Αυτή η ενότητα δεν έχει να δείξει πολλά. Έχει μόνο να επιδείξει πως ακόμη και στο ζήτημα της ελληνικής γλώσσας οι νεοΕθνικοί εφαρμόζουν την τακτική της χάλκευσης, της εξαπάτησης και του αντιεπιστημονισμού προς όλες τις κατευθύνσεις. Εκτός βέβαια αυτών των μεθόδων εφαρμόζουν και την τακτική του δήθεν γνώστη της αρχαίας ή της αρχαΐζουσας εις τα κείμενα τους προς εντυπωσιασμό των αναγνωστών τους και την σαγήνευσή τους προς καθοδήγηση στην πολυπόθητη γι’ αυτούς ειδωλολατρία. Παράδειγμα ακολουθεί στην σελίδα. Ένα άλλο πολύ σημαντικό ζήτημα που θα απασχολήσει αυτή την ενότητα είναι η γλώσσα των αρχαίων θεών, μιας και οι νεοεθνικοί στηρίζουν την θεολογία τους καθαρά στην φυλετική κατεύθυνση παρά στην ουσιαστική.
|
http://www.geocities.com/vasargyr |
«Ἡ ἀληθὴς ἱστορία τῶν «Ἐθνικῶν» καὶ τῆς συγκρούσεώς των μὲ τὸν Ἑβραιοχριστιανισμὸν… Ποῖοι καὶ διατί δὲν ἐπέτρεψαν νὰ γνωρίσωμεν τὸν Ἐλληνικὸν «Ἐθνικὸν» Πολιτισμόν… Μέσα ἀπὸ τὸ βιβλίον αὐτὸ μανθάνομεν διὰ τοὺς ἐπιφανεῖς ἐκεῖνους Ἕλληνας «Ἐθνικούς», οἱ Ὀποῖοι συνέχισαν νὰ θεραπεύουν τὸν Ἑλληνικὸν Πολιτισμόν, κατὰ τοὺς πρώτους μετὰ Χριστὸν αἰῶνας…» Παυσανίας Κάλδης, Υπέρ των Εθνικών, Νέα Θέσις (Πηγή: Περιοδικό Ιχώρ, τεύχος 46, σελίδα 109)
Οι νεοΕθνικοί δεν χάνουν ευκαιρία να εκμεταλλεύονται την εντύπωση που προκαλεί η αρχαΐζουσα, η καθαρεύουσα και η αρχαία Ελληνική γλώσσα για να οδηγούν ατυχείς ανημέρωτους εις την ειδωλολατρία, θέλοντας να επιδεικνύουν την υποτιθέμενη παιδεία τους δια μέσω της πρώτης. Βέβαια, ποτέ το ένα δεν προϋποθέτει το άλλο, δηλαδή η κατοχή του χειρισμού της γλώσσας δεν είναι δείγμα παιδείας, ούτε γενικότερης μόρφωσης. Αυτό το έχουν αποδείξει επανελλημένα οι ίδιοι νεοΕθνικοί μέσα από τα άρθρα και τα βιβλία τους, καθώς και από τις τραγικές τους απάτες. Εξάλλου στο εμπόριο κυκλοφορούν προγράμματα πολυτονισμού και αρχαίων που μπορούν να εκπαιδεύσουν και τον πιο αδαή σε τέτοια ζητήματα. Ακολουθεί ένα απλό παράδειγμα εντυπωσιασμού της γλώσσας:
«Τιτανιούχον εξάρτημα δικύκλου τοποθετηθέν με απώτερον σκοπόν την αύξηση της ιπποδυνάμεως» (Πηγή: Περιοδικό MotoXtreme, τεύχος 39, άρθρο «Hayabusa Special, ΠΡΟΚΛΗΣΗ»)
Εσείς αν σας ομιλούσαν με αρχαΐζουσα γλώσσα για μια εξάτμιση μοτοσικλέτας θα προστρέχατε να λατρέψετε την μοτοσικλέτα ή την εξάτμιση της ως θεό σας; Αν όχι, τότε μην προστρέξετε να λατρέψετε ούτε τους 12 μυθικούς θεούς του «Ολύμπου» επειδή σας έκανε εντύπωσε ένα άρθρο γραμμένο και τυπωμένο όχι στην δημοτική ελληνική γλώσσα.
Οι νεοΕθνικοί πιστοί των 12 θεών του «Ολύμπου» και ηγέτες της νεοπαγανιστικής παράταξης διαρκώς επιχειρηματολογούν γύρω από την ελληνικότητα των θεών τους έναντι του Ιησού Χριστού που είναι Γαλιλαίος. Εκτός του ότι βέβαια η μη Ελληνικότητα του Ιησού Χριστού δεν είναι αδιαμφισβήτητη, εφόσον Γαλιλαίος, άλλο τόσο αδιαμφισβήτητη δεν είναι η τόσο λεγόμενη ελληνικότητα των 12 και λοιπών θεών της πολυθεΐας της αρχαίας Ελλάδας. Εκτός του ότι από μαρτυρία του Ηροδότου γίνεται γνωστό πως οι θεοί ήρθαν στην Ελλάδα από την Αίγυπτο, εκτός του ότι από την ιστορία της θρησκείας μαθαίνει κανείς πως οι θεοί ήσαν Πελασγικοί και τερατόμορφοι πριν τους παραλάβουν οι Έλληνες και τους κάνουν ανθρωπόμορφους, υπάρχει και ζήτημα της γλώσσας. Δηλαδή αν οι αρχαίοι θεοί μιλούσαν ελληνικά ή όχι.
Ο Ησίοδος, αυτός ο ποιητής της θεογονίας της αρχαίας Ελλάδας μαρτυρεί πως οι αρχαίοι θεοί των νεοΕθνικών εθνικιστών δεν μιλούσαν καν Ελληνικά μεταξύ τους και όμως οι παγανιστές τους ονομάζουν «Έλληνες Θεούς»:
«φωναὶ δ’ ἐν πάσῃσιν ἔσαν δεινῇς κεφαλῇσι,
παντοίην ὄπ’ ἰεῖσθαι ἀθέσφατον· ἄλλοτε μὲν γὰρ
φθέγγνθ’ ὥς τε θεοῖσι συνιέμεν,»
(Και είχαν μιλιά όλα τα φοβερά κεφάλια230 του
κι αφήνανε κάθε είδους ανείπωτες φωνές: άλλοτε έτσι
μίλαγαν σαν μιλούσαν στους θεούς231)
Σημειώσεις:
230 Οι εναλλασσόμενες φωνές που εκπέμπουν τα κεφάλια του Τυφωέα (ταύρου, λιονταριού, σκύλου, φιδιού) μας κάνουν να υποπτευόμαστε κάποια παλαιότερη εκδοχή του μύθου, στην οποία ο Τυφωέας θα μεταμορφώνονταν σε διάφορα ζώα. Πβ. Το μύθο του Σεθ στην αιγυπτιακή μυθολογία.
231 Οι θεοί κατά τους αρχαίους είχαν την δική τους ξεχωριστή γλώσσα και συχνά γίνεται στα αρχαία κείμενα διάκριση ανάμεσα στη γλώσσα των θεών και τη γλώσσα των ανθρώπων.
Πηγή: Ησίοδος, Έργα και Ημέρες, Θεογονία, Η Ασπίδα του Ηρακλή, Πρόλογος Δανιήλ Ι. Ιακώβ, Σταύρος Γκιργκένης, εκδόσεις Ζήτρος, Θεσσαλονίκη 2001, σελίδες 368-369, 434)
Γράφει ο Ιάμβλιχος στο «Περὶ Μυστηρίων» (96.13): «Δεν είναι η έννοια (δηλαδή η νόηση) πού ενώνει τους θεουργούς με τους θεούς. Διότι -στην αντίθετη περίπτωση- τι θα εμπόδιζε τους φιλοσόφους (εννοεί τους θεωρητικούς) να επιτύχουν θεουργική ένωση μαζί τους; Αυτό όμως δεν έγινε ποτέ. Η θεουργική ένωση επιτυγχάνεται με την τελεσιουργία των άρρητων έργων, όταν τελούνται με τον κατάλληλο τρόπο, έργων πού είναι πέρα από κάθε νόηση, και με τη δύναμη των άφθεγκτων συμβόλων, πού μόνο οι θεοί τα εννοούν... Ακόμη και χωρίς εμείς να τα κατανοούμε, τα συνθήματα αυτά (δηλαδή τα σύμβολα) εκτελούν από μόνα τους το δικό τους έργο».
Τα διάφορα επίθετα του θεού (κατηγορήματα) έπρεπε να αναφέρονται στις μαγικές επικλήσεις, διαφορετικά δεν ήταν καθόλου βέβαια τα μαγικά τους αποτελέσματα. Ο Ψελλός, για παράδειγμα, συνιστούσε για τη θεά Άρτεμη (=Εκάτη) να αποκαλείται «ξιφηφόρος, σπειροδρακοντόζωνος, λεοντοῦχος, τρίμορφος. Τούτοις γὰρ αὐτήν φησι τοῖς ὀνόμασιν ἕλκεσθαι καὶ οἷον ἐξαπατᾶσθαι καὶ γοητεύεσθαι». Τα ζωτικά ονόματα εξ άλλου περιελάμβαναν ορισμένες μυστικές επωνυμίες, τις όποιες οι ίδιοι οι θεοί είχαν αποκαλύψει στους Ιουλιανούς πατέρα και γιο, για να τους βοηθήσουν να παίρνουν απάντηση στις προσευχές τους. Θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι οι επωνυμίες αυτές περιλαμβάνονται στα βάρβαρα ονόματα βάρβαρα, τα όποια, σύμφωνα με τα Χαλδαϊκά Λόγια, έχασαν την αποτελεσματικότητα τους όταν μεταφράστηκαν στα ελληνικά. Τις ελληνικές μεταφράσεις των μαγικών ονομάτων μας τις μεταφέρει ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς στους «Στρωματεῖς». Στην περίπτωση που ένας χαρακτήρ είναι για μας ακατανόητος, για τους αμύητους, αυτό τούτο έστιν αυτού το σεμνότατο («Περὶ Μυστηρίων» 254.14 κκ).
Η σημασία της σωστής εκφωνήσεως των ονομάτων και των κατηγορημάτων κατά τη διάρκεια μιας μαγικής διαδικασίας ήταν ένα θέμα επί του οποίου δεν συμφωνούσαν όλοι οι συγγραφείς. Ο Κέλσος, για παράδειγμα, πίστευε πώς τα ονόματα είχαν τη σωστή επενέργεια ακόμη και όταν ήταν μεταφρασμένα στα ελληνικά, ενώ ο Ωριγένης πίστευε ακριβώς το αντίθετο.
Ο Ιάμβλιχος λέγει πως κατά τη διάρκεια της θείας κατοχής, τα συμπτώματα που παρουσιάζουν οι μεσάζοντες (διάμεσοι ή μέντιουμ) ποικίλλουν ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία τους. Άλλοι γίνονται πλήρως αναίσθητοι, ακόμα και με τη φωτιά (όπως οι γνωστοί αναστενάρηδες), άλλοι κάνουν πολύ έντονες κινήσεις ή πέφτουν σε πλήρη ακινησία, ενώ σε μερικές περιπτώσεις παρουσιάζονται αλλαγές στη χροιά της φωνής και τον τρόπο που μιλούν.
Πηγή: Ιχώρ, τεύχος 43, άρθρο «Θεουργία και αρχαία τελετουργία», Αντώνης Αντωνόπουλος
Λέει ο φιλόσοφος Ιάμβλιχος: «Τώρα, λοιπόν, για το ότι τα πάντα, και τα ονόματα [των θεών] και οι προσευχές [προς τους θεούς], έχουν σχεδόν σβήσει, φταίει το εξής, ότι, δηλαδή, δεν σταματούν καθόλου να μεταβάλλονται διαρκώς από την καινοτομία και την παρατυπία των Ελλήνων. Γιατί οι Έλληνες είναι εκ φύσεως νεωτεριστές και κινούνται παντού με ορμή, χωρίς να έχουν μέσα τους κανένα στήριγμα˙ και χωρίς να διαφυλάσσουν ό,τι τυχόν παραλάβουν από κάποιους, αλλά εγκαταλείποντας και αυτό γρήγορα, όλα τα μεταπλάθουν σύμφωνα με την άστατη λεκτική εφευρετικότητά τους˙ οι βάρβαροι, όμως, επειδή είναι σταθεροί στα ήθη τους, μένουν επίσης σταθεροί στα ίδια λόγια˙ γι’ αυτό ακριβώς αυτοί είναι αγαπητοί στους θεούς και απευθύνουν τους λόγους τους αρεστούς στους θεούς˙ και δεν επιτρέπεται σε κανέναν άνθρωπο να τους αλλάξει με κανέναν τρόπο. Αυτά απαντάμε σε σένα για τα άρρητα ονόματα, τα οποία αποκαλούνται βαρβαρικά, είναι όμως ιεροπρεπή».
Πηγή: Ιάμβλιχου, Περί Μυστηρίων, Ζ΄, 5
Για τον Ιάμβλιχο υπάρχουν οι εξής γνώμες αρχαίων και νέων παγανιστών:
α) «ο αληθινά θείος Ιάμβλιχος, ο τρίτος σε αξία μετά τον Πυθαγόρα και τον Πλάτωνα» (…) «Σε εμένα τον ίδιο αρέσει υπερβολικά η φιλοσοφία του Ιάμβλιχου και η θεοσοφία του ομωνύμου μου και νομίζω πως οι άλλοι είναι ανάξιοι λόγου κοντά τους». (Πηγή: Ιουλιανού, επιστολή 12, προς Πρίσκο)
β) «Πρώτον. Είμεθα απόγονοι τής πρώτης μεγάλης ζυμώσεως την οποίαν υπέστη η θρησκεία μας κατά την Ύστερα Αρχαιότητα, ότε απερρόφησε και ενεσωμάτωσε κατά τρόπον θετικόν πολλάς άλλας παραδοσιακάς θρησκευτικάς εκφράσεις και Μυστηριακάς παραδόσεις -ως αυτή των Χαλδαϊκών Λογίων και ενοποιήθη εις παμμέγιστον θρησκευτικόν/φιλοσοφικόν σύστημα ονομασθέν Ελληνισμός, δια της εργασίας κορυφαίων θεολόγων, διανοουμένων και Θεανθρώπων! Ας αναφέρωμε ενδεικτικώς μεταξύ αυτών τους -γνωστούς εις ημάς, καθότι σώζεται μέρος του έργου των-Νεοπλατωνικούς, Πλωτίνον, Πορφύριον, Ιάμβλιχον, Πρόκλον και τέλος τον Μεγάλον Δαμάσκιον, τον Απολλώνιον Τυανέα, τον Σαραπίωνα, τους πολυπληθείς εκπροσώπους της Στοάς και ιδίως τον Επίκτητον, τον Γαληνόν, τον Αυτοκράτορα Μάρκον Αυρήλιον, τον Θείον Ιεροκλήν, τον Αυτοκράτορα Μέγαν Ιουλιανόν!» (Πηγή: Παναγιώτης Μαρίνης, Περιοδικό Τρίτο Μάτι, τεύχος 141, ένθετο «Η Ελληνική Θρησκεία του Δωδεκαθέου»)
Το «κλειδί» της επιτυχίας των Επωδών ήταν η λεπτομερής αναφορά των κατηγορήματος της συγκεκριμένης θεότητας και αυτό επεδίωξαν -και πέτυχαν- οι Ορφικοί Ύμνοι (31). Ας δούμε για παράδειγμα τον Ορφικό Ύμνο προς την Εκάτη (= Σελήνη) την κατ’ εξοχήν θεά της Θεουργίας και της Μαγείας.
ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΕΚΑΤΗΝ
«Εἰνοδίην Ἑκάτην κλήζω, τριοδῖτιν, ἐραννήν, οὐρανίην, χθονίην τε, καὶ εἰναλίην κροκόπεπλον. τυμβιδίην. ψυχαῖς νεκύοον μέτα βακχεύουσαν, Πέρσειαν. φιλέρημον, ἀγαλλομένην έλάφοισιν, νυκτερίην, σκυλακῖτιν, ἀμαιμάκετον βασίλειαν. ταυροπόλον, παντὸς κόσμου κλειδοῦχον ἄνασσαν. ἡγεμόνην. νύμφην, κουροτρόφον, οὐρεσιφοῖτιν, λισσομένοις κούρην τελεταῖς ὁσίῃσι παρεῖναι, βουκάλῳ εὐμενέουσαν ἀεὶ κεχαρηότι θυμῷ».
(Μετάφραση)
Την Έκάτην εξυμνώ, πού την λατρεύουν στις οδούς και στις τριόδους, την αξιαγάπητη την ουράνια και την επίγεια και την θαλασσινή, πού έχει κίτρινο πέπλο. Αυτήν πού φροντίζει για τους νεκρούς και πού είναι ενθουσιασμένη ανάμεσα στις ψυχές των νεκρών, την Πέρσειαν. Αυτήν πού αγαπά την ερημιά και ευφραίνεται με τα ελάφια, την νυκτερινή, την προστάτιν των σκύλων, την ακαταμάχητη βασίλισσα· αυτήν πού θηρεύει ταύρους, την βασίλισσα πού έχει τα κλειδιά όλου του κόσμου, την οδηγό, την νύμφη, αυτή πού ανατρέφει παιδιά και πού περιφέρεται στα βουνά· αυτήν την κόρη ας παρακαλέσουμε να παρευρεθεί στις ιερές τελετές με ευμενή πάντοτε διάθεση προς τον ηγέτη (τον επί κεφαλής) και με χαρούμενη καρδιά.
