ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

1.	ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΜΑΓΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΒΗΘΛΕΕΜ
2.	ΑΣΤΡΟ ΚΑΙ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΙΗΣΟΥ   1. Ημερομηνία γέννησης του Χριστού Α΄ (Παλαιά & λανθασμένη 4 π.Χ.) 2. Ημερομηνία γέννησης του Χριστού Β΄ (Σύγχρονη & ορθή 1 π.Χ.) 3. Η έκλειψη της σελήνης το 4 π.Χ. & 1 π.Χ. στην Παλαιστίνη 4. Ο Κυρήνιος και οι απογραφές της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
3.	ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΤΟ «ΑΣΤΡΟ»
4.	ΠΑΡΘΕΝΟΓΕΝΝΗΣΗ ΣΤΗΝ ΦΥΣΗ
5.	ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΠΑΤΕΣ     Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΧΕ ΠΕΝΤΕ ΑΔΕΛΦΙΑ (Γεώργιος ιεροδιάκονος, Περιοδικό Δαυλός, τεύχος 268)   ΠΟΤΕ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ; (Κων. Β, Κουτρουβέλης, Περιοδικό Δαυλός, τεύχος 240, σσ. 15469-15472)   Η ΦΑΤΝΗ ΤΩΝ ΑΛΟΓΩΝ & Ο ΔΑΥΛΟΣ ΤΩΝ ΠΑΡΑΛΟΓΩΝ (Ιωάννης Λάζαρης, Περιοδικό Δαυλός, τεύχος 286, σσ. 19261 - 19268)
6.	ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ
7.	ΠΗΓΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑΣ

 

 

 

 

 

ΝΕΟ-ΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΠΑΤΕΣ

 

 

 

ΠΡΟΣΟΧΗ: Στο τέλος κάθε σελίδας του Ανώνυμου Απολογητή θα παρουσιάζονται νεοπαγανιστικές και αθεϊστων (δήθεν ελληνιστων) απάτες που έχουν σχέση με το θέμα της σελίδας. Αυτές οι απάτες δεν έχουν σκοπό να βάλουν τα περιοδικά στα οποία εμφανίζονται τα νεοπαγανιστικά ψεύδη, εφόσον ούτως ή άλλως παγανιστές συγγράφουν σε διάφορα ανυποψίαστα εξ αυτων και αυτά δεν εκφράζονται από τις απόψεις των αρθρογράφων, αλλά σκοπό έχουν:

1. να καταδείξουν τον κρυφοπαγανιστή αρθρογράφο ώστε να γίνει γνωστός και

2. είτε ο κάθε ενδιαφερόμενος που αναγιγνώσκει εκ νέου άρθρα του να θέτει τον εαυτό του εν εγρήγορση και να ελέγχει θαρρετά τα ψεύδη του κρυφοπαγανιστή (δήθεν ελληνιστή), αν είναι μελετημένος και έχει πρόσβαση σε πρωτογενή βιβλιογραφία

3. είτε εάν δεν έχει πρόσβαση σε βιβλιογραφία, να μην δείχνει πλέον εμπιστοσύνη στον αρθογράφο εφόσον γνωρίζει πως εκφράζει ψεύδη για να σπιλώσει τον Χριστιανισμό υποστηρίζοντας θέσεις παγανισμού, που όμως δεν είναι σχεδόν ποτέ ξεκάθαρες, αλλά που παρουσιάζονται ως «ελληνικές» μιας και η πλειοψηφία των νεοπαγανιστων ντρέπεται να ομολογήσει δημοσίως την θρησκεία που ακολουθεί και προτιμά να καμουφλάρεται με κάτι οικοιότερο, τον πατριωτισμό, που όμως αρρωστημένα έχει μετατραπεί σε ένα παγανιστικό εθνικισμό.

ΕΞΑΙΡΕΣΗ: εξαιρούνται τα προσωπικά βιβλία του κρυφοπαγανιστή αθρογράφου ή τα έντυπα με καθαρά νεοπαγανιστικό προσανατολισμό, ανάμεσα στα τόσα που κυκλοφορούν στην Ελλάδα.

 

 

Κεντρική σελίδα με νέο-παγανιστικές απάτες

 

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΧΕ ΠΕΝΤΕ ΑΔΕΛΦΙΑ

(Κατά: Γεωργίου Ιεροδιακόνου, Περιοδικό Δαυλός, τεύχος 268)

 

Ο Χριστός είχε πέντε αδέλφια. (Πηγή: Περιοδικό Δαυλός, Γεώργιος Ιεροδιάκονος, τεύχος 268, εξώφυλλο)

 

Μυθοπλάστης: Δαυλός

Απάντηση: Ανατρέχοντας στους Ευαγγελιστές, στα κείμενα τους απαντούν μαρτυρίες περί αδελφών του Κυρίου, πριν και μετά την Ανάσταση. Ο λόγος της διάκρισης αυτής είναι προφανής: με τις μαρτυρίες πριν από την Ανάσταση ζητείται να δοθεί η εικόνα της συμβίωσης του Ιησού με τους αδελφούς Του. Με εκείνες μετά την Ανάσταση ζητείται, μέσω της θέσης την οποία έλαβαν οι αδελφοί Του στο έργο της Εκκλησίας, να φανερωθεί ακόμη περισσότερο η σχέση τους με τον θεάνθρωπο πριν από την Ανάσταση. Μαρτυρίες πριν από την Ανάσταση:

 

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ

Κεφ. Ιβ΄ «46 Ἔτι δὲ αὐτοῦ λαλοῦντος τοῖς ὄχλοις ἰδοὺ ἡ μήτηρ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ εἱστήκεισαν ἔξω, ζητοῦντες λαλῆσαι αὐτῷ. 47 εἶπεν δέ τις αὐτῷ· Ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου καὶ οἱ ἀδελφοί σου ἑστήκασιν ἔξω ζητοῦντές σε ἰδεῖν. 48 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε τῷ λέγοντι αὐτῷ· Τίς ἐστιν ἡ μήτηρ μου, καὶ τίνες εἰσὶν οἱ ἀδελφοί μου; 49 καὶ ἐκτείνας τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπὶ τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἔφη· Ἰδοὺ ἡ μήτηρ μου καὶ οἱ ἀδελφοί μου· 50 ὅστις γὰρ ἂν ποιήσῃ τὸ θέλημα τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς αὐτός μου ἀδελφὸς καὶ ἀδελφὴ καὶ μήτηρ ἐστίν.»

Κεφ. Ιγ΄ «55 οὐχ οὗτός ἐστιν ὁ τοῦ τέκτονος υἱός; οὐχὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ λέγεται Μαριὰμ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ Ἰάκωβος καὶ Ἰωσὴφ καὶ Σίμων καὶ Ἰούδας;»

 

ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ

Κεφ. Γ΄ «31 ἔρχονται οὖν ἡ μήτηρ αὐτοῦ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ, καὶ ἔξω ἑστῶτες ἀπέστειλαν πρὸς αὐτὸν φωνοῦντες αὐτόν. 32 καὶ ἐκάθητο περὶ αὐτὸν ὄχλος· εἶπον δὲ αὐτῷ· Ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου καὶ οἱ ἀδελφοί σου ἔξω ζητοῦσί σε. 33 καὶ ἀπεκρίθη αὐτοῖς λέγων· Τίς ἐστιν ἡ μήτηρ μου ἢ οἱ ἀδελφοί μου; 34 καὶ περιβλεψάμενος κύκλῳ τοὺς περὶ αὐτὸν καθημένους λέγει· Ἴδε ἡ μήτηρ μου καὶ οἱ ἀδελφοί μου· 35 ὃς γὰρ ἂν ποιήσῃ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, οὗτος ἀδελφός μου καὶ ἀδελφή μου καὶ μήτηρ ἐστί.»

Κεφ. Στ΄ «3 οὐχ οὗτός ἐστιν ὁ τέκτων, ὁ υἱὸς τῆς Μαρίας, ἀδελφὸς δὲ Ἰακώβου καὶ Ἰωσῆ καὶ Ἰούδα καὶ Σίμωνος; καὶ οὐκ εἰσὶν αἱ ἀδελφαὶ αὐτοῦ ὧδε πρὸς ἡμᾶς;»

 

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑ

Κεφ. Η΄ «Παρεγένοντο δὲ πρὸς αὐτὸν ἡ μήτηρ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ, καὶ οὐκ ἠδύναντο συντυχεῖν αὐτῷ διὰ τὸν ὄχλον.

20 καὶ ἀπηγγέλη αὐτῷ λεγόντων· Ἡ μήτηρ σου καὶ οἱ ἀδελφοί σου ἑστήκασιν ἔξω ἰδεῖν σε θέλοντες. 21 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν πρὸς αὐτούς· Μήτηρ μου καὶ ἀδελφοί μου οὗτοί εἰσιν οἱ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ ἀκούοντες καὶ ποιοῦντες αὐτόν»

Κεφ. Δ΄ «22 καὶ πάντες ἐμαρτύρουν αὐτῷ καὶ ἐθαύμαζον ἐπὶ τοῖς λόγοις τῆς χάριτος τοῖς ἐκπορευομένοις ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ καὶ ἔλεγον· Οὐχ οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς Ἰωσὴφ ;»

 

ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗ

Κεφ. Β΄ «12 Μετὰ τοῦτο κατέβη εἰς Καπερναοὺμ αὐτὸς καὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, καὶ ἐκεῖ ἔμεινεν οὐ πολλὰς ἡμέρας.»

Κεφ. Στ΄ «42 καὶ ἔλεγον· Οὐχ οὗτός ἐστιν Ἰησοῦς ὁ υἱὸς Ἰωσήφ, οὗ ἡμεῖς οἴδαμεν τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα; πῶς οὖν λέγει οὗτος ὅτι ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβέβηκα;»

 

Οι μαρτυρίες για τους αδελφούς του Ιησού πριν από την Ανάσταση δεν παρέχουν καμιά πληροφορία όσο αφορά το είδος, τον βαθμό και τις σχέσεις συγγενείας των αδελφών αυτών με τον Ιησού, αλλά και με τους «γονείς» τους, Ιωσήφ και Μαρία. Στην Καινή Διαθήκη δεν γίνεται λόγος για την ταυτότητα των γονέων των αδελφών του Ιησού. Αντιθέτως, ο Ιησούς ονομάζεται γιος της Μαρίας εκ Πνεύματος Αγίου. Η απόδοση της φυσικής πατρότητας στον Ιωσήφ αποκλείεται από τους Ευαγγελιστές. Ο Ιησούς, μάλιστα, χαρακτηρίζεται ως πρωτότοκος γιος της Μαρίας. Ωστόσο, ο Ιωσήφ αποκαλείται και πατέρας του Ιησού, καθώς έτσι «θεωρείται» από όλους. Δεν είναι όμως, στην ουσία. Η μεταξύ του Ιωσήφ και της Μαρίας σχέση παρουσιάζεται ως σχέση μνηστείας. Πουθενά δεν αναφέρεται γάμος μεταξύ Ιωσήφ και Μαρίας. Κατά τη μνηστεία, η Μαρία συγκατοικούσε με τον Ιωσήφ, οπότε και γέννησε τον Ιησού. Μάλιστα, ο Ιωσήφ, όταν πληροφορήθηκε την εγκυμοσύνη της Θεοτόκου, αποφάσισε «λάθρᾳ ἀπολῦσαι αὐτήν» (Ματθαίος, Κεφ Α΄19), αλλά δεν το έκανε, αφού του παρουσιάσθηκε άγγελος, ο οποίος του γνωστοποίησε το υπερφυσικό γεγονός της θείας Ενσάρκωσης. Οι Ευαγγελιστές, για να μη σκανδαλίσουν τον λαό, αποκαλούν τον Ιωσήφ «τον άνδρα της Μαρίας». Οι φράσεις των Ευαγγελιστών «πρὶν ἢ συνελθεῖν αὐτοὺς» (Ματθαίος Κεφ. Α΄18)  και «καὶ οὐκ ἐγίνωσκεν αὐτὴν ἕως οὗ ἔτεκε τὸν υἱόν αὐτῆς τὸν πρωτότοκον» (Ματθαίος, Κεφ. Α΄ 25)  λέγονται για να προληφθεί ενδεχόμενη κατηγορία προς το πρόσωπο του Χριστού εκ μέρους των Ιουδαίων και δεν εννοούν ότι επακολούθησε κανονικός συζυγικός βίος.

