ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΡΙΝΗΣ)

Οι νεοπαγανιστές της Ελλάδας, χαρακτηρίζονται ο καθένας από τις δικές του θεωρίες, συμπεριφορές, σέκτες & δόγματα, τα οποία θα παρουσιαστούν γενικά στις παρακάτω ενότητες. Ένα άλλο χαρακτηριστικό ορισμένων, έγκειται εις την παρουσίαση αυτών δημόσια ως άθεων, προς κριτική του Χριστιανισμού εκ του ασφαλούς (μη παράλληλη κριτική της ιδικής των θρησκείας). Τελικά σχέδια τέτοιας συμπεριφοράς είναι, όταν βληθούν τα Χριστιανικά σεβάσματα εκ του αθεϊστικού «ασφαλούς», να οδηγήσουν το αρχαιολατρευτικό αμάλγαμα των οπαδών τους εις αποκάλυψη πραγματικών εαυτών, προσπαθώντας να ανεβάσουν εις την λατρεία τα δικά τους σεβάσματα, τα οποία απέκρυβαν κατά την διάρκεια της πνευματικής αντιπαράθεσης.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΡΙΝΗΣ

Ο Παναγιώτης Μαρίνης γράφει και ξαναγράφει ποικίλης ύλης άρθρα σε διαφορετικά περιοδικά και βιβλία. Πραγματικά εις τον ασκών κριτική επί αυτών, προκαλούν ιδιαίτερο «πονοκέφαλο». Από άρθρο σε άρθρο διαρκώς και επίμονα διδάσκει αντιφατικές διδασκαλίες ελισσόμενος με ρητορική δεινότητα που αποπλανά τους μη θέλοντας ελέγχειν αυτόν. Ο θέλων να τον αντιμετωπίσει μπορεί να λάβει 5-8 κείμενά του από διαφορετικές πηγές και να τα θέσει σε λογική ανάλυση εξονυχιστικά. Είναι σίγουρο πως στο τέλος θα ζαλιστεί. Είναι εκπληκτικό το ότι η όλη δεινότητά του στα ελληνικά, περιφράσσει μια καλά υποκρυπτόμενη διδασκαλία του παραλόγου, της οποίας ο περιηγητής θα δεινοπαθήσει αν αποφασίσει να ακολουθήσει μέχρι το τέλος. Διότι το μυστικό της βρίσκεται ακριβώς εις τις «τεράστιες χιλιομετρικές αποστάσεις» που αυτή διανύει, θυμίζοντας αγώνα τύπου Paris-Dakar. Με άλλα λόγια, το παράλογο κρύβεται μέσα στις χιλιάδες γραμμές θρησκευτικού και αντιχριστιανικού κώδικα που παράγει ο Μαρίνης. Αν ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας βρεθεί χριστιανός άνθρωπος που καταφέρει να έχει πραγματικά άπειρες ελεύθερες ώρες και θέληση για να ασκήσει κριτική στα γραπτά του Μαρίνη ας το κάνει. Δεν θα απογοητευτεί. Θα βρει τόσα, όσα η φαντασία του ποτέ δεν γέννησε. Και ας μη γελιέται κανείς. Εδώ δεν υπάρχει καμία απολύτως αντιπάθεια προς το πρόσωπο του κ. Μαρίνη. Κάθε άλλο. Ούτε υπάρχει κάποια εμπάθεια προς την αγωνία του να εμφανίσει την θρησκεία του δημοσίως, νιώθοντας διαρκώς δικαίως αδικημένος. Όμως δυστυχώς η θρησκευτική του πλάνη δεν αφήνει περιθώρια μη κριτικής ενασχόλησης με τα γραπτά του για ένα Χριστιανό. Χρόνος πολύς ασφαλώς και δεν υπάρχει για να διανύσει κανείς τέτοιου μήκους «αποστάσεις». Εκείνος ο λίγος που διαθέτει ο γράφων, μακάρι να βοηθήσει τον αναγνώστη να εννοήσει τα τραγικά σφάλματα, την φανατικότητα και την αντιπάθεια των θεωρητικών «ιμάμηδων» του ελληνικού νεοπαγανισμού προς τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό. Δεν είναι δυνατό να ασχολείται κανείς αιωνίως με τις θρησκευτικές θεωρίες (θρησκεία) του Παναγιώτη Μαρίνη, τις οποίες ο ίδιος δεν ντρέπεται να χαρακτηρίζει ιδεολογία: «Εις την ιστορίαν κινούνται οργανισμοί, οιονεί έμβιοι, καλούμενοι "πολιτισμοί". Αυτοί ουδέν άλλο είναι παρά συστήματα αξιών και συνακολούθως εθνικαί ταυτότητες. Αι αξίαι ενός "πολιτισμού" κρυσταλλούνται και εκφράζονται ως ατομικαί και κοινωνικαί πεποιθήσεις από τα ιδεολογικά σχήματα που ονομάζονται «θρησκείαι» (Πηγή: Παναγιώτης Μαρίνης, Περιοδικό Τρίτο Μάτι, τεύχος 142, ένθετο «Οι διευκρινίσεις και τα σχόλια του Π. Μαρίνη στις παρατηρήσεις του ΤΜ [στο τεύχος 141])

Παναγιώτης Μαρίνης, Πρ. Ελληνικής Εταιρίας Αρχαιοφίλων και μέλος της Επιτροπής για την αναγνώριση της Ελληνικής θρησκείας του 12θέου (Πηγή: Τηλεοπτικός σταθμός Alter, εκπομπή «Χωρίς Μοντάζ ΙΙ», Σάββατο 07/02/2004)

Αριστερά: Ο Παναγιώτης Μαρίνης τελεί σπονδή γάλακτος. (Πηγή Φώτο: Περιοδικό Τρίτο Μάτι, Ελευθέρια 2006, Αναβίωσε για ακόμη μια χρονιά η τελετή προς τιμή του Ελευθερίου Διός στις Πλαταιές», τεύχος 146, σελ.32)

Μέσο: Μέλη της Ελληνικής Εταιρίας Αρχαιοφίλων πραγματοποιούν την τέλεση των «Ελευθερίων». Στο κέντρο, ο κ. Παν. Μαρίνης (Πηγή: Περιοδικό Τρίτο Μάτι, Ελευθέρια 2006, Αναβίωσε για ακόμη μια χρονιά η τελετή προς τιμή του Ελευθερίου Διός στις Πλαταιές», τεύχος 146, σελ.32)

Δεξιά: Ανάμεσα στο κοινό και η καθηγήτρια κα Μ. Τζάνη. (Πηγή: Περιοδικό Τρίτο Μάτι, Ελευθέρια 2006, Αναβίωσε για ακόμη μια χρονιά η τελετή προς τιμή του Ελευθερίου Διός στις Πλαταιές», τεύχος 146, σελ.32)

Ελευθέρια: εορτή αγόμενη σε διάφορες πόλεις της αρχαίας Ελλάδας για πράξη που έφερε ή εξασφάλισε την ελευθερία. Συνήθως τελούνταν αυτές οι εορτές εις τιμή του Ελευθερίου Διός. Περιφημότερες ήταν τα Ελευθέρια τα τελούμενα εις ανάμνηση της μάχης των Πλαταιών, που ιδρύθηκαν από τον Αριστείδη, Κάθε έτος γίνονταν θυσία μεγάλη προς τιμή των πεσόντων αγωνιστών υπέρ της ελευθερίας (Πλουτ. Αριστ. 11 20 κ. εξ. - Θουκ. 3, 58), κατά τετραετίαν δε μεγαλύτερη εορτή με γυμνικούς και ιππικούς αγώνες, στην οποία λάμβανε μέρος σύμπασα η Ελλάς δια πρεσβειών και αγωνιστών. Αλλά και σε άλλες πόλεις εορτάζονταν τα Ελευθέρια. Έτσι στις Συρακούσες εις ανάμνηση της πτώσης του τυράννου Θρασύβουλου (Διόδ. 11.72). Ομοίως στην Σάμο προς τιμή του έρωτα, διότι κατά τον Ζήνωνα τον Κιτιέα (παρ’ Αθην. 13.561: «τὸν Ἔρωτα θεὸν εἶναι φιλίας καὶ ἐλευθερίας, ἔτι δὲ καὶ ὁμονοίας παρασκευαστικόν». Επίσης στην Λάρισα για την απελευθέρωση της Θεσσαλίας από τους Μακεδόνες το 196 π.Χ.. Πλην αυτού εόρταζαν και ιδιώτες, οι οποίοι οπωσδήποτε είχαν αποκτήσει την ελευθερία. Ακόμη και οι απελεύθεροι και στην Αθήνα και στην Ρώμη εόρταζαν τα ελευθέρια. Και στην Σμύρνη δ’ τελούνταν ανάλογος εορτή και πανήγυρης.» (Πηγή: Ιακωβ. Χ. Δραγάτσης, Διευθυντής Λυκείου, Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος Θ΄, σσ. 928-929)»

ΘΕΟΛΟΓΙΑ

Οι Θεοί & ο Παναγιώτης Μαρίνης

Οι Έλληνες θεοί είναι προσωπικότητες και ατομικότητες, όπως είμαστε και εμείς, αλλά τέλειοι γνωστικώς και ηθικώς και έχοντες επίσης την Αθανασία· γι’ αυτό και η θρησκεία μας είναι γνησίως πολυθεϊστική. (Πηγή: Παναγιώτης Μαρίνης, Η αναβίωση της Αρχαίας Ελληνικής Θρησκείας, Ρ. Αναστασάκης, Μ. Βερέττας, Μ. Δημόπουλος, Μ. Καλόπουλος. Μ. Κιουλαφά, Π. Μαρίνης, Χ. Μήνη, Στ. Μυτιληναίος, Γ. Σπυρόπουλος, Ο. Τουτουνζή, Γ. Τσαγκρινός, Εισαγωγή Εύα Αυλίδου, Εκδόσεις Αρχέτυπο, Έκδοση Α΄ Απρίλιος 2002, Θεσσαλονίκη, σελίδα 100)

