιασμό 11χρονης κόρης από τον πατέρα της. Επενέβη ο Εισαγγελέας. Βίντεο: Μέγεθος 138Kb: Διάρκεια 1΄02΄΄ (Πηγή: ΕΤ1, Δελτίο Ειδήσεων, Πρώτο δεκαήμερο Οκτωβρίου 2004)

Μήπως λοιπόν και αυτή η είδηση του 2004 εις το Ρέθυμνο είναι μυθολογία; Δεν εξακολουθούν, 2004 χρόνια Μετά Χριστόν, να υπάρχουν ανθρώποι με την ιδιότητα του γονέα, που όχι μόνο προσπαθούν να ασελγήσουν σαρκικά, εις βάρος των 18χρονων κοριτσιών τους αλλά ασελγούν εις βάρος εκείνων των 11χρονων; Και δεν είναι μόνο αυτό. Άλλωστε ο ίδιος ο Καλόπουλος παρακάτω λέγει : «οι ενοχλήσεις αυτές κορυφώνονται, όσο ακόμα το παιδί αισθάνεται ακόμα ανυπεράσπιστο, (12 το πολύ 13 ετών)». Παραδέχεται δηλαδή και ο ίδιος ευθέως, πως η σεξουαλική παρενόχληση παιδιών από τους γονείς, είναι υπαρκτή και όχι φαντασίες καλογέρων. Εξάλλου είναι γνωστές από την επικαιρότητα περιπτώσεις, όπου ο πατήρ ασελγούσε εις την κόρη από την μικρή ηλικία μέχρι και την εφηβεία της, οπότε η βιασμένη κόρη αναζητούσε καταφύγιο σε κάποιο σύντροφο.

Η ΒΑΤΟΣ & ΤΑ ΚΑΛΑΜΙΑ ΙΙ

…εδώ θα περιμέναμε κατά τα πρότυπα της άλλης βιβλικής βάτου του Μωυσέως, η φλεγόμενη βάτος να μην κατακαίεται, δυστυχώς όμως, αυτή η βάτος είναι από άλλο σενάριο και καιγόταν του καλού καιρού…

Αυτή η βάτος καίγονταν διότι της είχε βάλει φωτιά ο διάβολος με το χέρι του παθιασμένου από σεξιστική μανία πατέρα της. Στην περίπτωση του βάτου του Μωυσέως, δεν την άναψε την φωτιά ο διάβολος, μήτε άνθρωπος αλλά ο ίδιος ο Θεός. Και δεν ήταν φωτιά κτιστή, αλλά άκτιστο φως, σαν των Ιεροσολύμων.

Μάλιστα ανωτέρω, αναφέρει ο Μιχάλης: «(Η περιοχή της εκκλησίας είναι σήμερα γεμάτη καλαμιές και όχι βάτους)» Αυτό το σχόλιο του Μιχάλη Καλόπουλου, αποδεικνύει και την μικρότητα της έρευνάς του.

ΤΟ ΘΑΥΜΑ «ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΜΟΝΟ» ΜΕΧΡΙ ΤΟΥΣ ΜΑΣΤΟΥΣ

Το παράδοξο θαύμα που ζήτησε έγινε, η πέτρα σχίσθηκε στη μέση και δέχθηκε στο εσωτερικό της, το μαρτυρικό σώμα της Μαρκέλλας, (αλλά, δυστυχώς, μόνο) μέχρι τους μαστούς…

Υπάρχει ένα στοιχείο στο θαύμα αυτό που οδηγεί τον Καλόπουλο εις λογικό παράπτωμα και αδυνατεί να εννοήσει, μη όντας ο ίδιος γυναίκα και ασφαλώς μη όντας ο ίδιος η Αγία Μαρκέλλα, την αιτία για την οποία ο Θεός δέχθηκε να ανοίξει την γη και να την κρύψει στο σώμα μόνο μέχρι το ύψος των μαστών.  Είναι κάτι το πολύ απλό.

Η προσευχή της Αγίας Μαρκέλλας ήταν να ανοίξει η Γη και να την κρύψει («Κύριε, σχίσε τον βράχο αυτόν και κρύψε με μέσα του»). Αλλά για ποιο λόγο να την κρύψει; Για να μην την σκοτώσει ο πατέρας της; Ασφαλώς όχι. Η Αγία Μαρκέλλα ενδιαφέρονταν για την τιμή της, δηλαδή την παρθενία της, την οποία είχε αφιερώσει στον Θεό (Κατά Ματθαίον, Κεφ Ιθ΄ «11 ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· Οὐ πάντες χωροῦσι τὸν λόγον τοῦτον, ἀλλ' οἷς δέδοται· 12 εἰσὶ γὰρ εὐνοῦχοι οἵτινες ἐκ κοιλίας μητρὸς ἐγεννήθησαν οὕτω· καὶ εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες εὐνουχίσθησαν ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων, καὶ εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες εὐνούχισαν ἑαυτοὺς διὰ τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. ὁ δυνάμενος χωρεῖν χωρείτω.»), όπως άλλωστε έχει αναφέρει και ο Καλόπουλος «φυλάττουσα τας εντολάς του Κυρίου». Αν λοιπόν, η Αγία Μαρκέλλα ενδιαφέρονταν περισσότερο για την ζωή της, από ότι για την τήρηση των εντολών του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, τότε θα είχε αφεθεί εις τις ορέξεις του πατρός της, κερδίζοντας την βιολογική της ζωή αλλά βεβαίως αυτή θα ήταν ανώφελη, μιασμένη και μη αντάξια των στόχων της ως πνευματικής αθλήτριας. Όμως εκείνη δεν ενδιαφέρονταν για την ζωή της αλλά για την παρθενία της. Και ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός το γνώριζε αυτό και την διαφύλαξε με αυτό το συγκεκριμένο θαύμα από τον εξευτελισμό της βίαιης διακόρευσης, τόσο πριν ή ακόμη και μετά θάνατον. Και την διαφύλαξε και μετά θάνατο, διότι υπάρχουν και ανθρωπόμορφα βιολογικά όντα δυστυχώς, που αμετανόητοι δεν αρκούνται σε ασέλγειες επί ζωντανών ανθρώπων, αλλά προβαίνουν και σε εκείνη των νεκρών στα νεκροτομεία και στα γραφεία κηδειών.

Το σημείο λοιπόν, που ο ίδιος ο Καλόπουλος ορίζει ως «(αλλά, δυστυχώς, μόνο)», ήταν στην πραγματικότητα το ευτύχημα και όχι το δυστύχημα της Αγίας Μαρκέλλας. Αλλά ο Μιχάλης μη όντας υπέρ του Θεού αδυνατεί να φωτίσει την σκέψη του η οποία  έχει χαθεί μέσα σε σκοτεινούς λαβύρινθους που την τραβούν εις τους άστοχους παραλογισμούς της.

Χρήσιμο είναι να θυμηθεί  εδώ ο αναγνώστης και την περίπτωση της βύθιση μέσα σε βράχο του σπαθιού του Αγίου Γκαλγκάνου στην Ιταλία, «(αλλά, δυστυχώς, μόνο)» μέχρι την λαβή. Το σπαθί που από το οποίο ίσως αργότερα δημιουργήθηκε ο μύθος του σπαθιού του excaliber. Περισσότερα σε αυτή την σελίδα.

Ο «ΜΕΤΑΝΙΩΜΕΝΟΣ» ΠΑΤΕΡΑΣ & Ο ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ

…αντί να συγκλονιστεί και να μετανιώσει…

Το παράδοξο θαύμα που ζήτησε έγινε, η πέτρα σχίσθηκε στη μέση και δέχθηκε στο εσωτερικό της, το μαρτυρικό σώμα της Μαρκέλλας, (αλλά, δυστυχώς, μόνο) μέχρι τους μαστούς…

Ο Καλόπουλος επιθυμεί ο πατήρ να μετανιώσει βλέποντας το θαύμα. Ασφαλώς δεν αντιλαμβάνεται πως είναι αδύνατον να δει την αλήθεια ένας πατέρας, και ιδίως αυτός, που έχει φτάσει εις το σημείο να επιθυμεί σεξουαλικά την κόρη του τόσο πολύ, ώστε και να την τοξεύει και να θέλει να την σκοτώσει, ακριβώς επειδή εκείνη έχει επιλέξει προ καιρού για οδηγό της τον Ιησού Χριστό και δεν έχει ασφαλώς τρελαθεί και τυφλωθεί από τα πάθη σαν και τον πρώτο. Πρακτικά εκείνος ο πατήρ, δεν ήταν πλέον πατήρ, διότι δεν ήταν άνθρωπος και ως μη άνθρωπος δεν είχε πνεύμα, και μη έχοντας πνεύμα αλλά το ζωώδες ένστικτο για οδηγό, δεν αντιλήφθηκε τίποτα πέρα των γενετησίων ορμών του που και αυτές αμφίβολο είναι αν τιμούσε, εφόσον σκοπός του δεν ήταν η γέννηση απογόνων, αφού απογόνους είχε. Θα έλεγε κανείς, πως τέτοιος θυμός, μόνο σε περίπτωση βαριά ψυχοπαθούς και εσωτερικά ανισσόροπου ατόμου, μπορεί να ξανασυναντηθεί. Παράδοξο που ο Μιχάλης Καλόπουλος έχει αναλάβει την υπεράσπιση ενός τέτοιου σεξουαλικού ανθρωπόμορφο βιολογικού αμετανόητου όντος, ως ο πατέρας της Αγίας Μαρκέλλας. Ποιος γνωρίζει το γιατί;

Βέβαια, ο ίδιος ο Καλόπουλος, που αν και δεν κυνηγά καμιά κόρη του και που δεν είναι τυφλωμένος, θέλει ο καθείς να πιστεύει από γενετήσιες ορμές ωσάν του Διός, που τολμά και διακορεύει εφήβους και ζώα, εντούτοις δεν συγκλονίζεται και δεν μετανοεί από τα θαύματα (1,2,3) που του έχουν καταδειχθεί αλλά συνεχίζει το αθεϊστικό του φανατικό κείμενο. Πώς περιμένει λοιπόν, ο μη μετανιωμένος Καλόπουλος, ο πατέρας της Αγίας Μαρκέλλας, να πιστέψει το θαύμα και να μετανοήσει; Μάλιστα αντί το θαύμα να οδηγήσει αυτόν εις μετάνοια, αντιθέτως τον οδηγεί εις δολοφονία και «φουντωμένος ακόμα από θυμό και πόθο, κόβει με το μαχαίρι του τους μαστούς της κόρης του» και «μετά κόβει και το κεφάλι της», διότι ένεκα του θαύματος της διαφύλαξης της επίμαχης περιοχής μέσα εις τον βράχο, εκείνος δεν μπόρεσε να την διακορεύσει. Αυτό ήταν που ζητούσε μέσα εις τους τυφλούς του πόθους ο πατήρ. Αντί λοιπόν το θαύμα να τον κάνει να μετανοήσει, το θαύμα τον έκανε και αγρίεψε περισσότερο και σκλήρυνε την στάση του, ανάλογα όπως και ο Φαραώ αντί να μετανοήσει με τις πληγές που ο Θεός χτύπαγε την Αίγυπτο, γίνονταν πιο σκληρός εις την καρδιά του και δεν άφηνε τους Ιουδαίους ελεύθερους. (Έξοδος, Κεφ Θ΄ «10 καὶ ἔλαβε τὴν αἰθάλην τῆς καμιναίας ἐναντίον Φαραώ, καὶ ἔπασεν αὐτὴν Μωυσῆς εἰς τὸν οὐρανόν, καὶ ἐγένετο ἕλκη, φλυκτίδες ἀναζέουσαι, ἔν τε τοῖς ἀνθρώποις καὶ ἐν τοῖς τετράποσι. 11 καὶ οὐκ ἠδύναντο οἱ φαρμακοὶ στῆναι ἐναντίον Μωυσῆ διὰ τὰ ἕλκη· ἐγένετο γὰρ τὰ ἕλκη ἐν τοῖς φαρμακοῖς καὶ ἐν πάσῃ γῇ Αἰγύπτῳ. 12 ἐσκλήρυνε δὲ Κύριος τὴν καρδίαν Φαραώ, καὶ οὐκ εἰσήκουσεν αὐτῶν, καθὰ συνέταξε Κύριος»)

Ας σημειωθεί εδώ, πως ο πατέρας είχε την ευκαιρία από τον Θεό να συνετισθεί νωρίτερα, όταν τρόμαξε με τις ανόητες ασελγικές του επιθυμίες την ίδια του την κόρη και εκείνη το έσκασε μέσα από το ίδιο της το σπίτι:  «Ο πατέρας της Μαρκέλλας, μετά την φυγή, ουδόλως εσυνετίσθη, διότι παρεκινείτο συνεχώς υπό του διαβόλου» και συνέβηκε το θαύμα διαφύλαξης της παρθενίας της «Το παράδοξο θαύμα που ζήτησε έγινε, η πέτρα σχίσθηκε στη μέση και δέχθηκε ... μέχρι τους μαστούς…». Με αυτό το θαύμα ο Θεός και διαφύλαξε μέχρι εκείνη την στιγμή την ζωή της κόρης του πατρός αλλά και προσπάθησε να απαγορεύσει τον τελευταίο από το να την βιάσει, δείχνοντας του επ’ ακριβώς το λάθος του, το οποίο αντί  να τον κάνει να μετανοήσει, τον έκανε να αγριέψει περισσότερο ως ο Φαραώ. Δεν τίθεται λοιπόν θέμα ενάντια στον Θεό, αλλά ενάντια στην κακή προαίρεση του πατρός της Αγίας Μαρκέλλας και ενάντια στον Μιχάλη, που η κριτική του είναι παμπόνηρη και δηλαδή γεμάτη δόλο και φθόνο.