Όλη αυτή η «αρετολογία» της Εκάτης και η αναφορά των ιδιοτήτων της ως «τριοδίτου», «κροκόπεπλου», «βακχεύουσας» κ.λ.π. εξυπηρετεί τους στόχους της επίκλησης, πού είναι η ΠΑΡΟΥΣΙΑ της θεότητας κατά τη θεουργική τελετή. Βέβαια δεν αρκούσε αυτή η λεπτομερής καταγραφή των επιθέτων των θεοτήτων για να γίνουν οι Επωδές αποτελεσματικές. Σημαντικό ρόλο έπαιζε και ή γνώση και εκφώνηση των «βαρβαρικών», μυστικών ονομάτων των θεών (voces nmysticae). Ο Ιάμβλιχος ιδιαίτερα τόνιζε ότι κατά τις θεουργικές επικλήσεις των θεών πρέπει να χρησιμοποιούνται τα «βαρβαρικά τους ονόματα» γιατί οι θεοί αποκάλυψαν τη γλώσσα πού μιλούν μόνο στα «ιερά έθνη» των Αιγυπτίων και Βαβυλωνίων Ιερέων (32). O Πρόκλος εξ άλλου επεσήμανε ότι βασικό ρόλο στις εκφωνήσεις των μυστικών ονομάτων παίζει ο τόνος εκφοράς τους.
Πηγή: Διαμαντής Κούτουλας, οι απόκρυφες επιστήμες στην Ελληνική αρχαιότητα, Εκδόσεις Έσοπτρον, Αθήνα 2002, σσ. 194 – 195
Η θεουργική τελετουργία συμπεριλάμβανε επωδές ανάλογες των Ορφικών Ύμνων, εκφωνήσεις των μυστικών ονομάτων, θυμιάματα και κυρίως την μυστική τοποθέτηση, εντός των αγαλμάτων, «χαρακτήρων και συμβόλων» συμπαθητικών προς την αντίστοιχη θεότητα. Πριν μιλήσουμε όμως λεπτομερέστερα για την τελευταία αυτή θεουργική διαδικασία, ας διευκρινίσουμε τον τρόπο εκφώνησης των μυστικών ονομάτων των θεών. Είπαμε παραπάνω ότι έπαιζε μεγάλο ρόλο ο τόνος της εκφοράς του «βαρβαρικού ονόματος» και κατ’ εξοχήν η βαρύτητα και η οξύτητα των ήχων. Ας δούμε ένα παράδειγμα θεουργικής εκφώνησης από τους έλληνοαιγυπτιακούς «Μαγικούς Παπύρους», πού αποτελούν τη... σύνοψη της θεουργίας:
«Κύριε ἀπομιμοῦμαι,
ταῖς 7 φωναῖς
εἴσελθε και έπάκουσόν μοι...
...ἐπικαλοῦμαι σε Κύριε
ὀρνεογλυφιστί. ΑΡΑΙ,
ἱερογλυφιστί, ΛΑΙΛΑΜ.
ἑβραϊστί, ΑΝΟΧ...
.. .κυνοκεφαλιστί, ΑΒΡΑΣΑΞ...» (40)
Και αλλού: «ὄψη δὲ ἀτενίζοντας σοι τοὺς θεούς... σύρισον μακρὸν συριγμὸν (= σφύριγμα) ἔπειτα πόππυσον λέγων· προ-προφεγγῆ μόριος πρόφυρ προφεγγῆ νεμέθιρε ἄρψενεν πίτητμι μεώυ ἔναρθ φυρκέχω φυριδαρίω τύρη φιλβά...» (Μαγικοί Πάπυροι, IV 555 κ.εξ.). Άλλα περί των Μαγικών Παπύρων θα κάνουμε εκτενή λόγο παρακάτω, όταν ασχοληθούμε με τις πρακτικές ανύψωσης της ψυχής («αστρική προβολή») των θεουργών. Προς το παρόν ας κρατήσουμε την παράδοξη γλώσσα των θεουργικών εκφωνήσεων και των μυστικών ονομάτων των θεών.
Πηγή: Διαμαντής Κούτουλας, οι απόκρυφες επιστήμες στην Ελληνική αρχαιότητα, Εκδόσεις Έσοπτρον, Αθήνα 2002, σσ. 201 – 202
Η «Ἴυγξ» ή ο στρόμφαλος ήταν ένας χάλκινος δίσκος σε σφαιρικό, τριγωνικό ή άλλο σχήμα πάνω σ έναν κάθετο άξονα που περιστρεφόταν για να εξαναγκάσει με μαγικό τρόπο ανθρώπους, δαίμονες και θεούς να υπακούσουν. Οι θεουργοί πίστευαν ότι θέτοντας κανείς αυτό το όργανο σε κίνηση, επηρέαζε κατ’ αναλογία τις περιστρεφόμενες ουράνιες σφαίρες των πλανητών προσελκύοντας στη γη τις αντίστοιχες ουράνιες Ίυγγες, δηλ. τις «Δυνάμεις» του Ύψιστου Θεού. Συνήθως μέσω των τελετών αυτών οι θεουργοί επηρέαζαν ουσιαστικά τους θεούς του καιρού, των άστρων, των πλανητών ή του ζωδιακού κύκλου. Οι Ίυγγες, κατά τους νεοπλατωνικούς, ήταν οι ενδιάμεσοι δαίμονες (49) πού αποτελούσαν το όχημα της ψυχής για την ανύψωση της στον υπερουράνιο χώρο των απλανών και του «Πρώτου Κινούντος Ακινήτου». Το όχημα αυτό είχε σχήμα «ωοειδές» και είχε δημιουργηθεί από αστρική ουσία (50) (εξ ου και η ονομασία «αστρικό σώμα» πού του έδωσε 1.500 χρόνια μετά ο Παράκελσος). Περιστρέφοντας τις χάλκινες Ίυγγες, τις διακοσμημένες με τους μαγικούς χαρακτήρες, οι θεουργοί επεδίωκαν να έλκουν τα μαγικά οχήματα (ουράνιες ίυγγες) με τα όποια θα ταξίδευε η ψυχή τους στον υπερουράνιο τόπο (51). Πιστεύοντας, εξάλλου, ότι η ψυχή εισερχόταν στο σώμα με την αναπνοή -σύμφωνα με τις διδαχές του Ορφέα (52) - εφάρμοζαν μεθόδους ειδικών αναπνευστικών ασκήσεων για να πετύχουν την έξοδο της ψυχής από το σώμα. Για την πραγματοποίηση αυτού του επικίνδυνου στόχου αντέγραφαν τελετές από τους «Μαγικούς Παπύρους», σύμφωνα με τις οποίες, μπορούσε κανείς ακολουθώντας συγκεκριμένες αναπνευστικές ασκήσεις (όπως η τριπλή εισπνοή ακτινών του Ήλιου), να ΑΝΥΨΩΘΕΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ. Ας δούμε πληρέστερα ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιου είδους πρακτικών από τους «Μαγικούς Παπύρους»:
«ἔλκε ἀπὸ τῶν ἀκτίνων πνεῦμα γ’ ἀνασπῶν, ὅ δύνασαι, καὶ ὄψη σεαυτὸν ἀνακουφιζόμενον καὶ ὑπερβαίνοντα εἰς ὕψος, ὥστε σε δοκεῖν μέσον τοῦ ἀέρος εἶναι· οὐδενὸς δὲ ἀκούσει οὔτε ἀνθρώπου οὔτε ζώου ἄλλου, οὐδὲ ὄψῃ οὐδὲν τῶν ἐπὶ γῆς θνητῶν ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ, πάντα δὲ ὄψῃ ἀθάνατα·-...
...ὄψῃ δὲ ἀτενίζοντας σοι τοὺς θεοὺς καὶ ἐπί σε ὁρμωμένους, οὐ δὲ εὐθέως ἐπίθες δεξιὸν δάκτυλον ἐπὶ τὸ στόμα καὶ λέγε· «σιγή, σιγή, σιγή, σύμβολον θεοῦ ζῶντος ἀφθάρτον φύλαξόν με, σιγή νεχθειρ θανμέλου», ἔπειτα σύρισον μακρὸν συριγμόν, ἔπειτα πόππυσον λέγων· προπροφεγγῆ μοριος προφυρ προφεγγῆ γεμεθιρε αρψεντεν πιτητμι μειων εναρβ φυκεχω ψυριδαριω τυρη φιλβα» καὶ τότε ὄψῃ τοὺς θεούς σοι εὐμενῶς ἐμβλέποντας καὶ μηκέτι ἐπὶ σε ὁρμομένους, ἀλλὰ πορευομένους ἐπὶ τὴν ἰδίαν τάξιν τῶν πραγμάτων, ὅταν οὖν ἴδης τὸν ἄνω κόσμον καθαρὸν καὶ δονούμενον καὶ μηδένα τῶν θεῶν ἢ ἀγγέλων ὁρμώμενον, προσδόκα βροντῆς μεγάλης ἀκούσεσθαι κτύπον, ὤστε σε ἐκπλαγῆναι, σὺ δὲ πάλιν λέγε· «σιγή, σιγή (λόγος), ἐγώ εἰμι σύμπλανος ὑμῖν ἀστήρ, καὶ ἐν τοῦ βάθους ἀναλάμπων οξυ ο ξερθευθ »· ταῦτα σου εἰπόντος εὐθέως ὁ δίσκος ἀπλωθήσεται, μετὰ δὲ τὸ εἶπεῖν σε τὸν β’ λόγον, ὅπου «σιγή, σιγή» καὶ τὰ άκόλουθα, σύρισον β’ καὶ πόππυσον β’ καὶ εὐθέως ὄψῃ ἀπὸ τοῦ δίσκου ἀστέρας προσερχομένους πενταδακτυλιαίους πλείστους καὶ πιπλῶντας ὅλον τὸν ἀέρα. σὺ δὲ πάλιν λέγε· «σιγή, σιγή»· καὶ τοῦ δίσκου ἀναγέντος ὄψῃ ἄπυρον κύκλωμα καὶ θύρας πυρίνας ἀποκεκλεισμένας. σὺ δὲ εὐθέως δίωκε τὸν ὑποκείμενον λόγον καμμύων σου τοὺς ὀφθαλμούς, λόγος γ’ .
«ἐπάκουσόν μου, ἄκουσόν μου, τοῦ δεῖνα τῆς δεῖνα, κύριε ὁ συνδήσας πνεύματι τὰ πύρινα κλῆθρα τοῦ τετραλιζώματος, πυρίπολε. Πεντιτερουνι, φωτὸς κτίστα... Σεμεσιλαμ. πυρίπνοε ψυρινφευ. πυρίθυμε Ἰάω. πνευματόφως ωαϊ, πυριχαρῆ ἔλουρε, καλλίφως αζαϊ. Αἰών αχβα, φωτοκράτωρ πεππερ πρεπεμπιπι, πυρισώματε φνουηχιοχ, φωτοδῶτα, πυρισπόρε σρει εϊκιτα. πυρικλόνε γαλλαβαλβα, φωτοβία ιαιαιω, πυριδῖνο πυριχι βοοσηια, φωτοκινῆτα σανχερωβ. κεραυνοκλόνε ιη ωη ιωηιω,....
...εἶταν ἄνοιξον τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ ὄψῃ ἀνεῳγυΐας τὰς θύρας καὶ τὸν κόσμον τῶν θεῶν, ὅς ἐστιν ἐντός τῶν θυρῶν, ὥστε ἀπὸ τῆς τοῦ θεάματος ἡδονῆς καὶ τῆς χαρᾶς τὸ πνεῦμά σου συντρέχειν καὶ ἀναβαίνειν, στὰς οὖν εὐθέως ἕλκε ἀπό τοῦ θείου άτενίζων εἰς σεαυτὸν τὸ πνεῦμα, ὅταν ουν ἀποκατασταθῆ σου ἡ ψυχή, λέγε, πρόσελθε. κύριε, αρχανδαρα φωταζα πυριφωτα ζαβυθιξ ετιμενμερο φοραθην εριη προθρι φοραθι»· τοῦτο εἰπόντος στραφήσονται ἐπί σε αἱ ἀκτῖνες· ἔσιδε αὐτῶν μέσον· ὅταν οὖν τοῦτο ποιήσης, ὄψῃ, θεὸν νεώτερον, εὐειδῆ πυρινότριχα, ἐν χιτῶνι λευκῷ καὶ χλαμύδι κοκκίνῃ ἔχοντα πύρινον στέφανον, εὐθέως ἄσπασαι αὑτὸν τῷ πυρίνῳ ἀσπαστικῷ·
«κύριε, χαῖρε, μεγαλοδύναμε, μεγαλοκράτωρ, βασιλεῦ, μέγιστε θεῶν, Ἥλιε. ὁ κύριος τοῦ οὐρανῦ καὶ τῆς γῆς. θεὲ θεῶν. ἰσχύει σου ἡ πνοή. ἰσχύει σου ἡ δύναμις, κύριε» (Μαγικοί Πάπυροι. IV. 537 κ.έξ.)
[Μετάφραση:
έλξε από τις (ηλιακές) ακτίνες αέρα, απορροφώντας τον όσο μπορείς και θα δεις τον εαυτό σου να σηκώνεται προς τα πάνω και να ανυψώνεται σε μεγάλο ύφος, ώστε να νομίζεις ότι βρίσκεσαι στο μέσον του αέρος. Και δεν θ΄ ακούς κανένα ούτε άνθρωπο, ούτε ζώο, άλλα ούτε θα βλέπεις τίποτε από τα θνητά εκείνη την ώρα (ενώ) θα βλέπεις όλα τα αθάνατα... θα δεις τότε να σε κοιτάζουν οι θεοί! και να κατευθύνονται (να ορμούν) κατά πάνω σου. Εσύ τότε θέσε αμέσως το δεξιό δάκτυλο στο στόμα σου και πες: ΣΙΓΗ. ΣΙΓΗ, ΣΙΓΗ, σύμβολο θεού ζώντος άφθαρτου· Φύλαξόν με σιγή ΝΕΧΘΕΡ ΘΑΝΜΕΛΟΥ. Έπειτα σφύριξε με μακρό σφύριγμα και κατόπιν σφύριξε με κλειστά χείλη λέγοντας: ΠΡΟΠΡΟΦΕΓΓΗ ΜΟΡΙΟΣ ΠΡΟΦΥΡ ΠΡΟΦΕΓΓΗ ΝΕΜΕΘΙΡΕ ΑΡΨΕΝΤΈΝ ΠΙΤΗΤΜΙ ΜΕΩΥ ΕΝΑΡΘ ΦΥΡΚΕΧΩ ΨΥΡΙΔΑΡΙΩ ΤΥΡΗ ΦΙΛΒΑ. Και τότε θα δεις τους θεούς να έρχονται σε σένα με καλή διάθεση και δεν θα ορμούν (με βία) κατά πάνω σου, αλλά θα πορεύονται με τάξη και αρμονία. Όταν λοιπόν δεις τον Άνω Κόσμο καθαρό και δονούμενο και κανέναν από τους θεούς ή τους αγγέλους να μην σου επιτίθεται βίαια, περίμενε ν’ ακούσεις τον ήχο μιας μεγάλης ΒΡΟΝΤΗΣ, πού θα σε εκπλήξει. Εσύ όμως πάλι λέγε· ΣΙΓΗ, ΣΙΓΗ, ΕΓΩ ΕΙΜΙ ΣΥΜΠΛΑΝΟΣ ΥΜΙΝ ΑΣΤΗΡ (= είμαι κι εγώ άστρο που γυρνά μαζί σας) ΚΑΙ ΕΚ ΤΟΥ ΒΑΘΟΥΣ ΑΝΑΛΑΜΠΩΝ ΟΞΥ Ο ΞΕΡΘΕΥΘ. Μόλις τα πεις αυτά αμέσως θα απλωθεί ο δίσκος (του Ηλίου;). Μετά πες το β’ λόγο: ΣΙΓΗ, ΣΙΓΗ και τα λοιπά και σφύριξε (όπως πριν) και αμέσως θα δεις τα άστρα να έρχονται από το δίσκο (του ηλιακού συστήματος;) μπροστά σου και να γεμίζουν όλον τον αέρα. Εσύ πάλι λέγε· ΣΙΓΗ, ΣΙΓΗ και μόλις ανοίξει ο δίσκος θα δεις πύρινες θύρες κλεισμένες σ’ ένα κύκλο χωρίς φωτιά και αμέσως πες το λόγο γ’ και κλείσε τα μάτια.
«Επάκουσόν μου και άκουσον μου, του δείνα και της δείνα, Κύριε που συνέδεσες με πνεύμα τα πύρινα κλήθρα του τετραλιζώματος (;) πυρίπολε, ΠΕΝΤΙΤΕΡΟΥΝΙ, φωτός κτίστη... ΣΕΜΕΣΙΛΑΜ, ΠΓΡΙΠΝΟΕ, ΨΥΡΙΝΦΕΥ, ΠΥΡΙΘΥΜΕ ΙΑΩ, ΠΝΕΥΜΑΤΟΦΩΣ ΩΑΙ, ΠΥΡΙΧΑΡΗ ΕΛΟΥΡΕ, ΚΑΛΛΙΦΩΣ ΑΖΑΙ, ΑΙΩΝ ΑΧΒΑ, ΦΩΤΟΚΡΑΤΩΡ ΠΕΠΠΕΡ ΠΡΕΠΕΜΠΙΠΙ, ΠΥΡΙΣΩΜΑΤΕ, ΦΝΟΥΗΝΙΟΧ, ΦΩΤΟΔΟΤΑ, ΠΥΡΙΣΠΟΡΕ, ΑΡΕΙΕΙΚΙΤΑ, ΠΥΡΙΚΛΟΝΕ, ΓΑΛΛΑΒΑΛΒΑ, ΦΩΤΟΒΙΑ ΙΑΙΑΙΩ, ΠΥΡΙΔΙΝΟ ΠΥΡΙΧΙ ΒΟΟΣΗΙΑ, ΦΩΤΟΚΙΝΗΤΑ ΣΑΝΧΕΡΩΦ ΚΕΡΑΥΝΟΚΛΟΝΕ ΙΗ ΩΗ ΙΩΗΙΩ...