Οι μαρτυρίες για τους αδελφούς του Ιησού μετά την Ανάσταση αναφέρουν τη συνάντηση Του με τον αδελφό Του, Άγιο Ιάκωβο τον Αδελφόθεο: «19 ἕτερον δὲ τῶν ἀποστόλων οὐκ εἶδον εἰ μὴ Ἰάκωβον τὸν ἀδελφὸν τοῦ Κυρίου» (Προς Γαλάτας, Κεφ. Α΄ 19) και «7 ἔπειτα ὤφθη Ἰακώβῳ, εἶτα τοῖς ἀποστόλοις πᾶσιν·» (Α΄ Προς Κορινθίους Κεφ. Ιε΄). Στα Ευαγγέλια προτάσσεται το όνομα του Ιακώβου έναντι των υπόλοιπων αδελφών του Ιησού. Αυτό συμβαίνει διότι ο Ιάκωβος ήταν ο πρεσβύτερος. Η αναφορά του Παύλου στη συνάντηση του Ιησού με τον Άγιο Ιάκωβο αμέσως μετά την Ανάσταση (σύμφωνα με τον Χρυσόστομο ο Ιάκωβος σε αυτήν την συνάντηση δέχτηκε την χειροτονία του Ιησού (πρβλ. Ιωάνν. Χρυσ., PG 61, 326) γίνεται για να τονισθεί η μετέπειτα εξέχουσα θέση την οποία αναλαμβάνει ο Άγιος Ιάκωβος ως Επίσκοπος της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων (Πράξεις Κεφ. Ιβ΄ «17 κατασείσας δὲ αὐτοῖς τῇ χειρὶ σιγᾶν διηγήσατο αὐτοῖς πῶς ὁ Κύριος ἐξήγαγεν αὐτὸν ἐκ τῆς φυλακῆς, εἶπε δέ· Ἀπαγγείλατε Ἰακώβῳ καὶ τοῖς ἀδελφοῖς ταῦτα. καὶ ἐξελθὼν ἐπορεύθη εἰς ἕτερον τόπον.»).

Κατά την ιστορική πορεία της Εκκλησίας στο πέρασμα των αιώνων πολλοί ήταν εκείνοι οι οποίοι, λαμβάνοντας ως αφετηρία τα χωρία που μνημονεύουν τους αδελφούς του Ιησού, αμφισβήτησαν τη θεότητα του Κυρίου, την υπερφυσική σύλληψη Του, το αειπάρθενο της Θεοτόκου, τη μνηστεία Της με τον Ιωσήφ, καθώς και τη σχέση του Χριστού με τους αδελφούς Του. Η απάντηση σε αυτή την αμφισβήτηση έρχεται από τον Επιφάνιο, ο οποίος με τη θεωρία - διδασκαλία του αποστόμωσε τους αιρετικούς (Πηγή: Μ. Σιώτου: Το πρόβλημα των αδελφών του Ιησού, Αθήνα 1950, σσ. 54- 60). Τη διδασκαλία του ασπάσθηκε και η Εκκλησία. Οι αδελφοί και οι αδελφές του Κυρίου, που αναφέρονται στην Κ.Δ., είναι παιδιά από τον Ιωσήφ του οίκου Δαυίδ, από γυναίκα που είχε προηγουμένως αποβιώσει (Αιρ. 28:8, 29:4, 51:10, 66:19, 78:7, Αγκυρωτός 60). Σε αυτή αποδίδονται και ονόματα όπως τα «Μελχά, Εσσά, Εσθήρ,». Σύμφωνα με τον Ιππόλυτο τον Θαβαίο ονομάζεται Σαλώμη PG 106). Ο αριθμός των αδελφών αυτών είναι έξι (Αιρ. 5:10, 78:7, Αγκυρωτός 60 [PG 43, 121]), τέσσερις αδελφοί (αυτόθι, 28:8, 78:8-9) και δύο αδελφές (Αιρ. 78:7): Ιάκωβος, Ιωσής, Ιούδας, Συμεών, Μαρία και Σαλώμη. Ο Ιωσήφ ήταν 40 ετών όταν γεννήθηκε ο πρωτότοκος γιος του, Ιακώβ (Αιρ. 78:7). Η πρώτη σύζυγος πέθανε και γέροντας πλέον ο Ιωσήφ, σε ηλικία 80 ετών (Αιρ. 28:7, 29:4, 51:19, 78:7) «κατ’ ανάγκην των κλήρων, βαλλομένων επί χήρους και αγάμους καθ’ εκάστην φυλήν εις τας από ναού παρθένους δια το αφιερωθήναι εν τω ναώ τους πρωτοτόκους παίδας και αρρένας και θηλείας, έλαβε κατά κλήρον την Αγίαν Παρθένον» (Αγκυρωτός 60 [PG 43, 124], Αιρ. 51:10 [PG 41,908], 78:7 [PG 42, 708], 78:8 [PG 42, 709]). Την Παρθένο ο Ιωσήφ «ουκ έλαβεν εις χρήσιν, αλλά μάλλον ωκονομήθη αυτώ εις το φυλάττειν». Ο Ιωσήφ υποτάχθηκε στην εντολή του Θεού και ενώπιον Του έλαβε χώρα το Μέγα Μυστήριο. Η Παρθένος Μαρία «ου συνήφθι σαρκί μετά την κύησιν ουδέ προ της κυήσεως του Σωπήρος» παραμένοντας «αγία και άμωμος» {Αιρ. 78:14, 15, 16 και 79:5}, άσπιλη και αειπάρθενος. «Τη τάξει λέγεται ο Ιηοούς υιός του Ιωσήφ, οι δε υιοί αυτοί λέγονται αδελφοί του Ιησού ’ εν τάξει’ , δια το ομότροφον, ουχί κατά φύσιν αλλά κατά χάριν... δια το ομοδίαιτον, δια το σύντροφον, δια το εν τάξει αδελφού» (Αιρ. 29:3, 66:19, 78:7, 13). Αλλά όχι μόνο αυτοί δεν υπήρξαν φυσικοί αδελφοί του Ιησού, αλλά ούτε και άλλοι γεννήθηκαν από τη Θεοτόκο μετά από Αυτόν. Σύμφωνα με τον Επιφάνια, αυτό πιστοποιείται και από τη ρήση του Χρίστου στον σταυρό προς τον αγαπημένο Του μαθητή Ιωάννη για την ανάθεση της φροντίδας της μητέρας Του, Μαρίας (Αιρ. 78:10 και 28:8).

 

Περιληπτική απάντηση στα Προβλήματα των Προτεσταντών, περί της Αεί Παρθενίας και των Αδελφών του Ιησού, που τα ασπάζεται και ο Δαυλός

Ο κύριος λόγος που οι Προτεστάντες υποστηρίζουν ότι ο Χριστός έχει αδέλφια, είναι επειδή η Αγία Γραφή δεν δίνει πολλές πληροφορίες για το ζήτημα αυτό. Και επειδή ο Προτεσταντισμός απέρριψε το μεγαλύτερο μέρος των Αποστολικών παραδόσεων, κρατώντας μόνο την Αγία Γραφή (και όχι όλη), βρέθηκε στη δυσάρεστη θέση, να πρέπει να βρει άκρη από ελλιπείς πληροφορίες για διάφορα θέματα. Και από τη στιγμή που δεν είχε την πλήρη Εκκλησιαστική Αποκάλυψη, ήταν φυσικό να παροδηγηθεί σε κακοδοξίες και αυθαιρεσίες, παρερμηνεύοντας ακόμα και το τμήμα τής Αγίας Γραφής που κράτησε.

Και μόνο η παράδοση της διαχρονικής Εκκλησίας για κάτι, είναι απόδειξη. Δεν είναι απαραίτητο να το γράφει η Αγία Γραφή. Επειδή όμως ο Κύριος προέβλεψε ότι κάποτε θα βρίσκονταν κάποιοι Προτεστάντες που θα χρειάζονταν αποδείξεις μόνο από την Αγία Γραφή για να δεχθούν την αλήθεια, φρόντισε για χάρη τους να γραφούν κάποια πράγματα και στην Αγία Γραφή.

Έτσι, οι απαντήσεις θα δοθούν από την Αγία Γραφή, όχι επειδή είναι η μόνη έγκυρη παράδοση όπως λένε οι Προτεστάντες, αλλά για χάρη των Προτεσταντών και των Δαυλικών, που θέλουν να τα βλέπουν όλα εκεί, και να μην εμπιστεύονται τις άλλες παραδόσεις της Εκκλησίας. Στην αρχή θα αναλυθούν  μερικά εδάφια που χρησιμοποιούν για τους ισχυρισμούς τους, και στο τέλος θα αναφέρουμε μερικά ιστορικά στοιχεία, που θα βάλουν τα πράγματα στη θέση τους οριστικά.

 

 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΩΝ -ΔΑΥΛΙΚΩΝ

 

 

 

 

ΤΑ ΑΔΕΛΦΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

 

Σε αντίθεση όμως με όλες αυτές τις Προτεσταντικές θεωρίες και παρανοήσεις, η Εκκλησία (όπως διέσωσε την Αγία Γραφή), έχει διασώσει και πολλά άλλα στοιχεία για το τι συνέβη τότε. Ας δούμε λίγα στοιχεία για τις συγγένειες τού Ιωσήφ, ίσα - ίσα για να καταλάβουμε τι συνέβη:

 

Ιάκωβος πατέρας του Ιωσήφ

Κλωπάς, αδελφός του Ιωσήφ

Ιωσήφ, μνηστήρας της Μαρίας.

Ιάκωβος, Ιωσής, Ιούδας, Σίμων, Εσθήρ, Μάρθα, Σαλώμη, μερικοί απ’ αυτούς, ήταν παιδιά του ηλικιωμένου Ιωσήφ, από προηγούμενο γάμο.

 

Μάλιστα, κάποιοι απ’ αυτούς, ήταν παιδιά της Μαρίας του Κλωπά, ( Κατά Ιωάννη Κεφ. Ιθ΄ «25 Οἱ μὲν οὖν στρατιῶται ταῦτα ἐποίησαν. εἱστήκεισαν δὲ παρὰ τῷ σταυρῷ τοῦ Ἰησοῦ ἡ μήτηρ αὐτοῦ καὶ ἡ ἀδελφὴ τῆς μητρὸς αὐτοῦ, Μαρία ἡ τοῦ Κλωπᾶ καὶ Μαρία ἡ Μαγδαληνή.»), η οποία ήταν γυναίκα του αδελφού του Ιωσήφ, του Κλωπά. Αυτή η Μαρία, αναφέρεται στην Αγία Γραφή ως «Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου» (Κατά Μάρκον Κεφ. Ιστ΄ 1), και «Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου τοῦ μικροῦ καὶ Ἰωσῆ μήτηρ» (Κατά Μάρκον Κεφ. Ιε΄ 40 και Κατά Ματθαίον Κεφ. Κζ΄ 56). Επίσης αναφέρεται «ἡ ἀδελφὴ τῆς μητρὸς αὐτοῦ, Μαρία ἡ τοῦ Κλωπᾶ» (Κατά Ιωάννη Κεφ Ιθ΄ 25).Σύμφωνα με το παραπάνω εδάφιο, η Μαρία του Κλωπά είναι «σύννυμφος» της Θεοτόκου, καθώς είναι γυναίκα του αδελφού του Ιωσήφ. Έτσι, και τα παιδιά της σύμφωνα με τον Εβραϊκό ιδιωματισμό που είδαμε και πριν, θεωρούνται ως «αδελφοί» του Ιησού, όπως κι εκείνη ως «ἀδελφὴ τῆς μητρὸς αὐτοῦ».Υπάρχει μαρτυρία του Ηγήσιππου, ότι ο Ιούδας και ο Σίμων (Συμεών δεύτερος επίσκοπος Ιεροσολύμων μετά τον Ιάκωβο τον αδελφόθεο), ήταν παιδιά του Κλωπά, αδελφού του Ιωσήφ και θείου του Ιησού. (Ευσεβίου Εκκλησιαστική Ιστορία βιβλίο Γ΄ κεφ. 32. 1 - 6).