 Άραγε ο Καλόπουλος μπορεί να εννοήσει τι μπορεί να σημαίνει για έναν πατέρα, η φυγή του παιδιού του ένεκα τρόμου, μέσα από το ίδιο του το σπίτι; Δεν θα μπορούσε να σκεφτεί ήδη πόσο φρικιαστικό αποτέλεσμα είχαν οι επιθυμίες του, ώστε να «αποδράσει» η ίδια του η κόρη τρομαγμένη από τον ίδιο της τον πατέρα που την έσπειρε; Απαιτούσε η περίσταση θαύμα για να εννοήσει ο πατέρας, πως πλέον η αμαρτία τον είχε μετατρέψει σε άβουλο λογικά όν και δηλαδή σε ένα σεξιστικό κτήνος, του οποίου την υπεράσπιση έχει αναλάβει ο Καλόπουλος;

ΤΟ ΦΩΤΕΙΝΟ ΚΕΦΑΛΙ

...την λάμψη που έβγαζε το κομμένο κεφάλι της Μαρκέλλας, που σαν φωτεινή σημαδούρα, επέπλεε πάνω στην επιφάνεια της θάλασσας, μέχρι που το περιμάζεψε διερχόμενο ιταλικό καράβι!

Χιλιάδες κεφάλια ανάλογων φανταστικών αγίων, κόβονται στην εκκλησιαστική παραμυθοπλασία και κανένα μα κανένα... δεν φέγγει!

 Στην περίπτωση μας όμως, ο ευφάνταστος σεναριογράφος, έχοντας προφανώς κάποια σχετική εμπειρία με την θάλασσα και γνωρίζοντας πόσο ασήμαντο και δυσδιάκριτο είναι ένα μισοβυθισμένο κεφάλι στην θάλασσα, |2| φαίνεται πως προβληματίσθηκε σοβαρά πάνω στο πως θα μπορούσε να κάνει αξιοπρόσεκτο και περισυλλέξιμο, ένα απλό σημαδάκι πάνω στην αχανή επιφάνεια της θάλασσας. Έτσι για να προσελκύσει δικαιολογημένα την προσοχή ενός διερχόμενου πλοίου, έκανε το κεφαλάκι της Μαρκέλλας... ελαφρύ σαν φελλό για να επιπλέει και να φέγγει σαν φαναράκι στις απόκριες!

Το ότι περιμαζεύτηκε το κεφάλι της Αγίας από κάποιο ιταλικό καράβι, αυξάνει την αξιοπιστία της ιστορίας, εφόσον την εποχή του μαρτυρίου της Αγίας (πριν τον 15ο αιώνα) και για 300 χρόνια υπήρχε λατινοκρατία στην Ελλάδα και στο Αιγαίο, κατόπιν της πτώσης της Κωνστανινούπολης, κάτι που ίσως να μην το γνώριζε ο μοναχός που έγραψε την ιστορία, 400 και πλέον χρόνια αργότερα, αφού πέθανε το 1821 «...ο συντάκτης της ακολουθίας, ο μοναχός και κατόπιν άγιος Νικηφόρος ο Χίος, που πέθανε το 1821»

Έπειτα, ο φωτισμός του κεφαλιού αλλά και το ότι επέπλεε, μόνο σε θαύμα μπορεί να αποδοθεί. Ο Άγιος αυτός, δεν θα συνέγραφε ποτέ τέτοιες ιστορίες από το μυαλό του, διότι μετά θα ήταν πολύ δύσκολο να τις δικαιολογήσει όντας «πονηρός», «Γνώριζε όμως ο πονηρός κατασκευαστής της ιστορίας αυτής...». Δεν χρειάζονταν να σκεφτεί να τοποθετήσει το κεφάλι στην θάλασσα, ώστε μετά να χρειάζεται να προβληματισθεί  «φαίνεται πως προβληματίσθηκε σοβαρά πάνω στο πως θα μπορούσε να κάνει αξιοπρόσεκτο και περισυλλέξιμο» και να παρουσιάζε το κεφάλι να επιπλέει όντας έμπειρος εις την θάλασσα «ο ευφάνταστος σεναριογράφος, έχοντας προφανώς κάποια σχετική εμπειρία με την θάλασσα», εφόσον τα κεφάλια δεν επιπλέουν μα μήτε φέγγουν. Θα μπορούσε, αν ήταν  «πονηρός», «Γνώριζε όμως ο πονηρός κατασκευαστής», να μην το τοποθετήσει εις την θάλλασα ώστε να μην έλθει σε δύσκολες καταστάσεις μόνος του.  Αν ήθελε ο καλόγερος να εξαπατήσει, αρκούσε ήδη να πει ότι είχε ήδη πει, πως δηλαδή, η πέτρα είχε ανοίξει και είχε καταπιεί το μισό σώμα της Αγίας Μαρκέλλας.

Έπειτα το να απορεί ο Μιχάλης Καλόπουλος γιατί κανένα άλλο κεφάλι Αγίου δεν έφεξε, αποτελεί επίπλαστη απορία. Δεν χρειάζονταν να φέγγει, διότι εκείνα τα κεφάλια που δεν έφεγγαν, κόπηκαν στην ξηρά, κάτω από το φως του ηλίου ή μέσα σε φυλακές με αναμμένες δάδες, με συνέπεια να μην τίθεται θέμα απώλειας του λειψάνου ένεκα πτωχής ορατότητας. Εις την περίπτωση της Αγίας Μαρκέλλας έχουμε απώλεια του λειψάνου εφόσον ρίχτηκε το κεφάλι εις την θάλασσα. Το να μην δέχεται κανείς το θαύμα είναι δικαίωμά του, όμως και ο άνθρωπος όταν θέλει να προκαλέσει την προσοχή των ταξιδευτών σε κάποιο σημείο μιας ασφάλτινης οδού, χρωματίζει με εναλλασσόμενες κίτρινες και μαύρες γραμμές το επικίνδυνο της περιοχής και το οδόστρωμα. Κατά τον ίδιο τρόπο ο Θεός φώτιζε το λείψανο της Μαρκέλλας όπως φώτιζε κάποτε την βάτο, για να προκαλέσει την προσοχή του παρατηρητή, μόνο που ασφαλώς εδώ δεν φωτίζονταν το επικίνδυνο αλλά το άγιο.

Τέλος το ότι απορεί ο Μιχάλης Καλόπουλος, πως «Χιλιάδες κεφάλια ανάλογων φανταστικών αγίων, ....κανένα μα κανένα... δεν φέγγει!» δεν αποτελεί απόδειξη μη πραγματοποίησης του θαύματος από τον Θεό, διότι δισεκατομμύρια ανθρώπων και αμέτρητα ζώα και βάλε έχουν πεθάνει, σε όλη την ιστορία του πλανήτη, μα κανένα δεν έχει διατηρήσει σάρκα, ως το λείψανο του Αγίου Σπυρίδωνος. Ο Θεός και τα θαύματά Του, δεν χαρακτηρίζονται από κανονικότητα αλλά από ακριβώς εξαιρετικότητα.

ΟΙ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΕΣ ΝΑΥΤΙΚΟΙ

Δεν του πέρασε βέβαια απ' το μυαλό, ότι είναι εντελώς απίθανο ακόμα και οι πλέον τολμηροί και αδεισιδαίμονες θαλασσινοί, να ανεβάσουν πάνω στο σκάφος τους ένα κομμένο κεφάλι, που όχι μόνο επιπλέει, αλλά φέγγει κιόλας!

Και μια και το κεφάλι υπάρχει ακόμα... ας μας πληροφορήσει κάποιος, αν εξακολουθεί να φέγγη το άγιο κεφάλι της Μαρκέλλας στο Βατικανό ή όπου αλλού βρίσκεται μέχρι σήμερα!

Το ζήτημα της ανέλκυσης του λειψάνου, δεν δημιουργεί προβλήματα εις τον λογικό ερευνητή. Διότι :

1ον από μακριά δεν φαίνονταν κάποιο κεφάλι να φέγγει, ώστε να φοβηθούν οι ναυτικοί, αλλά απλά φαίνονταν ένα φως προς το οποίο αποφάσισαν οι ναυτικοί να πλεύσουν, μη γνωρίζοντας ακριβώς τι είναι «...και γνωρίζοντας πόσο ασήμαντο και δυσδιάκριτο είναι ένα μισοβυθισμένο κεφάλι στην θάλασσα» και ούτε μπορούσε να περάσει από την φαντασία τους πως πρόκειται για κεφάλι.

2ον όταν θα έφτασαν κοντά, δεν υπήρχε λόγος να φωτίζεται πλέον από τον Θεό το κεφάλι της Αγίας Μαρκέλλας. Οι ναυτικοί, πλησιάζοντας την περιοχή εις την οποία έβλεπαν το φως, εις την επιφάνεια της θάλασσας και μη αντικρίζοντάς το άλλο, θα άρχιζαν έρευνες για κάποιο ναυαγό που είχε πνιγεί όντας εις το τέλος των δυνάμεών του, κρατώντας λ.χ. κάποιο λύχνο ή φανάρι. Από τις έρευνες που θα έκαναν, θα βρήκαν και το κεφάλι της Αγίας το οποίο επέπλεε.

3ον Η ανέλκυση του κεφαλιού της Αγίας όσο και να φαντάζει μακάβρια, εντούτοις δεν είναι μη πραγματοποιήσιμη. Ακόμη και σήμερα που τα ήθη είναι πολύ πιο εξευγενισμένα, εις αντιπαράθεση με εκείνα πριν του 15ου αιώνα, υπάρχουν γεγονότα ανέλκυσης όχι μόνο σωμάτων αλλά και τμημάτων σωμάτων που έχουν μείνει για μέρες εις την θάλασσα σαπίζοντας ή δεχόμενα την επίθεση σαρκοφάγων ψαριών. Αν ι Μιχάλης Καλόπουλος φοβάται ή σιχαίνεται αυτό δεν σημαίνει πως το ίδιο νιώθουν και άλλοι άνθρωποι, όπως π.χ. οι ιατροί και οι διασώστες. Εξάλλου τον 15ο αιώνα οι πόλεμοι και συχνότεροι ήσαν και δημιουργούσαν συνήθως τραύματα μεγάλα και ακρωτηριασμούς (χρήση σπαθιών, τσεκουριών, κεφαλοθραυστών κ.λ.π.). Ο κόσμος τότε ήταν πιο συνηθισμένος στην φρίκη από ότι το 2004 στην Ελλάδα.

4ον Το πλήρωμα του πλοίου αυτού, δεν έπραττε σύμφωνα με τις όποιες επιθυμίες των ναυτικών του, αλλά ακολουθούσε τις οδηγίες του καπετάνιου. Και τότε οι ποινές για ανταρσία ήσαν βαριές. Όλες οι αποφάσεις εναπόκειντο εις τον Καπετάνιο. Ακόμη και αν δεχτεί κανείς όλα όσα μαρτυρεί ο Καλόπουλος για δεισιδαίμονες ναυτικούς ευσταθούν, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα εις την ανέλκυση του λειψάνου. Διότι ο Θεός, επιλέγει που και σε ποιον θα υποδείξει τα Άγια πρόσωπα, λείψανα κ.λ.π. Στο παρακάτω παράδειγμα, υπάρχει ακριβής επιλογή ενός καπετάνιου από έναν Άγιο προς βοήθεια ενός ελληνικού νησιού. Κατά τον ίδιο τρόπο και στην ιστορία της Αγίας Μαρκέλλας, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει πως ο καπετάνιος, ίσως και το ίδιο το πλήρωμα, είχαν την ίδια πληροφορία, και αυτός είναι και ο λόγος που δεν παράτησαν το λείψανο εις την θάλασσα από κάποιο φόβο, αλλά το ανέλκυσαν, διότι αν δεν το θεωρούσαν λείψανο Αγίας δεν υπήρχε κανείς λόγος να ανελκύσουν ένα οποιοδήποτε αποκομμένο νεκρό άχρηστο κεφάλι από την θάλασσα. Με λίγα λόγια όσα ο Μιχάλης Καλόπουλος θεωρεί ως δεισιδαιμονία: («δειλία πρός τὸ δαιμόνιο (τὸ θεῑο) εἶναι»)  (Πηγή: Περιοδικό Ιχώρ, τεύχος 35-36, άρθρο «Δεισιδαιμονία ή αιτιότητα; Ο πόλεμος συνεχίζεται», Μιχάλης Καλόπουλος, σελίδα 72) των ναυτικών που θα τους απέτρεπε από την ανέλκυση, αντιθέτως είναι η αποδεδειγμένη φιλευσέβεια του καπετάνιου και του πληρώματος, όπως και στο αμέσως κάτωθι παράδειγμα:

Είναι η αρχαιότερα όλων των Λιτανειών (του Σαββάτου των Βαΐων), καθιερώθηκε δε εις ανάμνηση θαύματος, δια του οποίου Άγιος (Σπυρίδων) έσωσε τον λαό της Κερκύρας από μεγάλη σιτοδεία. Η διήγηση των θαυμάτων του Αγίου με τους έξης λόγους αναγράφει το γεγονός: «Τὸ πάλαι ποτέ, εἰς τὴν τῶν Κερκυραίων νῆσον στερουμένην τῶν πρὸς τὸ ζῇν ἀναγκαίων, καὶ κατακεκυριευμένην ἀπὸ βιαίαν πεῖναν, ὁ ἅγιος ἐχάρισε διὰ πλοίων, σίτους, ἐπιφανεὶς εἰς τοὺς πλοιάρχους καὶ προμηνύσας εἰς τούτους τὴν τῆς νήσου ἀνάγκην, κατὰ τὸ ἅγιον μέγα Σάββατον· διὰ τοῦτο λαμπρὸν καὶ τερπνὸν ἐτελέσθη τὸ τότε Πάσχα εἰς τὴν πρώην τεθλιμμένην νῆσον, μὲ τὴν τοῦ ἁγίου προμήθειαν». (11) Φανερώθηκε δηλαδή ο Άγιος εις τον ύπνο των πλοιάρχων εμπορικών πλοίων, τα οποία παράπλεαν την Κέρκυρα και τους ζήτησε να μεταφέρουν εις αυτήν τα φορτία του σίτου, τα όποια μετέφεραν αλλού. Οι πλοίαρχοι υπάκουσαν εις την υπόδειξη του Αγίου, και η Κέρκυρα σώθηκε από τον λιμό.