Χαλδαϊκα Λόγια

Ο Μαρίνης δέχεται ότι: «Ο μελετητής των πολυτίμων και μεστών σοφίας σχολίων των Νεοπλατωνικών εις τους πλατωνικούς διαλόγους, συναντά αδιακόπως αναφοράς αυτών προς επίρρωσιν των διδομένων ερμηνειών, εις εν είδος μυσταγωγικού έπους, το οποίο αποκαλούν γενικώς «Χαλδαϊκά Λόγια» ή «Χαλδαϊκούς Χρησμός». Η υπόληψις και ο σεβασμός των προς αυτά είναι απεριόριστος, δια δε τον Ιάμβλιχον, τον Πρόκλον, τον Συριανόν, τον Δαμάσκιον κ.α. αποτελεί το έργον θείαν αποκάλυψηιν αυθεντικήν, τίθεται δε εις την ιδίαν μοίραν με τα έπη του Ομήρου και του Ορφέως. Οι παράλληλοι χαρακτηρισμοί των εν λόγω συγγραφέων εν σχέσει προς τα κείμενα αυτά, επιβεβαιώνουν την απόλυτον πίστιν των προς την θείαν προέλευσίν των και ομιλούν ως περί θείων χρησμών· αποκαλούνται ταύτα:Χαλδαίων φήμαι, ιερός λόγος ο παρά Χαλδαίοις, Ασσυρίων θεολογία, θεοπαράδατος θεολογία ή μυσταγωγία, υπερόριος θεοσοφία, θεών ομφή ή φήμη, ιερά φήμη κ.λ.π. οι δε συντάξαντες τους χρησμούς τούτους "θεολόγοι", "θεόσοφοι", "θεοί", "βάρβαροι θεολόγοι", "θεουργοί" κ.α.» και ότι «επί του θεμελιώδους τούτου έργου της οψίμου περιόδου της ελληνικής διανοήσεως, που δύνανται να θεωρηθή ως το κύκνιον άσμα του ελληνικού εθνισμού και εις την επεξεργασίαν του οποίου επεδόθησαν μετά ζήλου έξοχοι διανοηταί, ως ο Μιχ. Ψελλός, ο Πλήθων Γεμιστός, ο Πρόκλος και τόσοι άλλοι» (Πηγή: Χαλδαϊκά Λόγια ή Χρησμοί, Κείμενον Αρχαία Σχόλια, Πρόλογος και Σχόλια του Παναγιώτη Μαρίνη, Εκδόσεις Ιδεοθέατρον, Αθήνα 1998, σσ. 17-18, 39)

Ενώ ο Ψελλός παρατηρεί για ορισμένες διδασκαλίες των Χαλδαϊκών Λόγιων: «Τάς διδασκαλίας αὐτάς [των Χαλδαίων - Ασσυρίων] ἀπεδέχθησαν κατά τό πλεῖστον ὁ Ἀριστοτέλης καί ὁ Πλάτων, ἐνῷ ὁ Πλωτῖνος, ὁ Ἰάμβλιχος, ὁ Πορφύριος καί ὁ Πρόκλος κατά γράμμα πάσας ἠκολούθησαν καί τάς παρεδέχθησαν ἀσυλλογίστως * ὡς θείας ἀποκαλύψεις («φωνάς»). *Εἰς τήν ἀκολουθοῦσαν μελέτην τοῦ Ψελλοῦ «περί Ἀσσυρίων δογμάτων» ὁ χαρακτηρισμός «ἀσυλλογίστως» ἔχει παραλειφθῇ»

[Μτφρ: Αυτές τις διδασκαλίες κατά μέγα μέρος απεδέχθησαν ο Αριστοτέλης και ο Πλάτων, ενώ ο Πλωτίνος, Ιάμβλιχος, Πορφύριος και Πρόκλος, ακολούθησαν εξ ολοκήρου και τις απεδέχθησαν* ως θείες αποκαλύψεις («φωνές»). * Εις το κείμενο τούτο δεν αναγράφεται η λέξη «ασυλλογίστως» όπως εγένονταν στην «χαλδαϊκή έκθεση»]

Πηγή: Χαλδαϊκά Λόγια ή Χρησμοί, Κείμενον Αρχαία Σχόλια, Πρόλογος και Σχόλια του Παναγιώτη Μαρίνη, Εκδόσεις Ιδεοθέατρον, Αθήνα 1998, Έκθεσης κεφαλαιώδης και σύντομος του Ψελλού των παρ’ Ασσυρίοις δογμάτων, (εν D. Bassi, εν Rivista Di Philol E. Hist. Class, XXVI, 1898, σελ. 122-123-Places 194) (σελ. 122, Bassi), σσ. 247 - 251

«χρεώ δέ τοῦτο νοῆσαι οὐκ ἀτενῶς, ἀλλ’ ἁγνόν ἀπόστροφον ὅμμα φέροντα σῆς ψυχῆς τεῖναι κενεόν νόον εἰς τό νοητόν ὄφρα μάθῃς τό νοητόν, ἐπεί νόου ἔξω ὑπάρχει» Kroll σελ. 11 Places αριθ. 1 Δαμάσκιος, Ι, 154

[Μτφρ: «είναι πράγματι ανάγκη να το εννοήσεις (και εάν στρέψης μέσα τον νουν σου προς εκείνο θα το νοήσης) όχι με εντεταμένη προσπάθεια αλλά κατευθύνων το αγνό όμμα της ψυχής σου, αφ΄ου αυτή, αποστραφή από κάθε αισθητόν, ώστε ο κενός νους (από σκέψεις) να τείνη προς το νοητόν, δια να ενοήσης το νοητόν, επειδή τούτο υπάρχει έξω των ορίων της ανθρώπινης λογικής.» (Festugiere, Revelation IV, σ. 132 134 H. Lewy, Chald. Or. S. 169 Places, 123)] (Πηγή: ό.π.,, σελ. 41 42)

4. «Μή τά πελώρια μέτρα γαίης ὑπό σήν φρένα βάλλου· Οὐ γάρ ἀληθείης φυτόν ἐνί χθονί. Μηδέ μέτρει μέτρα ἡλίου κανόνας συναθροίσας. Ἀϊδίῳ βουλῇ φέρεται Πατρός, οὐχ ἕνεκά σου. Μήνης ῥοῖζον ἔασον· άεί τρέχει ἔργῳ ἀνάγκης. Ἀστέριον προπόρευμα σέθεν χάριν οὐκ ἐλοχεύθη. Αἴθριος ὀρνίθων ταρσός πλατύς, οὔ ποτ' ἀληθής, Καί θυσιῶν καί σπλάγχων τε τομαί· τάδ’ ἀθύρματα πάντα, Ἐμπορικῆς ἀπάτης στηρίγματα. Φεῦγε σύ ταῦτα, Μέλλων εὐσεβείης ἱερόν παράδεισον ἀμοίγειν, Ἔνθ’ ἀρετή, σοφία τε καί εὐνομίη συνάγονται».

[Ερμ: «Ἀπάγει τόν μαθητευόμενον ὁ Χαλδαῖος πάσης ἑλληνικῆς σοφίας καί μόνῳ προσκολλᾶν οἰεται τῷ Θεῷ. Μή τά μεγάλα μέτρα τῆς γῆς πολυπραγμόνει τῇ σῇ φρενί, ὥσπερ οἱ γεωγράφοι· σπέρμα γάρ ἀληθείας οὐκ ἔστιν ἐν γῆ... Μή ἀχολοῦ περί ἀστρονομίαν· οὐ γάρ ἕνεκεν τῆς σῆς ζωῆς τόν δρόμον (ἥλιος) ποιεῖται, ἀλλ’ ἀϊδίως;κινεῖται κατά τό τοῦ Θεοῦ βούλημα...Τό τῆς σελήνης εὔτροχον κίνημα μή πολυπραγμόνει· τρέχει γάρ αὕτη οὐ διά σέ, ἀλλ’ ὑπό κρείττονος ἀνάγκης ἀγομένη... Οἱ προηγούμενοι τῶν ἀπλανῶν ἀστέρων ἤ τῶν πετωμένων ὀρνίθων ἐν τῷ ἀέρι τέχνη, ἥν δή καί οἰωνιστικήν ὀνομάζουσιν, οὐκ ἔστιν ἀληθής, περιεργαζομένη πτήσεις αὐτῶν καί κλαγγάς καί καθέδρας... Καί ἡ θυτική καλουμένη ἐπιστήμη, ἤγουν ἡ διά θυσιῶν τῶν μελλόντων ζητοῦσα τήν πρόγνωσιν καί ἡ διά τομῆς τῶν σπλάγχνων τῶν σφαζομένων ἱερείων, παίγνια εἰσίν .αντικρυς καί ἀφορμαί κέρδους ἀπατηλαί...

«Μή τοίνυν (φησί) πολυπραγμόνει σύ μαθητευόμενος ὑπ’ ἐμοῦ «μέλωλων εὐσεβείης παράδεισον ἀνοίγειν». Παράδεισος δέ κατά Χαλδαίους, οὐχ ὅν ἡ τοῦ Μωυσέως Βίβλος φησίν, ἀλλ’ ὁ λειμών τῶν ὑψηλοτάτων θεωριῶν, ἔνθα τά ποικίλα τῶν ἀρετῶν δένδρα καί τό ξύλον τό γνωστικόν καλοῦ καί πονηροῦ, τ.ἔ. ἡ διαιρετική φρόνησις, καί τό γνωστικόν καλοῦ καί πονηροῦ, τ.ἔ. ἡ διαιρετική φρόνησις, καί τό ξύλον τῆς ζωῆς, τ.ἔ. τό φυτόν τῆς θείας ἐλλάμψεως τῆς καρποφορούσης τῇ ψυχῇ ζωήν ἱερωτέαν καί κρείσσονα. Ἐν τούτῳ γοῦν τῶ παραδείσῳ καί ἀρετή καί σοφία εὐνομία φέρονται. Ἔστι δέ ἀρετή, μία μέν ἡ γενική, πολαί δέ αἱ κατ’ εἴδη διαιρόύμεναι. Σοφία δέ ἐστιν ἡ τούτων ἁπάντων πειρεκτική ἥν ώς μόνος ἄρρητος ὅ θεῖος προβάλλεται νοῦς.»]