...Κατόπιν άνοιξε τους οφθαλμούς και θα δεις ανοιγμένες τις θύρες και τον θεϊκό κόσμο, που είναι μέσα από τις θύρες, ώστε το πνεύμα σου θα αγαλλιάσει από την ηδονή και τη χαρά του θεάματος. Στάσου τότε και έλξε αμέσως από το θεό το πνεύμα και όταν ηρεμήσεις πες· ΠΡΟΣΕΛΘΕ ΚΥΡΙΕ ΑΡΧΑΝΔΑΡΑ ΦΩΤΑΖΑ ΠΥΡΙΦΩΤΑ ΖΑΒΥΘΙΞ ΕΤΙΜΕΝΜΕΡΟ ΦΟΡΑΘΗΝ ΕΡΙΗ ΠΡΟΘΡΙ ΦΟΡΑΘΙ. Μόλις πεις αυτά θα στραφούν πάνω σου οι ακτίνες. Μπες ανάμεσα τους κι όταν το κάνεις αυτό, θα δεις νεότερο Θεό όμορφο με πύρινα μαλλιά, χιτώνα λευκό, κόκκινη χλαμύδα, φορώντας πύρινο στεφάνι. Αμέσως να τον ασπαστείς με πύρινο φίλημα·
«Κύριε, χαίρε μεγαλοδύναμε μεγαλοκράτωρ, βασιλεύ μέγιστε θεών. ΗΛΙΕ, ο Κύριος του Ουρανού και της Γης, Θεέ θεών, Ισχύει σου η Πνοή. Ισχύει σου η Δύναμις, Κύριε».]
Σημειώσεις
30. Ορφ, Υμν., Ορφέας προς Μουσαίον, στ. 1 -32.
31. Η πλειονότητα των Όρφικών ανάγεται στην Ελληνιστική Εποχή, όπως φαίνεται από την αναφορά θεοτήτων, όπως Αιών, Άδωνις, Σαβάγιας, Κυβέλη κ.λπ. Υπάρχουν, ωστόσο, και αποσπάσματα που ανάγονται σε παλαιότερες περιόδους. Βλ. Ν. Κ. C. Guthrie, ο Ορφέας και η Αρχαία Ελληνική θρησκεία, μτφρ. Χ. Μήνη, έκδ. Καρδαμίτσα, Αθήνα 2000.
40. Πρόκλος, Τίμαιος Ι, σελ, 58, 25 κ. εξ.
49. Μ. Ψελλός, Χαλδ. Λόγια 1133
50. Δαμάσκιος, Βίος Ισίδωρου, fr. 107.
51. Μαρίνος, Βίος Πρόκλου, 28
52. O. Kern, Orphicor. Fragm. 27, σ. 96-97
Πηγή: Διαμαντής Κούτουλας, οι απόκρυφες επιστήμες στην Ελληνική αρχαιότητα, Εκδόσεις Έσοπτρον, Αθήνα 2002, σσ. 204 – 207
Πολλοί έχουν αναρωτηθεί αν ο Χριστός ομιλούσε Ελληνικά. Το ερώτημα αυτό είναι παράλογο να τίθεται διότι ο Ιησούς Χριστός ήτο ο ενσαρκωμένος Θεός και γι’ αυτό με την άκτιστη ιδιότητα του αυτή, όχι μόνο μπορούσε να μιλήσει οποιαδήποτε γλώσσα αλλά μπορούσε και να καταλάβει τι γίνεται μέσα σε κάθε άνθρωπο διαβάζοντας ακόμη και τους συλλογισμούς του:
1. Κατά Ματθαίον, Κεφ. Ιστ΄ «7 οἱ δὲ διελογίζοντο ἐν ἑαυτοῖς λέγοντες ὅτι Ἄρτους οὐκ ἐλάβομεν. 8 γνοὺς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Τί διαλογίζεσθε ἐν ἑαυτοῖς, ὀλιγόπιστοι, ὅτι ἄρτους οὐκ ἐλάβετε; 9 οὔπω νοεῖτε, οὐδὲ μνημονεύετε τοὺς ἄρτους τῶν πεντακισχιλίων καὶ πόσους κοφίνους ἐλάβετε;»
2. Κατά Μάρκον, Κεφ. Β΄ «5 ἰδὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν λέγει τῷ παραλυτικῷ· Τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. 6 ἦσαν δέ τινες τῶν γραμματέων ἐκεῖ καθήμενοι καὶ διαλογιζόμενοι ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν· 7 Τί οὗτος οὕτως λαλεῖ βλασφημίας; τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός; 8 καὶ εὐθέως ἐπιγνοὺς ὁ Ἰησοῦς τῷ πνεύματι αὐτοῦ ὅτι οὕτως αὐτοὶ διαλογίζονται ἐν ἑαυτοῖς εἶπεν αὐτοῖς· Τί ταῦτα διαλογίζεσθε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; 9 τί ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν τῷ παραλυτικῷ, ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει;»
3. Κατά Μάρκον, Κεφ. Η΄ «16 καὶ διελογίζοντο πρὸς ἀλλήλους λέγοντες ὅτι Ἄρτους οὐκ ἔχομεν. 17 καὶ γνοὺς ὁ Ἰησοῦς λέγει αὐτοῖς· Τί διαλογίζεσθε ὅτι ἄρτους οὐκ ἔχετε; οὔπω νοεῖτε οὐδὲ συνίετε;»
4. Κατά Λουκά, Κεφ. Στ΄ «7 Παρετήρουν δὲ οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι εἰ ἐν τῷ σαββάτῳ θεραπεύσει, ἵνα εὕρωσι κατηγορίαν αὐτοῦ. 8 αὐτὸς δὲ ᾔδει τοὺς διαλογισμοὺς αὐτῶν, καὶ εἶπε τῷ ἀνθρώπῳ τῷ ξηρὰν ἔχοντι τὴν χεῖρα· Ἔγειρε καὶ στῆθι εἰς τὸ μέσον· ὁ δὲ ἀναστὰς ἔστη. 9 εἶπεν οὖν ὁ Ἰησοῦς πρὸς αὐτούς· Ἐπερωτήσω ὑμᾶς τὶ ἔξεστι τοῖς σάββασιν, ἀγαθοποιῆσαι ἢ κακοποιῆσαι, ψυχὴν σῶσαι ἢ ἀποκτεῖναι;»
5. Κατά Λουκά, Κεφ. Θ΄ «Πάντων δὲ θαυμαζόντων ἐπὶ πᾶσιν οἷς ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς, εἶπε πρὸς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ· 44 Θέσθε ὑμεῖς εἰς τὰ ὦτα ὑμῶν τοὺς λόγους τούτους· ὁ γὰρ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου μέλλει παραδίδοσθαι εἰς χεῖρας ἀνθρώπων. 45 οἱ δὲ ἠγνόουν τὸ ῥῆμα τοῦτο, καὶ ἦν παρακεκαλυμμένον ἀπ’ αὐτῶν ἵνα μὴ αἴσθωνται αὐτό, καὶ ἐφοβοῦντο ἐρωτῆσαι αὐτὸν περὶ τοῦ ῥήματος τούτου. 46 Εἰσῆλθε δὲ διαλογισμὸς ἐν αὐτοῖς, τὸ τίς ἂν εἴη μείζων αὐτῶν. 47 ὁ δὲ Ἰησοῦς εἰδὼς τὸν διαλογισμὸν τῆς καρδίας αὐτῶν, ἐπιλαβόμενος παιδίον ἔστησεν αὐτὸ παρ’ ἑαυτῷ. 48 καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Ὃς ἐὰν δέξηται τοῦτο τὸ παιδίον ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου, ἐμὲ δέχεται, καὶ ὃς ἐὰν ἐμὲ δέξηται, δέχεται τὸν ἀποστείλαντά με. ὁ γὰρ μικρότερος ἐν πᾶσιν ὑμῖν ὑπάρχων, οὗτός ἐστι μέγας.»
Προς Κορινθίους, Κεφ. γ΄ «Κύριος γινώσκει τοὺς διαλογισμοὺς τῶν σοφῶν»
Εντούτοις εδώ θα παρουσιαστούν απόψεις μερικών ειδικών πάνω σε αυτό το ζήτημα, δηλαδή για το αν ο Ιησούς Χριστός κατά τα χρόνια της διδασκαλίας Του ομιλούσε Ελληνικά.
Αρκεί η σελίδα περί του «Τούτω Νίκα» για να αποδείξει πως ο Χριστός ως Θεός βεβαίως και αναντίρρητα είναι ως Θεός ικανός να ομιλάει οιαδήποτε γλώσσα ή κώδικα επικοινωνίας του κόσμου.
Γλωσσολ. Καλούμε διάλεκτο την ομιλουμένη σε κάποια περιφέρεια γλώσσα, όταν παρουσιάζει ποικίλλεις διαφορές από την των γειτονικών και των απώτερων κειμένων ομόγλωσσων περιφερειών, διαφορές όμως που δεν κωλύουν εντελώς την μεταξύ των κατοίκων των ρηθεισών περιοχών συνεννόηση και επικοινωνία. Οι διαφορές αυτές είναι φωνητικές, μορφολογικές (δηλαδή διαφορές προφοράς και κλίσεως), συντακτικές, λεξιλογικές, σημασιολογικές κ.λ.π., αλλά κυρίως ως βάση και κριτήριο διακρίσεως των διαλέκτων λαμβάνονται και θεωρούνται οι πρώτες, δηλαδή οι φωνητικές και μορφολογικές διαφορές. Στις νεότερες γλωσσικές έρευνες οφείλεται -εκτός της ανακαλύψεως διάφορων σπουδαιότατων γλωσσικών νόμων, επάνω στους οποίους θεμελιώθηκε ως ασφαλής βάσης και εδραίας, η γλωσσική επιστήμη- και η εξακρίβωση του γεγονότος, ότι η γλώσσα ενός έκαστου διακρίνεται από την των συμπολιτών ή εν γένει συμπατριωτών του δι’ ορισμένων -πολλών ή λίγων- διαφορών, έτσι και η ομιλούμενη εις κάποια γεωγραφική έκταση διακρίνεται από την των περιοίκων δι’ ορισμένων ωσαύτως γλωσσικές διαφορές. Αυτές αποτελούν τα διαλεκτικά χαρακτηριστικά ή γνωρίσματά της, η δε λαλούμενη εν αυτή μία των διαλέκτων της ομόγλωσσης χώρας. Πρέπει όμως να προστεθεί ότι το πραγματικό, όντως υπάρχων, είναι τα ατομικά ιδιώματα ενώ η γλώσσα και η διάλεκτος ουδέν άλλο είναι παρά η απλή αφαίρεση, ο μέσος όρος των ατομικών ιδιωμάτων, ή με άλλες λέξεις, το σύνολο των κοινών στοιχείων και γνωρισμάτων της ομιλουμένης υπό άτομα ορισμένης γλωσσικής κοινότητας ή ομάδας.
Τα αίτια της αναπτύξεως των διαλεκτικών διαφορών.
Οι κυριότεροι παράγοντες της διαλεκτικής διασχίσεως κάποιας γλώσσας είναι οι εξής:
1). Η διαφορετικής εξέλιξη των στοιχείων της στα διάφορα άτομα και στους διάφορους τόπους, στους οποίους αυτή ομιλιέται. Έγκειται εις την αυτή φύση της γλώσσας να εξελίσσεται και να μεταβάλλεται αδιάκοπα, εφόσον ζει, δηλαδή ομιλιέται από κάποιο λαό. Αλλά η εξέλιξη αυτή δεν συμβαίνει κατά τον αυτό ή όμοιο εις όλους τους ομόγλωσσους τόπους και κοινότητες τρόπο. Άλλη τροπή και εξέλιξη λαμβάνει το δείνα γλωσσικό στοιχείο και φαινόμενο σε κάποιο τόπο και άλλη σε άλλο. Έτσι, για να αρκεστούμε σε ένα και μόνο παράδειγμα, εκ των φθογγικών συμπλεγμάτων -ανσ-, -ονσ- προήλθαν -αισ- μεν και -οισ-, στην αρχαία λεσβιακή, -ᾶσ- δε και -ουσ- στην αρχαία αττική, ιωνική και άλλες διαλέκτους (ταὶς χώραις, τοὶς νόμοις στην Λέσβο, τὰς χώρας, τοὺς νόμους κ.λ.π. στην Αττική κ.α.). Την διαφορετική αυτή εξέλιξη της γλώσσας ενισχύει και υποβοηθάει σε μεγάλο βαθμό η έλλειψη πυκνής επικοινωνίας μεταξύ των διάφορων ομόγλωσσων περιφερειών, είτε ένεκα της φυσικής διαπλάσεως του εδάφους, είτε ένεκα της για διάφορους λόγους ατελούς συγκοινωνίας, είτε ένεκα της μεταξύ αυτών και παρεμβολής και σφηνώσεως αλλοφύλων και αλλόγλωσσων, είτε ένεκα διάφορων πολιτικών και άλλων λόγων. Υπό αυτούς τους όρους τα ποικίλα γλωσσικά στοιχεία (φθόγγοι, τύποι, σημασίες, συντάξεις κ.λ.π.) λαμβάνουν ελεύθερη και εντελώς διαφορετική κατά τόπους τροπή και εξέλιξη. Εντεύθεν δε προκύπτουν πολλές και μεγάλες γλωσσικές διαφορές, με άλλες λέξεις η γλώσσα διασχίζεται σε ποικίλες διαλέκτους και ιδιώματα. Αν δε διάφοροι ιστορικοί και πολιτικοί λόγοι υποβοηθήσουν, οι ρηθείσες διαφορές αυξάνουν και ευρύνονται τόσο πολύ, ώστε από την διάλεκτο κάποιας γλώσσας τελικά προκύπτουν εντελώς διαφορετικές γλώσσες.
Αυτό συνέβει λ.χ. σε παλαιότερες προϊστορικούς χρόνους εις την ἰαπετικήν, εκ των διαλέκτων της οποίας προέκυψαν για διάφορους ιστορικούς λόγους οι ιαπετικές οι ινδοευρωπαϊκές λεγόμενες γλώσσες (ινδική, περσική, ελληνική, αρμενική, σλαυική, γερμανική, κελτική, λατινική, αλβανική κ.τ.λ.), σε χρόνους δε ιστορικούς (από τον Δ΄ - Ι΄ μ.Χ. αιώνα) σις την λατινική, από την οποία προήλθαν οι ρωμαϊκές ή νεολατινικές λεγόμενες γλώσσες (ιταλική, γαλλική, ισπανική, πορτογαλλική, ραιτική, ρουμανική, κουτσοβλαχική κ.λ.π.)
2). Δεύτερος παράγων της διαλεκτικής διασχίσεως κάποιας γλώσσας είναι η ανισόχρονος εξέλιξη των ποικίλλων στοιχείων της εις τους διάφορους τόπους, στους οποίους αυτή ομιλιέται. Η διαλεκτολογική έρευνα των γλωσσών απέδειξε, ότι η αλλοίωση των διάφορων φθόγγων και φθογγικών συμπλεγμάτων δεν γίνεται με τον ίδιο ρυθμό και την αυτή ταχύτητα σε όλους τους ομόφωνους τόπους: σε μερικούς μεν από αυτούς συντελείτε ή συντελεύθηκε γοργότερα,σ ε άλλους δε αργότερα. Έτσι η τροπή της διφθόγγου οι σε απλό φθόγγο i , η οποία συντελέσθηκε ήδη, ως γνωστό, εις το πλείστον της ελληνόφωνης γης, βρίσκεται ακόμη εις την διάμεσο βαθμίδα της, δηλαδή εις το ου ή ü , στα σημερινά ιδιώματα της Αίγινας, των Μεγάρων, της Κύμης, της Εύβοιας και περιχώρων, της Μάνης κ.λ.π., γι’ αυτό και οι λέξεις χοίρος, σκοινί, κ.λ.π. προφέρονται σε αυτές χιούρος, σκιουνί κ.λ.π., τα κοιμάμαι, κοιλιά λέγονται τσιουμάμαι, τσιουλιά κ.λ.π.. Τα εις -έα, -ία, κ.λ.π. ονόματα λέγονται ήδη κατά συνίζηση στις περισσότερες χώρες της συγχρόνου Ελλάδας (μηλιά, παιδιά, αρνιά, αμυγδαλιά), αλλά εις τα ρηθέντα ιδιώματα και σε μερικά άλλα τα ονόματα αυτά λέγονται ακόμη ασυνιζήτως (κερασέα, καρυδέα, μυγδαλέα, η φωτία, η πυτία, η εμπασία, η ελαία, η μαχαιρέα, η μπουκέα, = -κιά, η προβέα, η σπαθέα κ.λ.π. = κοινώς προβιά, σπαθιά, οργέα = οργυιά, κατακεφαλέα = -λιά, σηπέα = σηπία, σουπέα κ.λ.π. Πλην τούτων είναι γνωστό ότι το τελικό -ν επιβλήθηκε στα περισσότερα ελληνικά ιδιώματα, γι’ αυτό λέμε συνήθως: το παιδί, το τυρί, το αρνί, το ξύλο, το μήλο, αλλά στα Δωδεκάνησα, στην Κύπρο κ.α. λέγουν ακόμη σήμερα το παιδίν, το τυρίν, το αρνίν, κατ’ αναλογική δ’ επέκταση του τελικού -ν και: το γάλαν, το όνομαν κ.λ.π.. Το ουρανικό κ (δηλαδή το κ προ των λεπτότερων φωνηέντων e και i) τράπηκε σε τσ (τσιτακισμός) στα ιδιώματα πολλών νησιών του Αιγαίου πελάγους, της Κύπρου κ.λ.π., αλλά σις την Κρήτη το ουρανικό κ προχώρησε μεν αρκούτωνς εις την προς τον τσιτακισμό εξέλιξή του, δεν έφτασε όμως ακόμη σε αυτόν· στις λοιπές τέλος διαλέκτους το ουρανικό κ έμεινε μέχρι τούδε απαθές. Είναι ευνόητο ότι εκ της ανισοχρόνου αυτής μεταβολής και εξελίξεως των διάφορων γλωσσικών στοιχείων και φαινόμενων η προφορά ποικίλλει κατά τόπους, αυτό ακριβώς αποτελεί -όπως ειπώθηκε ανωτέρως- το κυριότερο γνώρισμα της διαλεκτικής διασχίσεως κάποιας γλώσσας.