Δεν είναι γνωστό το έτος της τελέσεως του θαύματος, τότε της καθιερώσεως της Λιτανείας. Η παράδοση θέλει την Λιτανεία αυτή ως την πλέον παλαιά από όλες, όπως ήδη σημειώθηκε. Την 27^η Απριλίου 1753 ο Γενικός Προβλεπτής της Ανατολής Αντώνιος Λορεδάνος επικύρωσε με διαταγή του την αρχαία αυτή Λιτανεία, την επικύρωση δε του Προβλεπτού επιδοκίμασε δια θεσπίσματός της η Βενετική Γερουσία (1 Ιουνίου 1753). Ίσως η Λιτανεία να τελέσθηκε δια πρώτη φορά κάποιο Μ. Σάββατον προ του έτους 1553, κατά το όποιον αποφάσισε η Βενετική Κυβέρνησης «μετὰ τὴν δεινὴν σιτοδείαν τοῦ Μεγάλου Σαββάτου, νὰ συστήσῃ δημοσίας Σιταποθήκας». (12)

Αξίζει εις το σημείο αυτό να αναφερθεί ότι κατά την Λιτανεία του Μ. Σαββάτου μαζί με το σεπτό Σκήνωμα του Αγίου λιτανεύεται και το ιερό Κουβούκλιο του Επιταφίου. Τούτο οφείλεται εις το έξης γεγονός. Κατά την διάρκεια της Βενετικής κατοχής της Κερκύρας (1386-1797) η Ορθόδοξος Εκκλησία υπέστη πολλές ταπεινώσεις. Μεταξύ τούτων ήταν και η κατόπιν Αποφάσεως της Βενετικής Γερουσίας (1574), απαγόρευση των Λιτανειών των ορθοδόξων κατά τις ημέρες, της οποίας τελούσαν αυτές οι λατίνοι· υποχρεώνονταν δε ο ορθόδοξος ιερός Κλήρος να λαμβάνει επίσημα μέρος στις τελετές των Λατίνων. Εξ αιτίας αυτής της αποφάσεως οι ορθόδοξοι περιέφεραν τον Επιτάφιο τους όχι το εσπέρας της Μ. Παρασκευής, άλλα το πρωί του Μ. Σαββάτου. Τούτο εξακολούθησε να γίνεται μέχρι το έτος 1799, όποτε η Ορθόδοξος Εκκλησία της Κερκύρας απέλαβε πλήρη ελευθερία, διατηρήθηκε όμως, ως έθιμο πλέον για τον Επιτάφιο του Ναού του άγιου Σπυρίδωνος.(13)

Η ιερά πομπή της Λιτανείας του Μ. Σαββάτου, διακρινόμενη ιδιαιτέρως διά την επιβλητικότητα της, εξέρχεται από τον Ναό την 9ην πρωϊνή, μετά δε την επιστροφή της εις αυτόν, το σεπτό Λείψανο εκτίθεται εις νυχθημερινό προσκύνημα μέχρι του απογεύματος της Τρίτης της Διακαινησίμου εβδομάδος.

(Πηγή: Ο Ιερός Σπυρίδων, Αθανάσιος Χ. Τσίτσας, πρωτοπρεσβύτερος, Κέρκυρα 1967, σσ. 50 - 64)

Σημειώσεις

(11) Ασματική Ακολουθία και Βίος... υπό Μητροπολίτου Μεθοδίου, σελ. 106.

(12) Λ. Σ. Βροκίνη, μ ν. εργ. σελ. 13.

(13)  βλ. Σ. Κ. Παπαγεωργίου, Ιστορία της Εκκλησίας της Κερκύρας, Κέρκυρα 1920 σελ. 59.

Καταντά ανόητο να διερωτάται το ασεβές κείμενο του Μιχάλη Καλόπουλου, αν το λείψανο της Αγίας Μαρκέλλας, λάμπει ακόμη και σήμερα. Δεν υπάρχει κανείς λόγος να συμβαίνει αυτό σήμερα, εφόσον η λάμψη αποσκοπούσε εις την ανεύρεση του λειψάνου και όχι εις την διακόσμηση τςη θάλασσας. Ανάλογα όμως «φώτα» υπάρχουν σήμερα αλλά και άγια λείψανα, τα οποία ο Μιχάλης Καλόπουλος άδικα εξακολουθεί να κοροϊδεύει, βασικά, περιπαίζοντας τα επιδεικνύοντας την αμάθεια  που βασιλεύει εις το κείμενό του.

ΑΛΛΕΣ ΑΝΕΥΡΕΣΕΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ

Ανευρέσεις ιερών αντικειμένων έχουν αναφερθεί πολλές φορές εις την Εκκλησιαστική ιστορία, πράγμα που δεν παραξενεύει αυτούς που γνωρίζουν πως ενεργεί ο Θεός:

Ό Άγιος Νικόλαος της ιεράς μονής Σταυρονικήτα

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Ιερεμίας Α΄ θέλησε να κτίσει μοναστήρι στον τόπο όπου βρίσκονταν το μονύδριο του Τίμιου Προδρόμου και έτσι χτίστηκε ή μονή Σταυρονικήτα του Αγίου Όρους.

Μια μέρα οι αλιείς έριξαν τα δίχτυα στη θάλασσα για να ψαρέψουν. Αντί όμως της συνηθισμένης άγρας των ψαριών βρήκαν μια εικόνα του Ιεράρχη του Χρίστου Νικολάου. Πότε είχε ριχτεί στη θάλασσα ή εικόνα αυτή είναι άγνωστο, αλλά υποτίθεται ότι θα ρίχτηκε στα χρόνια της εικονομαχίας, οπότε πρέπει να έμεινε 700 χρόνια εκεί, ή από τους Αγαρηνούς σε κάποια επιδρομή, οπότε θα έμεινε λιγότερα. Ήταν άριστα ζωγραφισμένη με χοντρές ψηφίδες που έδιναν όμως όλη τη χαρακτηριστική έκφραση στο πρόσωπο. Στο πρόσωπο του Ιεράρχη και ειδικά στο μέτωπο ήταν ριζωμένο βαθιά ένα μεγάλο όστρακο από αυτά που κοινώς λέγονται στρείδια. Από αυτό πήρε το όνομα της ή εικόνα και λέγονταν Άγιος Νικόλαος Ο Στρειδάς. Όταν θέλησαν να απομακρύνουν το στρείδι από την εικόνα φάνηκε αίμα στο πρόσωπο του Αγίου. Με μεγάλη προσοχή προσπάθησαν να το απομακρύνουν μα προκλήθηκε βλάβη στο θαυματουργό πρόσωπο. Της βλάβης αυτής τα ίχνη φαίνονται μέχρι σήμερα επάνω στην εικόνα. Μετά από αυτά ο Πατριάρχης Ιερεμίας με το μισό όστρακο έκανε δισκάριο για το ύψωμα της Παναγίας και με το άλλο μισό κατασκεύασε Ιερό εγκόλπιο. Μ’ αυτό το ιερό εγκόλπιο ο Οικουμενικός Πατριάρχης Ιερεμίας Β΄ ευλόγησε τον πρώτο Πατριάρχη της Ρωσίας Ιώβ και μέχρι σήμερα βρίσκεται στο σκευοφυλάκιο του Πατριαρχείου Μόσχας μαζί με άλλα σπάνια κειμήλια. Μετά από αυτά για τη θαυμαστή αυτή εύρεση ό πατριάρχης Ιερεμίας Α΄ εγκαινίασε το μοναστήρι του Σταυρονικήτα που αυτός ανήγειρε όχι στο όνομα του Προδρόμου αλλά στο όνομα του ιεράρχη Νικολάου.(Πηγή: Κατακόμβη, Εξαμηνιαία έκδοση Μητροπολιτικού -Καθεδρικού Ι.Ν. Αγ. Νικολάου Βόλου, Αφιέρωμα στον Άγιο Νικόλαο, Δεκέμβριος 1998, σσ. 128 - 129)

Η ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ

Και τώρα η αφήγηση περνάει στην αξιοποίηση, ή αλλιώς την εμπορευματοποίηση της επίπλαστης αυτής ιστορίας: «Στον τόπο της βάτου, οι χριστιανοί έκτισαν εκκλησία στο όνομα της αγίας και εορτάζουν κατ' έτος. Το όνομα της αγίας έκτοτε μεγαλύνεται επί της γης με παράδοξα θαύματα. Οι έχοντες ανάγκη, προστρέχουν στον ναό και εις τον βράχο, όπου αναβλύζει θεραπευτικό αγίασμα, για να λάβουν των παθών τους την ίασιν. Είναι δε το άγιασμα αυτό, περίπου ένα τέταρτο της ώρας μακριά απ' την εκκλησία και ο τόπος ονομάζεται «μαρτύριο της άγιας Μαρκέλλας». Εκεί βρίσκεται και η διαρραγείσα πέτρα, που μέσα της δέχθηκε το ακέφαλο σώμα της Παρθενομάρτυρος. Απ' τα χρόνια εκείνα, μέχρι τις ημέρες μας, αενάως αναβλύζει «ύδωρ τερατουργόν, ιαματικόν παντός πάθους και πάσης ασθενείας», όπως το αποκαλεί ο Αγιος Νικηφόρος ο Χίος...

Την πέτρα αυτή σήμερα την μισοσκεπάζει η άμμος, αλλά εξέχει απ' αυτήν ως μια πήχη. Έχει δε η πέτρα αυτή μικρό κοίλωμα και σ' αυτό υπάρχει μικρή οπή μεγέθους μικρού δακτύλου χειρός, απ' όπου τρέχει ολίγο αλμυρό ύδωρ. Απορεί κάποιος περιεργαζόμενος το ύδωρ αυτό, που βάφει τα πετράδια του γιαλού με ένα χρώμα (πορτοκαλί) σαν του αυγού τον κρόκο. Σε καιρό δε γαλήνης, ακόμα και η θάλασσα στο μέρος εκείνο παίρνει ένα κοκκινωπό χρώμα, οι δε ντόπιοι ονομάζουν αυτό το φαινόμενο «άγιον αίμα».

Όσοι προσέρχονται με πίστη στον τόπο του μαρτυρίου, διακρίνουν τον ερυθρό χρωματισμό των βράχων και βλέπουν το νερό να βράζει όταν ο ιερέας αρχίσει να ψάλει. Κατά την παράδοση το μαρτυρικό λείψανο της Μαρκέλλας, βρίσκεται ακόμα εντός της πέτρας (!) και είναι αυτό (το λείψανο) που δημιουργεί αυτά τα θαυμαστά φαινόμενα.

 Λίγο μακρύτερα από τον τόπο του αποκεφαλισμού της Μαρκέλλας, οι βράχοι είναι ομοίως βαμμένοι κόκκινοι και λέγουν ότι εκεί είναι ο τόπος που ο πατέρας της την πλήγωσε...

Γενιές ολόκληρες Χριστιανών έχουν γίνει μάρτυρες των θαυμαστών αυτών γεγονότων. Ο ερυθρός χρωματισμός των βράχων και η θέρμανση του ψυχρού ύδατος, διακηρύττουν το μαρτύριο της Μαρκέλλας... εδώ πραγματικά εφαρμόζεται το εδάφιο: «αν σιγήσουν οι άνθρωποι οι λίθοι θα φωνάξουν» Λουκάς 19.40.

Πολλά θαύματα συμβαίνουν μετά από θερμή δέηση προς την Αγία Μαρκέλλα. Με το άγιασμα που αναβλύζει από τον βράχο, αλλά πολλές φορές και μόνο με την επίκληση του ονόματος της αγίας, άρρωστοι που κατέφυγαν στην αγία Μαρκέλλα κέρδισαν την σωματική και ψυχική τους υγεία».