Υπάρχει βέβαια και η εξής μάλλον συμπληρωματική πληροφορία για το θέμα αυτό: Ο Κλωπάς και ο Ιωσήφ ήταν αδέλφια κατά σάρκα. Επειδή λοιπόν ο Κλωπάς αδελφός του Ιωσήφ πέθανε άτεκνος, ο Ιωσήφ ήταν υποχρεωμένος από το Μωσαϊκό Νόμο (Γένεσις Κεφ. Λη΄ «8 εἶπε δὲ Ἰούδας τῷ Αὐνάν· εἴσελθε πρὸς τὴν γυναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ σου καὶ ἐπιγάμβρευσαι αὐτὴν καὶ ἀνάστησον σπέρμα τῷ ἀδελφῷ σου.» και Δευτερονόμιο Κεφ. Κε΄ «5 Ἐὰν δὲ κατοικῶσιν ἀδελφοὶ ἐπὶ τὸ αὐτὸ καὶ ἀποθάνῃ εἷς ἐξ αὐτῶν, σπέρμα δὲ μὴ ᾗ αὐτῷ, οὐκ ἔσται ἡ γυνὴ τοῦ τεθνηκότος ἔξω ἀνδρὶ μὴ ἐγγίζοντι· ὁ ἀδελφὸς τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς εἰσελεύσεται πρὸς αὐτὴν καὶ λήψεται αὐτὴν ἑαυτῷ γυναῖκα καὶ συνοικήσει αὐτῇ. 6 καὶ ἔσται τὸ παιδίον, ὃ ἐὰν τέκῃ, κατασταθήσεται ἐκ τοῦ ὀνόματος τοῦ τετελευτηκότος, καὶ οὐκ ἐξαλειφθήσεται τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἐξ Ἰσραήλ.») να παντρευτεί τη γυναίκα του αδελφού του, για να του «αναστήσει» σπέρμα. Έτσι, αν και τα παιδιά ήταν κατά σάρκα παιδιά του Ιωσήφ, νομικά θεωρούντο ως «παιδιά του Κλωπά» του αδελφού του.

 

 

Η ΑΕΙ ΠΑΡΘΕΝΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΚΑΙ Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ

 

Ας εξεταστεί τώρα κάτι πιο σημαντικό. Στην προφητεία που υπάρχει στο Ιεζεκιήλ Κεφ. Μδ΄, γράφει προφητικά για την Παναγία: «1 ΚΑΙ ἐπέστρεψέ με κατὰ τὴν ὁδὸν τῆς πύλης τῶν ἁγίων τῆς ἐξωτέρας τῆς βλεπούσης κατὰ ἀνατολάς, καὶ αὕτη ἦν κεκλεισμένη. 2 καὶ εἶπε Κύριος πρός με· ἡ πύλη αὕτη κεκλεισμένη ἔσται, οὐκ ἀνοιχθήσεται, καὶ οὐδεὶς μὴ διέλθῃ δι’ αὐτῆς, ὅτι Κύριος ὁ Θεὸς Ἰσραὴλ εἰσελεύσεται δι’ αὐτῆς, καὶ ἔσται κεκλεισμένη·». Από ποια λοιπόν πύλη «ήρθε στον κόσμο ο Κύριος ο Θεός του Ισραήλ ο Ιησούς Χριστός, και αυτή η πύλη παρέμεινε κεκλεισμένη, και κανείς άλλος δεν πέρασε απ’ αυτήν»; Δεν ήταν η μήτρα τής Παναγίας;

Επίσης, στις Παροιμίες Σολομώντος Κεφ Δ΄ 3, λέει για τον Ιησού προφητικά: «διότι εστάθην υιός του Πατρός μου, και μονογενής ενώπιον της μητρός μου». Κι εδώ λοιπόν η μητέρα του Κυρίου φαίνεται ότι δεν είχε άλλα παιδιά! Και δεν είναι λόγια του Σολομώντα για τον εαυτό του αυτά, καθώς εδώ μιλάει ο Χριστός, η ενυπόστατη Σοφία του Θεού όπως π.χ. στο Κεφ. Η΄  «12 ἐγὼ ἡ σοφία κατεσκήνωσα βουλήν, καὶ γνῶσιν καὶ ἔννοιαν ἐγὼ ἐπεκαλεσάμην. 13 φόβος Κυρίου μισεῖ ἀδικίαν, ὕβριν τε καὶ ὑπερηφανίαν καὶ ὁδοὺς πονηρῶν· μεμίσηκα δὲ ἐγὼ διεστραμμένας ὁδοὺς κακῶν. 14 ἐμὴ βουλὴ καὶ ἀσφάλεια, ἐμὴ φρόνησις, ἐμὴ δὲ ἰσχύς· 15 δι’ ἐμοῦ βασιλεῖς βασιλεύουσι καὶ οἱ δυνάσται γράφουσι δικαιοσύνην· 16 δι’ ἐμοῦ μεγιστᾶνες μεγαλύνονται, καὶ τύραννοι δι’ ἐμοῦ κρατοῦσι γῆς. 17 ἐγὼ τοὺς ἐμὲ φιλοῦντας ἀγαπῶ, οἱ δὲ ἐμὲ ζητοῦντες εὑρήσουσι χάριν. 18 πλοῦτος καὶ δόξα ἐμοὶ ὑπάρχει καὶ κτῆσις πολλῶν καὶ δικαιοσύνη. 19 βέλτιον ἐμὲ καρπίζεσθαι ὑπὲρ χρυσίον καὶ λίθον τίμιον, τὰ δὲ ἐμὰ γεννήματα κρείσσω ἀργυρίου ἐκλεκτοῦ.20 ἐν ὁδοῖς δικαιοσύνης περιπατῶ καὶ ἀνὰ μέσον τρίβων δικαιοσύνης ἀναστρέφομαι, 21 ἵνα μερίσω τοῖς ἐμὲ ἀγαπῶσιν ὕπαρξιν καὶ τοὺς θησαυροὺς αὐτῶν ἐμπλήσω ἀγαθῶν. ἐὰν ἀναγγείλω ὑμῖν τὰ καθ’ ἡμέραν γινόμενα, μνημονεύσω τὰ ἐξ αἰῶνος ἀριθμῆσαι. 22 Κύριος ἔκτισέ με ἀρχὴν ὁδῶν αὐτοῦ εἰς ἔργα αὐτοῦ,»).

 Επίσης ο Σολομών δεν ήταν μονογενής της μητρός του, καθώς η μητέρα του η Βηθσαβεέ, είχε τέσσερα παιδιά. (Α΄ Παραλ. ή Χρονικών Κεφ. Γ΄ «καὶ οὗτοι ἐτέχθησαν αὐτῷ ἐν Ἱερουσαλήμ· Σαμαά, Σωβάβ, Νάθαν καὶ Σαλωμών, τέσσαρες τῇ Βηρσαβεὲ θυγατρὶ Ἀμιήλ,»). Μιλάει σαφώς για τον Χριστό.

 

 

Ο «ΔΙΔΥΜΟΣ» ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ  (που αναφέρει και ο Δαυλός)

 

Ο «16 Ἰούδαν Ἰακώβου» Κατά Λουκά, Κεφ. Στ΄ δεν είναι ο Θωμάς, όπως ψευδώς λέει ο Ιεροδιάκονος του Δαυλού. Ο προηγούμενος στίχος γράφει «15 Ματθαῖον καὶ Θωμᾶν, Ἰάκωβον τὸν τοῦ Ἁλφαίου καὶ Σίμωνα τὸν καλούμενον Ζηλωτὴν». Και στις Πράξεις των Αποστόλων, πάλι βλέπουμε ότι ο Θωμάς και ο Ιούδας του Ιακώβου ήταν δύο διαφορετικά πρόσωπα (Πράξεις Κεφ Α΄ «13 καὶ ὅτε εἰσῆλθον, ἀνέβησαν εἰς τὸ ὑπερῷον οὗ ἦσαν καταμένοντες, ὅ τε Πέτρος καὶ Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης καὶ Ἀνδρέας, Φίλιππος καὶ Θωμᾶς, Βαρθολομαῖος καὶ Ματθαῖος, Ἰάκωβος Ἁλφαίου καὶ Σίμων ὁ Ζηλωτὴς καὶ Ἰούδας Ἰακώβου.»). Ο Ιούδας Ιακώβου είναι, όπως φαίνεται, ο Θαδδαίος ή Λεββαίος (Κατά Ματθαίον Κεφ. Ι΄ «13 καὶ ὅτε εἰσῆλθον, ἀνέβησαν εἰς τὸ ὑπερῷον οὗ ἦσαν καταμένοντες, ὅ τε Πέτρος καὶ Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης καὶ Ἀνδρέας, Φίλιππος καὶ Θωμᾶς, Βαρθολομαῖος καὶ Ματθαῖος, Ἰάκωβος Ἁλφαίου καὶ Σίμων ὁ Ζηλωτὴς καὶ Ἰούδας Ἰακώβου.» και κατά Μάρκον Κεφ. Γ΄ «18 καὶ Ἀνδρέαν καὶ Φίλιππον καὶ Βαρθολομαῖον καὶ Ματθαῖον καὶ Θωμᾶν καὶ Ἰάκωβον τὸν τοῦ Ἁλφαίου καὶ Θαδδαῖον καὶ Σίμωνα τὸν Κανανίτην»). Και στους καταλόγους των δυο αυτών ευαγγελιστών ο Θωμάς εμφανίζεται ως ξεχωριστό πρόσωπο.  Ο «Ἰούδας, οὐχ ὁ Ἰσκαριώτης·» (Κατά Ιωάννη Κεφ. Ιδ΄ 22) προφανώς δεν είναι ο Θωμάς. Γιατί ο ίδιος συγγραφέας, ο Ιωάννης, κάνει δυο αναφορές στο Θωμά ως «Θωμάς, ο λεγόμενος δίδυμος» (Κατά Ιωάννη Κεφ. Ια΄ «16 εἶπεν οὖν Θωμᾶς ὁ λεγόμενος Δίδυμος τοῖς συμμαθηταῖς·» και Κεφ. Κ΄ «24 Θωμᾶς δὲ εἷς ἐκ τῶν δώδεκα ὁ λεγόμενος Δίδυμος»). Πουθενά στα Ευαγγέλια δεν ταυτίζεται ο Θωμάς με κάποιον Ιούδα.

    Η αντίληψη ότι ο Θωμάς ήταν δίδυμος αδελφός του Ιησού είναι μεταγενέστερη αιρετική δοξασία, βασισμένη στο γεγονός ότι «Θωμάς» σημαίνει «δίδυμος».  Εμφανίζεται για πρώτη φορά στις «Πράξεις του Θωμά», ένα συριακό αιρετικό απόκρυφο έργο που γράφτηκε γύρω στο 220 μ.Χ., πιθανώς από τον Σύρο αιρετικό Βαρδεσάνη. Ο άγιος Επιφάνιος (Ανακ. 47.1, 60.1.5) αναφέρει ότι το κείμενο αυτό χρησιμοποιούνταν από τους Εγκρατίτες. Ο άγιος Αυγουστίνος (De serm. dom. in monte 1.20.65; Contra Adiamantium 17; Contra Faustum 14, 22.79) αναφέρει ότι χρησιμοποιούνταν από τους Μανιχαίους. Στα τέλη του 2ου/αρχές 3ου μ.Χ. αιώνα χρονολογείται και το αιρετικό «Ευαγγέλιο του Ιούδα Θωμά».