(Μτφρ: Μή προσπαθείς να κατανοήσεις τα πελώρια μεγέθη της γής· διότι το φυτόν της αληθείας δεν ευρίσκεται εις τον χθόνιον κόσμον. Μήτε να υπολογίσεις το μέγεθος τού ηλίου συγκεντρώνων κανόνας και πίνακας· περιφέρεται υπό της αϊδίου θελήσεως τού Πατρός, όχι χάριν σού. Εγκατάλειψε την συρρίζουσαν κίνησιν της σελήνης· τρέπει πάντοτε διά το έργον της Ανάγκης. Η προϊούσα περιφορά των αστέρων δεν εγγενήθη προς χάριν σου. Αι αναπεπταμέναι πλατείαι πτέρυγες των οιωνών εις τον αέρα ουδέποτε είναι αληθείς, ούτε αι τομαί των σπλάγχνων των θυμάτων κατά τας θυσίας· όλα αυτά είναι παίγνια, στηρίγματα εμπορικής απάτης. Σύ να τ’ αποφεύγεις εφ’ όσον πρόκειται ν’ ανοίξεις τον ιερόν παράδεισον της ευσεβείας, όπου η αρετή, η σοφία και η ευνομία συνέρχονται επί ταυτώ] (απ. 169)

[Μτφρ Ερμ: Ο Χαλδαίος αποτρέπει τον μαθητή του από κάθε ελληνική σοφία και τον προσκαλεί, όπως πιστεύει, εις μόνον τον Θεόν. Διότι λέγει: «Μην προσπαθείς να μετρήσεις τα πελώρια μεγέθη της γης· διότι το φυτόν της αληθείας δεν ευρίσκεται επί του εδάφους». Δηλαδή, μη πολυπραγμονείς δια του εγκεφάλου σου περί τα απέραντα όρια της γης, όπως κάνουν οι γεωγράφοι όταν καταμετρούν την γην· διότι δεν υπάρχει σπέρμα αληθείας μέσα στην γη. «Ούτε να μετρά τας διαστάσεις του ήλιου, συναθροίζων κανόνας και πίνακας· διότι ούτος περιφέρεται υπό της αϊδίου βουλήσεως του Πατρός και όχιν χάρην σου. Όπερ σημαίνει, μη ασχολείσαι με την Αστρονομία, ούτε να μετράς την κίνησην των αστέρων με την βοήθεια των αστρονομικών πινάκων· διότι δεν διατρέχει την τροχιάν του χάριν της ιδικής σου ζωής, αλλά κινείται εκτός χρόνου κατά το θέλημα του Θεού. «Εγκατέλειψε την συρρίζουσαν κίνηση της σελήνης· διότι τρέχει πάντα δια το έργον της ανάγκης». τ.ε. μη σε απασχολεί η ταχεία περιφορά της σελήνης· διότι τρέχει όχι δια σε, αλλά προωθείται από κάποιαν σοβαρότερη ανάγκη. Η πορεία των άστρων δεν εγεννήθη χάριν σου, δηλαδή, τόσον οι απλανείς όσον και οι πλανήτες που περιφέρονται εις το στερέωμα, δεν εδημιουργήθησαν για σένα. Αι αναπεπταμέναι πτέρυγες των οιωνών εις τον αέρα, ουδέποτε είναι αληθείς, δηλαδή η οιωνοσκοπία δεν προλέγει το μέλλον, η οποία στηρίζεται εις την παρατήρηση του τρόπου πτήσεως, των κραυγών και του τρόπου προσγειώσεως αυτών· ούτε οι τομές των σπλάγχνων των θυσιαζομένων ζώων· όλα αυτά είναι παίγνια· διότι η τέχνη των θυσιών (θυτική) που προσπαθεί δια των μέσων αυτών να συναγάγη συμπεράσματα δια το μέλλον, όλα αυτά είναι αθύρματα και τρόποι εμπορικής εκμεταλλεύσεως και αφορμές κέρδους δι’ απάτης.

Μη πολυασχολείσαι, λοιπόν, με αυτά τα πράγματα συ που μαθητεύεις εις την σχολή μου, συ που μέλλεις να ανοίξεις τας πύλας της ευσεβείας του παραδείσου. Ιερός δε παράδεισος, κατά τους Χαλδαίους, δεν είναι εκείνος που παρουσιάζει η Βίβλος του Μωϋσέως, αλλά ο λειμών των θαυμασίων θεάσεων, όπου φύονται τα ποικίλα των αρετών δένδρα και το δένδρο της γνώσεως του καλού και του κακού, δηλαδή η διακριτική ικανότης η χωρίζουσα το καλύτερο από το χειρότερο, όπως και το δένδρο της ζωής, ήτοι το φυτό της θειοτέρας εκλάμψεως που παρέχει εις την ψυχήν ζωής ιεροτέραν και υψηλοτέρα. Εις αυτόν, λοιπόν, τον παράδεισο ρέουν δίκην ποταμών και οι τέσσερεις αρχές των γενικοτάτων αρετών· μέσα σε αυτόν τον παράδεισο ευδοκιμούν η αρετή, η σοφία και η ευνομία. Η αρετή είναι συγχρόνως μία κατά το γένος, αλλά και πολλαπλή δια της διαρέσως της εις είδη. Η σοφία, περιλαμβάνει πάντα (τα είδη) την οποία ο θείος Νους προβάλλει ως αόριστο μονάδα*. Μεταξύ των χαλδαϊκών τούτων παραινέσεων οι πλείστες συμφωνούν με τις ημετέρες εξηγήσεις (τα χριστιανικά) άλλες όμως απορρίπτονται. Ούτως ενώ δια την σαφώς υποστηριζομένη άποψη της πίστεώς μας η ορατή δημιουργία έγινε για τον άνθρωπο, ο Χαλδαίος δεν παραδέχεται την άποψη αυτήν· δι αυτόν τα ουράνια όντα κινούνται αιωνίως, λόγω ανάγκης και όχι για χάρη δική μας»]

[Ερμ: «Τοῦτο τό Λόγιον καί Πλωτῖνος ἐν τῶ περί ἀλόγου ἐξαγωγῆς τίθησιν. Ἐστί ὁ δέ ὁ λόγος παραίνεσις ὑπερφυής τε καί ὑπερήφανος. Φησί γάρ μηδέ τι τόν ἄνθρωπον πραγματεύεσθαι περί τήν ἐξαγωγήν τῆς ψυχῆς, μηδέ φροντίζει πῶς ἄν ἐξέλθοι τοῦ σώματος, ἀλλά τῷ φυσικῷ λόγῶ τῆς διαλύσεως παραχωρεῖν. Αὐτό γάρ τό ἐμμέριμνον εἶναί τινα περί τῆς τοῦ σώματος λύσεως καί τῆς έντεῦθεν ἐξαγωγῆς τῆς ψυχῆς, μετάγει τόν νοῦν ἀπό τῶν κρειττόνων καί ἀπασχολεῖ περί τήν τοιαύτην φροντίδα, ἔνθεν τοι οὑδέ καθαίρεται τελειώτατα ἡ ψυχή. Ἀσχολουμένους οὗν ἡμῖν περί τήν ἀνάλυσιν, ἐάν τηνικαύτα ὁ θάνατος παραγένηται, οὐκ ἐλευθέρα παντάπασιν ἔξεισιν ἡ ψυχή, ἀλλ’ ἔχουσά τι τῆς ἐμπαθεστάτης ζωῆς. Πάθος γάρ ὁρίζεται ὁ Χαλδαῖος τό φροντίζειν περί τοῦ θανάτου τόν ἄνθρωπον. Δεῖ γάρ, φησί, μηδενός ἑτέρου φροντίζειν ἤ τῶν κρειττόνων ἐλλάμψεων· μᾶλλον δέ μηδέ περί τούτων φροντίζειν· ἀλλ’ ἀφεικότα ἑαυτόν ταῖς ἀναγούσαις ἡμᾶς ἀγελικαῖς ἤ θειοτέραις δυνάμεσι καί τά τοῦ σώματος μύσαντα αἰσθητήρια, εἰπεῖν δέ καί τά τῆς ψυχῆς, ἀπολυπραγμονήτως καί ἀνενοήτως ἕπεσθαι τῷ καλοῦντι Θεῷ.

Τινές δέ ἁπλούστερον ἐξηγήσαντο τό Λόγιον: Μή προανέλῃς ἑαυτόν τοῦ φυσικοῦ θανάτου, κἄν πάνυ περιφιλοσόφηκαν· οὕπω γαρ τῆς τελειοτάτης καθάρσεως ἔτυχες. Ἔνθα καί ἀφιπταμένη ἡ ψυχή τοῦ σώματος διά τῆς τοιαύτης ἐξαγωγῆς, ἔχουσι τι τῆς θνητοειδοῦς ζωῆς ἔξεισιν. Εἰ γάρ καί ὡς ἐν φρουρᾷ τῷ σώματι ἐσμέν οἱ ἄνθρωποι, ὥσπερ δή καί Πλάτων εἰρήκει ἐν ἁπορρήτοις λόγοις ἄνωθεν τήν δόξαν μεμαθηκώς, ἀλλ’ οὐ δεῖ ἑαυτόν ἀποκτεῖναι τινα, πρίν ἀνάγκην Θεός ἐπιπέμψῃ. Καί κρείττων ἡ ἐξήγησις αὕτη τῆς προτέρας καί τῷ χριστιανικῷ λόγῳ συμβαίνουσα.»