Εικόνα 3 Το υποτιθέμενο 'αίμα' (οξείδια μετάλλου) της 'αγίας'...

Τα παραπάνω αποσπάσματα είναι συνδυασμός αφηγήσεων, απο δυο κείμενα που πήραμε απ' τον ίδιο τον Ναό της αγίας Μαρκέλλας.

Όπως καταλαβαίνετε στην ιστορία αυτή, η θρησκευτική αθλιότητα και η θεοκαπηλία δεν έχει όριο. Δηλαδή όσοι πιστοί ασθενούν και δεν γνωρίζουν ότι στο πάνθεον των θεραπευτών αγίων υπάρχει και η Μαρκέλλα, χάνουν μια σοβαρή ευκαιρία θεραπείας! Αν μάλιστα θυμηθούμε ότι οι μισοί άγιοι της θρησκείας, είναι θαυματουργοί, τότε, καταλαβαίνουμε ότι γύρω απ' την θαυματο-θεραπεία, στήθηκε αιώνες τώρα ένα χονδρεμπόριο ελπίδας και το «θεραπευτικό θαύμα» υπήρξε το κατ' εξοχήν θρησκευτικό εμπόρευμα. Ουσιαστικά, κάποιος που πραγματικά πιστεύει στους εκατοντάδες αν όχι χιλιάδες θεραπευτές αγίους, πρέπει να περνάει την ζωή του παρακαλώντας τον έναν μετά τον άλλον, μήπως και κάποιος ευαρεστηθεί και τον θεραπεύσει! Μόνο που μετά απο τόση αποχαύνωση, ο φουκαράς ο δεισιδαίμων πιστός ασθενής, δεν θα καταφέρει να κρατήσει ούτε στάλα μυαλό, χρόνο και χρήμα, για να ασχοληθεί και με τις πραγματικές παραμέτρους της ασθένειάς του και για να αναζητήσει αληθινή θεραπεία στους ιπποκρατικούς γιατρούς! Αυτό φυσικά δεν ενδιαφέρει καθόλου τα ιερατεία που αιώνες τώρα ανενόχλητα κατασκευάζουν υποσχέσεις σωτηρίας ψυχών και σωμάτων.

 Πρέπει να παραδεχθούμε βέβαια ότι το ελπιδεμπόριο τους είναι καλά στημένο! Κάθε περίπτωση συμπτωματικής βελτίωσης της υγείας κάποιου προσκυνητή, (χωρίς να επιβεβαιώνεται από υπεύθυνη επιστημονική διάγνωση) θεωρείται αδιάψευστο θαύμα. Αφού ποτέ κανείς δεν ελέγχει τις θεοκαπηλίες τους, οι έπ' αμοιβή ψευδόμενοι ιεράρχες θα συνεχίζουν να ανακαλύπτουν ιαματικά αγιάσματα, δακρυρροούσες ή ηλεκτροφόρες εικόνες και θαυματουργά λείψανα αγίων. Αν πάλι, παρά τις προσευχές και τα παρακάλια, το 'θαύμα' δεν λέει να γίνει, τότε χρεώνουν ελαττωματική πίστη στους παθόντες και τους συστήνουν να περιοριστούν στην μεταθανάτια σωτήρια των ψυχών τους!

 Προσέξτε τη διατύπωση: Όσοι προσέρχονται με πίστη στον τόπο του μαρτυρίου, διακρίνουν τον ερυθρό χρωματισμό των βράχων και βλέπουν το νερό να βράζει όταν ο ιερέας αρχίσει να ψάλει. Δηλαδή όσοι δεν βλέπουν... είναι που προσέρχονται χωρίς πίστη... βγαίνουν και φταίχτες!

ΤΟ ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΟ ΑΙΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΚΕΛΛΑΣ

Το υποτιθέμενο 'αίμα' (οξείδια μετάλλου) της 'αγίας'...

Το ζήτημα της έρευνας δεν θα έπρεπε να στραφεί στο αν το οξείδιο μετάλλου είναι υγρός βιολογικός ιστός και δηλαδή το αίμα ενός ανθρώπου, αλλά αν η ανάβλυση του κόκκινου οξειδίου αυτού, ξεκίνησε την εποχή του μαρτυρίου της Αγίας ή υπήρχε και πολύ νωρίτερα. Διότι και στο ζήτημα του μύρου των Αγίων, υπάρχει υγρό που αναβλύζει στις περιοχές των Αγίων Λειψάνων, το οποίο δεν είναι ιδιαιτέρας χημικής φύσεως αλλά βεβαίως είναι ελεύθερο από άλατα και στείρο σε μικροοργανισμούς νερό, που βοηθά στην συντήρηση των οστών, όπως π.χ. στην περίπτωση των οστών του Αγίου Νικολάου.

Άλλωστε όπως ο ίδιος ο Καλόπουλος περιγράφει κατωτέρω, η Εκκλησία δεν διέδωσε ποτέ πως το κόκκινο νερό είναι βιολογικός ιστός: «Εκεί μέχρι τώρα κόκκινος ο αφρός στην ακτή γίνεται, που δηλώνει το εκχυθέν αίμα της...», «...ω θαύμα της θαλάσσης οι αφροί κοκκινίζουν...», «ξενίζει τους πάντες το ύδωρ σου»

Συνεπώς η έρευνα θα πρέπει να εστιαστεί στο:

1. πότε ανάβλυσε το οξείδιο αυτό εκεί

2. γιατί έχει χρώμα κόκκινο και όχι λ.χ. πράσινο

3. αν υπάρχει σε άλλη περιοχή της Χίου

Αν ανάβλυσε κατά ή μετά την περίοδο του μαρτυρίου τότε ομιλούμε περί θαύματος και σε αυτό συνεπικουρεί το κόκκινο χρώμα και η μοναδική τοποθεσία ανάβλυσης, ως μαρτυρία του Θεού περί του αποτρόπαιου θανάτου της Αγίας Μαρκέλλας.

Και στην περίπτωση των οστών του Αγίου Νικολάου υπάρχει ανάβλυση του ανάλατου και στείρου νερού, που ανάβλυσε μετά την τοποθέτηση των οστών του Αγίου στον συγκεκριμένο χώρο

Αυτά τα γεγονότα λοιπόν, δεν είναι συμπτώσεις, άλλο που ορισμένοι θέλουν να τα παρουσιάζουν έτσι, διότι κατά αυτό τον τρόπο συμφέρει τις θεωρίες τους.

 ΤΟ ΧΟΝΔΡΕΜΠΟΡΙΟ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ

Το όνομα της αγίας έκτοτε μεγαλύνεται επί της γης με παράδοξα θαύματα…

Πολλά θαύματα συμβαίνουν μετά από θερμή δέηση προς την Αγία Μαρκέλλα. Με το άγιασμα που αναβλύζει από τον βράχο, αλλά πολλές φορές και μόνο με την επίκληση του ονόματος της αγίας, άρρωστοι που κατέφυγαν στην αγία Μαρκέλλα κέρδισαν την σωματική και ψυχική τους υγεία…

…χονδρεμπόριο ελπίδας…

Ο Μιχάλης Καλόπουλος θεωρεί χονδρεμπόριο ελπίδας το ότι

α. συμβαίνουν παράδοξα θαύματα σε πιστούς «Πολλά θαύματα συμβαίνουν»

β. συμβαίνει βελτίωση της υγείας σε πιστούς «κέρδισαν την σωματική και ψυχική τους υγεία»

Η ελπίδα υφίσταται, αν δεν συμβαίνει κάτι και ελπίζει κανείς ότι αργά ή γρήγορα θα συμβεί. Όταν όμως συμβαίνει κάτι, τότε δεν μιλά κανείς μόνο για ελπίδες αλλά μιλά και για γεγονότα. Βέβαια ο Μιχάλης Καλόπουλος αποφεύγει τα γεγονότα και διαρκώς κινείται στις σκιές της συγγραφικής μαγγανείας και του παραμυθιού.

Η ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΙΚΗ ΒΕΛΤΙΩΣΗ

…συμπτωματικής βελτίωσης της υγείας…

Ο Μιχάλης Καλόπουλος ομιλεί για συμπτώσεις εις την βελτίωση της υγείας των πιστών. Εφόσον είναι σύμπτωση η θεραπεία μερικών πιστών, τότε γιατί δεν αναλαμβάνει και μια μελέτη εξέτασης μη πιστών ασθενών κατ’ οίκων, ώστε να προσκομίσει τα στοιχεία ιάσεων και εκείνων και να τα παραθέσει σε επιστημονική σύγκριση με εκείνα των πιστών; Αυτό θα ήταν μια επιστημονική προσέγγιση του θέματος ώστε να οδηγεί σε σίγουρα συμπεράσματα για τις «συμπτωματικές» ιάσεις. Διότι θα καταδείκνυε το πόσο υπάρχουν συμπτωματικές ιάσεις και σε χώρους παρεύρεσης μη πιστών.  Αν υπάρχουν στο ίδιο ποσοστό ομιλούμε περί συμπτώσεων, αν όχι τότε ομιλούμε περί επέμβασης του Θεού επί της πρεσβείας της Αγίας Μαρκέλλας.

Τον καλούμε λοιπόν να εκτελέσει επιστημονική μελέτη γύρω από το ζήτημα «συμπτωματική θεραπεία» των μη πιστών (οποιασδήποτε θρησκείας!, διότι και οι δαίμονες εκτελούν θαύματα) αν καταφέρει και βρει κάποιους,  και να τα συγκρίνει με εκείνα των πιστών και της Ορθοδοξίας.

Η ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ των ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΙΚΩΝ ΙΑΣΕΩΝ

…συμπτωματικής βελτίωσης της υγείας…

…χωρίς να επιβεβαιώνεται από υπεύθυνη επιστημονική διάγνωση…

Εν ολίγοις ο Μιχάλης παραδέχεται πως υπάρχουν ιάσεις ασθενών, ΠΙΣΤΩΝ εις τον Χριστό και εις την Αγία Μαρκέλλα, και όχι απίστων. Και αυτό το παραδέχεται (συμπτώσεις), χωρίς  επιστημονική απόδειξη ο ίδιος ο Καλόπουλος, που επιζητά τέτοιες από την παράταξη την πνευματική την οποία μανιωδώς μάχεται. Είναι ένας πωλητής συγγραφικής αθεΐας δηλαδή, με δύο ζύγια και δύο σταθμά.

Ταυτόχρονα,  όταν του επιδεικνύονται επιστημονικές αποδείξεις μη συμπτωματικής ίασης, όπως π.χ. με τον Άγιο Σπυρίδων  και με την θεραπεία εκ γενητής τυφλών ή την ανάσταση μωρών σε άλλη περίπτωση, αυτός τις προσπερνά, ωσάν να μην υπάρχουν. Διότι πόσο συμπτωματική είναι η ίαση ενός εκ γενητής τυφλού ή η ανάσταση ενός νεκρού παιδιού; Ας απαντήσει ο Μιχάλης εις αυτό…αν τολμήσει ποτέ του.

Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΠΙΣΤΗΣ & ΟΙ ΦΤΑΙΧΤΕΣ

Όσοι προσέρχονται με πίστη στον τόπο του μαρτυρίου, διακρίνουν τον ερυθρό χρωματισμό των βράχων και βλέπουν το νερό να βράζει όταν ο ιερέας αρχίσει να ψάλει. Δηλαδή όσοι δεν βλέπουν... είναι που προσέρχονται χωρίς πίστη... βγαίνουν και φταίχτες!

Κάθε άλλο. Διότι για να υποστηρίζει η Εκκλησία πως όσοι έχουν πίστη βλέπουν τις φυσαλίδες, σημαίνει πως κάποιοι τις βλέπουν. Δεν λέει η Εκκλησία πως μόνο οι κληρικοί τις βλέπουν. Αλλά και λαϊκοί, όπως λέγει και ο Καλόπουλος παρακάτω εις την Επιτόπια απομυθοποίηση: «μήπως και δούμε τις άγιες φυσαλίδες, τους ατμούς, τα θερμά νερά και οτιδήποτε ακόμα δέχονται οι πιστοί ότι συμβαίνει την ώρα που ψάλλεται η ανάλογη παράκληση στον θαυματουργό τόπο». Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι αν είναι φταίχτες εκείνοι που δεν τις βλέπουν αλλά αν είναι οι φταίχτες εκείνοι που τις βλέπουν και εκείνοι οι οποίοι επιδέχονται θαυματουργικές ιάσεις. Διότι δεν είναι αυτοί που αμφισβητούν και μάχονται ενάντια σε κάποιους, εφόσον έχουν λάβει ίαση ή φωτισμό. Εκείνοι που δεν έχουν λάβει ίαση ή φωτισμό, είναι εκείνοι οι οποίοι αμφισβητούν και ενοχλώντας με μυθιστορίες ρίχνουν το φταίξιμο περί εμπορευματοποίησης.