3). Τρίτος παράγοντας της εις διαλέκτους διασπάσεως μιας γλώσσας είναι η διάφορος ανάμειξή της. Έτσι τα μεν ελληνικά ιδιώματα της Ν. Ιταλίας αναμειχθήκαν με πάμπολλα ιταλικά στοιχεία, τα της Καππαδοκίας, του Πόντου, της Θράκης, κ.λ.π. προς πλείστα τουρκικά, και έτσι σχηματίσθηκαν μικρά ιδιώματα, παρουσιάζοντας πολλές και σπουδαίες φωνητικές, λεξιλογικές και λοιπές διαφορές από τα ιδιώματα της κυρίως Ελλάδας, τα οποία παρουσιάζουν έτσι κατά τόπους αρκετές -λεξιλογικές ιδίως- διαφορές από αλλήλες, οφειλόμενα εις την ανάμειξη διάφορων ξένων λεξιλογικών στοιχείων, δηλαδή ιταλικών μεν στα νησιά του Αιγαίου και Ιονίου πελάγους, την Κύπρο, Κρήτη κ.α., Τουρκικών δε, σλαυικών και αλβανικών κατά τόπους στην Στερεά Ελλάδα, Ήπειρο, Μακεδονία.
Πλην αυτών και άλλοι παράγοντες συντελούν εις την ανάπτυξη ιδιωμάτων και διαλέκτων, οι οποίες δεν είναι τίποτα άλλο παρά το σύνολο ορισμένων ιδιωμάτων που έχουν κοινά μερικά χαρακτηριστικά, δια τα οποία διαχωρίζονται το ένα από το άλλο. Η διάκριση λ.χ. κάποιας κοινωνίας σε τάξεις, σαφώς διαχωρισμένες από αλλήλες, έχει ως επακολούθημα, πλην άλλων, και την ανάπτυξη ιδιωματικών διαφορών. Άλλη είναι δια τούτο είναι η ομιλούμενη στις αίθουσες της αριστοκρατικής τάξης του Λονδίνου, του Παρισιού κ.λ.π., ως και αυτή η γλώσσα των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων των ρηθεισών μεγαλουπόλεων. Και η κατ’ επαγγέλματα διάκριση έχει έχει έτσι ως αποτέλεσμα της ανάπτυξη ιδιωμάτων (κυρίως λεξιλογικών) διαφορών εις την υπό αυτών ομιλουμένη. Διάφοροι τεχνικοί όροι και φράσεις διακρίνουν της γλώσσα κάθε επαγγελματικής τάξης από την των άλλων. Είναι δε γνωστό, ότι πολλαχού διάφορες συντεχνίες δημιούργησαν, ειδικά μυστικά ιδιώματα, ακατάληπτα εις τα μη ανήκοντα εις σε αυτές άτομα. Έτσι έχουμε σε εμάς τα συνθηματικά ιδιώματα των κομπογιαννιτών και των ψωμάδων της Ηπείρου, των ντόρτηδων της Ευρυτανίας, των κτιστών της Ηπείρου («κουδαρίτικα»), των γανωτών της αυτής χώρας («αλειφιάτικα»), των ραφτάδων των Τζουμέρκων («μπουκουραΐιτικα»), των βαγενάδων της Ηπείρου Σωπικής («βαγενάδικα»), των χρυσοχόων της Στεμνίτσης Αρκαδίας. Αυτά τα συνθηματικά ιδιώματα μιλιόνται και σε διάφορες χώρες της Ευρώπης, εις τις οποίες πλην των άλλων και διάφορες τάξεις κακοποιών, λ.χ. ή των λωποδυτών, ακόμη δε και των επαιτών κ.λ.π., έπλασαν δι’ ευνόητους σκοπούς δικά τους, συνθηματικά και μυστικούς διαλέκτους.
Η κατάταξη των διαλέκτων κάποιας γλώσσας σε μεγαλύτερες ομάδες, κατά λόγο της ομοιότητας αυτών και συγγενείας μεταξύ τους, είναι συνήθως δυσκολότατη. Και τούτο, διότι τα διάφορα διαλεκτικά γνωρίσματα τα οποία λαμβάνονται ως βάση για την τοιαύτη ή τοιαύτην ταξινόμησή τους, σπανίως συμβαίνει να συμπίπτουν και να ταυτίζονται τοπικά προς άλληλα· γι’ αυτό αν θελήσουμε να χαράξουμε επί του χάρτη τα γεωγραφικά όρια κάθε κάθε γνωρίσματος αυτών, θα δούμε ότι αυτά διασταυρώνονται ποικιλοτρόπως προς άλληλα.. Έτσι, ενώ λ.χ. η διάλεκτος Δ, επί την βάση του δείνα χαρακτηριστικού της, πρέπει να καταταχθεί εις την ομάδα των διαλέκτων Α, Β, Γ, Ε,, κατ’ άλλο ή άλλα χαρακτηριστικά της μπορεί κάλλιστα να ανήκει στην αποτελούμενη εκ των διαλέκτων Ζ, Η, Θ, Ι κ.τ.λ.. Για τον λόγο αυτό η ιωνική διάλεκτος, η οποία ως προς την τροπή του παλαιού μακρού α εις η, καθώς και ως προς άλλα γνωρίσματά της, συμφωνεί προς την αττική, έμοιασε ως προς το ασυναίρετο των διάφορων τύπων (γένεος, -εα, δοκέω, ἐτέων, κ.λ.π.) προς την αιολική και την δωρική· η αττική εξάλλου συμφωνεί ως προς το διπλό ττ (πράττω, κηρύττω, γλῶττα, θάλαττα κ.λ.π.) ουχί ως προς την συγγενή της ιωνική, η οποία αντί του ττ έκανε χρήση του σσ, αλλά προς την βοιωτική, την παλαιότερη θεσσαλική (πίττα = πίσσα, κόττυφος) και άλλες. Το γεγονός αυτό -πιστοποιημένο από πλείστες και αναμφισβήτητων τεκμηρίων υπό των κατά τους τελευταίους χρόνους γινομένων γλωσσογεωγραφικών ερευνών- ήγαγε πολλούς γλωσσοδίφες ν’ αρνηθούν την ύπαρξη διαλέκτων, όπως οι επιφανείς τωμανιστές Gaston Paris, Paul Mayer και άλλοι· άρνηση των διαλέκτων αποτελεί και η των κυμάτων θεωρία (Wellentheorie), δηλαδή η περί της εξάπλωσης των γλωσσικών στοιχείων και φαινομένων δίκη κυμάτων θεωρία του Γερμανού γλωσσολόγου Johannes Schmidt. Όχι μικρή δυσκολία παρέχουν στην κατάταξη και ταξινόμηση των διαλέκτων και ποικίλα ιδιώματα ή διάλεκτοι που κατέχουν διάμεση βαθμίδα μεταξύ των γειτνιαζόντων προς προς αυτές ιδιωμάτων, προσέτι δε διάφορα μεικτά ιδιώματα και διάλεκτοι, που προήλθαν εκ της αναμίξεως και συγχωνεύσεως πληθυσμών λαλούντων διαφόρους διαλέκτους και που εμφανίζουν ποικίλα χαρακτηριστικά, ανήκοντα σε διακεκριμένες από αλλήλες διαλέκτους. Αυτό συνέβαινε και πάντοτε, και συμβαίνει αναμφίβολα και σε μας σήμερα, όταν πρόσφυγες από διάφορες χώρες (του Πόντου, του Καυκάσου, της Καππαδοκίας και της λοιπής Μ. Ασίας) συναμείχθησαν προς τους εντόπιους που λαλούν εντελώς διαφορετικές από τις δικές τους διαλέκτους. Δια τους ρηθέντας λόγους, αν κάποιος ήθελε να επιχειρήσει να κάνει κάποια κατάταξη των διάφορων ιδιωμάτων και ιδωμάτων σε μεγαλύτερες ομάδες, θα ήταν υποχρεωμένος να λάβει ως βάση της κατάταξής του ορισμένα και λίγα μόνο διαλεκτικά χαρακτηριστικά, να παραλείψει δε άλλα, εξ ίσου πολύ σπουδαία, πράγμα το οποίο δεν είναι απαλλαγμένο βέβαια πολλής αυθαιρεσίας. Γι’ αυτό ουδεμία σχεδόν κατάταξη και διαίρεση των διαλέκτων δύνανται να πληροί όλους τους όρους της επιστημονικής ακρίβειας. Επειδή όμως για διάφορους πρακτικούς λόγους μια διαίρεση των διαλέκτων κάποιας γλώσσας είναι αναγκαία και χρήσιμη, δια τούτο κανείς σχεδόν των διαλεκτολόγων απέφυγε την διάκριση και ταξινόμηση των διαλέκτων της υπ’ αυτού μελετώμενης γλώσσας ή περισσότερων της μιας γλώσσας κατά ένα οποιονδήποτε τρόπο. Και υπό αυτούς τους όρους μπορεί κανείς να είναι ικανοποιημένος, αν η υπό αυτού επιχειρημένη και προταθείσα κατάταξη διαλέκτων παρουσιάζει όσο το δυνατόν λιγότερες ατέλειες και ελαττώματα.
Περιορισμός και εξαφάνιση των διαλεκτικών διαφορών
Κάθε ελεύθερη και αβίαστη εξέλιξη κάποιας γλώσσας τείνει αείποτε εις αύξηση απεριορίστων των διαλεκτικών διαφορών, εις διαρκή διαλεκτική διάσπαση και απόσχισή της. Αλλά ελεύθερη και εντελώς ανεμπόδιστη εξέλιξη είναι μάλλον σπάνιο ή αδύνατο. Θα ήταν δυνατή, αν λ.χ. κάποια κοινότητα διατελούσε εντελώς απομενομένη από τον υπόλοιπο κόσμο και αν οι αποτελούντες αυτοί ζούσαν και βρίσκονταν διαρκώς αποκλεισμένοι από τους λοιπούς ανθρώπους, ιδίως των πρώην ομόγλωσσών τους, και έτσι δεν ήρχοντο σε καμία, ούτε σε μια ελάχιστη, προς αυτούς συνάφεια και επικοινωνία. Αλλά αυτό ευτυχώς ούτε συνέβηκε ποτέ, στους ιστορικούς ιδίως χρόνους, ούτε και σήμερα -εις τον αιώνα του ατμού και τους ηλεκτρισμού και της δια αυτών τεράστιας αναπτύξεως των μέσω συγκοινωνίας- είναι δυνατόν να συμβεί. Η επικοινωνία των ανθρώπων προς αλλήλους (όντων άλλωστε κατ’ εξοχήν κοινωνικών) καθώς πυκνώνεται και αυξάνει, οι σχέσεις των καθ’ εκάστη πληθαίνουν και ενισχύονται, και για τον λόγο αυτό και οι γλώσσες που αποτελώντας αυτές διάλεκτοι και ιδιώματα υφίστανται σήμερα μεγαλύτερη και αδρότερη επίδραση των άλλων, αυτό δ’ αποτελεί, όπως είναι ευνόητο, κώλυμα ισχυρό και σημαντικότατο της ελεύθερης και αβίαστης εξέλιξής τους, της απεριόριστης αναπτύξεως και διευρύνσεως των διαλεκτικών διαφορών. Ποικίλα γλωσσικά στοιχεία, συνήθως λεξιλογικά, μεταφέρονται διαρκώς και εξαπλώνονται από τόπο σε τόπο και από διάλεκτο σε διάλεκτο, εκβάλλοντας πολλές φορές τα πρώην ιδιάζοντα και αυτά που επικρατούν σε αυτές. Αλλά η σπουδαιότερη και συνηθέστερη εκβολή των ιδιωμάτων γίνεται πάντοτε υπό τους διαφόρους λόγους αναπτυσσόμενης και διαμορφωμένης κοινής ομιλημένης και γραφόμενης σε κάποιο λαό. Αυτή διαδίδεται διαρκώς από τις πόλεις και των μεγάλων ιδίως κέντρων και κατά κάποιο τρόπο ακτινοβολείται σε όλες τις διευθύνσεις και σε μάλλον απόκεντρες γωνιές κάποιας χώρας και εκτοπίζει λίγο καθ’ ολίγο τα μάλλον διαλεκτικά, ή μάλλον ιδιωματικά και ιδιόρρυθμα. Το σχολείο, η εκκλησία, το δικαστήριο, ο στρατός, η διοίκηση, το βιβλίο, η εφημερίδα κ.λ.π. είναι οι ισχυρότεροι και αποτελεσματικότεροι φορείς της κοινής ομιλημένης και γραφόμενης και οι ακαταγώνιστοι διώκτες των ιδιόρρυθμων και τοπικών. Η κοινή προφορά, η κοινή κλίση, ιδίως όμως το κοινό λεξιλόγιο, εκτοπίζουν κάθε μία τα διαλεκτικά και επαρχιακά γλωσσικά στοιχεία και έτσι ο Ηπειρώτης λ.χ., ο Μακεδόνας και ο Ρουμελιώτης αποκαθιστούν μετά τινός μεγαλύτερου ή μικρότερου κατά τα άτομα κόπου, τα συκγοπτόμενα υπ’ αυτών άτονα φωνήεντα ι και ου (γερμ. u), ο δε Δωδεκανήσιος ή ο Κύπριος αποβάλλει βαθμηδόν το μητροδίδακτο τσιτακισμό του και αποκόπτει το τελικό ν, το οποίο διασώζουν ακόμη τα τοπικά του ιδιώματα. Οι κοινές λέξεις έτσι, και αν είναι ξένα δάνεια, εισελαύνουν ακόμη γοργότερα στην ύπαιθρο και εκβάλλουν τις ιδιωματικές, έστω και αν είναι αυτές γνήσιες και καθαρά ελληνικές, και έτσι το ξένο κουζίνα, γινόμενο κοινό, εκτοπίζει από τις επαρχίες το ελληνικότατο μαγειρειό ή μαειρειό και η ομελέττα εκδιώκει το πατροπαράδοτο σφουγγάτο. Όταν για πολλούς και ποικίλους λόγους κάποια διάλεκτος ανυψωθεί σε κοινή, εις πανεθνή γλώσσα, τα δε άλλα ιδιώματα και διάλεκτοι καταπέσουν και περιέλθουν εις την ταπεινή θέση αγροίκων τοπικών και και επαρχιακών ιδιωμάτων, οργάνων επικοινωνίας προς αλλήλους των αμορφώτων και απαίδευτων, η βαθμιαία υποχώρησή τους προ της εξαπλωμένης κοινής, είναι ασφαλής και αναπόφευκτη. Έτσι η αρχαία αττική-κοινή, ανυψωμένη σε γλώσσα πανελλήνια, και μάλιστα και διεθνή, κατά τους μακεδονικούς και ρωμαϊκούς χρόνους εξέλαβε όλες τις σχεδόν τις αρχαίες διαλέκτους, όπως απέδειξε τρανά ο Γ. Χατζιδάκης, εκτός της τσακωνικής, που αποτελεί συνέχεια και εξέλιξη της αρχαίας λακωνικής, η δε λατινική, η γλώσσα της κοσμοκράτειρας Ρώμης, εκτόπισε και αντικατέστησε ολίγο καθ’ ολίγο όχι μόνο τις αρχαίες ιταλικές διαλέκτους (ομβρική, οσκική κ.λ.π.), αλλά και αυτές τις κελτικές γλώσσες και διαλέκτους της Γαλατίας, εκείνες της Ιβηρικής χερσονήσου κ.α. Έτσι και σήμερα, κατά κάποιο τρόπο προ των οφθαλμών μας, η νεοελληνική κοινή περιορίζει βαθμηδόν και υποκαθιστά τα διάφορα νεοελληνικά ιδιώματα και διαλέκτους και τείνει να εγκαθιδρύσει την δυνατή γλωσσική ενότητα και ομοιομορφία πανταχού του ελληνισμού.
Βιβλιογραφία
1. Γ. Ν. Χατζιδάκης, Γεν. Γλωσσική Α΄ - Β΄ (Αθήνα 1915 -1916)
2. H. Paul, Prinzipien der Sprachgeschichte (Halle a. S. 1920)
3. A. Meillet, Linguistique historique et linguistique ge erale (Paris 1921)
Πηγή: Γ. Π. Αναγνωστόπουλος, Καθηγητής της γλωσσολογίας στο Εθνικό Πανεπιστήμιο, Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος Θ΄, σσ. 238 -239
Παθολογία: Η γραφή, πολύπλοκος, επίκτητος, ψυχοκινητική λειτουργία, συνισταμένη εις την ικανότητα του εκφράζειν τις σκέψεις δι’ οπτικών συμβολών τη βοήθεια της χειρός κατόπιν εξασκήσεως και έχουσα ως ιστολογικό υπόστρωμα συνδετικές ζώνες στον εγκέφαλο και όχι ειδικό κέντρο, προαπαιτεί, όπως λειτουργεί φυσιολογικώς, ακεραιότητα μνήμης, αντιλήψεως, κρίσεως, συνειρμού ιδεών, και γενικά των ανώτερων ψυχικών λειτουργιών, ύπαρξη ιδιαιτέρως των γραφικών εικόνων των λέξεων και τέλος κανονική λειτουργία του εκτελεστικού οργάνου, του χεριού. Πάσα τούτων αλλοίωση συνεπάγεται αντίστοιχη παραλλαγή της καλλιγραφίας και του ύφους, διαπιστουμένων κατά τέσσερις τρόπους : 1) Στην εφαρμοσμένη γραφή, κατά την οποία ο πάσχων καταβάλλει κάθε προσπάθεια όπως γράψει όσον το δυνατόν καλύτερα φανερώνονται οι κινητικές διαταραχές του χεριού (τρόμος, αταξία) ως παραμόρφωσης του σχήματος των γραμμάτων, των όποιων οι γραμμές είναι διακεκομμένες, οδοντωτές, ακανόνιστοι Κατά τον γραφικό καλούμενο σπασμό οι δάκτυλοι συσπειρώνονται επί του κονδυλοφόρου και ο πάσχων καταντά, λόγω της προϊούσης ακινητοποιήσεως αυτών, εκ του σπασμού να χαράσσει μερικούς άμορφους χαρακτήρες. Το δε περιεχόμενο της γραφής ερευνάται δια των υπολοίπων τριών μεθόδων. 2) Η κατ’ υπαγόρευση γραφή δεικνύει τις ανορθογραφίες σε περίπτωση εξασθενήσεως της μνήμης. 3) Δια τις αντιγραφής, διερευνάται η προσοχή, ήτις, πλημμελής όντας, δίδει γέννηση σε παράλειψη λέξεων ή γραμμάτων. Οι δύο τελευταίες μέθοδοι χρησιμοποιούνται προς σπουδή της αγραφίας (βλ. λ.). 4) Η αυθόρμητος γραφή, απότοκος ψυχικού αυτοματισμού επί φρενοβλαβών, αποτελεί σπουδαίο στοιχείο διάγνωσης: ασυναρτησίες επί άνοιας, παραλυτικής (μετά τρομώδους γραφής) ή πρωτογόνου (μετά νεολογισμών και στερεοτυπιών), ταχυγραφίες, ασυναρτησίες και υποτυπώδους ομοιοκαταληξίες επί μανίας. Οι εκ χρόνιου παραληρήματος πάσχοντες περιγράφουν σε μακροσκελείς επιστολές απευθυνόμενες σε σημαίνοντα πρόσωπα την οδύσσεια των καταδιώξεων τις οποίας υφίστανται, καταλήγοντας ενίοτε μέχρι γραφομανίας· υπό το κράτος γραφικής κινητικής ψευδαισθήσεως τα μέντιουμ αισθάνονται παρόρμηση προς αυτόματη γραφή.