(Μτφρ: Μη εξάγεις (την ψυχήν) δια να μη εξέλθει μαζί με κάτι (κακόν) (απ. 168β)

(Μτφρ. Ερμ: Του Λογίου τούτου και ο Πλωτίνος κάμνει λόγον εις την πραγματεία του περί της εξαγωγής το αλόγου (Εν. Ι, 9)*. Είναι δε το Λόγιον τούτο μία παραίνεσις υπερφυσική και υπέροχος. Αποτρέπει τον άνθρωπον να ασχολείται με το ζήτημα της εξόδου της ψυχής του ή να φροντίζει πως αυτή θα εξέλεθι του σώματος και τον προτρέπει να παραχωρεί την θέση εις τον φυσικόν τρόπον της διαλύσεως. Διότι, με την ασχολίαν της ελευθερώσεως της ψυχής και της εξαγωγής αυτής από το σώμα, το πνεύμα απομακρύνεται από τα ανώτερα θέματα («τῶν κρειτόνων») και ασχολείται με την τοιαύτην φροντίδα, η οποία παρακωλύει την ψυχή να καθαρεί τελείως.

Εάν, λοιπόν, ασχολούμενοι με την (τεχνητή) διάλυση επέλθει ο θάνατος, η ψυχή δεν εξέρχεται τελείως ελευθέρα, αλλά διατηρεί κάτι από την ζωή των παθών. Διότι ο Χαλδαίος ορίζει ως πάθος την άγνοια που έχει ο άνθρωπος δια τον θάνατο. Δεν πρέπει, λέγει, να έχουμε άλλην έγνοια και να φροντίζουμε μόνο δια τις ανώτερες ελλάμψεις, ή μάλλον ουδέν περί αυτές να ενδιαφερόμαστε, αλλά να επαφιέμεθα εις τις αγγελικές και θείες δυνάμεις οι οποίες μας ανάγουν, περιορίζοντας τις αισθήσεις του σώματος, ας πούμε δε και τα συναισθήματα της ψυχής, προσπαθώντας χωρίς πολυπραγμοσύνες και συλλογισμούς να ακολουθούν τον Θεό που μας καλεί.

Μερικοί εξήγησαν απλούστερα το παρόν Λόγιον: όταν τούτο λέει: «Μή ἐξαγάγῃς (τήν ψυχήν) διά νά μή ἐξέλθῃ μαζί μέ κάτι» (κακό) σημαίνει: «Μην καταργείς τον εαυτό σου προ της ελεύσεως του φυσικού θανάτου, έστω και να επεδόθεις μετά ζήλου εις την φιλοσοφίαν· διότι δεν έτυχες ακόμη της τελείας καθάρσεως». Επομένως εάν η ψυχή εξέλθει του σώματος βιαίως, εξέρχεται (βεβαρυμμένη) με κάτι από την γήινην ζωήν της. Πράγματι, εάν όλοι οι άλλοι άνθρωποι βρισκόμαστε ως στην ειρκτή, όπως το λέει ο Πλάτωνας βάση απορρήτων λόγων που έμαθε άνωθεν, εν τούτοις «δέν πρέπει νά φονεύσωμεν ἑαυτούς πρίν ὁ Θεός άποστείλῃ τήν Ἀνάγκην». Η ερμηνεία αυτή είναι καλύτερη της προηγούμενης και συμφωνεί με τον χριστιανικό λόγο.

* Είναι το μόνο σημείο που ο Πλωτίνος αναφέρεται στα Λόγια. Η διδασκαλία είναι Πυθαγόρειος. Εις τον «Βίον του Πλωτίνου» (πργρ 11) ο Πορφύριος μας πληροφορεί ότι όταν ο τελευταίος είχε κάποτε αποφασίσει να εγκαταλείψει τον βίο αυτοκτονώντας, ο διδάσκαλός του το απέτρεψε αποδώσας την απόφασίν του εις κάποια «μελαγχολίαν» και του συνέστησε να «ἀλλάξῃ ἀέρα». Ως γνωστόν, η ροπή προς αυτοκτονία ξενικά από την γνώμη του Πλάτωνα, ότι η φιλοσοφία δεν είναι παρά η ενασχόληση με τον θάνατο, άποψη που ευρέως διεδόθη παρεμηνευθείσα, μέχρι του σημείου ώστε πολλοί των τότε φιλοσόφων παρεδέχθησαν την αυτοκτονίαν ως μέσον απολυτρώσεως. Την σφαλεράν και αφύσικο αυτή θεωρία περί απαλλαγής της ψυχής από της ύλης και των εγκοσμίων, πολλαχώς κατέκριναν οι διανοητές της εποχής. Την δραστικωτέρα, όμως, διατύπωσην δίδει το λακωνικό τούτο απ. των Χαλδαίων. Ο Armstrong καθορίζει ότι το κακόν της βιαίας εξαγωγής, συνίσταται εις τας ισχυράς συγκινήσεις που συνεπάγοντας την αυτοκτονίας. Ο Franz Cumont εκφράζει την ιδέαν που αναλύει ο Πλωτίνος και ο Μάκροβος, ότι, εάν η ψυχή εξαχθεί βιαίως από το σώμα, παραλαμβάνει μαζί της μερίδα ύλης και συνεπώς παραμένει ακάθαρτος [σημ: προσοχή εις την ακαθαρσία της ύλης που διδάσκουν οι παγανιστές: «Ῥίζα τῆς κακίας εἶναι τό σῶμα, ὅπως τῆς ἀρετῆς εἶναι ὁ νοῦς. Διότι ἡ τελευταία ἀπορρέει ἄνωθεν διά τάς ψυχάς, ἐνῷ ἐκείνη (ἡ ὕλη) ἔρχεται ἐκ τῶν κατωτέρων περιοχῶν καί κάτωθεν»*]. Και ο Πλήθων ομιλεί «περί τῆς ζωῆς τήν ὁποίαν ὁ ἄνθρωπος δέν ἔχει κανένα δικαίωμα νά ἐγκαταλείπῃ». Κατά τους νεωτέρους χρόνους μερικοί «Αποκρυφισταί έθεσαν εις δράση την περίφημον «ἔξοδον εἰς τό ἀστρικόν» (Sortie En Astral) με τα γνωστά τρομερά επακόλουθα. Δεν είναι επιτρεπτόν άνευ πλήρους καθάρσεως, να θέλωμε να εισέλθωμε εις κόσμους αγνώστους, των οποίων ούτε την φύση, ούτε το ποιόν των κατοίκων τους γνωρίζομεν.

Πηγή: Μιχαήλ του Ψελλού, Ερμηνεία σε 42 Χαλδαϊκά Λόγια, (Migne Patr.Graeca, T. 122) Μετάφραση Π. Γράβιγγερ, Χαλδαϊκά Λόγια ή Χρησμοί, Κείμενον Αρχαία Σχόλια, Πρόλογος και Σχόλια του Παναγιώτη Μαρίνη, Εκδόσεις Ιδεοθέατρον, Αθήνα 1998, σσ. 268 -269, 269 - 270, * Αποσπάσματα εκ των σχολίων του Πρόκλου εις την Χαλδαϊκήν Φιλοσοφίαν [J.B. Pitra, Analecta Sacra, V, 192 - Des Places 206], Γ΄, ό,π. σελ. 335)

[Ερμ: «Τουτέστιν εἰσίν όνόματα παρ’ ἑκάστος θεοπαράδοτα, δύναμιν ἐν ταῖς τελεταῖς ἄρρητον ἔχοντα. Μή οὖν μήτ’ ἀλλάξῃς αὐτά εἰς τήν ἑλληνικήν διάλεκτονν»]

(Μτφρ: Μη μεταβάλεις ποτέ τα βαρβαρικά ονόματα») (απ. 148)

[Μτφρ Ερμ: Έχουν παραδοθεί εις τους λαούς από τον ίδιον τον Θεόν [λατρευτικά] ονόματα τα οποία κατά τας τελετουργίας κέκτηνται δύναμιν ανέκφραστον· μη τα μεταλλάξεις, λοιπόν, εις την ελληνικήν διάλεκτον.)

158. KROLL 61 - PLACES 158 - Ψελλός, Εξήγησ. αρ. 1 και 2 - Συνέσιος, π. Ενυπνίων 140, C-D «Οὐδέ τό τῆς ὕλης σκύβαλον κρημνῷ καταλείψεις ἀλλά καί εἰδώλῳ νερί εἰς τόπον ἀμφιφάοντα» [Μτφρ: Και δεν θα εγκαταλείψεις εις τον κρημνόν την κόπρον της ύλης διότι υπάρχει και δια το είδωλον μέρος εις τον τόπον που είναι ολόφωτος] G. Kroll, σ. 61 και σημ. 1 - Lewy, σ. 213, σημ. 144 - Lacombra - De, Synesios, Paris 1951, σ. 156 και 167-168 (Πηγή: Χαλδαϊκά Λόγια ή Χρησμοί, Κείμενον Αρχαία Σχόλια, Πρόλογος και Σχόλια του Παναγιώτη Μαρίνη, Εκδόσεις Ιδεοθέατρον, Αθήνα 1998, σσ. 204-205)

159. Kroll 61 - Ψελλός 1140 α. Places «Ἐκτείνας πύριον νοῦν ἔργον ἐπ’ ῥευστόν καί σῶμα σαώσεις». Πρβλ. Ιουλιανού, Λόγος v 178 c: «Μαρτευρεῖ δέ τούτοις καί τά τῶν θεῶν λόγια, φημί δέ ὅτι διά τῆς ἀγιστείας οὐχ ἡ ψυχή μόνον, ἀλλά καί τά σώματα βοηθείας πολλῆς καί σωτηρίας ἀξιοῦται· σώζετε γάρ, φησί, καί τό τῆς πηρᾶς ὕλης περίβλημα βρότειον, οἱ θεοί τοῖς ὑπεράγνοις παρακελευόμενοι τῶν θεουργῶν κατεπαγγέλλονται» [Μτφρ: Μαρτυρούν δε και αυτά και τα λόγια των θεών, νομίζω δε ότι δια της ιερουργίας, όχι μόνον η ψυχή αλλά και τα σώματα καθίστανται άξια πολλής βοήθειας και σωτηρίας διότι, λέγουν, σώσατε και το θνητόν περίβλημα της μισητής ύλης, οι θεοί παραινούν τους υπερβαλλόντως αγνούς θεουργούς και μεγάλας υποσχέσεις δίδουν. Ο Kroll υπενθυμίζει ότι την ανάσταση του σώματος και οι ελληνίζοντες Ιουδαίοι και οι Χριστιανοί παρεδέχοντο] (Πηγή: Χαλδαϊκά Λόγια ή Χρησμοί, Κείμενον Αρχαία Σχόλια, Πρόλογος και Σχόλια του Παναγιώτη Μαρίνη, Εκδόσεις Ιδεοθέατρον, Αθήνα 1998, σσ. 206-207)