Από την άλλη μεριά, υποκρινόμενοι οι υποτιθέμενοι θύματα φταίχτες απομυθοποιητές θεωρούν συλλήβδην ψεύτες όλους όσους βιώνουν θαύματα «Ο άνθρωπος που μας αφηγήθηκε την ιστορία, δεν παρέλειψε να ισχυριστεί ότι ήταν παρών, κάτι που δείχνει πόσο εύκολα ψεύδονται οι άνθρωποι, για να δώσουν στην ζωή τους κάποιο θεϊκό χρώμα, νόημα και αξία.». Δηλαδή επειδή οι φταίχτες κατήγοροι δεν έχουν θέληση να φωτισθούν και να βιώσουν θαύματα από τον Θεό, με την αντίχριστη συμπεριφορά τους, επιρρίπτουν την ευθύνη της ασέβειάς τους σε τρίτους εκνευρισμένοι που ο Θεός μεριμνά για το καλό της ανθρωπότητας. Είναι μια χαρακτηριστική συμπεριφορά αυτή των άθεων κατήγορων του Θεού.

ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ ΜΑΡΚΕΛΛΑ ή

ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ ΚΡΙΤΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ;

Η ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ... ΑΛΛΑ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ ΑΓΙΑ ΜΑΡΚΕΛΛΑ

Για να επανέλθουμε όμως στο σενάριο αγιοποίησης της ανύπαρκτης Μαρκέλλας, πρέπει να τονίσομε ότι, ακόμα κι αν εξετάσομε με το πλέον ήπιο κριτικό μάτι τα δεδομένα της απίστευτης αυτής εξιστόρησης, διακρίνονται εντελώς διαφορετικά πράγματα. Κατ' αρχάς η παράλειψη των προγονικών ονομάτων της δήθεν ονομαστής και εύπορης αυτής οικογένειας, είναι απολύτως ύποπτη, αφού έτσι, το μόνο που εξυπηρετείται θαυμάσια, είναι η επινοηθείσα καταγωγή της Μαρκέλλας απ' το χωριό Βολισσός της Χίου και η ελέω θεού καταπάτηση μιας υπέροχης παραλίας από το αντίστοιχο μοναστηριακό συγκρότημα. Είναι ποτέ δυνατόν σε μια τέτοια δραματική υπόθεση που οπωσδήποτε θα είχε κάνει πάταγο στην εποχή της να έχει ξεχασθεί το όνομα της οικογένειας και να μην έχει διασωθεί σαν παράδοση η σαν τραγούδι;

 Εικόνα 4: Ιδού η μονή της Αγίας Μαρκέλλας, χτισμένη στον πανέμορφο αιγιαλό Βολισσού

 Γνώριζε όμως ο πονηρός κατασκευαστής της ιστορίας αυτής, ότι οποιαδήποτε αναφορά σε παραδοσιακό οικογενειακό χιώτικο όνομα, θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο οριστικής αποκάλυψης την ανυπαρξίας της συγκεκριμένης χιώτικης οικογένειας, από πιθανό έλεγχο σε οικογενειακά αρχεία που κάποιοι (όπως είδαμε στην βιβλιοθήκη Κοραή) διατηρούν προσεκτικά.

 Από την άλλη μεριά, δεν μας δίδεται καμία λογικοφανής εξήγηση, για το λατινογενές όνομα της υποτιθέμενης Χιώτισσας αρχοντοπούλας! Το όνομα της, ούτε ελληνικό, ούτε Ιουδαίο-χριστιανικό είναι, αλλά απολύτως λατινικό. Εξ αυτού λοιπόν προκύπτει η υποψία, πως η συγκεκριμένη ιστορία, είναι κλεμμένη από το ιταλικό αγιολόγιο και ίσως φρικτά παραποιημένη και συνεπώς ουδέποτε συνέβη κάτι ανάλογο στην Χίο.

 Το γεγονός μάλιστα ότι το άγιο κεφάλι της 'αγίας' φυλάσσεται στην Ρώμη, (Βατικανό;), το ότι υπάρχει ναός στ' όνομά της, «30 χιλιόμετρα έξω απ' την Φλωρεντία», αλλά και τα οστά της φυλάσσονται εκεί, δείχνει ότι η Μαρκέλλα μόνο Χιώτισσα δεν πρέπει να είναι. Στη Χίο φαίνεται ότι παρακαλάνε για θεραπεία των παθών τους... το αντίγραφο της 'αγίας' εξ Ιταλίας !

 Η φανταστική επινόηση της Μαρκέλλας είναι εύκολο να αποδειχθεί, διότι τα ίδια τα δεδομένα της ιστορίας της, είναι σε θέση ανά πάσα στιγμή να αποδείξουν την ανυπαρξία της. Έτσι, αν ο τόπος όπου η κοπελίτσα αυτή μαρτύρησε, είναι ο σωστός, τότε αυτόματα προκύπτει η απορία, γιατί μέχρι σήμερα κανείς δεν σκέφθηκε να σπάσει τη συγκεκριμένη πέτρα, που την κατάπιε, για να ελευθερώσει τα λείψανά της, ή έστω να φροντίσει να φανεί κάποια ακρούλα απ' τα πολύτιμα στην θεραπευτική λατρεία οστά της θαυματουργής Χιώτισσας; Γιατί δεν ψάχνουν με επιστημονικές μεθόδους για τα οστά της, που πρέπει να είναι ακόμα εκεί μέσα στην πέτρα της παραλίας; Η ανεύρεση τους θα έπαυε τελεσίδικα κάθε δυνατότητα αμφισβήτησης αυτής της ιστορίας. Με βάση τα ευρήματα μάλιστα θα μπορούσαμε με άνεση να χρονολογήσουμε και το τραγικό συμβάν.

Με τέτοια ευρήματα, το ίδιο το προσκύνημα, θα εκτινασσόταν στις πρώτες θέσεις ιερών προσκυνημάτων της Μεσογείου, θα προσείλκυε αμέτρητα πλήθη προσκυνητών, και θα απέδιδε πολλαπλάσια... στο εμπόριο της ελπίδας, την λατρεία της αφαίμαξης των αγαθόμυαλων, εξασφαλίζοντας ακόμα πιο χλιδάτη ζωή στον εκάστοτε μητροπολίτη Χίου. Με τέτοια ηχηρά ευρήματα, το 'άγιο' χρήμα θα έρεε άφθονο και προσοχή στο σημαντικότερο... η θεολογική αποβλάκωση των Ελλήνων θα ήταν πολλαπλάσια αλλά και απολύτως δικαιολογημένη!

Αν πάλι δεν θέλουν να σπάσουν την αγία πέτρα, που όπως στις χίλιες και μια νύχτες, με το: «σουσάμι άνοιξε», ζωντάνεψε και ρούφηξε την Μαρκέλλα, τότε τους πληροφορούμε ότι υπάρχουν και σύγχρονοι μέθοδοι της ανίχνευσης τύμβων, που μπορεί να μας δείξουν, αν στο εσωτερικό της οποιαδήποτε πέτρας υπάρχουν ή όχι τα άγια οστά! Αν αυτό το βρίσκουν περίπλοκο ή δαπανηρό, προτείνω, απλά να ζυγίσουν τον συγκεκριμένο βράχο και αν το τελικό βάρος του, βρεθεί ελαφρότερο απ' το αναμενόμενο τότε θα έχουν μια ισχυρή ένδειξη ότι μέσα του περιέχει το λείψανο της περιώνυμης Αγίας. Ας το τολμήσουν. Ιδού η Χίος... ιδού και η απόδειξη της... ανύπαρκτης Μαρκέλλας!

Αν νομίζετε δε ότι τα εκκλησιαστικά τους κείμενα δεν αναφέρονται στον συγκεκριμένο βράχο απατάσθε. Παραθέτω περιγραφή απ' το επίσημο αγιολόγιο της Μαρκέλλας: «αποφάσισε (κάποια πιστή γυναίκα) να προσκυνήσει τον βράχο, όστις έκλεισε το σώμα της αγίας... ανήμπορη και συρόμενη μετέβη στο αγίασμα και προσευχήθη, προ του βράχου ένθα το σεπτόν σώμα της Αγίας». Μαρκέλλης της Χιοπολίτιδος σελ. 27

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ & ΥΠΟΨΙΕΣ

Κατ' αρχάς η παράλειψη των προγονικών ονομάτων της δήθεν ονομαστής και εύπορης αυτής οικογένειας, είναι απολύτως ύποπτη…

Δηλαδή ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος Δαμάσκιος ή Διάδοχος ή Σύριος ή Δαμασκινός (458 μ.Χ.) που κατάγονταν από εύπορη οικογένεια της οποίας δεν γνωρίζουμε το οικογενειακό όνομα, είναι απόλυτα ύποπτος; Με τι κατηγορία;

Τα οικογενειακά ονόματα Αγίων και Μαρτύρων που δεν αναφέρονται στην ιστορία οδηγούν τον Καλόπουλο εις το συμπέρασμα πως είναι ύποπτοι οι ακόλουθοι;

Ερωτηίδα, (6/10),(27/10), Ελικωνίδα (28/5), Πλατωνίδα (5/4), Καλίδα (16/4), Ερως (25/10), Ωκεανός, Εσπερος, Βάκχος (7/10, 15/12), Μύρων (17/8, 8/12), Βερίνη (4/10), Στεφανίς (11/11), Ευκλής (1/8), Κήρυξ (1/8), Ιάμβλιχος (22/10), Νάρκισσος (4/8, 31/10), Νικάνωρ (8/8, 28/7), Πάμφιλος (2/8), Ηλίοδωρος (20/8, 28/9, 19/11), Μέμνων (11/8, 28/4), Ευώδης (1/9, 7/9), Ερμογένης (1/9, 24/11, 10/12, 24/1), Αριστίων (3/9), Μελάνιππος (2/9, 6/9), Φιλάδελφος (2/9, 10/5), Αρτεμίδωρος (8/9, 3/12, 16/2), Πηλέας (17/9), Δορυμέδων (19/9), Κορδάτος (21/9, 10/3, 21/4,) Επίχαρις (27/9), Καλλιστράτη (27/9), Αλφειός (28/9, 18/12, 10/5), Θεαγένης (3/10, 2/1), Αδαυκτος (3/10), Διόσκουρος (12/10, 11/5), Κέλσιος (14/10, 8/1), Λογγίνος (16/10, 24/4, 25/6), Ευκράτης (21/10), Γλύκων (26/10), Κρονίων (30/10), Νέων (30/10, 24/4), Επίμαχος (31/10, 9/5, 6/7), Πηγάσιος (2/1), Νίκανδρος (4/11, 15/3, 5/6), Ερμαίος (4/11), Γαλακτίων (5/12), Ιέρων (7/11), Αθηνόδωρος (7/11, 7/12), Ροδίων (10/10), Σωσίπατρος (10/10, 29/4), Εραστος (10/10), Ορίων (10/10), Μίλος (10/10), Θεσπέσιος (20/11), Ανατόλιος (20/11), Φιλήμων (22/11, 14/12, 21/3, 28/4, 6/7, 14/2, 19/12), Αρχιππος (22/11), Μένιγνος (22/11), Ελενος (23/11), Ισχυρίων (23/11), Αμφιλόχιος (23/11), Παγκόσμιος (29/11), Φαίδρος (29/11), Ηρακλαίμων (12/12), Μυρόπη (2/12, 1/9), Διογένης (5/12), Σωσθένης (8/12), Απολλώ (8/12, 25/1, 21/4) Θύρσος (14/12), Aπολλώνιος (14/12, 6/7, 10/7, 23/7), Ερμύλος (18/12, 13/1), Γοργόνιος (28/12, 9/3) Ολυμπιοδώρα (31/12), Ελλάδιος (8/1, 24/1, 27/5), Παγκράτιος (9/2, 9/7), Κόνων (5/3), Αρχέλαος (5/3), Δίων (8/3), Θαλλός (11,3), Ερμείας (31/5, 17/6) Υάκινθος (3/7), Πολύευκτος (1/8), Ελεσα (1/8), Ευσίγνιος (5/8), Ηρων (10/8), Στράτων (17/8), Τιθόης (26/10), Φινέες (2/9), Διόδωρος (11/9), Κρονίδης (13/9), Θεοκλής (14/9), Καλλισθένη (4/10), Αντίγονος (13/10), Λεπτίνα (26/10), Εύγραφος (10/9), Ανθος (12/12), Ιακχος (17/12), Ευάρεστος (23/10), Γόρδιος (3/1), Αττικός (8/1), Ηλιος (12/1), Φύλων (24/1), Παλλάδιος (28/1), Χάρις (28/1), Χρυσής (30/1), Θείων (1/2), Αγαθόδωρος (2/2), Ηρακλής (9/3), Τιμόλαος (15/3), Λυδία (27/3), Χιονία (16/4), Χαρίσσα (16/4), Γλαφύρα (26/4), Θέογνις (28/4), Αντίπατρος (28/4), Εσπερος (2/5), Σεληνιάς (5/6), Ατταλος (6/6), Ζηναϊς (7/6), Αλεξανδρίων (6/7), Αθηνογένης (16/7), Ερμόλαος (26/7), Ερμιππος (26/7), Θαλής (20/9), Αριστόβουλος (15/3, 31/10), Λίνος (5/11), Ορέστης (10/10, 13/12), Πλάτων (18/11), Θεμιστοκλής (21/12), Αντίοχος (23/2, 14/2), Ιάσων (19/3, 29/4), Ιππόλυτος (30/1, 10/8), Ευανθία (1/9), Ια (10/9, 11/9), Αριάδνη (18/9), η Χαριτίνη (5/10), Χάρις (28/9), Θωμαϊς (14/4), Νίκη (16/4, 25/4), Κίρα (28/2).