Βιβλιογραφία
01. Seglas, Les Troubles du langage chez les allienes, 1892
02. J. Rogues de Fursac, Les écrits et les dessins dans les maladies nerveuses et mentales 1905
03. Deje ine, Sémiologie nerveuse, 1914
Πηγή: Κουρέτας Δ., ιατρός, Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος Η΄, σελ. 707
ΠΡΟΣΟΧΗ: Στο τέλος κάθε σελίδας του Ανώνυμου Απολογητή θα παρουσιάζονται νεοπαγανιστικές και αθεϊστών (δήθεν ελληνιστών) απάτες που έχουν σχέση με το θέμα της σελίδας. Αυτές οι απάτες δεν έχουν σκοπό να βάλουν τα περιοδικά στα οποία εμφανίζονται τα νεοπαγανιστικά ψεύδη, εφόσον ούτως ή άλλως παγανιστές συγγράφουν σε διάφορα ανυποψίαστα εξ αυτών και αυτά δεν εκφράζονται από τις απόψεις των αρθρογράφων, αλλά σκοπό έχουν:
1. να καταδείξουν τον κρυφοπαγανιστή αρθρογράφο ώστε να γίνει γνωστός και
2. είτε ο κάθε ενδιαφερόμενος που αναγιγνώσκει εκ νέου άρθρα του να θέτει τον εαυτό του εν εγρήγορση και να ελέγχει θαρρετά τα ψεύδη του κρυφοπαγανιστή (δήθεν ελληνιστή), αν είναι μελετημένος και έχει πρόσβαση σε πρωτογενή βιβλιογραφία
3. είτε εάν δεν έχει πρόσβαση σε βιβλιογραφία, να μην δείχνει πλέον εμπιστοσύνη στον αρθογράφο εφόσον γνωρίζει πως εκφράζει ψεύδη για να σπιλώσει τον Χριστιανισμό υποστηρίζοντας θέσεις παγανισμού, που όμως δεν είναι σχεδόν ποτέ ξεκάθαρες, αλλά που παρουσιάζονται ως «ελληνικές» μιας και η πλειοψηφία των νεοπαγανιστών ντρέπεται να ομολογήσει δημοσίως την θρησκεία που ακολουθεί και προτιμά να καμουφλάρεται με κάτι οικοιότερο, τον πατριωτισμό, που όμως αρρωστημένα έχει μετατραπεί σε ένα παγανιστικό εθνικισμό.
ΕΞΑΙΡΕΣΗ: εξαιρούνται τα προσωπικά βιβλία του κρυφοπαγανιστή αθρογράφου ή τα έντυπα με καθαρά νεοπαγανιστικό προσανατολισμό, ανάμεσα στα τόσα που κυκλοφορούν στην Ελλάδα.
Γεώργιος Πάλμος Ερευνητής, αυτοφερόμενος ως εκπρόσωπος Μ.Μ.Ε. των Έψιλον (Πηγή: Τηλεοπτικός Σταθμός Alter, εκπομπή Αθέατος Κόσμος - Τρίτη 19 Οκτωβρίου 2004)
«Αυτίκα δε χθονίης φωνή πινυτόν φάτο μύθον
συν δε τε Πύρκων αμφίπολος κλυτού Εννοσίγαιου» Παυσανίου Φωκικά
Και ευθύς η φωνή της Γαίας είπε σπουδαίο λόγο και μαζί μ’ αυτήν ο Πύρκων, ο υπηρέτης αυτού που ένωσε τα κομμάτια της Γης. (ελεύθερη μετάφραση του αρχαίου κειμένου)
Ο Πύρκων ήταν υπηρέτης αυτού που ένωσε τα μέρη της Γης, δηλαδή του Ποσειδώνα, στο μαντείο-ναό που συγκατοικούν η Γαία και ο Ποσειδώνας. Μεγάλη τιμή γι’ αυτόν τον τελευταίο, θα έλεγα, που ήταν κατά πολύ νεώτερος της Γαίας.
Εννοσίγαιος = αυτός που ένωσε τις ηπείρους σε Πανγαία, μεταξύ 700 και 150 εκατομμυρίων ετών πριν!
....Σύμφωνα με τους ειδικούς επιστήμονες, η εποχή που οι κινήσεις των ηπείρων οδήγησαν στην συνένωσή τους και τη δημιουργία μιας τεράστιας μοναδικής ξηράς (Πανγαία) προσδιορίζεται πριν από 700.000.000 έως 150.000.000 έτη!. Ακολούθως απομακρύνθηκαν πάλι διαμορφώνοντας τη μετέπειτα επιφάνεια του πλανήτη μας, η οποία και πάλι δεν είναι στατική. Άρα, το παραπάνω επίθετο του Ποσειδώνα (του θεού που σείει τη γη) αναφέρεται σε μία τόσο παλαιά εποχή. Το αρχαιότατο λοιπόν κοινό μαντείο τη Γαίας και του Ποσειδώνα διατηρούσε τη σαφή ανάμνηση της συνένωσης των ηπείρων και αυτό προσδιορίζει την ηλικία του σε πολλές χιλιετίες πίσω. (Πηγή: Γεώργιος Πάλμος, περιοδικό ΤΜ, τεύχος 131, άρθρο «...η μέθοδος του Τριγωνισμού», σελίδα 65)
Μυθοπλάστης: Γεώργιος Πάλμος
Απάντηση: Ο Γεώργιος Πάλμος, αυτοφερόμενος ως εκπρόσωπος Μ.Μ.Ε. της Ομάδας Έψιλον, παραετυμολογεί δύο λέξεις εις τις ανεπιτυχείς προσπάθειές του να συνάξει οπαδούς γύρω από ψεύτικες θεωρίες. Η μια λέξη είναι η λέξη «Ἐν(ν)οσίγαιος» και η άλλη είναι η λέξη «Γαῖα». Αλλά δεν σταματά εκεί. Χαλκεύει και την ελληνική μυθολογία μπερδεύοντας τον θεό Ποσειδώνα και τον θεό Ωκεανό. Οι νεοπαγανιστές έχουν μετατρέψει την άγνοια την δική τους καθώς και την άγνοια του μέσου Έλληνα αναγνώστη σε εξολκέα της χριστιανικής πίστης. Τα ακόλουθα δεν είναι μόνο απόδειξη της νεοπαγανιστικής αμάθειας αλλά και απόδειξη της ανικανότητας και πονηρότητας των δήθεν Έψιλον. Ακολουθούν τα στοιχεία.
1. «Ἐν(ν)οσίγαιος»
Ο Γεώργιος Πάλμος παραετυμολογεί το επίθετο του Ποσειδώνα «Ἐν(ν)οσίγαιος», ως «αυτός που ένωσε τις ηπείρους», ώστε με παραπληροφόρηση του ελληνικού λαού, εις απόσπαση πιστών προς ενίσχυση του βρυκόλακα του λεγόμενου «12θέου», να υποστηρίξει μια δήθεν αρχαία γνώση περί των συμβαινόντων εις την γη, όπως ανάλογα αυτή υπάρχει εις την βίβλο. Όμως να τι σημαίνει «Ἐν(ν)οσίγαιος»:
Θεός της ξηράς ή μάλλον των σεισμών της γης, έγινε ο θαλάσσιος θεός Ποσειδών εκ της ιδέας φαίνεται, ότι η θάλασσα είναι το έρεισμα της ξηράς και ότι οι νήσοι κι ήπειροι επιπλέουν επί της επιφάνειας της ως πλοία. Εκ των αντιλήψεων τούτων προήλθαν τα επίθετα αυτού Γαιήχοος (ο κρατών την γην), Ἐνοσίχθων, Σεισίχθων και Ἐν(ν)οσίγαιος (ο διασείων την γην). Αυτός ο Αριστοτέλης απέδιδε μέγα μέρος των σεισμικών φαινόμενων εις την επενέργεια των υδάτων. Δια τον αυτόν λόγο ο Ποσειδώνας θεωρούνταν και θεός πολλών ηφαιστειακών φαινόμενων (Πηγή: Γ.Δ. Καψάλης, Πρόεδρος του εκπαιδευτικού Συμβουλίου της Μέσης Εκπαίδευσης, Μεγάλη Ελληνική Εγκυλοπαίδεια, τόμος Κ΄, σσ. 590 - 591. Βιβλιογραφία: 1. A. Maury, «Relig. de l’ antiquite» 2. Welcher, «Griech. Goetterlehre» 3. Daremberg et Saglio, «Diction. des antiquetes Grec. et Rom.» (εν. λ. Poseidon), 4. Λεξικό Roscher 5. Λεξικό Pauly-Wissowa)
Το «Ἐν(ν)οσίγαιος» είναι ποιητικός τύπος αντί «Ἐνοσίγαιος» (το διπλό -ν- για μετρικούς λόγους) και σημαίνει «ο σείων την γην». Είναι επίθετο του Ποσειδώνα. Ετυμολογικά συνδέεται με το ουσ. «Ἔνοσις» (ο αμάρτυρος ρηματικός τύπος είναι «Ἐνόθω»*), που σημαίνει «σεισμός, κλονισμός, τιναγμός», όπως υπάρχει και επίθετο «Ἐννοσίφυλλος» «ο σείων τα φύλλα».
Δηλαδή ο «Ἐν(ν)οσίγαιος» είναι αυτός που διασείει την γην και όχι αυτός που ενώνει τις ηπείρους (στεριά), σύμφωνα με τον Γεώργιο Πάλμο.
2. «Γαῖα»
Ακόμη και αν κανείς διαλέξει την ετυμολογία του Γεώργιου Πάλμου και πάλι δεν οδηγείται πουθενά διότι η Γαία δεν είναι η στερεά γη, με την έννοια που της δίδεται σήμερα, και που με αυτήν την έννοια εξάγει λανθασμένα συμπεράσματα και οδηγεί άλλους εις απώλεια ο αρθρογράφος («αυτός που ένωσε τις ηπείρους»), αλλά ολόκληρη η επίπεδη γη (στεριά και θάλασσα), διότι η στερεά γη ήταν η Τηθύς εις την μυθολογία:
Στον Όμηρο δεν έχει μέν η Γη, ως θεότης, ακόμη την σπουδαιότητα την οποία έχει στην Θεογονία του Ησιόδου, διότι το μεν στερεό στοιχείο της γης και η θρεπτικής της δύναμη έχει προσωποποιηθεί εις την θεά Τυθήν, την γόνιμο μητέρα, την παιδοποιούσα και την τρέφουσα, το δε υγρό εις τον Ωκεανόν, τον Γεννήτορα: «Ὠκεανόν τε θεῶν γένεσιν καὶ μητέρα Τηθύν» λέει ο ποιητής (Ιλ. Δ, 201 και 246)... Στην θεογονία του Ησίοδου, η Γαία είναι εν των τριών αρχεγόνων στοιχείων, εκ των οποίων προήλθαν τα λοιπά κατά τον νόμο της διαδοχής. «Ἤτοι μὲν πρώτιστα Χάος γένετ’ αὐτὰρ ἔπειτα -Γαῖα εὐρύστερνος... ἠδ᾽ Ἔρος, ὅς κάλλιστος ἐν ἀθανάτοισι θεοῖσι». Κατά πρώτον δηλαδή γεννήθηκαν το Χάος, το κενό διάστημα (κατά την ερμηνεία του Αριστοτέλη), η Γαία, η γήινη δηλαδή ύλη εις το στάδιο της διαπλάσεώς της, και ο Έρως, η ελκτική δηλαδή δύναμη, η φέρουσα τα στοιχειώδη μόρια εις συνένωση και συνδυασμό προς άλληλα (A. Maury. Religion de la Grece I. 350) (Πηγή: Γ.Δ. Καψάλης, Πρόεδρος του εκπαιδευτικού Συμβουλίου της Μέσης Εκπαίδευσης, Μεγάλη Ελληνική Εγκυλοπαίδεια, τόμος Θ΄, σ. 19. Βιβλιογραφία: 1. Ησίοδος 2. Απολλόδωρος 3. Παυσανίας 4. P. Decharme, Μυθολογία της αρχαίας Ελλάδας (μεταφρ. Αδ. Αδαμαντίου) και τα μνημονεύματά της εις τον πρόλογο 5. Λεξικό Roscher, Lex.der Myth 6. Λεξικό Daremberg et Saglio, Diction. des antiquites e.c. (αρθρ. Tellus) κτλ.
Συνεπώς ο «Ἐν(ν)οσίγαιος» όχι μόνο δεν θα μπορούσε ποτέ να ήταν («αυτός που ένωσε τις ηπείρους» επειδή δεν ενώνει αλλά σείει, αλλά και διότι η γαία δεν ήσαν οι ήπειροι, αλλά τόσο οι ήπειροι (στερεά γη) όσο και η θάλασσα (υγρό στοιχείο) μαζί. Συνεπώς δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως τα συμπεράσματά του είναι ψεύτικα, επιπόλαια και διακατέχονται από εθνικιστική έπαρση όπως αποδείξεως σύγχρονης γνώσης εις αρχαίους μύθους, πράγμα που προσπαθεί να επιτύχει ως είδε κανείς, τόσο με παραετυμολογία όσο και με χαλκεία της ελληνικής μυθολογίας.
Και δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι η νεώτερη στις ημέρες μας ανάδειξη του βυζαντινού πολιτισμού κι η οργάνωση παγκόσμιας περιοδείας εκθεμάτων του συμπίπτει με την αρχή της επιβολής της παγκοσμιοποίησης. Το πολυεθνικό και απολιτισμικό (παρά την αγωνιώδη προσπάθεια των οπαδών του να το πιστώσουν με πολιτιστική παραγωγή) αποτελεί το πρότυπο των αρχών της παγκοσμιοποίησης. Το μόνο που αλλάζει είναι το ιδεολόγημα. Στην θέση της υποταγής στις θεϊκές εντολές έχουν βάλει την υποταγή στο σύστημα (Πηγή: Θανάσιος Κουκοβίτσας, περιοδικό Ιχώρ, τεύχος 59, άρθρο «Η Θέση του Βυζαντίου στα νεώτερα χρόνια», σελίδα 80)
Μυθοπλάστης: Θανάσιος Κουκοβίστας
Απάντηση: Οι συλλογισμοί στηρίζονται επάνω σε έννοιες. Μια από αυτές τις έννοιες είναι και η λέξη «πολιτισμός». Όταν λοιπόν κανείς δεν γνωρίζει τι σημαίνει η λέξη πολιτισμός ή όταν παραλείπει να τον αναλύσει, είναι πολύ εύκολο να επιβάλλει στους αναγνώστες του την άποψη ότι το τάδε κοινωνικό μόρφωμα είναι «απολίτιστο» και το δείνα είναι «πολιτισμένο». Με λίγα λόγια είτε ξεκινώντας από προκείμενες αναπόδεικτες, είτε ξεκινώντας από προκείμενες για τις οποίες ο εκθέτων το συμπέρασμα έχει αλλάξει ή αποκρύβει ή χειρότερα δεν γνωρίζει το νόημα τους, όπως στην προκειμένη περίπτωση, καταλήγει σε συμπεράσματα που αν και ενέχουν ορθότητα ως προς τον λογικό συμπερασμό, εντούτοις δεν έχουν επιστημονική εγκυρότητα και δηλαδή αλήθεια:
Α.
Πολιτισμός είναι όσα ο άνθρωπος δημιούργησε και τον βοήθησε να ανέβει από την κατηγορία του ζώου, στο επίπεδο του «έλλογου όντος». Όλα όσα είναι πέρα από τη μέριμνα για την επιβίωση και την αναπαραγωγή του είδους. Ο πολιτισμός είναι προϊόν της νόησης και του συναισθήματος. Είναι το οργανικό σύνολο που περιλαμβάνει τις γνώσεις, τις δοξασίες, την τεχνική, την τέχνη, τους θεσμούς, τα ήθη, τα έθιμα. Είναι η συσσωρεμένη δημιουργία του ανθρώπου.
Τα ανθρώπινα δημιουργήματα, οι κοινωνιολόγοι τα κατέταξαν σε ομοιογενείς ομάδες που τις ονόμασαν «αξίες».
Οι αξίες αυτές: Υλικές, βιολογικές, ηθικές, θεωρητικές, καλλιτεχνικές, θρησκευτικές…
Όλες οι ανθρώπινες δραστηριότητες εντάσσονται στις αξίες. Ο πολιτισμός είναι η σύνθεσή τους. Ο κάθε πολιτισμός χαρακτηρίζεται από τον τρόπο της σύνθεσης των αξιών και την περισσότερο ή λιγότερο συμμετοχής μιας ή περισσοτέρων αξιών. Όλες όμως συμμετέχουν. Ανισομερώς, αλλά συμμετέχουν. (1)
Β.