164β. Kroll 63 - Places 172 - Προκλ. εν Τιμ. ΙΙΙ, 326,1-2 «(Ὑλης) ἧς κατασύρονται πολλοί σκολιοῖσι ῥεέθροις» [Μτφρ: (Ύλη) της οποίας οι σκολιοί παραπόταμοι παρασύρουν πολλούς. Lewy, 303, σημ. 170: η ιδία περιφρόνηση της ύλης και της αγέλης των ανθρώπων που παρασύρονται από αυτή.] (Πηγή: Χαλδαϊκά Λόγια ή Χρησμοί, Κείμενον Αρχαία Σχόλια, Πρόλογος και Σχόλια του Παναγιώτη Μαρίνη, Εκδόσεις Ιδεοθέατρον, Αθήνα 1998, σελ.212)

106δ. «Εἶναι ἡ ῥίζα τῆς κακίας (τό σῶμα) τῆς ὕλης κάθαρμα, ἥτις εἶναι μιαρά» (Πηγή: Χαλδαϊκά Λόγια ή Χρησμοί, Κείμενον Αρχαία Σχόλια, Πρόλογος και Σχόλια του Παναγιώτη Μαρίνη, Εκδόσεις Ιδεοθέατρον, Αθήνα 1998, σελ. 160)

«Το έπος, μάλιστα καταλήγει μέχρι και θεουργικών πράξεων, βοηθεία μαγικών τύπων και φράσεων είναι δυνατόν η θεία οντότης να εμφανισθεί υπό μορφή πυρώδη και ολόκληρον το σύμπαν να σεισθή» (Πηγή: Χαλδαϊκά Λόγια ή Χρησμοί, Κείμενον Αρχαία Σχόλια, Πρόλογος και Σχόλια του Παναγιώτη Μαρίνη, Εκδόσεις Ιδεοθέατρον, Αθήνα 1998, Σχόλια των Χαλδαϊκών Λογίων, σσ. 34 - 35)

«Αι ανώτεραι οντότητες (Δαίμονες) αι οποίαι λαμβάνουν ως καθήκον να επιμελούνται των Μυστηρίων και της Μυσταγωγίας, αποστελλόμεναι προς τούτο υπό των Ανωτέρων Θεών, έχουσαι την εποπτείαν της αθανατοποιήσεως, καλούνται «άγγελοι», δηλαδή απεσταλμένοι... Αυτοί λοιπόν, που θα οδηγήσουν την ψυχήν εις την πλήρη αθανασίαν και θα διακόψουν τον σύνδεσμόν της προς το σώμα και θα την εξαγάγουν οριστικών εξ αυτού, καλούνται από τα Λόγια «ἀποκοπτικοί» και «ἐξωστῆρες»... Η πράξις αποκοπής της ψυχής εκ του σώματος είναι οδυνηρά και βιαία και δια τούτο ο Διόνυσος, ο Θεός που εποπτεύει επ’ αυτής της διαδικασίας καλείται ανρθωπορραίστης και ωμιστής» (Πηγή: Χαλδαϊκά Λόγια ή Χρησμοί, Κείμενον Αρχαία Σχόλια, Πρόλογος και Σχόλια του Παναγιώτη Μαρίνη, Εκδόσεις Ιδεοθέατρον, Αθήνα 1998, Σχόλια των Χαλδαϊκών Λογίων, σελ. 173)

133. Kroll 55 - Places 66 - Prokl. en Polit. 399, 33 «Μηδ’ ἐπί μισοφαῆ κόσμον σπεύδειν λάβρον ὕλης, ἔνθα φόνος στάσιές τε καί ἀεργαλέων φύσις ἀτμῶν αὐχμηραί τε νόσοι καί σήψιες ἔργα τε ῥευστά· ταῦτα χρεώ φεύγειν τόν ἐρᾶν μέλλονται Πατρός νοῦ» [Μτφρ: Να μη σπεύδεις επίσης προς τον κόσμον τον διακείμενον εχθρικώς προς το φως, προς το ρεύμα αυτό της ύλης, όπου κυριαρχούν ο φόνος, οι επαναστάσεις και μιασματικές εξατμίσεις, αποξηραίνουσες νόσοι, σήψεις και καταρρεύσεις. Αυτά πρέπει να αποφύγει εκείνος που θέλει να αγαπήσει τον πατρικόν νουν] [Το απόσπασμα αυτό δίδει ηθικάς συμβουλάς δια να επιτευχθή η νοητική και ηθική αναγέννησις του μύστου Π.Μ.] (Πηγή: Χαλδαϊκά Λόγια ή Χρησμοί, Κείμενον Αρχαία Σχόλια, Πρόλογος και Σχόλια του Παναγιώτη Μαρίνη, Εκδόσεις Ιδεοθέατρον, Αθήνα 1998, Σχόλια των Χαλδαϊκών Λογίων, σσ. 182-183)

109. Kroll 50 - Ψελλός, Εξήγηση αριθ. 37 - Places 103 - Προκλ. Περί Προν. 164, 8 «Μηδέ συναυξήσῃς θ’ εἱμαρμένον» [Μτφρ: Μη επιτείνεις, μη αυξήσεις την ειμαρμένην περισσότερο]. Lewy, σ. 226 και σημ. 23 (Πηγή: Χαλδαϊκά Λόγια ή Χρησμοί, Κείμενον Αρχαία Σχόλια, Πρόλογος και Σχόλια του Παναγιώτη Μαρίνη, Εκδόσεις Ιδεοθέατρον, Αθήνα 1998, Σχόλια των Χαλδαϊκών Λογίων, σελ. 164)

127. Kroll 54 - Places 130 - Προκλ. εν Τιμ. ΙΙΙ 266, 19 και 21-23 «Δι’ ὅ καί νοήσασαι τά ἔργα τοῦ Πατρός μοίρης εἱμαρτῆς τό πτερόν φεύγουσιν ἀναιδές ὥς φησι τό Λόγιον» [Μτφρ: Δια τούτο και αφού νοήσουν τα έργα του Πατρός διαφεύγουν το αναίσχυντον πτερόν της μοίρας (της ειμαρμένης) όπως λέγει το Λόγιον] (Πηγή: Χαλδαϊκά Λόγια ή Χρησμοί, Κείμενον Αρχαία Σχόλια, Πρόλογος και Σχόλια του Παναγιώτη Μαρίνη, Εκδόσεις Ιδεοθέατρον, Αθήνα 1998, Σχόλια των Χαλδαϊκών Λογίων, σσ. 178-179)

152. 118. Kroll 58 - Places 153 - Λυδός π. Μηνών 23, 6 «Ταύτη (τῇ πεντάδι) τάς ἀποκαθισταμένας ψυχάς (ἐκ τῆς γενέσεως εἰς τόν θεόν ἐπιστρεφούσας) ὑπερβαίνειν τήν εἱμαρμένην, φησί τό λόγιον: "οὐ γάρ ἐφ’ εἱμαρτήν ἀγέλην πίπτουσι θεουργοί"» [Μτφρ: Λέγει το Λόγιον ότι δια της πεντάδος οι αποκαθιστάμενες ψυχές προχωρούν πέρα της ειμαρμένης· πράγματι οι θεουργοί δεν εκπίπτουν εις την αγέλη της ειμαρμένης]. G. Kroll, σ. 59, σημ.2 - H. Lewy 212, σημ. 143, δηλαδή εις την γένεσιν και φθοράν (Πηγή: Χαλδαϊκά Λόγια ή Χρησμοί, Κείμενον Αρχαία Σχόλια, Πρόλογος και Σχόλια του Παναγιώτη Μαρίνη, Εκδόσεις Ιδεοθέατρον, Αθήνα 1998, Σχόλια των Χαλδαϊκών Λογίων, σελ. 200)

Η Ανάγκη είναι ο έφορος του Φυσικού Νόμου, εις δε την ειδικήν περίπτωσιν του βίου της ψυχής η Ανάγκη είναι συνώνυμος προς την Ειμαρμένην εκφράζουσα την πλευράν εκείνην του φυσικού νόμου (νόμος αιτίου και αιτιατού ή αντιπεπονθότος -Κάρμα) που κινεί τον τροχό των επαναγεννήσεων. Παν.Μαρίνης (Πηγή: Ό.π., σελ. 211)

Πίστη

Εάν λάβομε υπ’ όψιν μας ότι ένα από τα θεμελιώδη δόγματα και το πλέον αναμφίλεκτο της αρχαίας Ελληνικικής κοσμοαντιλήψεως ήτο αυτό της Χρυσής εποχής. Οπότε σήμερον, οιοσδήποτε ονομάζει εαυτόν αρχαιόφιλον ή «ελληνοκεντρικόν» οφείλει προς παντώς άλλου να πιστεύει εις την άποψιν αυτήν, της κυκλικής καταστροφικής εξελίξεως της γης, του ανθρώπου και του πολιτισμού! (Πηγή: Περιοδικό «Τρίτο Μάτι», τεύχος 111, άρθρο «Ο απίστευτος προκατακλυσμιαίος πολιτισμός και η τεράστια σημασία του», Παναγιώτης Μαρίνης, σελίδα 50)

Πράγματι, τα Λόγια (Χαλδαϊκά) θεωρούν την μετεμψύχωση ως δεδομένη και απλώς κρίνουν λεπτομερείας της (απ. 160), συμφωνούνταν προς την Ελληνική Γραμμήν και προς την διδασκαλία του Πυθαγόρου, ο οποίος θεωρεί ότι η εδραία πίστης εις την μετεμψύχωση είναι απαραίτητη για την είσοδο στο πνευματικό «μονοπάτι» (Ιαμβλίχου, «Βίος Πυθαγόρου» ΙΔ,’ 63 (Πηγή: Χαλδαϊκά Λόγια ή Χρησμοί, Κείμενον Αρχαία Σχόλια, Πρόλογος και Σχόλια του Παναγιώτη Μαρίνη, Εκδόσεις Ιδεοθέατρον, Αθήνα 1998, σελ. 15)