Δεν ντρέπεται να γράφει ότι του κατέβει;

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ & ΥΠΟΨΙΕΣ ΙΙ

Κατ' αρχάς η παράλειψη των προγονικών ονομάτων της δήθεν ονομαστής και εύπορης αυτής οικογένειας, είναι απολύτως ύποπτη…

Η ιστορική αμάθεια των κειμένων του Μ. Καλόπουλου, έχει ρεζιλέψει τον σύνδεσμο ιστορικών της Ελλάδας εις τον οποίο διατείνεται ο ίδιος ότι ανήκει. Η παράλειψη των προγονικών της ονομάτων της εύπορης οικογένειας θα μπορούσε να ήταν πολύ εύκολα εξηγήσιμη. Ένεκα του ότι:

Είκοσι εννέα (29) Γενοβέζικες Γαλέρες υπό την ηγεσία του Σίμωνα Βινιόζο (Simone Vignoso) το 1346 το νησί της Χίου επέρχεται και πάλι στα χέρια των Γενοβέζων, που δημιούργησαν ένα είδος εταιρίας με το όνομα Μαόνα (maona)...τα μέλη της εταιρίας, όμως προτίμησαν να πουλήσουν τα μερίδια τους σε άλλους οι οποίοι το 1349 ίδρυσαν μια νέα εταιρία με σκοπό της εκμετάλλευση της μαστίχας.... τα μέλη της εταιρίας ήλθαν σε σύγκρουση με την Γένοβα (1408) και αποστάτησαν αλλά ο γενοβέζικος στόλος κατέστειλε την εξέγερση τον επόμενο χρόνο (Πηγή: Παγκόσμια Ιστορία, τεύχος 4, Η Λατινοκρατεία στην Ελλάδα, Δημήτριος Σ. Μπελέζος, ιστορικός, έκδοση του περιοδικού Ιστορικά Θέματα, εκδόσεις Περισκόπιο, σσ. 142, 144, 146 - 147)

Συνεπώς ο γάμος ενός πλούσιου έμπορα μαστίχας Γενοβέζου, με μια ντόπια Χιώτισσα, κατά τα παραδείγματα της λατινοκρατίας εις την Ελλάδα (βλέπε κάτωθι) θα μπορούσε να εξηγήσει κάλλιστα γιατί η μνήμη του λαού δεν κράτησε το όνομα της οικογένειας αυτής εις την παράδοση. Διότι θα μπορούσε να μην είχε βάθος χρόνου και διότι το επώνυμο μπορεί να ήταν λατινικό.

Η ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΛΙΑΣ

…και η ελέω θεού καταπάτηση μιας υπέροχης παραλίας από το αντίστοιχο μοναστηριακό συγκρότημα…

Κατά τον Μιχάλη Καλόπουλο, το χτίσιμο ενός Χριστιανικού μοναστηριού με έξοδα και μόχθους των μοναχών (Ελλήνων ασκητών) και του κατά τόπους πληθυσμού σε μια μη κατοικημένη παραλία της Ελλάδας, κατά τα χρόνια πριν το 1821 είναι καταπάτηση βάση ίσως σημερινών νόμων! Άκουσον, Άκουσον! Δηλαδή τα ιερά της αρχαίας θρησκείας ως αρχαιολογικά ευρήματα σε διάφορες παραλίες της Ελλάδας είναι καταπάτηση αιγιαλών ζωνών. Ο Ναός του Επικούριου Απόλλωνα ίσως να καταπατεί το έδαφος πάνω εις τον οποίο κτίσθηκε με κάποιο νόμο του μέλλοντος. Το αυτό και το μαντείο των Δελφών κ.ο.κ. Οι συλλογισμοί του Καλόπουλου, μοιάζουν με μαινόμενο ταύρο εν υαλοπωλείο. Τόση είναι η λογική τους. Σπάστε τα όλα! Ορθολογισμός νυχτερινού κέντρου διασκεδάσεως…. Είναι πασιφανές πως μόνο για εκεί κάνει η παιδεία του κειμένου του. Βαρβαρότητα, ανηθικότητα  και βιασμός της λογικής σε όλες της τις εκφάνσεις. Τολμά έπειτα ο φιλοπαγανιστής Μιχάλης να ορίζει και παράγοντες εκπαίδευσης των Ελλήνων.

Ο ΠΟΝΗΡΟΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΗΣ

Γνώριζε όμως ο πονηρός κατασκευαστής ….που οπωσδήποτε θα είχε κάνει πάταγο στην εποχή της να έχει ξεχασθεί το όνομα της οικογένειας και να μην έχει διασωθεί σαν παράδοση η σαν τραγούδι;

Μα ποιος είναι κατασκευαστής της ιστορίας της Αγίας Μαρκέλλας; Δεν ήταν ο λαός της Χίου που εόρταζε την Αγία Μαρκέλλα πολύ πριν αποκαλυφθεί η ιστορία του μαρτυρίου της; Συνεπώς ο απλός κόσμος που εόρταζε την Αγία Μαρκέλλα, όχι μόνο είχε ξεχάσει την ιστορία του μαρτυρίου της, αλλά είχε συν τοις άλλοις ξεχάσει και το οικογενειακό της όνομα. Με λίγα λόγια όλες οι κατηγορίες για λήθη που προσάπτει ο Καλόπουλος Μιχάλης εις τον υποτιθέμενο κατασκευαστή της ιστορίας της Αγίας Μαρκέλλας, ουσιαστικά απευθύνονται εις τον κατά τόπους πληθυσμό της Χίου, τον οποίο προσπαθεί αλλού στην επιστολή του να κολακέψει με επίπλαστες σκέψεις ο Μιχάλης Καλόπουλος.

ΤΟ ΛΑΤΙΝΟΓΕΝΕΣ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ & ΤΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ της ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΚΕΛΛΑΣ

…για το λατινογενές όνομα της υποτιθέμενης Χιώτισσας αρχοντοπούλας…Το όνομα της, ούτε ελληνικό, ούτε Ιουδαίο-χριστιανικό είναι, αλλά απολύτως λατινικό…

Ο Μιχάλης Καλόπουλος έχει σπάσει κάθε ρεκόρ συγγραφικής αστοχίας. Παρακάτω αναφέρει πως η Αγία Μαρκέλλα έζησε τον «αργότερο τον 15 μ.Χ. αιώνα» και δεν αντιλαμβάνεται πως ακόμη και αν στο νησί της Χίου δεν υπήρχαν Λατίνοι ή Έλληνες με λατινικά ονόματα, ήδη από την Ρωμαϊκή κατάκτηση, εντούτοις μετά τον 10^ο αιώνα, το Αιγαίο γίνεται κέντρο διακίνησης εμπορίου από τον στόλο των Βενετών, ενώ η Χίος πέφτει σε λατινικά χέρια τον 13^ο - 14^ο αιώνα μ.Χ. και συγκεκριμένα στους Γενοβέζους μετά την λατινική κατάκτηση της Κων/πόλεως και των υπολοίπων περιοχών της Ελλάδας από τους σταυροφόρους της Δ΄ σταυροφορίας.

Αυτό όμως δεν σημαίνει πως η Αγία Μαρκέλλα δεν ήταν Χιώτισσα,  διότι εις τα νησιά αυτά οι Λατίνοι νεόφερτοι μετατρέπονταν πλείστες φορές σε Ορθόδοξους και δηλαδή Έλληνες, καθότι νυμφεύονταν ντόπιες, όπως γίνονταν σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, ενώ τα παιδιά τους, σε αυτή την περίπτωση ίσως η Αγία Μαρκέλλα, διατηρούσαν πιο εύκολα τα ήθη και τα έθιμα του τόπου εις τον οποίο ζούσαν:

Αποτέλεσμα δε της νίκης ταύτης, υπήρξε, ότι πολλές οικογένειες λατινικές το θρήσκευμα στην Κέρκυρα, βενετικής και ιταλιώτικης καταγωγής, αποκτώντας πλέον την ελευθερία της συνειδήσεώς τους, να έλθουν σε γαμικές σχέσεις με Κερκυραϊκές οικογένειες Ορθοδόξων· πολλές μάλιστα εξ αυτών συν τω χρόνω εξελληνίσθηκαν εντελώς, προσερχόμενοι στην Ανατολική Εκκλησία. (Πηγή: Ιστορία της Εκκλησίας της Κέρκυρας , από στης συστάσεως αυτής μέχρι του νυν (Δαπάνη του Πετριδείου Κληροδοτήματος), Σπυρίδωνος Κ. Παπαγεωργίου, Διδάκτορος της Θεολογίας και Φιλολογίας και Καθηγητού, Εν Κέρκυρα, Χρωμοτυπολιθογραφείον Αδελ. Γ. Ασπιώτη, 1920, σελ. 56)

Άλλοι μη παρεμβαλλομένων κωλυμάτων εις τους μικτούς γάμους, ελάμβαναν τις γυναίκες τους από ντόπιες Ορθόδοξες οικογένειες· και οι σύζυγοι αυτοί, δια της μυστηριώδης δυνάμεως, η οποία έχει η γυναίκα για την ανατροφή των τέκνων, ανάτρεφαν τα εκ Λατίνων τέκνα των συζύγων κατά τα δόγματα και τις διδασκαλίες της Ανατολικής Εκκλησίας (1) . Έτσι ιταλιώτικες και βενετικές οικογένειες συν τω χρόνω εξελληνίζονταν. Έτσι εξηγείται το γεγονός, ότι ακόμη και σήμερα έχουμε οικογένειες ελληνικές και ορθόδοξες, που φέρουν επώνυμα που μαρτυρούν την εξ Βενετίας και Ιταλίας καταγωγής τους.

(1). Όρα Lunzi E. Condizioni polit. d. Isole Ionie sotto il Dom. Venet. Cap. XI. ss7

(Πηγή: Ιστορία της Εκκλησία της Κέρκυρας , από στης συστάσεως αυτής μέχρι του νυν (Δαπάνη του Πετριδείου Κληροδοτήματος), Σπυρίδωνος Κ. Παπαγεωργίου, Διδάκτορος της Θεολογίας και Φιλολογίας και Καθηγητού, Εν Κέρκυρα, Χρωμοτυπολιθογραφείον Αδελ. Γ. Ασπιώτη, 1920, σελ. 97)

ΤΑ ΛΑΤΙΝΙΚΑ & ΙΟΥΔΑΙΟ-ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ

…για το λατινογενές όνομα της υποτιθέμενης Χιώτισσας αρχοντοπούλας…Το όνομα της, ούτε ελληνικό, ούτε Ιουδαίο-χριστιανικό είναι, αλλά απολύτως λατινικό…

Συνεχίζοντας λίγο περισσότερο την απάντηση εις την άνωθι ενότητα, πρέπει να λεχθεί πως αποκλείεται η Αγία Μαρκέλλα να ήταν καθολική διότι πολύ απλώς δεν θα μπορούσε να ήταν Αγία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, καθότι αιρετική. Πρέπει επίσης να λεχθεί πως ο Μιχάλης, ταυτίζει το Χριστιανικό με το Ιουδαϊκό και αποκλείει Λατινινό όνομα εις την Ορθοδοξία. Μάλιστα ο Μιχάλης Καλόπουλος τολμά στο αποθρασυνόμενο κείμενό του να υποστηρίξει πως το όνομα της Αγίας δεν είναι Χριστιανικό ενώ η Μαρκέλλα είναι Χριστιανή Αγία! Πώς θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει τέτοιου είδους επιχειρηματολογία ανθρώπων που περνιούνται και αυτοβαυκαλίζονται ως Ορθολογιστές; Άγνωστο είναι!

Ασφαλώς ο Μ. Καλόπουλος είχε και πάλι την ευκαιρία να αποδείξει πως τα κείμενά του δεν έχουν καμιά σχέση με την ιστορική επιστήμη, αλλά μόνο με τα αθεϊστικά  παραμύθια:

1. Μάρκος

2. Κρίσκης

3. Ουρβανός

4. Ρούφος

5. Γάιος

6. Λούκιος

7. Τέρτιος

8. Κουάρτος

9. Καίσαρ

10.Μάρκος

11. Ιούστος

12. Μάρκος - Ιωάννης

13. Πούδης

Οι 13 άνωθι είναι οι Λατίνοι Χριστιανοί Ορθόδοξοι απόστολοι που αναφέρονται στο Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, Κεφ. Ι΄ 1-24 «1 Μετὰ δὲ ταῦτα ἀνέδειξεν ὁ Κύριος καὶ ἑτέρους ἑβδομήκοντα». Τα ονόματά τους αναφέρονται στο «Περί των Ο’ Αποστόλων» [εν Migne, Ελληνική Πατρολογία, τομ.10, σελ. 953-957] του αγίου ιερομάρτυρος Ιππολύτου.