Ο Ματθαίος (Κεφ. Ιγ΄ «5 οὐχ οὗτός ἐστιν ὁ τοῦ τέκτονος υἱός; οὐχὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ λέγεται Μαριὰμ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ Ἰάκωβος καὶ Ἰωσὴφ καὶ Σίμων καὶ Ἰούδας;») και ο Μάρκος (Κεφ. Στ΄ «οὐχ οὗτός ἐστιν ὁ τέκτων, ὁ υἱὸς τῆς Μαρίας, ἀδελφὸς δὲ Ἰακώβου καὶ Ἰωσῆ καὶ Ἰούδα καὶ Σίμωνος;») αναφέρουν έναν Ιούδα, αδελφό του Ιησού, του Ιακώβου, του Ιωσή και του Σίμωνος. Οι ίδιοι αναφέρουν και ένα «Θωμά» (Ματθαίος Κεφ. Ι΄ «3 Φίλιππος καὶ Βαρθολομαῖος, Θωμᾶς καὶ Ματθαῖος ὁ τελώνης, Ἰάκωβος ὁ τοῦ Ἁλφαίου καὶ Λεββαῖος ὁ ἐπικληθεὶς Θαδδαῖος» και Μάρκος, Κεφ.  Γ΄ «18 καὶ Ἀνδρέαν καὶ Φίλιππον καὶ Βαρθολομαῖον καὶ Ματθαῖον καὶ Θωμᾶν καὶ Ἰάκωβον τὸν τοῦ Ἁλφαίου καὶ Θαδδαῖον καὶ Σίμωνα τὸν Κανανίτην»). Ίσως λοιπόν ο Ιούδας ο Θαδδαίος είναι ο Ιούδας ο Αδελφόθεος, αλλά ο Θωμάς σίγουρα δεν είναι ο Ιούδας ο Αδελφόθεος.

 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΓΙΑ ΤΙΣ «ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ» ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΚΕΣ ΜΕΓΑΛΟΦΥΕΙΣ ΙΔΕΕΣ ΤΟΥ ΔΑΥΛΟΥ

 

 «Πρόσταγμα ἡμῖν, μὴ δειλιᾶν ἀπὸ τῶν Ἐλληνικῶν πιθανοτήτων καὶ ἀπὸ τῶν παρὰ τοῖς ἑτερεδόξοις δυσφημιῶν, ἂτινά ἐστι δύο ξύλα, μᾶλλον δὲ δύο δαλοί, ἀπολέσαντες μὲν τοῦ φυτοῦ τὸ ζωτικὸν καὶ τοῦ ξύλου τὸ ἰσχυρόν, μὴ ἔχοντες δὲ τὸ τοῦ πυρὸς φωτεινόν, ἀλλὰ δαλοὶ καπνιζόμενοι, μελαίνοντες μὲν τοὺς ἁπτομένους αὐτῶν καὶ σπιλοῦντες, δακρύειν δὲ τοὺς ὀφθαλμούς τῶν ἐγγιζόντων παρασκευάζοντες.» Μέγας Βασίλειος της Καισαρείας Theol. Work 009 9.230.10., διότι ο Ιησούς μπορεί να μην είχε πέντε εξ αίματος αδέλφια, αλλά οι νεοπαγανιστές έχουν τουλάχιστον σίγουρα πέντε πλάνες.

 

ΠΟΤΕ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ & ΠΟΤΕ ΑΠΟΚΟΙΜΗΘΗΚΕ Ο ΔΑΥΛΟΣ

(Κατά: Κων. Β, Κουτρουβέλη, Περιοδικό Δαυλός, τεύχος 240, σσ. 15469-15472)

 

 

 

Πότε γεννήθηκε ο Χριστός;

Οι πληροφορίες Ιστορικών και τα Ευαγγέλια

 

Στο υπ’ αριθμ. 228 τεύχος του «Δαυλού» καταχωρίσθηκε επιστολή συν-συνεργάτη του «Δαυλού» κ. Ε. Ατταβυρίου με την οποία εσχολιάζετο ερευνά μου σχετική με τις χρονολογήσεις της γέννησης και της σταύρωσης του Χρίστου. Είμαι υποχρεωμένος να τον ευχαριστήσω τόσο για την επισήμανση του λάθους στον προσδιορισμό της ιδρύσεως της Ρώμης το έτος 746 προ Χρίστου εκ των στοιχείων του Πολυβίου, όσο και για την ευκαιρία βαθύτερης έρευνας του όλου θέματος προς πληρέστερη ενημέρωση των αναγνωστών του περιζήτητου πλέον «Δαυλού».

Οι πληροφορίες των Ευαγγελίων οπωσδήποτε είναι πολύ περιληπτικές και έχουν πολλές ελλείψεις ιστορικής θεμελιώσεως των γεγονότων τής περιόδου εκείνης, άλλα σε συσχετισμό και παραλληλισμό με γεγονότα που αναφέρονται από άλλους αρχαίους συγγραφείς μπορούν να φανούν χρήσιμες για το προς υπολογισμό θέμα, δεδομένου ότι η κριτική της ιστορικότητας της περιόδου εκείνης έχει γίνει από πολλούς επί 2.000 χρόνια τώρα. Η διδασκόμενη αρχαία ιστορία στα σχολεία μας είναι αποσπασματική και δεν παρέχει πλήρη εικόνα των γεγονότων του κόσμου. Εκτός αυτού οι περισσότεροι αρχαίοι συγγραφείς δεν είναι γνωστοί έστω και κατ’ όνομα στους σημερινούς Έλληνες. Επίσης πολλά γεγονότα έχουν διατυπωθεί λανθασμένα και όμως έχουν γίνει αποδεκτά ευρέως.

Ένα εκ τούτων είναι η «Κτίσις της Ρώμης». Ο Α. Lapple στο βιβλίο του «Ο Άλλος Ιησούς» (μετ. Εύαγ. Γεωργούλα, εκδ. Κονιδάρη 1999, σελ. 17) λέγει: «ως ημερομηνία ιδρύσεως τής Ρώμης θεωρήθηκε το έτος 753 προ Χριστού». Και στη σελ. 18 συμπληρώνει: «ο μοναχός Διονύσιος ο Μικρός το έτος 525 μετά Χριστόν επρότεινε μία χριστιανική χρονολόγηση, τοποθετώντας τη γέννηση του Χριστού στο έτος 754 από κτίσεως Ρώμης. Ωστόσο ο δημιουργός του ημερολογίου έκανε ένα μικρό σφάλμα κατά επτά χρόνια, όπως διαπιστώθηκε αργότερα. Η χρονολόγηση αυτή, που προτάθηκε τον 6ο αιώνα μετά Χριστόν, αποδείχθηκε λανθασμένη από μεταγενέστερους υπολογισμούς, με αποτέλεσμα η ιστορική χρονολογία της γεννήσεως του Χριστού να πρέπει να τοποθετηθεί στο 7ο έτος προ Χρίστου. Το υπολογιστικό λάθος του μονάχου Διονυσίου του Μικρού δεν έχει διορθωθεί μέχρι σήμερα ». Κατόπιν αυτών ο Η.G. Wells στη «Σύντομη Παγκόσμια Ιστορία» του (μετ. Μπ. Γραμμένου, έκδ. Άγκυρα 1971, σελ. 139) λέγει: «Σύμφωνα με τις παλιές χρονολογίες η Ρώμη ιδρύθηκε το 753 προ Χριστού και 23 χρόνια μετά την πρώτη Ολυμπιάδα».

Ο Μ. Ντινάν στην «Παγκόσμια Ιστορία» του (τόμος 1ος, εκδ. Πάπυρος 1966, σελ. 74) λέγει: «Πάνω στους λόφους πού δεσπόζουν στην περιοχή ιδρύθηκε η Ρώμη το 753 προ Χριστού, σύμφωνα με τη μυθική παράδοση». Ο Θ. Διαμαντόπουλος στη «Συνοπτική Ιστορία των Λαών» (εκδ. 1966, σελ. 146) σημειώνει: «Το 754 προ Χριστού αναφέρεται Ιστορικά σαν χρονολογία ίδρυσης τής Ρώμης». Και ο Η.W. van Loon στην «Ιστορία τής Ανθρωπότητας» (μετ. Π. Βραχιώτης, εκδ. Σελίδες, σελ. 95) λέγει: «Βρισκόμαστε στο 753 από κτίσεως Ρώμης».

Πότε όμως ιδρύθηκε στην πραγματικότητα η Ρώμη; Ο Πολύβιος λέγει: το 746 π.Χ. Ο Διόδωρος Σικελιώτης στο 7ο βιβλίο της «Ιστορικής Βιβλιοθήκης» του λέγει: «Η Ρώμη εκτίσθη στο δεύτερο έτος της 7ης Ολυμπιάδος» ή το έτος 746 π.Χ. Ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς στην Ρωμαϊκή Αρχαιολογία (βιβλ. Α, παρ. 75, εκδ. Τeubner 1967), γράφει: «Ο Ρωμύλος ηγήθη της Ρώμης από τον πρώτου έτους της 7ης Ολυμπιάδος», δηλ. το έτος 747 π.Χ. Ο Ευσέβιος στην «Προπαρασκευή Ευαγγελίου» (βιβλ. 10ον, παρ. 14) αναφέρει: «Ο Αχαζ βασίλεψε 16 έτη. Τότε έγινε η πρώτη Ολυμπιάδα. Τον διεδέχθη ο Εζεκίας επί 29 έτη. Τότε ο Ρωμύλος έκτισε τη Ρώμη και εβασίλευσε ταύτης», δηλ.: 776 π.Χ. - 29 χρ. = 747 π.Χ. Ο Πλούταρχος στο «Βίος Ρωμύλου» (μετ. Μ.Γ. Μερακλή, εκδ. Γαλαξίας 1968, σελ. 64) λέγει: «Ο Ρωμύλος έκτισε την πόλη της Ρώμης το τρίτο της 6ης Ολυμπιάδος», δηλ. το έτος 749 π.Χ. Ήδη παρουσιάζονται πέντε χρονολογίες ιδρύσεως της Ρώμης από αρχαίους συγγραφείς, που η μικρότερη διαφέρει της μεγαλύτερος κατά τρία μόλις χρόνια. Ο «μέσος όρος» των χρονολογιών τούτων είναι το έτος 747 προ Χρίστου. Το 747 π.Χ., αφαιρούμενο από το 754 του Διονυσίου του Μικρού, δίνει υπόλοιπο 7 χρόνια, όσο ήταν το προσδιορισθέν ανωτέρω σφάλμα του περί τής γεννήσεως Χρίστου.

Τα χρονικά διαστήματα τόσο τής Βίβλου όσο και των Ευαγγελίων ορίζονται από της ενάρξεως ή των μεσοδιαστημάτων ή του συνολικού χρόνου της ηγεμονίας ενός βασιλέως. Εκτός τούτου περί του ενιαυτού ή του έτους των Εβραίων σημαντική είναι και η πληροφορία του Ιουλίου Αφρικανού στις «Χρονογραφίες» του (εκδ. Αποστ. Διακ. της Εκκλ. της Ελλάδος, 1958, σελ. 179-180), κατά την οποία: «Οι Εβραίοι αριθμούν τους ενιαυτούς κατά τον δρόμον της Σελήνης... δια τούτο ανά οκτώ χρόνια παρεμβάλλουν τρεις εμβόλιμους μήνας.» Τούτο δεν οδηγεί σε ένα συγκεκριμένο και παραδεκτό υπολογισμό του ετησίου ενιαυτού. Κατ’ ανάγκην σε πολλές περιπτώσεις πολλοί συγγραφείς όπως ο Ιώσηπος, ο Ευσέβιος, ο Ιούλιος ο Αφρικανός και άλλοι για ένα πιο ακριβή χρονολογικό προσδιορισμό χρησιμοποιούν την αρίθμηση των ελληνικών ολυμπιάδων.