Τι πιστεύει η Ελληνική μας Θρησκεία. Τα βασικά πιστεύω της θρησκείας του Δωδεκαθέου. (Πηγή: Περιοδικό Τρίτο Μάτι, τεύχος 95, Παναγιώτης Μαρίνης, σελ. 26)

Οι Θεοί εξελίσσονται δια της προσκτήσεως και νέων γνώσεων και δια της δημιουργικής εργασίας, οι Θεοί εργάζονται, αναλαμβάνουν καθήκοντα. Συνήθως αναλαμβάνουν να φροντίσουν την εύρυθμη λειτουργία ενός τμήματος του φυσικού νόμου, άλλοτε είναι δυνατόν να φροντίζουν ένα στοιχείο του φυσικού κόσμου, δηλαδή να «εμψυχώνουν» έναν αστέρα, έναν ποταμό ή ένα μεγάλο δένδρο κ.ο.κ. (Πηγή: Περιοδικό «Τρίτο Μάτι», τεύχος 95, άρθρο «Τι πιστεύει η Ελληνική μας Θρησκεία», Παναγιώτης Μαρίνης [Μέλος της Επιτροπής για την Αναγνώρισης της Ελληνικής Θρησκείας του Δωδεκαθέου] σελίδα 28)

Απάντηση: Γιατί όχι και ένα άγαλμα δίδοντας άπειρη τροφή περί ειδωλολατρίας;

Ιερουργία & δαίμονες (περίπτωση Άγιος Βαβύλας & Ναός Απόλλωνα)

Όταν ο άνθρωπος εξελιχθεί νοητικώς και ηθικώς φθάνει εις ανωτέρα πνευματική κατάσταση οπότε κενώνωντας την διάνοιά του από τις διάφορες σκέψεις του θα δυνηθεί να συναφθεί προς την σκέψη των θεών και τους Ανωτέρους κόσμους. Αυτή την σύναψη προσπαθούμε να επιτύχουμε επίσης κατά τις ιερουργίες οι οποίες τελούνται εις ειδικές ημέρες εις τα ελληνικά τεμένη και αυτός είναι ο λόγος δια τον οποίο ο Απόλλων επιτάσσει απόλυτο αιθερική καθαρότητα πέριξ των ιερών πέδων. Διότι, εν εναντία περιπτώσει, αιθερικάηλεκτρομαγνητικά ράκη και κελύφη (τα ονομασθέντα επιτυχώς από τον Α. Τανάγρα «επιψυχίδιον») εισέρχονται εντός της διανοίας του διαλογιζομένου. Λέγει επί των ανωτέρων ο Πρόκλος («Στοιχείωσης Θεολογική» § 122) ότι οι θεοί εκπέμπουν την σοφία των και εμείς αναλόγως της υποστάσεώς μας δυνάμευα να την συλλάβουμε (δια το θέμα της αιθερικής καθαρότητας ιδέ § «Τα εν Δάφνη γεγονότα» εις το βιβλίον μας «Ελληνική Κοσμοθέασης», εκ. «Νέα Θέσις») Παναγιώτης Μαρίνης (Πηγή: Χαλδαϊκά Λόγια ή Χρησμοί Κείμενο Αρχαία Σχόλια, Εκδόσεις Ιδεοθέατρον [Αντώνης Ραδάμανθυς Αναστασάκης], Πρόλογος σχόλια Παναγιώτης Μαρίνης, Αθήνα 1998, σσ. 42 43)

«Πέμψον μοι τόν ἀληθινόν Ἀσκληπιόν, δίχα τινός ἀντιθέου πλανοδαίμονος» Kroll 58 Places; Λονδίνο Πάπυρος 121, 700 (Μτφρ: Στείλε μου τον αληθινό Ασκληπιό, απομακρύνοντας κάθε αντίθεον δαίμονα που αποπλανά)

Όπως είναι φυσικό και πρέπεον κατά την ιερουργία καλούμε τους θεούς που εφορεύουν επί του ιδικού μας ανεξέλικτου κόσμου, δηλαδή, κυρίως, τον Ασκληπιό και την Εκάτη. Κατά την ιερουργία είναι δυνατόν να δημιουργήσει ψευδείς εντυπώσεις η παρουσία αιθερικών ρακών ή επιψυχιδίου, οπότε βλέπομε «πλανοδαίμονας» (ιδού γιατί η Ελληνική θρησκεία επιτάσσει απόλυτη αιθερική καθαρότητα) Παναγιώτης Μαρίνης (Πηγή: Χαλδαϊκά Λόγια ή Χρησμοί Κείμενο Αρχαία Σχόλια, Εκδόσεις Ιδεοθέατρον [Αντώνης Ραδάμανθυς Αναστασάκης], Πρόλογος σχόλια Παναγιώτης Μαρίνης, Αθήνα 1998, σσ. 196 197)

Απάντηση: Εδώ Ο Άγιος Βαβύλας κατά κάποιο παράξενο τρόπο (με την χάρη του Θεού) επηρέαζε τον «θεό» (δαίμονα) Απόλλωνα και τα αιθερικά (δαιμονικά) του πεδία και δεν τον άφηνε να «μαντέψει»….γι’ αυτό λέει ο Καβάφης:

Σαστίσαμε στην Αντιόχεια όταν μάθαμε Τα νέα καμώματα του Ιουλιανού.

Ο Απόλλων εξηγήθηκε με ελόγου του στη Δάφνη!

Σκοπό δεν τόχε να μιλήσει μαντικώς, αν πρώτα δεν καθαρίζονταν το εν Δάφνη τέμενός του.

Τον ενοχλούσαν, δήλωσεν, οι γειτονεύοντες νεκροί.

Ένας απ τους εκεί ενταφιασμένους ήταν ο θαυμαστός, της εκκλησίας δόξα,

Αυτόν αινίττονταν, αυτόν φοβούνταν ο ψευτοθεός. Όσο τον ένιωθε κοντά του, δεν κόταε να βγάλει τους χρησμούς του, τσιμουδιά. (τους τρέμουνε τους μάρτυρές μας οι ψευτοθεοί).

Ανασκουμπώθηκε ο ανόσιος Ιουλιανός, νεύριασε και ξεφώνιζε:

Σηκώστε, μεταφέρτε τον, βγάλτε τον τούτον τον Βαβύλα αμέσως.

Ακούς εκεί; Ο Απόλλων ενοχλείται. Σηκώστε τον αρπάξτε τον ευθύς.

Ξεθάψτε τον, πάρτε τον όπου θέτε. Βγάλτε τον διώξτε τον. Παίζουμε τώρα;

Ο Απόλλων είπε να καθαριστεί το τέμενος. Το πήραμε το πήγαμε το άγιο λείψανον αλλού.

Δεν άργησε καθόλου και φωτιά μεγάλη κόρωσε, μια φοβερή φωτιά.

Στάχτη το είδωλο για σάρωμα, με τα σκουπίδια.

Έσκασε ο Ιουλιανός και διέδοσε τι άλλο θα έκαμνε πως η φωτιά ήταν βαλτή από τους χριστιανούς έμας.

Ας πάει να λέει. Δεν αποδείχτηκε, ας πάει να λέει. Το ουσιώδες είναι πουέσκασε!

Άδης, Υλήσια & Τάρταρα

Ο Χριστιανισμός αποδέχεται κατά τρόπο απόλυτο την ανάσταση των σωμάτων που θα γίνει, εάν γίνει κατά την έσχατη μέρα. Και γιατί λέγομε, εάν γίνει; Διότι το να εκφράζουμε κατά τρόπο νομοτελειακό την εσχάτη κρίση θίγει καιρίως και πάλι το Απόλυτο του Θεού. Όμως τι θα γίνει μετά την εσχάτη κρίση; Η αιώνια ευδαιμονία και ο αιώνιος «τριγμός των οδόντων» στην «γέενα του πυρός!». Είναι δυνατόν ένας δίκαιος άνθρωπος να δεχθεί ότι είναι δυνατόν για οποιοδήποτε αδικήματα να υπάρξει η ποινή των άνευ τέλους φρικτών βασανιστηρίων; Πώς θα χαρακτηρίζαμε ένα δικαστήριο που θα επέβαλε τέτοιες ποινές;

Όσοι τα λέγουν αυτά μόνο Χριστιανοί δεν είναι. Το Α και το Ω του Χριστιανισμού είναι το «πιστεύω Χριστόν ανεστημένον» και «προσδοκώ ανάσταση νεκρών…

Ο Μονοθεϊστής δεν έχει και πολλές δυνατότητες δικής του παρεμβάσεως στην σωτηρία του διότι υπάρχει και το δόγμα του προκαθορισμού….