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΚΕΛΛΑΣ & ΤΟΥ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ

Συνεχίζοντας ακόμη περισσότερο την απάντηση εις την άνωθι ενότητα προς απόδειξη της σκοτεινής σοφίας των λόγων του Καλόπουλου, πρέπει να  καταδειχθεί το αθλιότερο όλων. Ποιο είναι αυτό; Ακριβώς το ότι υποστηρίζουν πως η Αγία Μαρκέλλα επειδή έχει λατινογενές όνομα δεν είναι Χιώτισσα και δηλαδή δεν είναι Ελληνίδα. Δηλαδή ακολουθώντας κανείς την λογική των λόγων του Καλόπουλου, ότι το όνομα αποτελεί την εθνικότητα, μπορεί να συμπεράνει πως επειδή ο τελευταίος έχει όνομα Ιουδαιο-Χριστιανικό (Μιχάλης) κατά τα ίδια του τα λόγια, αυτός δεν είναι Έλληνας, εφόσον το ένα αποκλείει το άλλο «ούτε ελληνικό, ούτε Ιουδαίο-χριστιανικό είναι αλλά απολύτως λατινικό…»

Ξεχνά όμως ο Μιχάλης να παρουσιάσει εις τους αναγνώστες του το εξής που ανάφερε παραπάνω περί του οικογενειακού ονόματος της Αγίας: «Κατ' αρχάς η παράλειψη των προγονικών ονομάτων της δήθεν ονομαστής και εύπορης αυτής οικογένειας» και το ακόμη παραπάνω «Απέθανε όμως η μητέρα της Μαρκέλλας και ανετρέφετο υπό του πατρός της». Δηλαδή επειδή ακριβώς κανείς δεν γνωρίζει το επώνυμό της, ουδείς μπορεί να  δηλώσει με ιστορική σιγουριά την εθνικότητα του επωνύμου της, ακόμη και αν κάποιος πίστευε τρελά τον Καλόπουλο, πως το εθνικό συναίσθημα και δηλαδή η εθνικότητα εξαρτάται από την ονοματοδοσία. Η Αγία Μαρκέλλα με λίγα λόγια θα μπορούσε να ήταν κάλλιστα Ελληνίδα, με λατινικό όνομα εκ της αρχαίας σύνδεσης ελληνικού και Λατινικού πολιτισμού ή Ελληνίδα απόγονος κάποιου Γενοβέζου, που παντρεύτηκε κάποια Χιώτισσα. Άλλωστε και ο Γενοβέζος που με 29 γαλέρες προσήλθε να καταλάβει την Χίο το 1346 ονομάζονταν Σίμωνας Βινιόζος (Simone Vignoso), δηλαδή είχε ένα σύνθετο Λατινικό και ένα «Ιουδαιο-χριστιανικό». Υψηλά γράμματα για ιστορικές απάτες αυτά.

ΛΕΙΨΑΝΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ & ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ ΕΡΕΥΝΑΣ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ

Το γεγονός μάλιστα ότι το άγιο κεφάλι της 'αγίας' φυλάσσεται στην Ρώμη, (Βατικανό;), το ότι υπάρχει ναός στ' όνομά της, «30 χιλιόμετρα έξω απ' την Φλωρεντία», αλλά και τα οστά της φυλάσσονται εκεί, δείχνει ότι η Μαρκέλλα μόνο Χιώτισσα δεν πρέπει να είναι…

Μάλλον αυτά που επικαλείται ο Μ. Καλόπουλος δείχνουν το βαθύ σκοτάδι του κειμένου που υπερασπίζει τον φιλοπαγανιστικό φανατισμό:

Ειδικότερα για την ενότητα του χριστιανικού κόσμου και για τη δημιουργία καλού κλίματος μεταξύ Ορθόδοξου και Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας εργάσθηκαν με ζήλο και επιτυχία οι δύο «ειρηνοποιοί», ο Πάπας Παύλος ΣΤ' και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Αθηναγόρας. Οι δύο αυτές ευλογημένες προσωπικότητες συνετέλεσαν στο να επέλθει προσέγγιση των δύο εκκλησιών, να δημιουργηθεί κλίμα φιλίας και συναδελφώσεως, ύστερα μάλιστα από την ιστορική τους συνάντηση στα Ιεροσόλυμα (1964), την άρση των αναθεμάτων (1965), και τις συναντήσεις Πάπα και Πατριάρχη στην Κωνσταντινούπολη και Ρώμη (1967). Έτσι εγκαινιάστηκε η εποχή της «καταλλαγής» και του «διαλόγου της αγάπης». Καρπός της «πρώτης βαθμίδος» καταλλαγής των δύο εκκλησιών είναι η επιστροφή ιερών λειψάνων που επί αιώνες φυλάσσονταν στη Δύση με ευλάβεια. Τέτοια λείψανα που επιστράφηκαν στον τόπο της προελεύσεώς τους είναι η Κάρα του Αποστόλου Ανδρέα (1964)(1), το ιερό σκήνος Σάββα του Ηγιασμένου (1965)(2), η Κάρα του Αγίου Τiτου (1966)(3), μέρος του ιερού λειψάνου του Αγίου Ισίδωρου στη Χίο (1967)(4), μέρος των ιερών λειψάνων του Αγίου Κυρίλλου, φωτιστού των Σλάβων και ολόκληρης της Ευρώπης (1974)(5), και ιδιαίτερα η επανακομιδή των χαριτοβρύτων λειψάνων του μεγαλομάρτυρα Αγίου Δημητρίου, προστάτη και πολιούχου της Θεσσαλονίκης και οικουμενικού Αγίου (1980)(6).

(Πηγή: http://www.myriobiblos.gr/texts/greek/apap_intro.html#4_bottom)

Έτσι λοιπόν και σύμφωνα με τις ιδέες του Καλόπουλου, όλοι αυτοί οι Άγιοι άνδρες, επειδή τα λείψανά τους κρατούνταν εις την Ιταλία, όταν τα πήραν μαζί τους οι σταυροφόροι, είναι Λατίνοι, δεν υπάρχει αμφιβολία!

Να σημειωθεί εδώ, πως μέχρι πρότινος (11/2004) εις την Ιταλία κρατούντο τα λείψανα των Ορθοδόξων Ιεραρχών. Το αυτό εξακολουθεί να συμβαίνει ακόμη με τα λείψανα του Ορθόδοξου Αγίου Νικολάου.

Σημειώσεις:

1. - Ο πρωτόκλητος Απόστολος Ανδρέας μαρτύρησε στην Πάτρα. Το ιερό λείψανό του διακομίσθηκε στις 3 Μαρτίου του 357 επί Κωνσταντίου, γιου του Μ. Κωνσταντίνου, από τον τόπο του μαρτυρίου του στην Κωνσταντινούπολη και «κατετέθη εν τοις Αγίοις Αποστόλοις τοις Μεγάλοις». Η Κάρα όμως του Αγίου δωρήθηκε στην Πάτρα πιθανότατα από τον Βασίλειο τον Μακεδόνα. Μετά την άλωση της πελοποννησιακής πρωτεύουσας από τους Τούρκους, ο τελευταίος των Δεσποτών, ο Θωμάς ο Παλαιολόγος, μετέφερε αυτή στη Ρώμη επί πάπα Πίου του Β' το 1460 όπου και φυλασσόταν στο Ναό του Αγίου Ανδρέα. Επί πάπα Πίου Θ' (1846-1878) διακομίσθηκε στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου και εναποτέθηκε οριστικά εντός ιδιαίτερου παρεκκλησίου του Αγίου. Από το παρεκκλήσιο αυτό τον Σεπτέμβριo του 1964 διακομίσθηκε στην πελοποννησιακή πρωτεύουσα. Βλ. σχετική βιβλιογραφία. Acta Apostolicae Sedis, τόμ. Δ', (31.7.1964) σ. 586. L'Osservatore Romano «La Reliqua di Sant' Andrea che sarà restituita alla Chiesa Greco-Orthodossa (144, 24.5.1964). Τόμος Αγάπης. Vatican-Phanar (1958-1970) Rome-Istanbul 1971, σ. 145, Π. Γρηγορίου, «Η εκ Πατρών εις Ρώμην ανακομιδή της σεπτής Κάρας του Αγίου Ανδρέου», Καθολική (1964), 216-217. Γ. Π. Μπούρου. Το ιστορικόν της κάρας του Αποστ. Ανδρέου», Πάτραι, (Ανάτυπο από το περιοδικό «Νέος Ελληνομνήμων»). Χρονικόν των τιμίων λειψάνων του πολιούχου Αποστόλου Ανδρέου, Ιερά Μητρόπολις Πατρών 1969, Μ.Σ. Θεοχάρη, «Η μεταφορά της Κάρας του Αγίου Ανδρέου εις Ρώμην», Καθημερινή (1.7.1964). «Ανδρέας ο Πρωτόκλητος, Ιδρυτής της Εκκλησίας του Βυζαντίου», Καθημερινή (30.9.1964). Νέος Ελληνομνήμων, Τόμος Ι, Αθήναι 1913, σ. 13, Μ. Γεδεών, Βυζαντινόν Εορτολόγιον, Κωνσταντινούπολις 1899, Ματθαίου Αμαλφιτανού, «Translatio Corporis Sancti Andrea Apostoli de Constantinopoli In Annalfian», Comte Paul Riant, Exuvial Sacrae Constantinopolitane, Γενεύη 1877, Τόμος Α', σ. CV. Ν. Θωμοπούλου, Ο Απόστολος Ανδρέας, Αθήναι 1969. Ι. Bekker, Corpus Script. Byzant. Βοnn 1838, σ. 410, Η. Vast, Le Cardinal Bessarion, Paris 1878, σ. 257.

2. - Ο Άγιος Σάββας εξεδήμησε προς Κύριο το 533 σε ηλικία 94 χρόνων στα Ιεροσόλυμα και τάφηκε στη Λαύρα του. Αργότερα το ιερό λείψανο διακομίσθηκε στην Κωνσταντινούπολη και απ' εκεί στή Βενετία όπου και φυλασσόταν μέχρι το 1965. Σχετική βιβλιογραφία βλ. Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, Ιστορία της Εκκλησίας Ιεροσολύμων, Ιερουσαλήμ 1910. Κλεόπα Μ. Κοικυλίδου, Περί των εν Παλαιστίνη Αρχαίων και Νεωτέρων Ελληνικών Μοναστηρίων, Ιερουσαλήμ 1906. Ιωάννου Φωκυλίδου, Η Ιερά Λαύρα Σάββα του Ηγιασμένου, Αλεξάνδρεια 1927. Ρ. Blondel, «Saint Sabbas, le moine, l'organisatcure, le saint», La Terre Sainte (1965) 283, Α. Couret, La Palestine sous les empereus Grecs, Grenoble 1869. Παπαδοπούλου Κεραμέως, Ιεροσολυμιτική Βιβλιοθήκη, Πετρούπολις 1984, Τόμ. Β'. «Αναμνηστικόν Τόμον επί τη ανακομιδή του σεπτού σκηνώματος Σάββα του Ηγιασμένου εκ Βενετίας εις Αγίαν Πόλιν Ιερουσαλήμ». Εν Ιερουσαλύμοις 1965. (Ανάτυπον εκ του Ξ' Τόμου «Νέα Σιών» Τύποις Ιερού Κοινού του Παναγίου Τάφου).

3. - Η Κάρα του πρώτου επισκόπου Κρήτης φυλασσόταν μέχρι την κατάκτηση της Μεγαλονήσου από τους Σαρακηνούς (824) στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Τίτου της Γορτύνης, πρωτεύουσας μέχρι τότε του νησιού και έδρας της Μητροπόλεως Κρήτης. Oι κάτοικοι Γορτύνης φεύγοντας για να μη πέσουν στα χέρια των Αράβων πήραν μαζί τους και την Αγία Κάρα. Μετά την ανάκτηση της νήσου από τον Νικηφόρο Φωκά (961) τοποθέτησαν την Κάρα στο μεγαλοπρεπή καθεδρικό Ναό του Aγίoυ Τίτου στον Χάνδακα (Ηράκλειο ), που έγινε νέα πρωτεύουσα. Το ιερό λείψανο από το 961 μέχρι το 1669 διαφυλάχθηκε στον Καθεδρικό Ναό. Όταν όμως η πόλη του Ηρακλείου έπεσε στα χέρια των Τούρκων (1669 ) οι Ενετοί μετέφεραν την Κάρα στη Βενετία και την εναπέθεσαν στο Ναό του Αγίου Μάρκου. Βλ. Σχετική βιβλιογραφία στου Π. Γρηγορίου, Πορεία προς την Ενότητα, Τόμος Β', Αθήναι 1978, σ. 410.