Η χρονολογία 750 π.Χ. «από κτίσεως Ρώμης», που αποδίδεται στον Ιώσηπο, δεν συναντάται πουθενά στα έργα του, άλλα πολλές φορές χρησιμοποιεί τη χρονολογική αρίθμηση των Ελληνικών ολυμπιάδων. Έτσι η χρονολογία «750 από κτίσεως Ρώμης» του θανάτου του Ηρώδη είναι αθεμελίωτη και πιθανώς οφείλεται στον χρονολογικό υπολογισμό του Διονυσίου του Μικρού, ο όποιος απεδείχθη πιο πάνω λανθασμένος. Όμως ο Ιώσηπος στο 14ο βιβλίο του, παρ. 389 (εκδ. Weidmann, Βερολίνο 1955) γράφει, ότι: «Ο Ηρώδης αναλαμβάνει την βασιλεία την 184ην Ολυμπιάδα», δηλ. 184 Χ 4 = 736 χρ. - 776 π.Χ. = 40 π.Χ. Κατά τον Ιούλιο Αφρικανό στη σελ. 181 του αναφερθέντος βιβλίου του: «Ο Ηρώδης άνηγορεύθη βασιλιάς τών Ιουδαίων υπό της Συγκλήτου και του Οκτάβιου Σεβαστού, και εβασίλεψε επί 34 χρόνια». Όποτε ο Ηρώδης πέθανε: 40 π.Χ. - 34 χρ. = 6 προ Χρίστου, όπως προσδιορίσθηκε πιο πάνω και στο άρθρο μου του τεύχους 216 του «Δαυλού». Πέθανε περίπου τρεις με τέσσαρες μήνες μετά τη γέννηση του Χρίστου, διότι τον θάνατο του ο Ιωσήφ τον έμαθε στην Αίγυπτο, όπως γράφει ο Ματθαίος (κεφ. Β., παρ. 19). Έπειτα, αν είχε πεθάνει πριν από τη γέννηση του Χρίστου, δεν θα υπήρχε λόγος αναχωρήσεως του Ιωσήφ με τον Ιησού για την Αίγυπτο.

Κατά τον Ιώσηπο («Αρχαιολογία», βιβλ. 18ον, παρ. 32): «ο Καίσαρ, ο δεύτερος αυτοκράτωρ των Ρωμαίων πεθαίνει επί Αννίου του Ρούφου, αφού βασίλεψε επί 57 χρόνια, και έζησε 77 χρόνια. Τον διαδέχεται ο Τιβέριος» (το έτος 14 μετά Χριστόν, όπως γράφει ό Μ. Ντυνάν, σελ. 153 και ο Η.G . wWells στη σελ. 158 των αναφερθέντων βιβλίων τους). Οπότε ο Καίσαρ ανέλαβε την εξουσία: 14 μ. Χ. - 57 χρ. = 43 προ Χρίστου και γεννήθηκε: 14 μ.Χ. - 77 χρ. = 63 προ Χρίστου.

Ο Ευσέβιος στην «Εκκλησιαστική Ιστορία» (βιβλ. Α, παρ. 5) γράφει: «Ήταν πλέον το 42ο έτος τής βασιλείας του Αυγούστου, όταν διετάχθη η πρώτη απογραφή, ηγεμονεύοντος στη Συρία του Κυρηνίου». Οπότε η εν λόγω απογραφή, η όποια αναφέρεται και από τον Λουκά (Β, 1), έγινε: 43 π.Χ. (αρχή βασιλείας Αυγούστου) - 42 χρ. = 1 προ Χρίστου. Στο διάστημα του έτους 1 προ Χρίστου, ή μεταξύ του έτους 7 και 6 π.Χ. κατά την χρησιμοποιούμενη παραδοσιακή χρονολόγηση, η Παναγία ήταν έγκυος και το έτος 6 π.Χ. γεννήθηκε ο Ιησούς, όπως αποδεικνύεται στο σχετικό άρθρο μου, πού δημοσιεύτηκε στο τεύχος 216 του «Δαυλού».

Ο Ευσέβιος στο αναφερθέν βιβλίο του (κεφ. Α, παρ. 9) αναφέρει, ότι: «Στό δωδέκατο έτος της βασιλείας του Τιβερίου εγκαθίσταται επίτροπος της Ιουδαίας ο Πιλάτος». Στο δέκατο πέμπτο έτος της βασιλείας του Τιβερίου (όπως λέγει και ο Λουκάς στο κεφ. Γ΄, παρ. 1 του Ευαγγελίου του) ο Πιλάτος έκλεινε τέσσερα χρόνια στην Ιουδαία, ενώ ο Ιησούς (κλείνοντας το 29ο έτος της ηλικίας του) εισηρχετο στο 30ό έτος, και, αφού βαπτίστηκε, άρχισε το κήρυγμα του Ευαγγελίου του (όπως γράφει και ο Λουκάς στην παρ. 23 του ιδίου κεφαλαίου). Εκ των στοιχείων τούτων έχομε:

Η υπόθεση της σταυρώσεως του Ιησού είναι θέμα ώρας, και ο Ιωάννης λέγει περί αυτού (κεφ. ΙΘ, παρ. 14-34): «Ήταν Παρασκευή του Πάσχα, περί την έκτην ώρα και ο Πιλάτος παρέδωσε σ’ αυτούς τον Ιησούν, για να σταυρωθη. Τον έφεραν στον Κρανίον τόπον, όπου τον σταύρωσαν εν μέσω δύο κακούργων. Τότε οι στρατιώτες διεμερίσαντο τα ιμάτια τον». Στις έξι η ώρα το πρωί τελείωσε η δίκη του Πιλάτου και παρέδωσε τον Ιησού στους Ιουδαίους για να τον σταυρώσουν. Σε αυτά συμφωνούν περίπου και οι υπόλοιποι ευαγγελιστές, με την διαφορά ότι στο διάστημα από 6ης μέχρις 9ης ώρας αναφέρουν ότι παρατηρήθηκε μείωση του ηλιακού φωτός λόγω εκλείψεως. Επίσης αναφέρουν, ότι περί την 9ην πρωινήν ώρα ο Ιησούς παρέδωσε το πνεύμα του. Και προσθέτει ο Ιωάννης στις παρ. 31-33: «Λοιπόν οι Ιουδαίοι, για να μην μείνουν τα σώματα στο σταυρό το Σάββατο, γιατί ήταν Παρασκευή το απόγευμα (ή το βραδάκι), ρώτησαν τον Πιλάτο, για να συντρίψουν τα σκέλη των σταυρωμένων, άλλα ο Ιησούς ήταν πεθαμένος και δεν του συνέτριψαν τα σκέλη, αλλά ένας των στρατιωτών τον κέντησε με την λόγχη και αμέσως έτρεξε αίμα και νερό». Αυτό σημαίνει, ότι το σώμα του Ιησού ήταν ακόμη ζεστό. Άρα εξέπνευσε περί την ένατη πρωινήν ώρα, και η νύξις διά της λόγχης έγινε περίπου τις απογευματινές ώρες της Παρασκευής. Κατά συνέπειαν την 12η ώρα δεν δικαζόταν ο Ιησούς, αλλά ήταν ήδη νεκρός επί του σταυρού. Για το θέμα της εκλείψεως του ήλιου, την οποίαν αναφέρουν οι ευαγγελιστές Ματθαίος, Μάρκος και Λουκάς, πλην του Ιωάννου, όπως απεδείχθη υπολογιστικά από αστρονομικά στοιχεία στο τεύχος 216 του «Δαυλού» (πού διωρθώθηκε στο τεύχος 218 και επεξηγήθηκε στο τεύχος 221), έγινε την 18ην Απριλίου του έτους 31 μετά Χριστόν.

Η ημερομηνία του Πάσχα των Εβραίων καθορίσθηκε από τον Μωυσή (Έξοδος, κεφ. ΙΒ, παρ. 2 και 6): «ο μήνας αυτός είναι ή αρχή των μηνών, πρώτος είναι για σας στους μήνες του ενιαυτού. Την δεκάτην αυτού τον μηνός κάθε οικογένεια να αγοράσει ένα πρόβατο. Να το διατηρήσετε μέχρι την 14η του μηνός τούτον, οπότε να το σφάξετε (εις ανάμνηση της εξόδου εκ της Αιγύπτου)». Πότε άρχιζε το νέο έτος; Πώς λεγόταν ο πρώτος μήνας του νέου έτους; Άγνωστον. Οι Εβραίοι χρησιμοποιούσαν και χρησιμοποιούν το σεληνιακό ημερολόγιο. Αλλά οι ημέρες της εβδομάδος δεν συμπίπτουν με τις φάσεις της σελήνης. Είναι φυσικόν ότι η αρχή των σεληνιακών φάσεων σπάνια συμπίπτει με την ήμερα της εβδομάδος ή του μηνός. Έτσι  14η του πρώτου μηνός του έτους του Μωυσή δεν μπορεί να έχει καμιά σχέση με την 14ην ενός μηνός, που ονομάσθηκε Νισάν σε μεταγενέστερη εποχή χωρίς καμιά αναγωγή αφετηρίας. Μία πρώτη ένδειξη ονοματοθεσίας των εβραϊκών μηνών αναφέρεται στη Βίβλο (Βασιλειών Γ, παρ. 1γ), όπου: « Στο 4ο έτος της βασιλείας του Σολομώντος εθεμελιώθη ο ναός τον Κυρίου, στον δεύτερο μήνα, τον Νισώ. Το 11ο έτος στον όγδοο μήνα, τον Βάαλ, ετελείωσε ο ναός». Δηλαδή περί το 953 προ Χρίστου, όπως αποδεικνύεται στο βιβλίο μου «Η Αναχρονολόγηση της Προϊστορίας» (εκδ. «Δαυλός» 1999). Σε δεύτερη φάση μήνες με ονόματα αναφέρονται από τα βιβλία του Έσδρα κατά την εποχή της βασιλείας του Δαρείου και της Εσθήρ κατά την εποχή του Αρταξέρξου.

Περί της εορτής του εβραϊκού Πάσχα πέραν των εντολών του Μωυσή, πού αναφέρθηκαν πιο πάνω, υπάρχει και άλλη απόφαση καταχωρισμένη στη Βίβλο (Παραλειπόμενα, κεφ. Λ, παρ. 12), που λέγει: «και αποφάσισε ο βασιλεύς (Εζεκίας, 726-697 προ Χριστού) και οι άρχοντες και όλη η εκκλησία να εορτάζουν το Φασέκ (το Πάσχα) στον δεύτερο μήνα». Και στην παράγραφο 13 προστίθεται: «και συγκεντρώθηκε στην Ιερουσαλήμ λαός πολύς, για να αποφασίσουν να κάνουν την εορτή των άζυμων τον δεύτερο μήνα και έκαμαν το Φασέκ (Φάσκα ή Πάσχα) την 14η του δευτέρου μηνός (οπότε ή απόφαση ήταν έγκυρη, γιατί ελήφθη με την παρουσία μεγάλου πλήθους)».