Σκοπός του Κόσμου είναι η εξέλιξη και η παραγωγή της Ανωτέρας Συνειδήσεως. Δια του θείου νόμου της εξελίξεως και με επανειλημμένες μετεμψυχώσεις οι ατομικότητες που γεννιούνται μέσα στον Κόσμο κατακτούν την Ανωτέρα Συνείδηση και γίνονται Θεοί αθάνατοι που φροντίζουν για την εύρυθμη λειτουργία της Φύσεως… Η ψυχή εξελίσσεται, δέχεται εγγραφές και αποκτά την συνείδηση δια επανειλημμένων μετεμψυχώσεων που αρχίζουν από το ορυκτό βασίλειο για να περάσουν στα φυτά, στα ζώα και τέλος στον άνθρωπο. Όταν ο κύκλος αυτός κλείσει επιτυχώς, τότε η ψυχή έχει αποκτήσει την Ανωτέρα Συνείδηση οπότε και εισέρχεται στους Ανωτέρους Κόσμους όπου και συνεχίζει διηνεκώς την εξέλιξή της καθισταμένη, ήρως, δαίμων, Θεός, Θεός Ολύμπιος, κ.ο.κ.» (Πηγή: Περιοδικό «Τρίτο Μάτι», τεύχος 95, άρθρο «Τι πιστεύει η Ελληνική μας Θρησκεία», Παναγιώτης Μαρίνης [Μέλος της Επιτροπής για την Αναγνώρισης της Ελληνικής Θρησκείας του Δωδεκαθέου] σελίδα 27 28)

Λατρεία

Ακόμη οφείλουμε να γνωρίζουμε για την θεία λατρεία ότι:

α. η λατρεία είναι εικονική και υλική, δηλαδή τελείται πάντοτε προ της απεικονίσεως ενός έστω Θεού (διότι πρωτίστως αποδίδεται τιμή στους θείους νόμους της μορφής και της εξελίξεως), η οποία απεικόνιση οφείλει να είναι τρισδιάστατος πλήρης ύλης, δηλαδή γλυπτό ή ανάγλυφο (διότι πρωτίστως τιμάται η ύλη του Κόσμου ως το μόνο υπάρχον), και όχι εζωγραφισμένη επιφάνεια. (Πηγή: Περιοδικό Τρίτο Μάτι, τεύχος 95, άρθρο «Τι πιστεύει η Ελληνική μας θρησκεία», Παναγιώτης Μαρίνης, μέλος της επιτροπής για την αναγνώρισης της Ελληνικής Θρησκείας και πρόεδρος της Ελληνικής εταιρίας αρχαιοφίλων, σελίδα 29)

Θαύματα

Εκτός των 12 Ολυμπίων θεών, στο ελληνικό πάνθεον υπάρχουν και άλλοι. Μια τέτοια μεγάλη θεά είναι η Εκάτη, η οποία εκτός των άλλων, ονομάζεται «Νυκτερία», επειδή ασχολείται με τον ιδικό μας κόσμο ο οποίος εις την Συμβολική της μυθολογίας ονομάζεται «νύχτα» και «ετερόφωτος», προς διαχωρισμόν από τουτς αυτόφωτους και φωτεινούς Ανώτερους Κόσμους δια τον «μελαναυγέα κόσμον» των Χαλδαϊκών Λογίων. Η Εκάτη ως κυρία του κόσμου μας ονομάζεται «Χθονία».

Δια να καταστεί ενεργής η εικονοπλασία της θεάς ή οποία έχει καθήκον την προώθηση της εξελίξεως των αφωτίστων ακόμη ανθρώπων του ετερόφωτου κόσμου τουτέστιν να επιτύχει τον «φωτισμόν» των η Εκάτη λέγεται «Φωσφόρος» και «Δαδούχος» και εικονίζεται εις τα αγάλματά της, φέρουσα εις εκάστην των χειρών της δάδα. Είναι δε γνωστόν ότι η θεά δια να δείξει την υπέρ του Μεγάλου Ιουλιανού ευαρέσκειάν της, κατά την είσοδο του εις τον ναό της ανέλαμψε πυρ από τας δάδας του μαρμάρινου αγάλματός της! (Πηγή: Περιοδικό Τρίτο Μάτι, τεύχος 96, άρθρο «Ας μιλήσουμε για τους Έλληνες θεούς», Παναγιώτης Μαρίνης, μέλος της επιτροπής για την αναγνώρισης της Ελληνικής Θρησκείας και πρόεδρος της Ελληνικής εταιρίας αρχαιοφίλων, σελίδα 69)

Φυλετισμός

Κατ’ αρχάς ας παρατηρήσωμε, ότι δια να στηριχθή κάθε θεωρία περί φυλής χρειάζεται ανθρωπολογικές μελέτες, συγκριτικές μεταξύ των διαφόρων πληθυσμών. Όμως από το 1928 έπαυσε παγκοσμίως να παράγεται ανθρωπολογική έρευνα, εις την Ελλάδα κατηργήθη η υπάρχουσα έδρα Ανθρωπολογίας και σήμερον μέσα εις τις εκατοντάδες πανεπιστήμια, ιδρύματα, σχολές, τα οποία περιέχουν τις πλέον περίεργες και «αδύνατον να τις φαντασθής» έδρες δεν υπάρχει έδρα φυσικής Ανθρωπολογίας,δια να πληροφορηθώμεν εγκύρως ποίοι είμεθα, Ινδοευρωπαίοι ή «ανάδελφοι»; Ποίοι λαοί εγγύς ή μακράν είναι «αδέλφια» μας και ποίοι όχι; Παγκοσμίως από το 1928 εσίγησε η Ανθρωπολογία και την θέσιν της έλαβον δογματικές διακηρύξεις, του τύπου «όλοι είμαστε αδέλφια» και σκοτεινές απειλές καταστροφής κάθε επιστημονικής σταδιοδρομίας, του τύπου «αλλά τι είσαι εσύ και πιστεύεις ότι οι Ελληνες είναι πιο έξυπνοι από τους Μαύρους;» και πανηγυρισμοί του τύπου «κατεστράφησαν όλοι αυτοί οι αχρείοι που επίστευαν στην ανωτερότητα των Αρίων». (Πηγή: Παν.Μαρίνης, Η ελληνική θρησκεία, εκδ. Ελεύθερη Σκέψις, Αθήνα 1996, σελ.126)

ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΟΦΙΛΩΝ & ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ

Βασικαί Αρχαί της Ελληνικής Θρησκείας του Δωδεκαθέου

Η Ελληνική Θρησκεία, αρχαιότατη και γηγενής, ανάγεται εις την κατηγορίαν των πρώτοπαγώς παραδοσιακών θρησκειών, έχουσα τας θεμελιώδεις αυτής αρχάς λίαν συγγενείς προς τας εκείνων. Αναπτυχθείσα δε συστηματικώς εν Ελλάδι, συμφωνεί προς τα ιστορικά στάδια του Ελληνικού έθνους, αρμόζουσα ούτως εις την ιδιοσυγκρασίαν του Έλληνος.

Το φυσικόν σύστημα του Κόσμου συντίθεται μεν από παν το υπάρχον, παράγει δε αντιστοίχως και αενάως το πον. Ο Κόσμος είναι αυτογέννητος, εκ της όλης εντελεχούς και αιτιώδους αυτού ουσίας, και αυτοπάτωρ, αίδιος (=άνευ αρχής ή τέλους) και αιώνιος.

Πρωταρχικαί, πρωταίτιαι και αίδιοι του Κόσμου ουσίαι είναι ο Χρόνος, ο Νόμος και αι δύο δημιουργικαί Κοσμογονικαί Ουσίαι. Αύται πληρούν τον άπειρον Χώρον και, δια της αμοιβαίας αντιδράσεως των, συνθέτουν την ύλην, ήτις έχουσα υπόστασιν πραγματικήν, συγκροτεί τα αριθμητικώς άπειρα σύμπαντα, το σύνολον των οποίων αποτελεί το άπειρον φυσικόν σύστημα του Κόσμου.

Σκοπός σύμφυτος του Κόσμου, του διεπομένου υπ’ αέναου και απείρου, κυκλικού αναπτύγματος κινήσεως, είναι η, δια της δράσεως του θείου νόμου της εξελίξεως, παραγωγή της Ανωτέρας Συνειδήσεως.

Ουδέν άλλον τι και αλλότριον του Κόσμου υπάρχει πάσα οντολογική κατηγορία και τάξις, απ’ αυτής των Θεών έως αυτής των ανόργανων μορφών τής ύλης, υφίσταται εντός αυτού. Θεός εξωσυμπαντικός και δημιουργός ή δυνάμεις, αγαθαί ή κακαί, εκτός της όλης Κοσμικής νομοτέλειας δεν υφίστανται.

Αι ψυχαί, ως υλικά σωμάτια, γεννώνται ακαταπαύστως και απειράριθμοι, ζωοποιούσαι εν έκαστον των όντων, κεχωρισμένως και διαφόρως. Η ψυχή είναι φύσεως ατμήτου, άφθαρτου , αθανάτου και αιωνίου.

Υπεράνω της τάξεως τού περιέχοντος τα θνητά είδη συστήματος υφίστανται οι Ανώτεροι Κόσμοι των Θεών. Οι Θεοί, όντες ομοούσιοι και συγγενείς προς τα άλλα όντα και ώσπερ εκείνα αενάως εξελισσόμενοι, αποτελούν Ατομικότητας, αθανάτου φύσεως και τελείας ψυχικής συγκροτήσεως, και Προσωπικότητας διαθέτουσας Ανωτάτης τάξεως Συνείδησιν και μεγίστης δυνάμεως Διάνοιαν.

Προς τους Θεούς αποδίδεται θεία λατρεία, τιμώσα αυτούς.πλέον της καθαράς τιμής, ως αρμοστάς και εφόρους της ευτάκτου, εύρυθμου και ευνόμου λειτουργίας του Κόσμου.

Ο άνθρωπος, ως και άπαντα τα στοιχεία του Κόσμου, κατέχει ψυχήν, έκαστος ιδιαιτέραν, ατομικήν και διακρινόμενην πάσης άλλης κατά την συγκρότησίν της.

Προορισμός του ανθρώπου, όστις επί μακρόν εξελίσσεται δια πολλών και κατά ποικίλα είδη μετεμψυχώσεων, είναι η ανάπτυξις εν αύτω Ανωτέρας Συνειδήσεως.

Η εξέλιξις του ανθρώπου συντελείται κατά τρόπον κοινωνικόν και ουχί ιδιωτικόν. Ζωτική προϋπόθεσις της ιδίας της υποστάσεως του είναι η διατήρησις της εθνικής-ιστορικήςφυλετικής ταυτότητος του και η συνεπής τήρησις των παραδόσεων, των ηθών, των εθίμων, των θρησκευτικών πεποιθήσεων και τρόπων, της Γλώσσης, της Ιεράς Ιστορίας, της Ηρωογονίας, της Ιεράς λογοτεχνίας και, ιδιαιτέρως, της Πατρίδος, η οποία, ως κοιτις και τροφός του έθνους, ορίζεται ως ο κατ’ εξοχήν Άγιος Τόπος.