πολιτισμός ο [politizmós] O17 : 1. το σύνολο των υλικών, πνευματικών, τεχνικών επιτευγμάτων και επιδόσεων, που είναι αποτέλεσμα των δημιουργικών δυνάμεων και των ικανοτήτων του ανθρώπου και που εκφράζεται ιστορικά στους τύπους και στις μορφές οργάνωσης και δράσης της κοινωνίας καθώς και στη δημιουργία (υλικών και πνευματικών) αξιών: H γέννηση / δημιουργία / πρόοδος / εξέλιξη / άνθηση / ακμή / κρίση / παρακμή / καταστροφή του πολιτισμού. Aνώτερο / κατώτερο επίπεδο πολιτισμού. Iστορία του ανθρώπινου πολιτισμού. Ένας ενδεχόμενος πυρηνικός πόλεμος είναι απειλή για τον πολιτισμό του πλανήτη μας. α. το σύνολο των υλικών συνθηκών της ζωής του ανθρώπου, που διαμορφώθηκαν και εξελίχθηκαν μέσο της τεχνικής και της επιστημονικής προόδου, τεχνικός πολιτισμός: O σύγχρονος ~ εξαρτάται άμεσα από την τεχνολογία. H κατανάλωση ρεύματος είναι δείκτης πολιτισμού. β. το σύνολο των πνευματικών και καλλιτεχνικών επιδόσεων και επιτευγμάτων του ανθρώπου (τέχνες, επιστήμες, θεσμοί, δίκαιο, θρησκεία, έθιμα κτλ.), πνευματικός πολιτισμός, κουλτούρα: H καταπάτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων αποτελεί στίγμα για τον πολιτισμό μας. H ανάγνωση και η γρα φή υπήρξαν ένα τεράστιο βήμα του ανθρώπου στον πολιτισμό. 2. ο πολιτισμός1 ενός συγκεκριμένου τόπου ή χρόνου: Δυτικός / ανατολικός / αιγαιακός / μεσαιωνικός / βυζαντινός ~. Aστικός / λαϊκός / πρωτόγονος / σύγχρονος ~. O ~ των αρχαίων Eλλήνων / των Aιγυπτίων / της Aναγέννησης στην Iταλία. Xαμένοι πολιτισμοί. H Aθήνα και η Pώμη έβαλαν τα θεμέλια του ευρωπαϊκού πολιτισμού. 3. επίπεδο, τρόπος ζωής και συμπεριφοράς, που αποκτιέται μέσο της παιδείας και της εκπαίδευσης. ANT βαρβαρότητα, αγριότητα: H ευγένεια / ο σεβασμός στον άλλο / η καθαριότητα είναι ~. 4α. χώρες, περιοχές της γης με υψηλό επίπεδο πολιτισμικής και τεχνολογικής ανάπτυξης: Ύστερα από το ταξίδι στα βάθη της Aφρικής, γύρισαν στην Eυρώπη και στον πολιτισμό. β. κατοικημένες περιοχές με οργανωμένη ζωή: Aφού περιπλανήθηκε μέρες στην έρημο, επέστρεψε τελικά στον πολιτισμό. γ. οι συνθήκες ζωής και ανέσεων στις πόλεις: Kαλές οι διακοπές στην εξοχή αλλά είναι ευχάριστο να επιστρέφεις στον πολιτισμό και στο ζεστό νερό της μπανιέρας. 5. ο πολιτισμός (κυρ. στη σημ. 1β) ως τομέας κρατικής ή ευρύτερα κοινωνικής δραστηριότητας: Yπουργείο Πολιτισμού. Tα κονδύλια του προϋπολογισμού για τον πολιτισμό είναι φέτος αυξημένα. Σωματεία / σύλλογοι που ασχολούνται με τον πολιτισμό. [λόγ. < ελνστ. πολιτισμός `διοίκηση των δημόσιων υποθέσεων΄ (< αρχ. πολίτης) σημδ. γαλλ. civilisation] (2)
Συνεπώς το ότι επιμένουν οι νεοπαγανιστές μέσα στον σκοτεινά περιοδικά τους, πως το Βυζάντιο «δεν είχε πολιτισμό» ή «ήταν απολιτισμικό», δεν έχει καμία σοβαρή σημασία για την επιστημονική αλήθεια και όλα όσα αναφέρουν δεν είναι τίποτα άλλα παρά τα μοιρολατρικά φανατικά τους παραμύθια.
Περισσότερα όμως για την απάτη περί της σύνδεσης της «παγκοσμιοποίησης» με τον Βυζαντινό πολιτισμό, εις την σελίδα περί των «αρχαίων θεών σήμερα»
Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού (Πηγή: http://www.mbp.gr/html/gr/index.htm)
Σημειώσεις
1. Πολιτικοί Θεσμοί & Οργάνωση του Κράτους, Ομάδα εκπαιδευτών -Παιδαγωγών, Εκδόσεις Πελεκάνος, Αθήνα, σελ. 24
2. http://www.komvos.edu.gr/dictionaries/dictonline/DictOnLineTri.htm
Βίντεο. Μέγεθο
ς:
63 Kb - Διάρκεια 28΄΄: Αν μου επιτρέπετε μην
χρησιμοποιείτε τον όρο «δαίμων»...
-Ναι καταλαβαίνω πως το λέτε... (Ορέστης Δημητρίου, Χορογράφος)
-Μου επιτρέπετε; Να χρησιμοποιείτε Σατανάς, διάβολος και όλα τα άλλα που έχετε [οι Χριστιανοί]. Δαίμων, δαήμων είναι γνώστης,. Έχετε πάρει, όπως και τον εωσφόρο που φέρνει το φως,... για να τα κατασυκοφαντήσουν, πήραν τα ονόματα αυτά και τα ταυτίσανε με ότι πιο σκοτεινό και διαστροφικό, παρήγαγε το μυαλό του ανθρώπου (Πηγή: Μαρία Τζάνη, Καθηγήτρια Παιδαγωγικής Πανεπιστημίου Αθηνών, Τηλεοπτικός Σταθμός Alter, εκπομπή «Οι Πύλες του Ανεξήγητου», θέμα «Ο χορός των δαιμόνων και οι εξορκισμοί», Σάββατο 05/11/2005)
Ας κάνουμε λοιπόν και λίγο μάθημα: «Δαίμων: εκ του δαίω, το μανθάνω εξ ου και δαίμων, ή δαήμων. Από το δαίω, το γινώσκω, γίνεται δαίμων, ο επιστάμενος και γινώσκων. Δαιμόνιος: μακάριος, ή θαυμαστός»! Μέγα ετυμολογικό 251.17. Οι ελληνικοί ’ δαίμονες’ λοιπόν όπως και οι θεοί τους, ήταν οι κατά τομείς γνώσεις! Άρα: «έμψυχος ο κόσμος και πλήρης γνώσεων»!!! Κατάλαβες τι διέστρεψε ο Χριστιανισμός καλέ μου Ανώνυμε;!
Βέβαια η ελληνική γλώσσα, το πληρέστερο εκφραστικό μέσον της ανθρώπινης ιστορίας, είχε και τους απαραίτητους διαχωρισμούς του κακοδαίμονος για την φαυλότητα και του αγαθοδαίμονος για την σοφία! (Πηγή: Μιχάλης Καλόπουλος, δημοσίευση κατά «Ανωνύμου Πιστού»)
Μυθοπλάστες: Μιχάλης Καλόπουλος & Τζάνη Μαρία
Απάντηση: Ας προσέξει ο αναγνώστης κάτι. Οι φιλοπαγανιστές και αρθρογράφοι του Δαυλού (1), Μαρία Τζάνη και Μιχάλης Καλόπουλος, διατείνονται πως οι ελληνικοί δαίμονες είναι οι «γνώστες» και πως ο Χριστιανισμός μετά το 33 μ.Χ. κατασυκοφάντησε αυτούς, όπως και τον «Εωσφόρο». Αυτές οι αντιλήψεις - συνθήματα των μη συμπαθούντων και πολέμιων του Χριστιανισμού, είναι παλιές συνταγές, που τις βλέπει κανείς στο διαδίκτυο, σε περιοδικά κ.λ.π.. Για να ανατραπεί η θέση των φιλοπαγανιστών αρκούν δύο πράγματα. Να αποδειχτεί πως :
α) η λέξη «δαίμων» στον χώρο του προ-χριστιανικού ελληνισμού έχει και άλλες σημασίες εκτός του «γνώστη» που ορίζει μεταφυσικά ο Πλάτωνας στο έργο «Κρατύλος» ή «περί ορθότητας ονομάτων»
β) πως οι ίδιοι οι νεοπαγανιστές χρησιμοποιούν την ίδια λέξη με διαφορετική σημασία ανατρέποντας οι ίδιοι τις θέσεις τους, γινόμενοι με άλλα λόγια οι ίδιοι «συκοφάντες» των «εννοιών τους».
Αλλά αυτή η εργασία δεν θα σταματήσει μόνο σε αυτά. Θα αποδείξει ακόμη πως οι «συκοφαντίες» για τις οποίες κατηγορούν τον Χριστιανισμό οι νεοπαγανιστές, δεν είναι τίποτα άλλα παρά οι μέθοδοι που οι ίδιοι χρησιμοποιούν για να πολεμήσουν την σαφώς ανώτερη και αληθινή Ορθόδοξη θεολογία.
ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ
Σύμφωνα με την Μ.Ε.Ε. (2) ετυμολογείται η λέξη από την ρίζα δα- («δαίω, δαίνυμι», dare) και σημαίνει τον διανέμοντα, αυτόν που ορίζει τις τύχες των ανθρώπων και όχι τον «γνώστη». Η «ετυμολογία» του δαίμονα ως «γνώστη» οφείλεται στο έργο του Πλάτωνα «Κρατύλος» ή «(ή περί ορθότητας ονομάτων)», όπου εκεί αναφέρεται ότι οι δαίμονες είναι οι σοφοί, επειδή υπήρχε ο μύθος του Ησιόδου ότι όποιος σοφός και συνετός άνθρωπος πέθαινε, αποκτούσε μεγάλες τιμές και δύναμη και γινόταν «δαήμονας» = δαίμονας (3) μεταφυσικός, όπως ο ίδιος ο Πλάτωνας αναφέρει στο έργο του «Νόμοι» (4). Η αναφορά όμως στο έργο του Πλάτωνα «Κρατύλος» δεν εντάσσεται στα πλαίσια της ετυμολογίας της λέξης αυτής καθ’ αυτής, η οποία είναι εκείνη που αναφέρθηκε παραπάνω (διανομή) αλλά στην μεταφυσική. Ασφαλώς για τους δαίμονες έχει μιλήσει μαζί ή πριν τον Ησίοδο και ο Όμηρος, ο οποίος με αυτή την λέξη ορίζει μεταφυσικά τους θεούς, οι οποίοι γνωστοί για τα καμώματά τους δεν μπορεί να χαρακτηριστούν με τίποτα «γνώστες», αλλά μάλλον «αντιγνώστες», εφόσον η βιολογική αναπαραγωγική μέθοδος χαλκεύεται από αυτούς και τα πάθη τους (βλέπε κτηνοβασίες). Αργότερα στην Ελλάδα γεννήθηκε η άποψη ότι κάθε άνθρωπος γεννάται με δικό του δαίμονα «δαίμων γεννέθλιος», αγαθός ή φαύλος (συνεπώς μη γνώστης όπως θα αποδειχθεί κατωτέρω) και ότι ο δαίμονας μπορεί και κατοικεί μέσα στον άνθρωπο. Αυτή είναι ακόμη μια μεταφυσική άποψη για την ύπαρξη δαιμόνων και μάλιστα όπως ειπώθηκε δίχως γνώση (φαύλοι). Χαρακτηριστική περίπτωση γενεθλίου δαίμονος εκείνη του Σωκράτη για το οποίο μιλά ο Πλούταρχος στο έργο «Περὶ τοῦ Σωκράτους δαιμονίου. Περὶ τοῦ εἰ τοῦ ἐν δελφοις». Αυτά όσο αφορά την περίοδο προ Χριστιανισμού. Περισσότερα μπορεί να δει κανείς στην σελίδα με τους δαίμονες και για την σημασία του όρου ανά το πέρασμα του χρόνου στον ελληνικό και ρωμαϊκό χώρο.
ΧΡΟΝΙΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ
Στα κατόπιν του Χριστιανισμού χρόνια, ο ελληνισμός ως παγανισμός παρουσίασε δαιμονολογία που κάθε άλλο παρά συνάδει τον όρο «δαίμων» με την σημασία του «γνώστη». Αυτό έχει αναπτυχθεί αναλυτικότερα στο ζήτημα περί των «αγαθών, συνετών & σοφών ελληνικών δαιμονίων». Από αυτή την ενότητα αναφέρεται εδώ μόνο το παράδειγμα των νεοπλατωνικών φιλοσόφων με τους Χαλδαϊκούς λόγους ή χρησμούς και το απόσπασμα 147α: «Πέμψον μοι τὸν ἀληθινὸν Ἀσκληπιόν, δίχα τινὸς ἀντιθέου πλανοδαίμονος» (Στείλε μου τον αληθινόν Ασκληπιόν, απομακρύνοντας κάθε αντίθετον δαίμονα που αποπλανά.) (5).
ΓΙΑΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ «ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ» ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΕΣ;
Αν λοιπόν σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν παραπάνω, κάποιος προχριστιανικός δαίμονας είναι φαύλος (γενέθλιος) ή μεταχριστιανικός που αποπλανά (της ελληνικής νεοπλατωνικής σχολής) τότε συμβαίνουν τα εξής:
α) Ο φαύλος δεν μπορεί να είναι δαίμονας «γνώστης» εξ ανάγκης, εφόσον δεν είναι αγαθός. Μη αγαθός όντας δεν μπορεί να ανήκει εις την ομάδα που περιγράφει ο Πλάτωνας και στην οποία κάνουν αναφορά οι νεοπαγανιστές, δηλαδή στους αγαθούς, σοφούς «δαήμονες» («γνώστες»). Ανήκει εις τους υποχθόνιους, ανόμοιους με το χρυσό γένους, εκείνους του αργυρού, που από πουθενά δεν ορίζεται ότι είναι γνώστες. (6). Δαίμονας με δύο προσωπεία, αγαθό και φαύλο είναι π.χ. η Έριδα.(7)
β) Αν αποπλανά τότε:
1) ή αποπλανά ασυνείδητα συνεπώς δεν είναι γνώστης
2) ή όντας γνώστης το πράττει συνειδητά (φαύλος δηλαδή) πράγμα άτοπο, δηλαδή να είναι γνώστης, εφόσον ανήκει στην περίπτωση α). Συνεπώς ο δαίμονας που αποπλανά είναι μη γνώστης.
Αν λοιπόν υπάρχουν «ελληνικοί» δαίμονες που δεν είναι γνώστες, τότε βρισκόμαστε σε περίπτωση που αντιτίθεται στα όσα λένε οι «ελληνιστές» περί δαιμόνων που γνωρίζουν ή που είναι γνώση («γνώστες»).
ΑΚΟΜΗ ΕΝΑΣ ΔΑΙΜΟΝΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΗΣ
Εφόσον η ελληνική καταγωγή του Τυανέα του Απολλώνιου είναι αναμφισβήτητη, σύμφωνα με τα λόγια των ίδιων των νεοπαγανιστών Γεώργιου Τσαγκρινού (8) και Ευάγγελου Μπεξή (9), και εφόσον ο Τυανέας ως νεοπλατωνικός εκβάλλει δαιμόνιο από Εθνικό που «...δεν τον αφήνει να βρει τα λογικά του [ο δαίμονας]») (10), όπως προβάλλεται σε άλλη ενότητα (11), τότε έχει να κάνει κανείς με δαίμονα μη «γνώστη» εφόσον «φαύλος».
ΟΙ ΠΑΓΑΝΙΣΤΕΣ ΕΚΒΑΛΟΥΝ ΤΗΝ «ΓΝΩΣΗ»
Αλλά αν πράγματι ο νεοπαγανισμός διατείνεται αυστηρά πως όλοι οι δαίμονες τους είναι «γνώστες» ή για τον Μ. Καλόπουλο πως οι δαίμονες είναι οι «γνώσεις» («...οι θεοί τους, ήταν οι κατά τομείς γνώσεις!»), τότε ο αμερόπληπτος ερευνητής βρίσκεται μπρος στο πρωτοφανές θρησκειολογικό φαινόμενο ενός φιλοσόφου, του Έλληνα για τους νεοπαγανιστές Απολλώνιου Τυανέα, που εκβάλλει την «γνώση» από «δαιμονισμένους» και για τον οποίο αναφέρουν οι παγανιστές πως: «Ο Απολλώνιος ο Τυανεύς ήταν το είδος του μύστη αυτού που παρόλες τις εκπληκτικές του ικανότητες και τις εξαιρετικά βαθιές γνώσεις του, υπήρξε ένα υπόδειγμα ηθικής και απλότητας, έχοντας ένα και μόνο σκοπό ζωής, την αποκατάσταση του Ελληνικού τρόπου σκέψης και ζωής στον Ελλαδικό χώρο» (12). Δηλαδή η αποκατάσταση του Ελληνικού τρόπου σκέψης και ζωής είναι ο εξορκισμός της γνώσης...
ΔΑΙΜΟΝΕΣ Μ. ΤΖΑΝΗ & Μ. ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ
Είναι προφανές πως οι κατηγορίες των νεοπαγανιστών περί «συκοφαντιών» είναι ανυπόστατες και προσπαθούν να δημιουργήσουν καπνό εκεί που δεν υπάρχει καμιά φωτιά. Πόσο μάλιστα όταν οι ίδιοι χαλκεύουν αυτά για τα οποία κατηγορούν τους άλλους.