4. - Ο Άγιος Ισίδωρος καθαγίασε με το μαρτύριό του τη Νήσο Xίo το 250. Στη Χίο διασώζεται ζωντανή μέσω των αιώνων, η ανάμνηση του φρικτού μαρτυρίου του. Τα λείψανα της Βασιλικής που κτίσθηκε τον Ε' αιώνα κοντά στην κρύπτη όπου σώζεται ο κενός τάφος, άλλα παρεκκλήσια, που ανήγειρε η πίστη του λαού σε διάφορα σημεία του δρόμου του μαρτυρίου, απ' όπου πέρασε δέσμιος και αιμόφυρτος ο Άγιος, μιλούν.γι' αυτόν. Το ιερό του λείψανο μεταφέρθηκε αργότερα από το Δόγη Δομίνικο Μιχαήλ γύρω στα 1125 στη Βενετία και τοποθετήθηκε στο Ναό του Αγίου Μάρκου. Δύο αιώνες αργóτερα ο Δόγης Ανδρέας Δάνδολο (1342-1350) έδωσε εντολές να τοποθετηθεί μέσα σε πολυτελή μαρμάρινη σαρκοφάγο και να αποθησαυρισθεί σε ειδικό παρεκκλήσιο του ναού που τιμάται με το όνομα του Αγίου. Αρχικά το Άγιο λείψανο ήταν ακέφαλο. Όταν όμως αργότερα ανακαλύφθηκε η σεπτή κάρα μεταφέρθηκε και αυτή στη Βενετία. Βλ. Γράμμα του Μητροπολίτου Μυτιλήνης Ιακώβου, Τοποτηρητού Χίου, («τω σεβασμιωτάτω και Αγιωτάτω Πατριάρχη Βενετίας Καρδιναλίω Ιωάννη Ουρμπάνι)», στου Π. Γρηγορίου, ό.π., σ. 442. Αναμνηστικόν Τόμον, Ο Άγιος Ισίδωρος, Προστάτης καί πολιούχος της Χίου, Αθήναι 1968.

5. - Βλ. «Μεταφορά των Αγίων Λειψάνων του Αγίου Κυρίλλου εις Κωνσταντινούπολιν και συνεορτασμός της θρονικής εορτής του Αγίου Ανδρέου (30.11.1974)», Στάχυς (Ι. Μητρόπολις Αυστρίας. Ιούλιος 1977-Ιούνιος 1981, τεύχος 52-67, σ. 531). Βλ. επίσης και τα τείχη 28-39 (1971-74), και 40-51 (1974-1975) 45, του ίδιου περιοδικού.

6. - Tα ιερά Λείψανα του μεγαλομάρτυρα Αγίου Δημητρίου τα ανακάλυψε στην κρύπτη του Αββαείου του Σαν Λορέντζο Ιν Κάμπο τής Ιταλίας η βυζαντινολόγος-αρχαιολόγος Μαρία Θεοχάρη. Για την ανακάλυψη των ιερών λειψάνων έκανε σχετική ανακοίνωση στην Ακαδημία Αθηνών την 15.6.1978 ο Ακαδημαϊκός Αναστάσιος Ορλάνδος. Ευθύς αμέσως ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κινήθηκε δραστήρια και πέτυχε αρχικά την επιστροφή της Αγίας Κάρας (τον Οκτώβριο του 1978) και ύστερα ολόκληρο το ιερό λείψανο στις (24.4.1980). Στο μέλλον πρόκειται να εκδοθεί αυτοτελές τεύχος αφιερωμένο ειδικά στον Πολιούχο Άγιο Δημήτριο τον Μυροβλήτη όπου θα εκτίθενται τα αφορώντα στην ανεύρεση του τιμίου λειψάνου, τη μεταφορά και ειδικότερα στη γνησιότητα αυτού. Βλ. Δ. Βακάρου, «Η επανακομιδή της Τιμίας Κάρας του Αγίου και ενδόξου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του Μυροβλήτου», Γρηγόριος ο Παλαμάς, 61 (1978) 384-389. «Εκδηλώσεις Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης κατά το έτος του Αγίου Δημητρίου του Μεγαλομάρτυρος», Γρηγόριος ο Παλαμάς 63 (1980 ) 78-82. «Λόγος του Παναγιωτάτου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης Παντελεήμονος εν τω Μεγάλω Εσπερινώ της 12.4.1980 επί τη επανακομιδή των ιερών Λειψάνων του Αγίου Δημητρίου του Μυροβλήτου», Γρηγόριος ο Παλαμάς, 63 (1980) 83-86. «Λόγος του Αρχιμ. Παντελεήμονος Καλπακίδη, Πρωτοσυγκέλλου Ι.Μ Θεσσαλονίκης, Γρηγόριος ο Παλαμάς 63 (1980 ) 86-91. «Προσφώνησις Π. Παντελεήμονος Καλπακίδη», Γρηγόριος ο Παλαμάς 63 (1980 ) 91-93. «Λόγος του εφημερίου του Σάν Λορέντζο Ιν Κάμπο Don Araldo», Γρηγόριος ο Παλαμάς 63 (1980) 93-95.

Πηγή: http://www.myriobiblos.gr/texts/greek/apap_intro.html#4_bottom

Η ΙΣΤΟΡΙΑ & ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΤΗΣ ΑΝΥΠΑΡΞΙΑΣ

…τα δεδομένα της ιστορίας της, είναι σε θέση ανά πάσα στιγμή να αποδείξουν την ανυπαρξία της…

Η ιστορία ουδέποτε αποδεικνύει το ότι δεν υπάρχει κάποιος, μόνο το αντίστροφο. Διότι π.χ. άλλο είναι η ιστορική μαρτυρία πως κάποιο πρόσωπο έζησε και άλλο η μαρτυρία πως κάποιο πρόσωπο δεν έζησε. Το δεύτερο ουδέποτε γίνεται εις την ιστορία. Το λανθασμένο σκεπτικό του Καλόπουλου, οδηγεί τον αναγνώστη να συμπεράνει, πως επειδή ουδείς ιστορικός αναφέρει τα ονόματα των πολεμιστών εις τις Πλαταιές αυτοί δεν υπήρξαν ιστορικά, πράγμα εντελώς λάθος.

Μη αναφορά για κάποιο ιερό κειμήλιο ή λείψανο δεν σημαίνει και ιστορική ανυπαρξία:

Ο Άγιος Νικόλαος της ιεράς μονής Γρηγορίου

Στο Άγιον Όρος στην ιερά μονή Γρηγορίου υπάρχει μια όμορφη εικόνα του Αγίου Νικολάου. Αυτή η εικόνα είναι πολύ θαυματουργή, αλλά δεν υπάρχουν πληροφορίες για την ιστορία της στο μοναστήρι. (Πηγή: Κατακόμβη, Εξαμηνιαία έκδοση Μητροπολιτικού -Καθεδρικού Ι.Ν. Αγ. Νικολάου Βόλου, Αφιέρωμα στον Άγιο Νικόλαο, Δεκέμβριος 1998, σελ. 132)

Τι θα πρέπει να συμπεράνει κανείς δηλαδή ακολουθώντας την κουτσή λογική του Καλόπουλου; πως επειδή κανείς δεν αναφέρει τον τρόπο με τον οποίο τοποθετήθηκε το εικόνισμα του Αγίου Νικολάου εις την ιερά μονή Γρηγορίου, αυτό δεν υπάρχει και είναι ανύπαρκτο; Και μη χειρότερα.

Η ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ & Η ΧΛΙΔΑΤΗ ΖΩΗ

Γιατί δεν ψάχνουν με επιστημονικές μεθόδους για τα οστά της, που πρέπει να είναι ακόμα εκεί μέσα στην πέτρα της παραλίας; Η ανεύρεση τους θα έπαυε τελεσίδικα κάθε δυνατότητα αμφισβήτησης αυτής της ιστορίας.

Με τέτοια ευρήματα, το ίδιο το προσκύνημα, θα εκτινασσόταν στις πρώτες θέσεις ιερών προσκυνημάτων της Μεσογείου, θα προσείλκυε αμέτρητα πλήθη προσκυνητών, και θα απέδιδε πολλαπλάσια

…εξασφαλίζοντας ακόμα πιο χλιδάτη ζωή στον εκάστοτε μητροπολίτη Χίου..

…η θεολογική αποβλάκωση των Ελλήνων…

..τους πληροφορούμε ότι υπάρχουν και σύγχρονοι μέθοδοι της ανίχνευσης τύμβων…

Ας το τολμήσουν. Ιδού η Χίος... ιδού και η απόδειξη της... ανύπαρκτης Μαρκέλλας!

Ας δει κανείς πως ανάγει το ζήτημα των Αγίων, του Θεού και του προσκυνήματος ο Μιχάλης Καλόπουλος: «…εξασφαλίζοντας ακόμα πιο χλιδάτη ζωή στον εκάστοτε μητροπολίτη Χίου..». Γι’ αυτόν η θρησκευτική ζωή είναι γλέντια και χρήμα. Κατόπιν θέλει να πιστέψουμε πως είναι ερευνητής της θρησκείας ένας πωλητής κειμένων της αδαείας (Κατά Ματθαίον, Κεφ Στ΄ «24 Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει· οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ.») και πως η ορθοδοξία οδηγεί εις την  «…θεολογική αποβλάκωση των Ελλήνων…», και όχι αυτά, με τις κακές εξηγήσεις τους γύρω από αυτήν.

Τέλος γιατί να το ψάξουν το ζήτημα των λειψάνων οι χριστιανοί οι οποίοι λαμβάνουν θαύματα από την Αγία παρθενομάρτυρα Μαρκέλλα; Δεν είναι αυτοί που αμφισβητούν την ύπαρξη της Αγίας Μαρκέλλας. Ο Μιχάλης Καλόπουλος και η παρέα του είναι που το πράττουν. Αυτοί οφείλουν να ακολουθήσουν αυτές τις μεθόδους για να αποδείξουν το ψευδές της ιστορίας περί της Αγίας Μαρκέλλας. Πράγμα που απέφυγαν, όχι μόνο εις την περίπτωση της Αγίας αυτής, αλλά και σε όλες της άλλες περιπτώσεις απομυθοποίησης (συστηματικής παραμυθοποίησης)

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΕΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ & ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΣ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ

Η ανυπαρξία της τραγικής ηρωίδας, που λέγεται ότι έζησε το αργότερο τον 15 μ.Χ. αιώνα, είναι ελέγξιμη και μέσα απ' την ελληνική γραμματεία. Σήμερα έχοντας την δυνατότητα να αναζητήσομε ηλεκτρονικά το συγκεκριμένο όνομα στο σύνολο της σωζόμενης γραμματείας βρίσκομε ότι: ο Πορφύριος αναφέρει κάποια: «Μαρκέλλα πέντε θυγατέρων μητέρα». «Προς Μαρκέλλαν» 5.21. Ο Ωριγένης αναφέρεται σε κάποια: «πιστότατη συμβία Μαρκέλλα». Επιστολή προς Αφρικανόν 11.85.48. Ο Ευνάπιος προφανώς στην ίδια: «μητέρα πέντε τεκνών». Βίοι φιλοσόφων 4.2.5.4. Η Αννα Κομνηνή σε κάποιο ομώνυμο τοπωνύμιο. ΑΛΕΞΙΑ Ζ΄ 7.6.2.3. Ο Ευσέβιος: «Μαρκέλλης δια πυρός τελειωθείσης». Εκκλ. Ιστορία Περί Ποταμιαίνης 6.5.1.8. Πουθενά όμως και από κανέναν δεν γίνεται λόγος για κάποια Μαρκέλλα, που στη Χίο υπέστη την τερατώδη σεξουαλική καταδίωξη και μάλιστα από τον ίδιο της τον πατέρα!

Αν είναι ποτέ πραγματικά δυνατόν! Ο Μιχάλης Καλόπουλος αναζητά μια Αγία, που έζησε τουλάχιστον πριν τον 15^ο αιώνα, και επικαλείται συγγραφείς κυρίως των πρώτων Χριστιανικών αιώνων, δηλαδή του 185 - 414 μ.Χ. και με πιο αρχαία εξ αυτών την Άννα Κομνηνή (1148 μ.Χ.), αφήνοντας ένα χάσμα 400 χρόνων:

Πορφύριος ο Τύριος ή Φοίνιξ ή Βατανιώτης (Σημίτης):     232 - 304 μ.Χ.

Ωριγένης:                                                                                185 - 284 μ.Χ.

Ευνάπιος, Σάρδεις της Λυδίας:                                               346 - 414 μ.Χ.

Διογένης Λαέρτιος, Βίοι Φιλοσόφων                                        3ος αιώνας μ.Χ.

Άννα Κομνηνή,                                                                        1083 - 1148 μ.Χ.

Ευσέβιος ο Παμφίλου, Καισάρεια:                                          265 - 339 μ.Χ.

Φαίνεται, ως και ανωτέρω, πως έχουν ξεφύγει του Μιχάλη Καλόπουλου τα ιστορικά συμβάντα της καταλήψεως της Χίου από τους Γενοβέζους ή ολάκερη η Δ΄ Σταυροφορία με την κατάληψη της Κωνσταντινουπόλεως, το 1024 μ.Χ. που επέφερε την άφιξη και την κατοίκιση Λατίνων εις τον Ελλαδικό χώρο. Βέβαια ως φαίνεται και από τις μελέτες του Καλόπουλου, το όνομα Μαρκέλλα υπήρχε ήδη στον χώρο της Μεσογείου και πριν ακόμη έρθουν οι σταυροφόροι, απόδειξη της αδιαιρέτου σχέσης των μεσόγειων λαών που έδωσαν το ελληνορωμαϊκό πολιτισμό. Αλλά αυτά για τον Μιχάλη είναι ψιλά γράμματα. Προτιμά εκείνα τα μεγάλα, τα ευανάγνωστα της ιστορικής μυωπίας.

Η ΔΥΣΦΗΜΗΣΗ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ

Η προσχημ