Προκύπτει όμως το βασανιστικό ερώτημα: Ποιος ήταν ο δεύτερος μήνας των Εβραίων; Σε αυτό έρχεται να απάντηση ο Εβραίος Ιώσηπος στην «Ιουδαϊκή Αρχαιολογία» (βιβλ. 3ο, παρ. 201), όπου λέγει: «Αρχομένου του δευτέρου έτους στον μήνα Ξανθικον των Μακεδόνων, Νισάν δε κατά τους Εβραίους, στην πρώτη του μηνός». Το στοιχείο αυτό συμπληρώνει ο Ευσέβιος στο βιβλίο του «De Martyribus Palaestinae» (βιβλ. 1ο παρ. 1η) λέγοντας: «Ο Ξανθικός των Μακεδόνων είναι ο Απρίλιος των Ρωμαίων». Όποτε ο Νισάν των Εβραίων μεταφέρθηκε από την πρώτη θέση του Μωυσή στη δεύτερη κατόπιν αποφάσεως του λαού και της ηγεσίας του και ταυτίστηκε με τον μήνα Ξανθικον των Μακεδόνων και τον Απρίλιο των Ρωμαίων, ο όποιος είναι ακόμη και σήμερα σε παγκόσμια σχεδόν χρήση. Κατά συνέπειαν με τα δεδομένα αυτά τής Βίβλου, του Ιωσήπου και του Ευσεβίου ο Ιησούς σταυρώθηκε κατά μήνα Απρίλιον και δη την 13η Απριλίου.

Από τα στοιχεία αυτά, πού προέκυψαν από μία συμπληρωματική έρευνα του όλου θέματος, προσδιορίζονται με χρονολογική ακρίβεια τα ακόλουθα γεγονότα τής ιστορίας:

α. - 747 π.Χ. Κτίση τής Ρώμης.

β. - 63 π.Χ. Γέννηση του Καίσαρος Αυγούστου

γ. - 43 π.Χ. Ο Καίσαρ Αύγουστος αναλαμβάνει αυτοκράτωρ

δ. - 40 π.Χ. Ο Ηρώδης αναλαμβάνει βασιλεύς των Ιουδαίων

ε. - 7 π.Χ. Η απογράφη των Ιουδαίων

στ. - 6 π.Χ. Η γέννηση του Ιησού Χρίστου

ζ. - 6 π.Χ. Ο θάνατος του Ηρώδη

η. -14 μ.Χ. Ο θάνατος του Καίσαρος Αυγούστου

θ. -14 μ.Χ. Ο Τιβέριος αυτοκράτωρ των Ρωμαίων

ι. - 26 μ.Χ. Ο Πιλάτος επίτροπος των Ιουδαίων

ια. - 29 - 30 μ.Χ. Η δημόσια εμφάνιση του Ιησού

ιβ. - 31 μ.Χ. (18η Απρ.) Η σταύρωση του

ιγ. - 36 μ.Χ. Ο θάνατος του Τιβερίου.

Αυτή είναι ή πραγματική ιστορία και χρειάζεται διόρθωση. Υπάρχει κανείς, για να τη διόρθωση;

Κων. Β. Κουτρουβέλης

Πηγή: Κων. Β, Κουτρουβέλης, Περιοδικό Δαυλός, τεύχος 240, σσ. 15469-15472

 

Μυθοπλάστης: Κων. Β. Κουτρουβέλης

Απάντηση:

 

 

 

Η ΦΑΤΝΗ ΤΩΝ ΑΛΟΓΩΝ & Ο ΔΑΥΛΟΣ ΤΩΝ ΠΑΡΑΛΟΓΩΝ

(Κατά: Ιωάννη Λάζαρη, Περιοδικό Δαυλός, τεύχος 286, σσ. 19261 - 19268)

 

Το παραμύθι «Χριστούγεννα». (Πηγή: Περιοδικό Δαυλός, τεύχος 286, εξώφυλλο) 

 

 Οι σιωνιστικές δοξολογίες, τα κηρύγματα μίσους, οι ανθελληνικοί λειτουργικοί ύμνοι που ψάλλονται στους ναούς τα Χριστούγεννα κι οι αντιφάσεις των Ευαγγελίων.

Άγγελοι, φάτνη, πρόβατα, βοσκοί, μάγοι, κ.ά. συνθέτουν το σκηνικό της εορταζόμενης από τους χριστιανούς επετείου της γέννησης τού Ιησού, όπως περιγράφεται στα Ευαγγέλια, τα οποία όμως παρουσιάζουν πλήρως αντικρουόμενες περιγραφές, που δεν αντέχουν στο φως της κριτικής. Χριστιανοί απολογητές με διάφορους συνοδοιπόρους τους, προπαγανδίζουν επί πλέον, ότι το μήνυμα που στέλνει στον κόσμο η γέννηση τού Χριστού είναι η αγάπη. Μελετώντας όμως -όχι μόνον την Αγία Γραφή- αλλά και τους χριστουγεννιάτικους λειτουργικούς ύμνους της Εκκλησίας διαπιστώνομε, ότι διά της υποτιθέμενης γεννήσεως τού Ιησού όχι μόνον δεν κηρύχθηκε η αγάπη στον κόσμο αλλά το μίσος, ο ρατσισμός κι ο σιωνισμός.

Πληροφορίες για τη ζωή τού Ιησού -αν και η εποχή του ήταν μία από τις καλύτερα τεκμηριωμένες ιστορικά- δεν έχουμε άλλες, εκτός από εκείνες που περιέχονται στα Ευαγγέλια. Για τη γέννησή του πληροφορίες περιέχουν μόνο το «Κατά Ματθαίον» και το «Κατά Λουκάν»· κι αυτά όμως δεν συμφωνούν μεταξύ τους, αυτοαναιρούνται, αλληλοαναιρούνται κι έχουν πλείστες αντιφάσεις. Ας εξετάσουμε μερικές χαρακτηριστικές:

Το γενεαλογικό δένδρο τού Ιησού. Στο «Κατά Ματθαίον» παρατίθενται 41 γενιές, ενώ στο «Κατά Λουκάν» 78, οι οποίες δεν συμφωνούν ούτε στο όνομα του πατέρα του Ιωσήφ. (Βλ. Ι. ∆ημόφιλου, «Το γενεαλογικό δένδρο τού Ιησού», «∆», τ. 275.)

Ο τόπος καταγωγής τού Ιησού. Ο Ιησούς σύμφωνα με τον Ματθαίο γεννήθηκε στην Βηθλεέμ και μετώκησε αργότερα στην πόλη Ναζαρέτ (β΄ 23), ενώ σύμφωνα με τον Λουκά οι γονείς του κατοικούσαν στη Ναζαρέτ και μετέβησαν στην Βηθλεέμ, για να γεννηθεί ο Ιησούς εκεί (β΄ 4).

Την πόλη Ναζαρέτ δεν την αναφέρουν ούτε το Ταλμούδ ούτε ο Ιώσηπος ούτε τα ρωμαϊκά αρχεία· κι αυτό, γιατί τέτοια πόλη την εποχή της γέννησης του Ιησού δεν υπήρχε. Η λέξη που βρήκαν οι -Εβραίοι της ∆ιασποράς- συντάκτες των Ευαγγελίων σε τρία βιβλία της «Παλαιάς ∆ιαθήκης» («Αριθμοί», «Κριταί» και «Σαμουήλ Α΄») ήταν «Ναζίρ» (άνθρωπος αφιερωμένος στο Θεό) και για την ακρίβεια «ΝΖΡ», δεδομένου ότι οι Εβραίοι έγραφαν μόνο τα σύμφωνα κι ο αναγνώστης καλούνταν να μαντέψει τα ενδιάμεσα φωνήεντα. [«Ιδού θέλεις συλλάβει και θέλεις γεννήσει υιόν, και ξυράφιον δεν θέλει αναβήσεται επί την κεφαλήν αυτού, διότι το παιδίον θέλει είσθαι Ναζηραίος εις τον Θεόν» («Κριταί», ιγ΄ 5).] Η αδυναμία των συντακτών των Ευαγγελίων να κατανοήσουν την εβραϊκή αυτή λέξη κι η πλήρης τους άγνοια σχετικά με την γεωγραφία της περιοχής τους οδήγησε στο να εκλάβουν τη λέξη «ΝΖΡ» ως πόλη της Γαλιλαίας. Το πρόβλημα έλυσε η χριστιανική ηγεσία, ιδρύοντας τον 8ο αι. μ.Χ. την πόλη Ναζαρέτ, που υπάρχει έως σήμερα.

 

Οι δήθεν «προφητείες» για τη γέννηση. Προσπαθώντας οι ευαγγελιστές να αποδείξουν, ότι τόσον η γέννηση, όσον κι άλλα γεγονότα της ζωής τού Ιησού είχαν προφητευθεί στην «Παλαιά ∆ιαθήκη», απομόνωσαν και συνέρραψαν λέξεις και φράσεις της, οι οποίες όμως αναφέρονται σε άλλα άσχετα θέματα και καμιά τους δεν προφητεύει τίποτε. (Βλ. Ε. Ατταβυρίου, «Οι προφήτες της «Παλαιάς ∆ιαθήκης» δεν προέβλεψαν την έλευση τού Ιησού», «∆», τ. 180.)

 

 Η χρονολογία της γέννησης. Χαρακτηριστικό των Ευαγγελίων είναι, ότι δεν αναφέρουν καμμία χρονολογία. Τα στοιχεία δε που παραθέτουν είναι τόσο αλληλοαναιρούμενα, ώστε κανείς ερευνητής δεν επαλήθευσε, ότι τα περί της γεννήσεως έλαβαν χώρα το έτος 0, το αντίθετο μάλιστα. (Βλ. Ε. Ατταβυρίου, «Η χρονολόγηση της Γέννησης και της Σταύρωσης», «∆» τ. 228, Κ. Κουτρουβέλη, «Πότε γεννήθηκε ο Χριστός;», «∆», τ. 240 και Ε. Ατταβυρίου, «Οι αντιφάσεις των Ευαγγελίων ως προς την χρονολογία της γεννήσεως τού Χριστού», «∆» τ. 252.)

Ο μήνας της γέννησης. «Εν εκείναις δε ταίς ημέραις εξήλθε διάταγμα παρά τού Καίσαρος Αυγούστου να απογραφή πάσα η οικουμένη», ενώ κατά τή γέννηση «οι ποιμένες ήσαν κατά το αυτό μέρος διανυκτερεύοντες εν τοίς αγροίς» («Κατά Λουκάν», β΄ 1 και 8). Στίς 25 ∆εκεμβρίου, σε πλήρη χειμώνα, ούτε απογραφές γίνονται ούτε οι ποιμένες διανυκτερεύουν στους αγρούς -ειδικά στην Βηθλεέμ-, η οποία κείται σε υψόμετρο 800-900 μέτρων και το ψύχος εκεί είναι δριμύ τον χειμώνα. Επειδή οι ιουδαιοχριστιανοί πίστευαν ότι ο Αδάμ πλάστηκε την 6η ημέρα και δεδομένου ότι δεν γνώριζαν πότε γεννήθηκε ο Ιησούς, παραδέχθηκαν πώς γεννήθηκε την ίδια ημέρα και γιόρταζαν αρχικά την γέννησή του στις 6 Ιανουαρίου (Θεοφάνεια). Πάνδημος όμως εορτή συμποσίων κι ευθύμων συγκεντρώσεων πολύ αγαπητή στο λαό ήταν η ημέρα της γεννήσεως τού Ηλίου, η οποία εορταζόταν από τους εθνικούς μετά το χειμερινό ηλιοστάσιο, όταν η ημέρα άρχιζε να μεγαλώνει. Η Εκκλησία αναγκάσθηκε να υιοθετήσει την μεγάλη αυτή γιορτή και να μεταφέρει τελικά μετά τον δ΄ αιώνα μ.Χ. τα Χριστούγεννα στις 25 Δεκεμβρίου.