Βίντεο. Μέγεθος 55 kb Διάρκεια 14΄΄ Όμως αυτό που μου προκαλεί θαυμασμό «Ουδέν ανθρώπου δεινότερο πένειται»... και τίποτα δεν είναι πιο μεγαλειώδες, πιο... αυτό που λένε μεταφυσικό, δεν υπάρχει μεταφυσική,... από τον άνθρωπο (Πηγή: Τηλεοπτικός Σταθμός Alter, Εκπομπή Αθέατος Κόσμος, 2003, «Εμπόριο Θαυμάτων»)
Η Μαρία Τζάνη «κατασυκοφαντεί» τους αρχαίους Έλληνες και τους δαίμονές τους όταν διατείνεται πως δεν υπάρχει μεταφυσική (βλ. παραπάνω βίντεο) την στιγμή που αυτή η μεταφυσική είναι ξεκάθαρη ακόμη και στον Πλάτωνα από τον οποίο αντλεί την ετυμολογία της (13), ενώ και ο Μιχάλης Καλόπουλος όταν αναφέρει την δίκη περί αθεΐας του Θεόφραστου παρατηρεί πως «δειλία πρός τὸ δαιμόνιο (τὸ θεῑο) εἶναι») ο δεισιδαίμων (14). Μήπως δηλαδή ο φόβος προς τον δαίμονα είναι φόβος προς την «γνώση» και τον «γνώστη»; Γι’ αυτό στην εμφάνιση μεταφυσικού «νεοπλατωνικού» δαίμονα εις τον Πλωτίνο, την οποία παρουσιάζει στο περιοδικό του ο νεοπαγανιστής Γεώργιος Τσαγκρινός, ο παρευρισκόμενος ορνιθομάντης ή οιωνοσκόπος, έπνιξε τα δύο πουλάκια από τον φόβο του; Επειδή φοβήθηκε, όχι την παρουσία του μεταφυσικού δαίμονα, αλλά την γνώση που θα του παρέδιδε ο «γνώστης» - φάντασμα; Μήπως ο Θεόφραστος, όπως και άλλοι φιλόσοφοι, δεν πίστευαν εις την γνώση και δικάστηκαν αν και ο ίδιοι φιλόσοφοι και δηλαδή φίλοι της σοφίας; Μήπως ο Σωκράτης όταν δικάστηκε επειδή έφερνε νέους δαίμονες («ἓτερα καινά δαιμόνια») στην πόλη των Αθηνών, καταδικάστηκε βάση νόμου που απαγόρευε την εισαγωγή της «γνώσης» στην Ελλάδα; Αυτός είναι ο λόγος που ο Απολλώνιος Τυανέας εξορκίζει την «γνώση» στα πέρατα της Οικουμένης, οδηγώντας την στην «αποκατάσταση του Ελληνικού τρόπου σκέψης και ζωής» δια μέσου της αμάθειας - εξορκισμού της γνώσης;
Οι νεοπαγανιστές, άθεοι και αντιχριστιανοί θα πρέπει να εφαρμόσουν τις οικουμενικές συνόδους, αν ποτέ τα καταφέρουν, για να αποκαθάρουν τα φληναφήματά τους. Μέγας και Άγιος Βασίλειος, για τους Ειδωλολάτρες «...εμείς δεν έχουμε ανάγκη να ξετινάξουμε τις θεωρίες τους. Αρκούν οι ίδιοι να ανατρέπουν ο ένας τον άλλο. »
ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΑ
Εωσφόρος: Ο φέρων την έω, την αυγή, ο προμηνύων, ο προάγγελος της έω, το άστρο κατόπιν του οποίου ακολουθεί η αυγή, αλλιώς αυγερινός, ο πλανήτης Αφροδίτη, κατά την εποχή που ανατέλλει λίαν πρωί.
Μυθολογία: ή Φωσφόρος. Προσωποποίηση του πρωινού αστέρος, υιός του Αστραίου και της Ηώς, πατήρ του Τηλαύγους (Ησίοδος, Θεογονία, στχ.. 381)
Εκκλησιαστικά: Υπό το όνομα εωσφόρος φέρεται πολλές φορές ο αρχηγός και προστάτης των πεπτωκότων αγγέλων, ο οποίος επαναστάτησε κατά της κυριαρχίας του Θεού και προς τιμωρία του κατέπεσε επί της γης μετά των οπαδών του αγγέλων. Οι πατέρες της Εκκλησίας παρατηρούν ότι το όνομα αυτό δεν είναι ίδιο του διαβόλου και δεικνύει μόνο τι ήταν ο άγγελος αυτός προ της πτώσεώς του. (15)
Η δε Britannica Deluxe 2002 επαναλαμβάνει το ίδιο ακριβώς πράγμα: «Στους χριστιανικούς χρόνους ο Εωσφόρος ταυτίστηκε με το όνομα του Σατανά πριν από την πτώση του»
Παρατηρεί κανείς δηλαδή πως οι Χριστιανοί δεν συκοφαντήσανε τον πλανήτη Εωσφόρο (Αφροδίτη κατά τις περισσότερες περιπτώσεις), διότι ο Εωσφόρος αποτελεί την περιγραφή της φωτεινότητας του διαβόλου πριν υποστεί την πτώση και χάσει την χάρη και το άκτιστο φως του Θεού. Από την στιγμή που σκοτείνιασε δεν ονομάζεται πλέον Εωσφόρος αλλά Διάβολος ή Σατανάς. Δεν περιγράφεται πλέον με την λέξη Εωσφόρος. Συνεπώς η λέξη αυτή δεν περιγράφει ότι πιο «σκοτεινό και διαστροφικό, παρήγαγε το μυαλό του ανθρώπου» αλλά αντιθέτως έναν φωτεινό άγγελο. Εξάλλου όπως οι Έλληνες είχαν το δικαίωμα να χρησιμοποιήσουν την λαμπρότητα του άστρου για να υποδηλώσουν την διάφορους θεούς τους, μέσα σε αυτούς ίσως και την θεά της πορνείας Αφροδίτη, κατά των ίδιο τρόπο οι Χριστιανοί χρησιμοποίησαν το άστρο αυτό για να περιγράψουν την ίδια ιδιότητα ενός όντος, εφόσον αυτό το άστρο ήταν και είναι γνωστό για την φωτεινότητά του σε όλο σχεδόν τον πλανήτη. Όταν περιγράφει κανείς κάτι σε κάποιον χρησιμοποιεί ασφαλώς την ορολογία που του είναι οικεία και δεν δημιουργεί καινούργια. Άλλωστε και η ταύτιση του Εωσφόρου με την θεά Αφροδίτη εις την ίδια νομοτέλεια εμπίπτει. Έτσι είναι γνωστό πως και το στοιχείο «φώσφορος» ονομάστηκε όμοια επειδή «εκπέμπει φως, ή φωσφορίζει, όταν εκτίθεται σε ακτινοβολία όπως το υπεριώδες φως ή μια δέσμη ηλεκτρονίων» (16). Χρησιμοποιήθηκε δηλαδή το όνομα το αρχαίο για να περιγράψει το ακτινοβολούμενο φως ενός στοιχείου. Αργότερα κατασκευάστηκαν βόμβες φωσφόρου και αυτό δεν σημαίνει πως αυτές εμφανίστηκαν για να «κατασυκοφαντήσουν.... με ότι πιο σκοτεινό και διαστροφικό, παρήγαγε το μυαλό του ανθρώπου» το άστρο της Ανατολής ή τον πολιτισμό των Ελλήνων.
ΠΙΟ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΓΙΑ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥΣ & ΤΟΝ ΦΩΣΦΟΡΟ
Ο K. Kerenyi αναφέρει πως «Αργότερα θεωρήθηκε σαν «Φαέθων» ο πλανήτης Ζευς ή ο Κρόνος, που σε μας, όπως στην Ανατολή, είτε το όνομα του Ηλίου. Αρχικά όμως ονομαζόταν έτσι εκείνο το αστέρι που βρίσκονταν πιο κοντά στην Αφροδίτη. Στην ανατολή αυτό ήταν ο πλανήτης θεάς του έρωτος και γι’ αυτό ονομάζεται μέχρι σήμερα Αφροδίτη. Από τους προγόνους μας θαυμάζονταν επίσης σαν άστρο της νύχτας και της αυγής, σαν Έσπερος και Φωσφόρος ή Εωσφόρος, σαν να επρόκειτο για δύο διαφορετικά, ωραία αστέρια. Στο Φωσφόρο δίνανε γονείς την Ηώ και τον Κέφαλο, που τους δίνανε επίσης και στον Φαέθοντα στην επόμενη ιστορία. Η σχέση με την Αφροδίτη είναι τέτοιου είδους, που μας θυμίζει τον Άδωνι. Η ιστορία για τον Φαέθοντα ανήκει σ’ εκείνες των εραστών της μεγάλης θεάς του έρωτος.» (17)
Είναι ορατό εις τον καθένα πως ακόμα και οι ίδιοι οι πρόγονοί των Ελλήνων χρησιμοποιούσαν τα ίδια ονόματα για να περιγράψουν πρόσωπα σε διαφορετικούς μύθους. Σε όσα «σφάλλουν» οι Χριστιανοί, και είναι άξιοι κατηγορίας, άλλο τόσο και οι αρχαίοι, που χρησιμοποιούσαν ίδιους γονείς για τον Εωσφόρο και τον Φαέθοντα που συντρίφτηκε στην γη, ιστορία που ασφαλώς θυμίζει την Βίβλο και την πτώση του διάβολου από τους ουρανούς αλλά με την δεύτερη σαφώς αρχαιότερη της πρώτης.
Ο ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΗΣ ΜΑΡΙΝΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΩΣΦΟΡΟ
Δια να καταστεί ενεργής η εικονοπλασία της θεάς ή οποία έχει καθήκον την προώθηση της εξελίξεως των αφωτίστων ακόμη ανθρώπων του ετερόφωτου κόσμου τουτέστιν να επιτύχει τον «φωτισμόν» των η Εκάτη λέγεται «Φωσφόρος» και «Δαδούχος» και εικονίζεται εις τα αγάλματά της, φέρουσα εις εκάστην των χειρών της δάδα. Είναι δε γνωστόν ότι η θεά δια να δείξει την υπέρ του Μεγάλου Ιουλιανού ευαρέσκειάν της, κατά την είσοδο του εις τον ναό της ανέλαμψε πυρ από τας δάδας του μαρμάρινου αγάλματός της! (Πηγή: Περιοδικό Τρίτο Μάτι, τεύχος 96, άρθρο «Ας μιλήσουμε για τους Έλληνες θεούς», Παναγιώτης Μαρίνης, μέλος της επιτροπής για την αναγνώρισης της Ελληνικής Θρησκείας και πρόεδρος της Ελληνικής εταιρίας αρχαιοφίλων, σελίδα 69)
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΠΟΤΕ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΝΑ ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΣΕ ΤΟΝ ΕΩΣΦΟΡΟ;
Β΄ Πέτρου, Κεφ Α΄ « 16 οὐ γὰρ σεσοφισμένοις μύθοις ἐξακολουθήσαντες ἐγνωρίσαμεν ὑμῖν τὴν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ δύναμιν καὶ παρουσίαν, ἀλλ' ἐπόπται γενηθέντες τῆς ἐκείνου μεγαλειότητος. 17 λαβὼν γὰρ παρὰ Θεοῦ πατρὸς τιμὴν καὶ δόξαν φωνῆς ἐνεχθείσης αὐτῷ τοιᾶσδε ὑπὸ τῆς μεγαλοπρεποῦς δόξης, οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, εἰς ὃν ἐγὼ εὐδόκησα, 18 καὶ ταύτην τὴν φωνὴν ἡμεῖς ἠκούσαμεν ἐξ οὐρανοῦ ἐνεχθεῖσαν, σὺν αὐτῷ ὄντες ἐν τῷ ὄρει τῷ ἁγίῳ. 19 καὶ ἔχομεν βεβαιότερον τὸν προφητικὸν λόγον, ᾧ καλῶς ποιεῖτε προσέχοντες ὡς λύχνῳ φαίνοντι ἐν αὐχμηρῷ τόπῳ, ἕως οὗ ἡμέρα διαυγάσῃ καὶ φωσφόρος ἀνατείλῃ ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν»
Αυτό το εδάφιο του ευαγγελίου είναι η πιο φανερή απόδειξη πως ο Χριστιανισμός δεν χρησιμοποίησε την έννοια του Φώσφορου - Εωσφόρου για να συκοφαντήσει τις ελληνικές λέξεις και έννοιες, αλλά μάλλον για να τονίσει τα διδάγματά του. Όπως ο Διάβολος πριν την πτώση του ταυτίζεται εις την λάμψη με το άστρο του Εωσφόρου, έτσι και η βασιλεία του Χριστιανικού Θεού εις την καρδιά των ανθρώπων ως λάμψη ταυτίζεται με το ίδιο ακριβώς λαμπερό άστρο. Συνεπώς το συμπέρασμα της Μαρίας Τζάνη ότι θέλησαν οι Χριστιανοί τον Εωσφόρο να «κατασυκοφαντήσουν.... με ότι πιο σκοτεινό και διαστροφικό, παρήγαγε το μυαλό του ανθρώπου», είναι επιπόλαιο και αυτό διότι οι εχθροί του χριστιανισμού στηρίζουν πάντοτε τις δημαγωγίες τους σε μισόχριστες μελέτες μη έχοντας καλή γνώση των κειμένων εις τα οποία επιτίθενται ανεπιτυχώς.
ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΚΡΕΜΑΣΜΕΝΟΥ ΔΕΝ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΣΧΟΙΝΙ
Αριστερά: Οι ιστορικές πληροφορίες του Πλουτάρχου για την μεταφορά στην Ιουδαία από Κρήτες αποίκους του Έλληνα θεού Διονύσου- Ιάκχου και η μετάλλαξη του τελευταίου σε «Ιαχβέ» από τους Ιουδαιοχριστιανούς. (Πηγή: Στέφανος Μυτιληναίος, Περιοδικό Δαυλός, τεύχος 228, άρθρο «Η εβραϊκή μετάλλαξη του Διονύσου», σελ. 14543 )
Δεξιά: Ζεύς και Je(s)us (Πηγή: Περιοδικό Δαυλός, τεύχος 88, εξώφυλλο)
Τα δάκρυα εκείνων που αντιπαθούν τον Χριστιανισμό υπέρ της γλώσσας του πολιτισμού που «συκοφαντήθηκε» είναι δυστυχώς δάκρυα «κροκοδείλου», δηλαδή δάκρυα υποκρισίας. Η δε Μαρία Τζάνη του Δαυλού (19), αν και οδύρεται τηλεοπτικά για τις δήθεν συκοφαντίες του ονόματος «Δαίμων» και «Εωσφόρος» από τους Χριστιανούς, οι οποίες είναι ανυπόσταστες, ουδεμία οδύνη εκφράζει όταν το περιοδικό εις το οποίο αρθρογραφεί συκοφαντεί το όνομα του άυλου πνεύματος του Θεού Πατρός Γιαχβέ με τον θεό πότη - μέθυσο Ίακχο και τον Πανάγιο και Αναμάρτητο Ιησού με τον Αιμομίκτη, κτηνοβάτη και μοίχο Ζευ ή Δία.
Εξάλλου ακόμη και σήμερα κινηματογραφικά έργα, τραγούδια, παραθρησκευτικές οργανώσεις μιλάνε για υποσχόμενους «παραδείσους». Αυτό δεν σημαίνει ότι προσπαθούν να απαξιώσουν τον Χριστιανισμό αλλά ομιλούν περί ενός μέρους ευτυχίας που το ευρύ κοινό της δύσης κατανοεί καλύτερα, ένεκα του κοινού Χριστιανικού τους παρελθόντος.
Σημειώσεις
1.Δαυλός, τεύχος 281, Στέφανος Μυτιληναίος, άρθρο «Καραμπελιαλήδικα Χριστο -«Δουλικά»»» σελίδα 18817, ο ««Δαυλός» τού Κωνσταντινου Τσάτσου, τού Μίκη Θεοδωράκη, τού Γιάννη Μαρκόπουλου, τού Κώστα Καζάκου, τού Αλέκου Παπαδόπουλου, τού Νικήτα Κακλαμάνη, τού Μιχ. Σταθόπουλου, τού Βύρωνα Πολύδωρα, τού Νίκου Σηφουνάκη, τού Κώστα Αλαβάνου, τού Μάριου Πλωρίτη, τού Λευτέρη Παπαδόπουλου, τού Γιάννη Ζουγανέλη, τού Νίκου Καλογερόπουλου, τού Αγάθωνα, τού Γιώργου Τσαγκάρη, της Μαρίας Τζάνη και το των άλλων επωνύμων δημοκρατικών Ελλήνων, που τον τίμησαν με τα άρθρα τους, με τις συνεντεύξεις τους και ακόμα των χιλιάδων διανοητών, στοχαστών, των δεκάδων πανεπιστημιακών Ελλήνων και αλλοδαπών συνεργατών και αναγνωστών του στα 24 χρόνια της πορείας του, είναι πολύ ψηλά για να τον φτάσει το έντυπο τού Καραμπελιά, τού Μεταλληνού και τού Ιερόθεου»;
2. Ν.Ι. Λούβαρης, Καθηγητής της Εισαγωγής και της Ερμηνείας της Καινής Διαθήκης στο Εθνικό Πανεπιστήμιο, Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος 8, σελ 816
3.Ησίοδος, έργα και ημέρες, στιχ. 120 -126
4. «οἱ ἑπόμενοι θεοῖς δαίμονες» Πλατ. Νομ. 8, 848 D
5 .Χαλδαϊκά Λόγια ή Χρησμοί, Κείμενον Αρχαία Σχόλια, Πρόλογος και Σχόλια του Παναγιώτη Μαρίνη, Εκδόσεις Ιδεοθέατρον, Αθήνα 1998, σελ.196
6. Ησίοδος, έργα και ημέρες, στιχ. 127 - 131
7. Ό.π. στιχ 11-30
8. Περιοδικό Ιχώρ, τεύχος 15, άρθρο Απολλώνιος Τυανέας, Γεώργιος Τσαγκρινός, σελ. 32: «Ο Απολλώνιος ο Τυανεύς ήταν το είδος του μύστη αυτού που παρόλες τις εκπληκτικές του ικανότητες και τις εξαιρετικά βαθιές γνώσεις του, υπήρξε ένα υπόδειγμα ηθικής και απλότητας, έχοντας ένα και μόνο σκοπό ζωής, την αποκατάσταση του Ελληνικού τρόπου σκέψης και ζωής στον Ελλαδικό χώρο, αλλά και στους γείτονες γύρω λαούς.... γιος πάμπλουτου Καππαδόκη με βαθιά ελληνική παιδεία, ο Απολλώνιος ολοκλήρωσε την κύρια εκπαίδευσή του στην Ταρσό της Κιλικίας, που φημιζόντανε σαν η μέγιστη εστία της ελληνικής φιλοσοφίας στο χώρο της Ιωνίας. Μετά το τέλος της θεωρητικής εκπαίδευσης του επέβαλλε στον εαυτό του αυστηρότατη άσκηση πενταετούς σιωπής. Αυτή η σιωπή ήταν ένα πολύ σημαντικό στάδιο της παραδοσιακής Πυθαγόρειας μύησης στις πιο κρυφές αλήθειες του κόσμου», σελ. 37: «...του Έλληνα σοφού», σελ. 38: «Παρόλα αυτά ο Απολλώνιος πρόλαβε να αφήσει ιερή παρακαταθήκη στους αιώνες για τους Έλληνας απογόνους του...».