Περιοδικά [σημ: Newsweek & time] παγκόσμιας κυκλοφορίας -στην υπηρεσία των ίδιων εξουσιαστικών κέντρων που επέβαλαν το Χριστιανισμό- συνεχίζουν να συντηρούν δύο χιλιετίες μετά τη σχετική με τη θρυλούμενη γέννηση τού Ιησού παραφιλολογία. (Πηγή: Περιοδικό Δαυλός, τεύχος 286, σελ. 19264)

 

Ήταν αειπάρθενος η Μαριάμ; «Αφού ηρραβωνίσθη η μήτηρ αυτού Μαριάμ μετά τού Ιωσήφ, πριν συνέλθωσιν, ευρέθη εν γαστρί έχουσα εκ πνεύματος αγίου», («Κατά Ματθαίον», α΄ 18)· κρίνος δεν αναφέρεται πουθενά. Το «πριν συνέλθωσιν» σημαίνει ότι κάποια στιγμή αργότερα «συνήλθαν», το οποίο επαναλαμβάνει με άλλα λόγια μερικές παραγράφους πιο κάτω ο Ματθαίος: «Και δεν εγνώριζεν αυτήν (την Μαριάμ ο Ιωσήφ), εωσού εγέννησεν τον υιόν αυτής τον πρωτότοκον» (α΄ 25). Δεν την «γνώριζε» μέχρι που γέννησε, επομένως την «γνώρισε» μετά. Εξ άλλου, για να αναφέρεται ο Ιησούς ως πρωτότοκος υιός της Μαριάμ, σημαίνει ότι αργότερα έκανε κι άλλα παιδιά. Ως «πρωτότοκο» γιο της Μαριάμ αναφέρει τον Ιησού και ο Λουκάς (β΄ 7). Τά παιδιά της Μαριάμ και αδέλφια τού Ιησού αναφέρονται από τρεις ευαγγελιστές, τον Ματθαίο (ιβ΄ 46-50), τον Μάρκο (γ΄ 31-35) και τον Λουκά (η΄ 19-20). Η παρθενία της Μαριάμ και μάλιστα η αειπαρθενία της κατασκευάστηκε από τις Ιερές Συνόδους μετά τον ε΄ αι. μ.Χ.. (Βλ. Ε. Ατταβυρίου, «Τά αδέλφια τού Ιησού», «∆», τ. 264, δρ Γ. Μουστάκη «Είχε και άλλα παιδιά η αειπαρθένος Μαρία;», «∆», τ. 252 και Γ. Ιεροδιακόνου, «Τά πέντε αδέλφια τού Ιησού σύμφωνα με την Καινή ∆ιαθήκη», «∆» τ. 268 ή http://www.davlos.gr/pdf/17613.pdf.)

Παναγία η γαλακτοτροφούσα (Βυζαντινό Μουσείο Πολιτισμού). Πρόκειται  για  εικόνα  του 1784 με εντελώς ασυνήθιστο θέμα. Παρατηρήστε, ότι το στήθος της Παναγίας παρουσιάζεται σαν κολλημένο  στον  δεξιό της ώμο, ο δε Ιησούς δεν έχει χαρακτηριστικά θηλάζοντος βρέφους αλλά εφήβου.  Αυτή  είναι  η «απαράμιλλη βυζαντινή τέχνη», που διατείνονται οι ελληνορθόδοξοι. (Πηγή: Περιοδικό Δαυλός, τεύχος 286, σελ. 19265)

 

Ποιο όνομα δόθηκε στον Χριστό; «Καί θέλουσι καλέσει το όνομα αυτού Εμμανουήλ, το οποίον μεθερμηνευόμενον είναι μεθ’ ημών ο Θεός.» («Κατά Ματθαίον», α΄ 23.) «Καί εκάλεσεν το όνομα αυτού Ιησούν.» (Ο ίδιος δύο παραγράφους πιο κάτω, α΄ 25.) «∆ιά να πληρωθή το ρηθέν διά των προφητών, ότι Ναζωραίος θέλει ονομασθή.» (Ο ίδιος, β΄ 23.)

Ήταν ο Ιησούς μονογενής υιός του Γιαχβέ; Όχι, διότι η «Γένεσις» κάνει λόγο για υιούς τού Γιαχβέ: «Ιδόντες οι υιοί τού Θεού τας θυγατέρας των ανθρώπων, ότι ήσαν ωραίαι, έλαβον εις εαυτούς γυναίκας» (στ΄ 2).

Οι χριστιανοί απολογητές αντιπαρέρχονται τις κραυγαλέες αντιφάσεις των Ευαγγελίων και προσπαθούν να επικεντρώσουν την προσοχή τού «ποιμνίου» στη σημασία της γέννησης τού Ιησού για τους ανθρώπους και -ειδικότερα- στο νόημα της γιορτής των Χριστουγέννων, το οποίο είναι η «αγάπη». Ας δούμε τα πράγματα όπως είναι.

O θεός των χριστιανών είναι τριαδικός (Αγία Τριάς)· αποτελείται από τρεις υποστάσεις αδιαίρετες κι ομοούσιες: τον πατέρα (Γιαχβέ), τον υιό (Ιησού) και το Άγιο Πνεύμα (ένα περιστέρι). Στην «Παλαιά ∆ιαθήκη» περιγράφονται πλήθος εγκλημάτων καθώς και ρατσιστικών κι αποτρόπαιων πράξεων του Γιαχβέ, οι οποίες κατά κανόνα υπερβαίνουν τα όρια της κοινής λογικής. Ωρισμένα από τα εγκλήματα τού Γιαχβέ, στά οποία δεν είναι αμέτοχος ο Ιησούς αλλά -τουναντίον- συνένοχος, έχουν παρουσιασθεί σε παλαιότερα τεύχη τού «∆». (Βλ. «∆» 154, 164-165, 169, 171, 193 κ.ά.). Ας μην τα επαναλάβωμε εδώ.

 

«Ἀντίφωνον γ΄, Ἦχος δ.

Εἶπεν ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ μου·

Κάθου ἐκ δεξιῶν μου, ἔως ἄν θῶ

τοὺς ἔχθροὺς σου ὑποπόδιον τῶν

ποδῶν σου.

 

Ἡ γέννησίς σου Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν κ.τ.λ.

Ράβδον δυνάμενως ἐξαποστελεῖ

σοι Κύριος ἐκ Σιών.

 

Καὶ νῦν. Ἦχπς πλ. β΄

Γερμανοῦ

 

Χορεύουσιν Ἄγγελοι πάντες ἐν οὺρανῶ, καὶ ἄγαλλάονται σήμερον· σκιρτᾷ δὲ πᾶσα ἡ κτίσις, διὰ τὸν γεννηθέντα ἐν Βηθλεέμ, Σωτῆρα Κύριον· ὅτι πᾶσα πλάνη τῶν εἰδώλων πέπαυται, καὶ βασιλεύει Χριστὸς εἰς τοῦς αἰῶνας. Αὐγούστου καὶ σοῦ ἐνανθρωπήσαντος ἡ πολυαρχία τῶν ἀνθρώπων ἐπαύσατο, καὶ σοῦ ἐνανθρωπήσαντος ἐκ τῆς Ἁγνῆς, ἡ πολυθεΐα τῶν εἰδώλων κατήργηται. ὑπὸ μίαν βασιλείαν ἐγκόσμιον, αἱ πόλεις γεγένηται· καὶ εἰς μίαν Δεσποτείαν Θεότητος, τὰ Ἔθνη ἐπίστευσαν.»

 

 

Παλαιοδιαθηκικό μίσος και στην Καινή ∆ιαθήκη

 

«Καινή ∆ιαθήκη» είναι αδιάσπαστη σε έννοιες και σε ιδέες με την «Παλαιά». Ο Ιησούς διευκρινίζει: «Μή νομίσητε ότι ήλθον καταλύσαι τον νόμον ή τους προφήτας. Ουκ ήλθον καταλύσαι αλλά πληρώσαι.» («Κατά Ματθαίον», ε΄ 17.) Τά εγκλήματα και τα ρατσιστικά κηρύγματα μίσους και μισελληνισμού συνεχίζονται αμείωτα και στην «Καινή ∆ιαθήκη». Στό άρθρο «Ιησούς: Κήρυκας μίσους, διχασμού και μισελληνισμού», «∆», τ. 271-273 ή http://www.davlos.gr/pdf/17909.pdf, έχουν αναλυθή αρκετά απ’ αυτά. Σάς παρουσιάζουμε ένα μικρό ακόμη δείγμα:

• Ο Ιησούς αρέσκεται στην εξαπόλυση απειλών, για να εκμεταλλευθή την ανθρώπινη αγωνία για την μετά θάνατον κατάσταση. «Όστις δ’ αν αρνήσηταί με έμπροσθεν των ανθρώπων αρνήσομαι αυτόν καγώ έμπροσθεν τού πατρός μου τού εν ουρανοίς.» («Κατά Ματθαίον», ι΄ 33.)

• «Θέλουσιν εξέλθει οι άγγελοι και θέλουσιν αποχωρίσει τους πονηρούς εκ μέσου των δικαίων. Καί θέλουσιν ρίψει αυτούς εις την κάμινον τού πυρός. Εκεί θέλει είσθαι ο κλαυθμός και ο τριγμός των οδόντων.» («Κατά Ματθαίον», ιγ΄ 49-50.) Απίστευτες απειλές. Στήν ∆ευτέρα Παρουσία οι αμαρτωλοί θα βράσουν στά καμίνια της Κολάσεως, όπου θα πέση το κλάμα και το τρίξιμο των δοντιών. Αυτό καλείται ψυχολογική τρομοκρατία.

• «Απελθείν εις την γέεναν, εις το πύρ το άσβεστον, όπου ο σκώληξ αυτών δεν τελευτά και το πύρ δεν σβήνεται.» («Κατά Μάρκον», θ΄ 43-44.) Σκουλήκια θα τρώνε τους κολασμένους ασταμάτητα και η φωτιά δε θα σβήνη. Πώς να σχολιασθούν αυτές οι εικόνες φρίκης; Προσέξτε τή λέξη «γέενα». Η ερμηνεία, που συνήθως δίδεται γι’ αυτή τή λέξη είναι «κόλαση»· είναι όμως λάθος. «Γέενα» την εποχή τού Χριστού ωνομαζόταν ένας τόπος, που βρισκόταν μεταξύ της Ιερουσαλήμ και της Ιεριχούς. Ήταν μία ευρύχωρη χαράδρα, όπου έρριχναν τα σκουπίδια και τις ακαθαρσίες της Ιερουσαλήμ και τους έβαζαν φωτιά, για να τα καίνε, η οποία έκαιγε διαρκώς και υψωνόταν καπνός μαύρος, βρωμερός και αποπνικτικός. Εκεί απειλεί ότι θα πετάξη -ποιούς- ο «κήρυκας της αγάπης» Ιησούς, στην καιόμενη χωματερή της Ιερουσαλήμ.

• «Εκεί έσται ο κλαυθμός και ο τριγμός των οδόντων, όταν ίδητε Αβραάμ και Ισαάκ και Ιακώβ και πάντας τους προφήτας εν τή βασιλεία τού Θεού, εαυτούς δε εκβαλλομένους έξω.» («Κατά Λουκάν», ιγ΄ 28.)

• «Ο πιστεύων εις τον υιόν έχει ζωήν αιώνιον. Ο δε απειθών εις τον υιόν ουκ όψεται ζωήν, αλλ’ η οργή τού Θεού μένει επ’ αυτόν.» («Κατά Ιωάννην», γ΄ 36.)

 Παρατηρείται η ίδια ακριβώς νοοτροπία με την «Παλαιά ∆ιαθήκη» αλλά και με τους λειτουργικούς ύμνους, που ψάλλονται στους ναούς τα Χριστούγεννα. Σέ παλαιότερα τεύχη τού «∆» έχουν παρουσιασθή λειτουργικά κείμενα κατά τή Σαρακοστή [από το Τριώδιον με τους αναθεματισμούς εναντίον τού Ελληνικού Πολιτισμού (τ. 192), κατά την Μεγάλη Εβδομάδα και κατά την Πεντηκοστή (τ. 280)].

∆ειγματοληπτικά κείμενα από αυτά που ψάλλουν οι ορθόδοξοι ιερείς στους χριστιανικούς ναούς της Ελλάδας μας ανήμερα τα Χριστούγεννα:

• «Είπεν ο Κύριος τώ Κυρίω μου · Κάθου εκ δεξιών μου, έως αν θώ τους εχθρούς σου υποπόδιον των ποδών σου» («Πρός Εβραίους επιστολή Παύλου», α΄ 13). Πρόκειται για λίαν εύγλωττη κι εξαιρετικά δημοφιλή στην Εκκλησία περικοπή, καθ’ ότι επαναλαμβάνεται πολλές φορές κατά τή διάρκεια της ημέρας των Χριστουγέννων εν μέσω «αλληλούια» (=δόξα στό Γιαχβέ).

• «Ράβδον δυνάμεως εξαποστελεί σοι Κύριος εκ Σιών», αντίφωνον γ΄.

• «Η πολυθεΐα των ειδώλων κατήργηται. Υπό μίαν βασιλείαν εγκόσμιον, αι πόλεις γεγένηνται· και εις μίαν ∆εσποτείαν Θεότητος τα έθνη επίστευσαν», «∆όξα και νύν», ήχος β΄, Κασίας.

• «Καί Ισραήλ εποίησεν ισχύν», «Β΄ Αριθμών το ανάγνωσμα», 17-18.

• «Αγαπά Κύριος τας πύλας Σιών», τροπάριον, ήχος πλ. β΄, στίχος α΄.

• «Μήτηρ Σιών, εκεί άνθρωπος εγεννήθη εν αυτή, και αυτός εθεμελίωσεν αυτήν ο Ύψιστος», τροπάριον, ήχος πλ. β΄, στίχος δ΄.

• «Ισραήλ τώ ηγαπημένω υπ’ αυτού», «Προφητείας Ιερεμίου το ανάγνωσμα» (Βαρούχ 3, 36-38).

• «Μή δώς ετέρω την δόξαν σου, και τα συμφέροντά σοι έθνει αλλοτρίω. Μακάριοι εσμέν Ισραήλ», «Προφητείας Ιερεμίου το ανάγνωσμα» (Βαρούχ 4, 1-4).

• «Ευφράνθητι, Ιερουσαλήμ, και πανηγυρίσατε πάντες, οι αγαπώντες Σιών... ∆ιά της Θεοτόκου · βρέφος γάρ τίκτεται», Ιωάννου Μοναχού, ήχος δ΄.

• «Ισραήλ γάρ ο ποιμαίνων... Χριστός», ωδή γ΄, ειρμός.

• «Οι παίδες Σιών», ωδή η΄, ειρμός.

• «Σκύλα Βαβυλών της Βασιλίδος Σιών, και δορύκτητον όλβον εδέξατο · θησαυρούς Χριστός, εν Σιών δε ταύτης», ομοίως.

Ποιό είναι τελικά το μήνυμα των Χριστουγέννων και σε ποιούς απευθύνεται; Τό μήνυμα των Χριστουγέννων συνοψίζεται στά ίδια τα λόγια τού Ιησού: «∆οξάζω σε, πάτερ, Κύριε τού ουρανού και της γής, ότι απέκρυψας ταύτα από σοφών και συνετών και απεκάλυψας αυτά εις νήπια.» («Κατά Ματθαίον», ια΄ 25.) Ο Ιησούς προορίζει την διδασκαλία του για τους μωρούς και πτωχούς τώ πνεύματι κι όχι για τους συνετούς.

«Χριστός γεννάται σήμερον, εν φάτνη των α-λόγων»...

Ιωάννης Λάζαρης

(Πηγή: Ιωάννης Λάζαρης, Περιοδικό Δαυλός, τεύχος 286, σσ. 19261 - 19268)

 

Μυθοπλάστης: Ιωάννης Λάζαρης, Περιοδικό Δαυλός

Απάντηση: Ο Δαυλός, όπως κάθε «καλό» νεοεποχίτικο περιοδικό ανάλογου αντιχριστιανικού «ήθους», υπαινίσσεται το άλογο των Ευαγγελίων και συνεπώς και της Χριστιανικής θρησκείας. Προς τούτο καταλήγει στο  συμπέρασμά: «Χριστός γεννάται σήμερον, εν φάτνη των α-λόγων». Επίσης υπαινίσσεται πως «Άγγελοι, φάτνη, πρόβατα, βοσκοί, μάγοι, κ.ά. συνθέτουν το σκηνικό της εορταζόμενης από τους χριστιανούς επετείου της γέννησης τού Ιησού, όπως περιγράφεται στα Ευαγγέλια, τα οποία όμως παρουσιάζουν πλήρως αντικρουόμενες περιγραφές, που δεν αντέχουν στο φως της κριτικής.». Είναι όμως τα ευαγγέλια εκείνα τα κείμενα τα οποία δεν «δεν αντέχουν στο φως της κριτικής» ή μήπως όχι;  Ισχύει πράγματι ότι η φάντη του Χριστού είναι φάτνη των α-λόγων ή αντίθετα ο Δαυλός είναι το περιοδικό των παραλόγων;

 

α.  Σιωνιστικές δοξολογίες, κηρύγματα μίσους, ανθελληνικοί ύμνοι, αντιφάσεις ευαγγελίων  (& «Δαυλός των παραλόγων»)

«Οι σιωνιστικές δοξολογίες, τα κηρύγματα μίσους, οι ανθελληνικοί λειτουργικοί ύμνοι που ψάλλονται στους ναούς τα Χριστούγεννα κι οι αντιφάσεις των Ευαγγελίων.», «...διαπιστώνομε, ότι διά της υποτιθέμενης γεννήσεως τού Ιησού όχι μόνον δεν κηρύχθηκε η αγάπη στον κόσμο αλλά το μίσος, ο ρατσισμός κι ο σιωνισμός»

Συγκεκριμένες απαντήσεις στις κατηγορίες για τις «σιωνιστικές δοξολογίες» μπορεί να δει κανείς την σελίδα γλώσσα, για τους «ανθελληνικούς ύμνους» την σελίδα Ελληνισμός - Χριστιανισμός, για τα κηρύγματα μίσους στην σελίδα του Δαυλού και για τις «αντιφάσεις των Ευαγγελίων» τις ενότητες στην σελίδα Ευαγγέλια.

 

β. Το γενεαλογικό δένδρο του Ιησού (& «Δαυλός των παραλόγων»)

«Το γενεαλογικό δένδρο τού Ιησού. Στο «Κατά Ματθαίον» παρατίθενται 41 γενιές, ενώ στο «Κατά Λουκάν» 78, οι οποίες δεν συμφωνούν ούτε στο όνομα του πατέρα του Ιωσήφ. (Βλ. Ι. ∆ημόφιλου, «Το γενεαλογικό δένδρο τού Ιησού», «∆», τ. 275.)»

Για το γενεαλογικό δέντρο του Ιησού ο Ιωάννης Λάζαρης, επικαλείται ανεπιτυχή και παράλογη εργασία του Ίωνα Δημόφιλου στο ίδιο περιοδικό Δαυλός, στην οποία έχει δοθεί απάντηση στην σελίδα ευαγγέλια. Αυτό το ζήτημα αποτελεί ένα από τα «κλασσικά» σφάλματα των αρνητών του Ιησού και φληνάφημα της σκευωρίας περί των 8.000 αντιφάσεων των ευαγγελίων («...δεν συμφωνούν μεταξύ τους, αυτοαναιρούνται, αλληλοαναιρούνται κι έχουν πλείστες αντιφάσεις») που βρίσκονται αποκλειστικά και μόνον μέσα στα μυαλά των νεοπαγανιστών.

 

γ. Ο τόπος καταγωγής του Ιησού (& «Δαυλός των παραλόγων»)

«Ο τόπος καταγωγής τού Ιησού. Ο Ιησούς σύμφωνα με τον Ματθαίο γεννήθηκε στην Βηθλεέμ και μετώκησε αργότερα στην πόλη Ναζαρέτ (β΄ 23), ενώ σύμφωνα με τον Λουκά οι γονείς του κατοικούσαν στη Ναζαρέτ και μετέβησαν στην Βηθλεέμ, για να γεννηθεί ο Ιησούς εκεί (β΄ 4).

Σύμφωνα με τον Ματθαίο (1) ο Ιησούς γεννήθηκε στην Βηθλεέμ κατά τις ημέρες του βασιλιά Ηρώδη. Ο Λουκάς διευκρινίζει για ποιαν αιτία γεννήθηκε στην Βηθλεέμ ο Ιησούς, και όχι στην Ναζαρέτ που κατοικούσαν ήδη οι γονείς Του (2). Διότι αυτοί, δηλαδή ο Ιωσήφ και η Παναγία, πήγαν στην Βηθλεέμ για να απογραφούν, ενώ η Παναγία ήταν ήδη έγκυος. Καθώς βρίσκονταν στην Βηθλεέμ η Παναγία γέννησε τον Ιησού (3). Ο Λουκάς μάλιστα αναφέρει, ότι πριν απογραφούν στην Βηθλεέμ, ο Ιωσήφ και η Παναγία κατοικούσαν στην Ναζαρέτ (4) εις την οποία ξαναγύρισαν μετά την γέννηση του Χριστού (5). Γεγονός για το οποίο συμφωνεί και ο Ματθαίος, ο οποίος διευκρινίζει ότι μετά την γέννηση του Ιησού στην Ναζαρέτ, μεσολάβησε το ταξίδι της θείας οικογένειας στην Αίγυπτο όπως γλιτώσει αυτή από τον διωγμό του Ηρώδη του Μέγα κατά των νηπίων της Βηθλεέμ. Κατόπιν τον θάνατο αυτού και με την έλλειψη δηλαδή της απειλής, η θεία οικογένεια επέστρεψε στην Ναζαρέτ, από την οποία τελικά ο Ιησούς πήρε το όνομα της καταγωγής Του (6). Συνεπώς τα Ευαγγέλια δεν έχουν καμία αντίφαση. Όπως και αλλού έχει δηλωθεί, τα Κανονικά ευαγγέλια περιγράφουν τα γεγονότα συνοπτικά με το ένα ευαγγέλιο να συμπληρώνει το άλλο (7). Και αυτό το σημείο εντάσσεται στα «κλασσικά» σφάλματα των αρνητών του Ιησού και αποτελεί φληνάφημα της σκευωρίας περί των 8.000 αντιφάσεων τους («...δεν συμφωνούν μεταξύ τους, αυτοαναιρούνται, αλληλοαναιρούνται κι έχουν πλείστες αντιφάσεις») που βρίσκονται αποκλειστικά και μόνον μέσα στα μυαλά των νεοπαγανιστών..

 

δ. Η πόλη Ναζαρέτ (& «Δαυλός των παραλόγων»)

«Την πόλη Ναζαρέτ δεν την αναφέρουν ούτε το Ταλμούδ ούτε ο Ιώσηπος ούτε τα ρωμαϊκά αρχεία· κι αυτό, γιατί τέτοια πόλη την εποχή της γέννησης του Ιησού δεν υπήρχε. Η λέξη που βρήκαν οι -Εβραίοι της ∆ιασποράς- συντάκτες των Ευαγγελίων σε τρία βιβλία της «Παλαιάς ∆ιαθήκης» («Αριθμοί», «Κριταί» και «Σαμουήλ Α΄») ήταν «Ναζίρ» (άνθρωπος αφιερωμένος στο Θεό) και για την ακρίβεια «ΝΖΡ», δεδομένου ότι οι Εβραίοι έγραφαν μόνο τα σύμφωνα κι ο αναγνώστης καλούνταν να μαντέψει τα ενδιάμεσα φωνήεντα. [«Ιδού θέλεις συλλάβει και θέλεις γεννήσει υιόν, και ξυράφιον δεν θέλει αναβήσεται επί την κεφαλήν αυτού, διότι το παιδίον θέλει είσθαι Ναζηραίος εις τον Θεόν» («Κριταί», ιγ΄ 5).] Η αδυναμία των συντακτών των Ευαγγελίων να κατανοήσουν την εβραϊκή αυτή λέξη κι η πλήρης τους