9. Περιοδικό Ιχώρ, τεύχος 25, Τα θαύματα του Απολλώνιου του Τυανέα, σελ. 28: «Ο Απολλώνιος ο Τυανεύς γεννήθηκε στις αρχές του πρώτου αιώνα μ.Χ. στα Τύανα της Καππαδοκίας. Σαφώς ελληνικής καταγωγής έφερε το ίδιο όνομα με τον πατέρα του, που οι ρίζες της γενιάς του έφθαναν έως του πανάρχαιους οικιστές της πόλεως»
10. Περιοδικό Ιχώρ, τεύχος 15, Απολλώνιος Τυανέας, Γεώργιος Τσαγκρινός, σελ. 35
11. Ό.π., σελ. 35
12. Ό.π.,, σελ. 32
13. Περιοδικό «Ιχώρ», τεύχος 9, άρθρο «Η λαϊκή λατρεία των αρχαίων Ελλήνων και οι αγαθοοντότητες», Γεώργιος Τσαγκρινός, σσ. 16 - 35
14. Περιοδικό Ιχώρ, τεύχος 35-36, άρθρο «Δεισιδαιμονία ή αιτιότητα; Ο πόλεμος συνεχίζεται», Μιχάλης Καλόπουλος, σελίδα 82
15. Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος Ε΄, σελ. 876
16. Britannica Deluxe 2002
18. K. Kerenyi, Η μυθολογία των Ελλήνων εικονογραφημένη, Μετάφραση Δημήτρη Σταθόπουλου, Βιβλιοπωλείον της «Εστίας» Ιαν. Δ. Κολλάρου & Σιας Α.Ε., Αθήνα 1995
19. Βλέπε σημείωση 1
Παναγιώτης Μαρίνης, Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας αρχαιοφίλων και μέλος της Επιτροπής για την αναγνώριση της Ελληνικής θρησκείας του 12θέου (Πηγή: Τηλεοπτικός σταθμός Alter, εκπομπή «Χωρίς Μοντάζ ΙΙ», Σάββατο 07/02/2004)
Υπάρχει φυλετική συνέχεια στον ελληνισμό και ουδείς το αμφισβητεί. Στο επόμενο τεύχος του ’Ελληνικού Πανθέου’ το αποδεικνύω με την μέθοδο της κρανιομετρίας. Κινδυνεύουμε από τις επιμειξίες που επιτρέπουν οι Χριστιανοί. Η Ορθοδοξία φταίει για τη νόθευση της φυλής. Ευλογεί τους γάμους με Βουλγάρες και Αλβανούς. Σε λίγο θα χάσουμε τον νομό Έβρου από τις επιμειξίες. Οι Βούλγαροι θα μας πάρουν την Αλεξανδρούπολη (Πηγή: Ελευθεροτυπία, 7/2/1999)
Κατ’ αρχάς ας παρατηρήσωμε, ότι δια να στηριχθή κάθε θεωρία περί φυλής χρειάζεται ανθρωπολογικές μελέτες, συγκριτικές μεταξύ των διαφόρων πληθυσμών. Όμως από το 1928 έπαυσε παγκοσμίως να παράγεται ανθρωπολογική έρευνα, εις την Ελλάδα κατηργήθη η υπάρχουσα έδρα Ανθρωπολογίας και σήμερον μέσα εις τις εκατοντάδες πανεπιστήμια, ιδρύματα, σχολές, τα οποία περιέχουν τις πλέον περίεργες και «αδύνατον να τις φαντασθής» έδρες δεν υπάρχει έδρα φυσικής Ανθρωπολογίας,δια να πληροφορηθώμεν εγκύρως ποίοι είμεθα, Ινδοευρωπαίοι ή «ανάδελφοι»; Ποίοι λαοί εγγύς ή μακράν είναι «αδέλφια» μας και ποίοι όχι; Παγκοσμίως από το 1928 εσίγησε η Ανθρωπολογία και την θέσιν της έλαβον δογματικές διακηρύξεις, του τύπου «όλοι είμαστε αδέλφια» και σκοτεινές απειλές καταστροφής κάθε επιστημονικής σταδιοδρομίας, του τύπου «αλλά τι είσαι εσύ και πιστεύεις ότι οι Ελληνες είναι πιο έξυπνοι από τους Μαύρους;» και πανηγυρισμοί του τύπου «κατεστράφησαν όλοι αυτοί οι αχρείοι που επίστευαν στην ανωτερότητα των Αρίων». (Πηγή: Παν.Μαρίνης, Η ελληνική θρησκεία, εκδ. Ελεύθερη Σκέψις, Αθήνα 1996, σελ.126)
Μυθοπλάστης: Παναγιώτης Μαρίνης
Απάντηση: Οι νεοπαγανιστές είναι πράγματι τρομεροί. Εκτός του ότι οι ιδέες τους είναι ακριβώς όμοιες με εκείνες των ναζιστών, ίσως κάποια μέρα το βιβλίο απίστευτων κατορθωμάτων του Γκίνες αναφέρει τα κείμενά τους ως τα μεγαλύτερα ψέματα που γέννησε ποτέ η παγκόσμια ιστορία. Αλλά γιατί ένα τέτοιο επιχείρημα είναι πράγματι για ένα βιβλίο κατορθωμάτων ως απίστευτο ψέμα;
Ο ίδιος ο Μαρίνης αντιφάσκει μέσα σε αυτά τα ελάχιστα λόγια λέγοντας πως «Υπάρχει φυλετική συνέχεια στον ελληνισμό και ουδείς το αμφισβητεί» την οποία «αποδεικνύω με την μέθοδο της κρανιομετρίας», ενώ έχουν περάσει 17 αιώνες παρουσίας της Ορθοδοξίας εις τον Ελληνικό μητροπολιτικό χώρο αν και ελάχιστες στιγμές αργότερα ανέφερε πως «Κινδυνεύουμε από τις επιμειξίες που επιτρέπουν οι Χριστιανοί.». Αν η φυλή δεν κινδύνεψε για 17 αιώνες επιτρεπόμενης «επιμειξίας» της Ορθοδοξίας, γεγονός που οι ίδιοι οι νεοπαγανιστές «αποδεικνύουν» με «κρανιομετρίες» ή εκμεταλλευόμενοι μελέτες, γιατί ανησυχούν για τα λίγα αυτά χρόνια, σε σχέση με τους 17 αιώνες, που αυτοί θα είναι παρόντες στην βιολογική ζωή;
Αριστερά: «Υπάρχει φυλετική συνέχεια στον ελληνισμό και ουδείς το αμφισβητεί. Στο επόμενο τεύχος του 'Ελληνικού Πανθέου το αποδεικνύω με την μέθοδο της κρανιομετρίας.», «από το 1928 εσίγησε η Ανθρωπολογία και την θέσιν της έλαβον δογματικές διακηρύξεις, του τύπου «όλοι είμαστε αδέλφια» και σκοτεινές απειλές καταστροφής κάθε επιστημονικής σταδιοδρομίας, του τύπου «αλλά τι είσαι εσύ και πιστεύεις ότι οι Έλληνες είναι πιο έξυπνοι από τους Μαύρους;» και πανηγυρισμοί του τύπου «κατεστράφησαν όλοι αυτοί οι αχρείοι που επίστευαν στην ανωτερότητα των Αρίων». (Πηγή: Παναγιώτης Μαρίνης, Ελευθεροτυπία, 7/2/1999 & Παν.Μαρίνης, Η ελληνική θρησκεία, εκδ. Ελεύθερη Σκέψις, Αθήνα 1996, σελ.126, αντίστοιχα)
Μέσο Αριστερά, Μέσο Δεξιά, Δεξιά: Οι ναζί παγανιστές, του αποκρυφιστικού μύθου πως οι Άριοι είναι ανώτερη φυλή ή πως οι Εβραίοι είναι κατώτερη, προσπάθησαν να πιστοποιήσουν τις αποκρυφιστικές αυτές δοξασίες τους περί «καθαρής γερμανικότητας» δια μέσω των μεθόδων που χρησιμοποιεί σήμερα ο νεοπαγανισμός για να αποδείξει την ανωτερότητα ή την ελληνικότητα πολιτών του Ελληνικού σημερινού κράτους. Περισσότερα βίντεο στην σελίδα περί Ναζισμού-Παγανισμού. (Πηγή Φώτο: History Channel, Hitler and Nazi Occultism)
Είναι εκπληκτικό το πως αντιλαμβάνονται οι νεοπαγανιστές την φυλετική συνέχεια του ελληνισμού την οποία «αποδεικνύουν» με κρανιομετρίες. Όπως έχει αναφερθεί και αλλού, είτε ξεκινώντας από προκείμενες αναπόδεικτες, είτε ξεκινώντας από προκείμενες για τις οποίες ο εκθέτων το συμπέρασμα έχει αλλάξει ή αποκρύβει ή χειρότερα δεν γνωρίζει το νόημα τους, όπως στην προκειμένη περίπτωση, καταλήγει σε συμπεράσματα που αν και ενέχουν ορθότητα ως προς τον λογικό συμπερασμό, εντούτοις δεν έχουν επιστημονική εγκυρότητα και δηλαδή αλήθεια. Και αυτό γιατί οι φυλές των Ελλήνων ήταν κοινωνικοί σχηματισμοί (1) και όχι ανθρωπολογικοί (2). Εκ τούτου συνάγεται, πως δεν είναι δυνατόν σήμερα να δημιουργείται νέα φυλετική συνέχεια στον ελληνισμό βάση της ανθρωπολογίας.
Άραγε, όταν οι νεοπαγανιστές διατείνονται πως ο όρος «Έλλην» απορρίφθηκε κατά τα χρόνια του Βυζαντίου (3) και αντικαταστάθηκε με το «Ρωμιός» (πράγμα που ουσιαστικά ισχύει από τον καιρό της ρωμαιοκρατίας), πώς εννοούν ότι επιτεύχθηκε κάτι τέτοιο; διότι αν η Ελληνικότητα της φυλετικής συνέχειας είναι θέμα κρανιομετρίας θα πρέπει να υποθέσει κανείς πως κάθε Έλληνας εγίνετο χριστιανός είτε κάνοντας «μεταμόσχευση κεφαλής», είτε νυμφεύονταν ή υπανδρεύονταν αμέσως μετά την βάπτιση με κάποιον πολίτη που έφερε συγκεκριμένα ανθρωπολογικά χαρακτηριστικά «μη ελληνικά», για να επιτύχει την επιθυμητή «επιμιξία» που θα τον οδηγούσε εις την «αφελληνοποίηση» καταργώντας την «συνέχεια».
Η ελληνική φυλή δεν είναι θέμα κρανιομετρίας ή άλλων παραδοξοτήτων, αλλά θέμα συνείδησης, όπως άλλωστε και του έθνους. Ακόμη και αν ένας Βούλγαρος παντρευτεί μια Ελληνίδα ή ένας Έλληνας παντρευτεί μια Βουλγάρα, δεν σημαίνει πως το DNA της φυλής αλλοιώνεται εφόσον όλα τα της ελληνικής φυλής είναι θέμα συνειδητής απόφασης και όχι γεννητικού προγραμματισμού ή κληρονομικότητας. Η Ορθοδοξία βάση του άνωθι ορισμού της φυλής, έχει ιστορικά παραδείγματα περί της ελληνοποίησης κοινωνικά αλλοφύλων και θρησκευτικά αλλόδοξων (4). Έτσι θα μπορούσε κάλλιστα να ισχύει το ότι «η Βουλγαρία και η Αλβανία χάνουν πολίτες τους οποίους προσφέρουν στην Ελλάδα» και όχι το «Οι Βούλγαροι θα μας πάρουν την Αλεξανδρούπολη». Για να πάρει κανείς σήμερα μια γεωγραφική θέση επί το πλείστον κάνει πόλεμο. Για να πάρει πολίτες συνήθως όχι.
Αν θα έπρεπε να
κρίνεται μια θρησκεία από τους νεοπαγανιστές, επειδή τελεί γάμους μεταξύ
ανθρώπων, τότε θα έπρεπε να κρίνεται και ο θεός - δαίμονας των
παγανιστών, ο
Έρωτας, ο οποίος αυτός οδήγησε
και οδηγεί Έλληνες σε αποποίηση ελληνικών στοιχείων τους για χάρη του
ερωτικού τους κοινωνικά αλλόφυλου ή θρησκευτικά αλλόδοξου συντρόφου (βλέπε εφημερίδα Espresso, 23/11/2005
και το ξεγράψιμο του Ελληνικού ονόματος Ωνάση, από την Αθηνά, ασφαλώς με
καμιά απολύτως προτροπή της Ορθόδοξης θρησκείας). Πόσο μάλλον ακόμη και
αποποίηση των άξιων λόγου για τους νεοπαγανιστές περί της φυλής
ανθρωπολογικών χαρακτηριστικών.
Ξέγραψε το όνομα Ωνάση. Το προσκλητήριο της ντροπής. Ως Αθηνά Ρουσέλ παντρεύεται τον Αλβάρο· Ούτε ο πατέρας της δεν πάει στον γάμο. (Πηγή: Εφημερίδα Espresso, Τετάρτη 23 Νοεμβρίου 2005 - Αρ. Φύλλου 1499)
Τα δεδομένα του Μαρίνη ως προς στοιχειοθέτηση της ελληνικής φυλής (κρανιομετρίες) μακράν απέχουν από τις στοιχειοθετήσεις άλλων νεοπαγανιστών, ως του Μάριου Βερέττα περί ελληνικότητας. Ο τελευταίος αναφέρει μετά από μια σειρά αποκλίσεων άλλων παραγόντων, το ζήτημα της παιδείας: «Μα τι προσδιορίζει επιτέλους τον Έλληνα; Ο Ισοκράτης, ο μέγας Αυτός Αθηναίος ρήτορας, το αποσαφίνησε μια για πάντα: Έλληνας είναι όποιος μετέχει της Ελληνικής Παιδείας! Δεν υπάρχει κανείς άλλος ορισμός.» (5). Δεν θα πρέπει λοιπόν εδώ να αναφερθεί και πάλι ο Μέγας και Άγιος Βασίλειος, για τους Ειδωλολάτρες: («...εμείς δεν έχουμε ανάγκη να ξετινάξουμε τις θεωρίες τους. Αρκούν οι ίδιοι να ανατρέπουν ο ένας τον άλλο. »). Αν υποθέσει κανείς ότι ο Μαρίνης ήταν Βούλγαρος παγανιστής και εξέφραζε το ίδιο «εθνικό-ανθρωπολογικό» επιχείρημα θα έλεγε; «Υπάρχει φυλετική συνέχεια στον σλαβισμό και ουδείς το αμφισβητεί. Στο επόμενο τεύχος του ’Βουλγαρικού Πανθέου’ το αποδεικνύω με την μέθοδο της κρανιομετρίας. Κινδυνεύουμε από τις επιμειξίες που επιτρέπουν οι Χριστιανοί. Η Ορθοδοξία φταίει για τη νόθευση της φυλής. Ευλογεί τους γάμους με Έλληνες και Αλβανούς. Σε λίγο θα χάσουμε την νοτιοδυτική Βουλγαρία από τις επιμειξίες. Οι Έλληνες θα μας πάρουν το Blagoevgrad (παλιά αποικία των Θρακών)».
Έπειτα ο παγανισμός δεν είναι εκείνη η θρησκεία η οποία απέκλεισε γάμους μεταξύ Ελλήνων και άλλων κοινωνικών φυλών ή εθνοτήτων και εις την οποία πρέπει να ανατρέξει κανείς για να προλάβει τις «Ορθόδοξες επιμιξίες» (6). Μα ακόμη περισσότερο δεν μπορεί ο νεοπαγανισμός να υπαινίσσεται τέτοια τραγικά επιχειρήματα, διότι ο ανακηρυγμένος από το μαντείο του Άμμωνα -Δία υιός του Διός και θεός ο ίδιος, ο Έλληνας πραγματικός παγανιστής Μέγας Αλέξανδρος, και όχι κάποιος σημερινός αρχαιοκάπηλος, είχε παντρευτεί τις βάρβαρες Στατείρα και Ρωξάνη. (7)
Εξάλλου ακόμη και σήμερα οι νεοπαγανιστές διατείνονται όλοι μαζί, πως μυριάδες ιθαγενείς ανά την υφήλιο ακόμη και ανθρωποφάγοι στον Ειρηνικό, που ουδεμία σχέση έχουν με τον ελληνισμό, είτε ως παιδεία είτε ως ανθρωπολογία, είναι βασικά απόγονοι και δηλαδή τέκνα «επιμιξίας» αρχαίων Ελλήνων παγανιστών με τους κατά τόπους πληθυσμούς (8).
Η αντιφατικότητα των νεοπαγανιστών έγκειται και σε κάτι ακόμη. Πολλές φορές κατηγορούν την αντιεθνική συμπεριφορά των Χριστιανών. Όμως σε αυτή την περίπτωση, ο γάμος μεταξύ Ορθοδόξων παρουσιάζεται ως ο ένας του ζευγαριού, να εργάζεται φανατικά υπέρ του αυτού έθνους και έτσι ο Βούλγαρος ή η Βουλγάρα να προσπαθεί να «πάρει την Αλεξανδρούπολη». Δεν κατηγορείται λ.χ. ο «Βούλγαρος» για αντιβουλγαρική δράση από τον Έλληνα παγανιστή όπως ανάλογα οι Έλληνες χριστιανοί κατηγορούνται για «ανθελληνική».
Αν η ελληνικότητα ήταν θέμα κληρονομικότητας, και δηλαδή ανθρωπολογικών χαρακτηριστιών (βλ. και Αρία φυλή) και όχι συνείδησης, τότε ο Μαρίνης δεν θα μπορούσε