Η εξέλιξις συναρτάται προς την θετική κοινωνικήν δράσιν και την πολιτικήν συμμετοχήν. Δεσπόζον σημείον αναφοράς της τοιαύτης δράσεως είναι η διατήρησις του εθνικού χαρακτήρος της πολιτείας και η συγκρότησες της δι’ αρίστων θεσμών τηρούντων την πρωτοκαθεδρίαν του Νόμου.

Συνεπώς, ο αναχωρητισμός, το μοναστικόν ιδεώδες, και πάσα άλλη πρακτική ατομικής σωτηρίας, αντιβαίνουν προς τον Νόμον.

και αι εξ αυτής απορρέουσαι ηθικαί συνέπειαι

Η ιερότης του Κόσμου είναι αυτονόητος και απόλυτος και οιαδήποτε κακοποίησις των στοιχείων του συνιστά Ύβριν. Ο άνθρωπος, ων απλώς μέλος της ολότητος του φυσικού περιβάλλοντος, έχει ως πρώτιστον, ιερόν καθήκον τον σεβασμόν προς αυτό. Η Ηθική της Ελληνικής Θρησκείας είναι απόρροια, διατυπουμένη ρητώς, του Φυσικού Νόμου του υποδεικνύοντος τον τρόπον κατανοήσεως και ασκήσεως του Αγαθού, όρου κυρίου της εξελίξεως του ανθρώπου.

Η άσκησις του μέτρου, της δικαιοσύνης, της ευνομίας και της σωφροσύνης, είναι όροι αναγκαίοι δια την ευδαιμονίαν, τγν πρόοδον και την αρμονικήν συγκρότησιν προσώπων και κοινωνιών. Ο σεβασμός της προσωπικότητος, ήτις μόνον εντός της κοινωνίας νοείται, συνιστά καθοριστικόν όρον της ηθικής συμπεριφοράς και εγγυάται την καλλιέργειαν της αλληλεγγύης μεταξύ των πολιτών και τον σεβασμόν των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η ισότης των δύο φύλων, η οποία πηγάζει και κατοχυρούται θεολογικώς, αναγνωρίζεται απολύτως, ισχύουσα και εις την θρησκευτικήν ιεραρχίαν.

Άγιοι και ιεροί τόποι της Ελληνικής θρησκείας είναι, κατά τοπικήν θρησκευτικήν θεώρησιν, τα ελληνικά εδάφη, διότι άλλως αναγνωρίζεται ιερότης εις κάθε μέρος τής γης. Βαρύνοντα ιερόν χαρακτήρα φέρουν οι θεοβάδιστοι τόποι οι από του πάλαι τετιμημένοι υπό των Πανελλήνων, ως, ενδεικτικώς, είναι: Δελφοί, Δήλος, Όλυμπία, Δωδώνη, Σαμοθράκη, Ελευσίς, Λύκαιον, Όλυμπος, Ακρόπολις Αθηνών, κ.ά.

Πηγή: Παναγιώτης Μαρίνης, Περιοδικό Τρίτο Μάτι, τεύχος 141, ένθετο «Η Ελληνική Θρησκεία του Δωδεκαθέου»

Η ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ & ΜΑΡΙΝΗΣ - ΥΙΟΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Ηροδότου 1, 106 74 Αθήνα ,Τηλ: 210 3385 537, fax: 210 7254 050, e-mail: info@nchr.gr

ΓΝΩΜΑΤΕΥΣΗ-ΑΠΟΦΑΣΗ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑΣ ΕΕΔΑ

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΕΔΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΗΣ «ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΙΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΤΟΥ ΔΩΔΕΚΑΘΕΟΥ»

ΓΙΑ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

Γνωμάτευση-Απόφαση της Ολομέλειας της Εθνικής Επιτροπής της 25/9/2003 επί του 4ου θέματος της ημερήσιας διάταξης : Αίτηση από την Επιτροπή του Δωδεκάθεου για παραβίαση των δικαιωμάτων του Ανθρώπου

Η ολομέλεια αφού άκουσε την προφορική ανάπτυξη της Εισήγησης του Επιστημονικού Συνεργάτη της κ. Γιάννη Κτιστάκι, η οποία είχε αποσταλεί ταχυδρομικώς προ της συζήτησης σε όλα τα μέλη της Επιτροπής, προχώρησε στη συζήτηση επ’ αυτής. (Στην παρούσα επισυνάπτεται αντίγραφο της εισήγησης που αποτελεί μέρος της παρούσας).

Στη συνεδρίαση κλήθηκαν να παραστούν δύο αντιπρόσωποι της Επιτροπής του δωδεκάθεου, προσήλθαν δε οι κκ. Παναγιώτης Μαρίνης και Άγις Μαρίνης (πατέρας και γιος).

Τον λόγο έλαβε ο πατέρας, ο οποίος αναφέρθηκε στη γραπτή διαμαρτυρία της Επιτροπής του και επισήμανε κυρίως τη μη απάντηση εκ μέρους του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων σε αίτημά τους για ίδρυση ευκτήριου Οίκου για τις λατρευτικές εκδηλώσεις της ‘Θρησκείας’ του Δωδεκάθεου. Στο κύριο μέρος της ανάπτυξής του αναφέρθηκε στη νομολογία του ΕΔΔΑ κατά της Ελλάδας για θέματα θρησκευτικής ελευθερίας και απείλησε για νέα καταδίκη της. Στη συνέχεια απήντησε σε ερωτήσεις μελών της Επιτροπής, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της Συνεδρίασης.

Μετά την αποχώρηση των κ.κ. Μαρίνη άρχισε η συζήτηση.

Το πρώτο, αν η ΕΕΔΑ θα έπρεπε να προβεί στην επισήμανση της υποχρέωσης της Πολιτείας να δώσει απάντηση στους προσφεύγοντες.

Το δεύτερο, αν θα έπρεπε να εισέλθει και στην ουσία του θέματος και να εκφράσει απόψεις.

Επί του πρώτου. Οι λάβοντες τον λόγο υποστήριξαν ότι η Πολιτεία οφείλει να απαντήσει χωρίς άλλη βραδύτητα. Αντίθετες απόψεις δεν προβλήθηκαν επ’ αυτού.

Επί του δεύτερου. Το θέμα έθεσαν τα μέλη της ΕΕΔΑ κκ. Γ. Γουσέτης, Ι. Ιωαννίδης, Κ. Παπαϊωάννου, Α. Τάκης, Α. Θεοδωρίδης, που υποστήριξαν τη μη είσοδο στην ουσία του αιτήματος των παραπονούμενων. Διαφώνησε η Πρόεδρος η οποία υπενθύμισε ότι ως τώρα η ΕΕΔΑ εκφράζει στις γνωματεύσεις και προτάσεις της θέσεις επί της ουσίας του κάθε θέματος. Στην προκειμένη περίπτωση, αν εισέλθουμε στην ουσία, θα πρέπει να αποφανθούμε αν ευσταθούν οι αντιλήψεις των παραπονουμένων περί Δωδεκάθεου σαν σύγχρονης γνωστής θρησκείας καθώς και το συναφές αίτημα των αιτούντων για ίδρυση Ευκτήριου Οίκου.

Κατά τη συζήτηση πολλά μέλη υποστήριξαν την αποφυγή έκφρασης οιασδήποτε άποψης επί της ουσίας και τον περιορισμό μας σε έντονη σύσταση προς την Πολιτεία να απαντήσει το ταχύτερον στους αιτούντες.

Μετά σχετική πρόταση, μάλιστα, του εκπροσώπου του Συνηγόρου του Πολίτη κ. Α. Τάκη, της εκπροσώπου του ΠΑΣΟΚ Επίκ. Καθηγήτριας Λ. Διβάνη και της εκπροσώπου του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες Κας Α. Αργυροπούλου-Χρυσοχοΐδου, που ζήτησαν να απαλειφθούν κάποιες εκφράσεις της Εισήγησης του κ. Κτιστάκι ως ‘απαξιωτικές’ για τη ‘θρησκεία’ των αιτούντων, αποφασίσθηκε, μετά πρόταση της Καθηγ. Ξ. Πετρινιώτη, να τροποποιηθεί η διατύπωση της παρ.4, σελ.2 της Εισήγησης του κ. Κτιστάκι ως εξής: «Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγει η ΕΕΔΑ χωρίς να υπεισέλθει στο ερώτημα αν η εν λόγω συσσωμάτωση ιδεών συνιστά είτε «γνωστή θρησκεία», υπό το φως του άρθρου 13 του ελληνικού Συντάγματος, είτε θρησκευτική ή φιλοσοφική πεποίθηση, υπό το φως του άρθρου 9 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης δικαιωμάτων του Ανθρώπου και 18 του διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά δικαιώματα.»

Διαφωνίες διατύπωσαν για τις παραπάνω θέσεις ο κ. Πράσινος και ο κ. Κονιδάρης ως εκπρόσωποι Υπουργείων, ο πρώτος του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, ο δε δεύτερος του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων.

Διαφώνησαν, επίσης, η Πρόεδρος και ο Καθηγητής κ. Κλαμαρής, εκπρόσωπος της Ν.Δ.

Ο κ. Πράσινος διατύπωσε και εγγράφως την άποψή του ως εξής:

Μόνη η επίκληση και κατ’ ακριβολογία η οικειοποίηση από ομάδα προσώπων ορισμένης νεκρής από αιώνων θρησκείας, όπως είναι σύμφωνα με τα ιστορικοεπιστημονικά δεδομένα η αρχαιοελληνική θρησκεία του δωδεκάθεου, δεν είναι ικανή να προσδώσει ζωή και να επιφέρει ανάσταση στη νεκρή θρησκεία. Ούτε επίσης η συσσωμάτωση σε μια τέτοια προσπάθεια μυθολογικών, ιστορικών και άλλων αναζητήσεων συνεπάγεται αναβίωση της πάλαι ποτέ υπαρξάσης θρησκείας.

Ως εκ τούτου, ελλείψει δε άλλων στοιχείων, από τα οποία να δύναται να στοιχειοθετηθεί κρίση περί του αντιθέτου, στην προκειμένη περίπτωση δεν συντρέχει το στοιχείο της ύπαρξης θρησκείας, το οποίο αποτελεί προϋπόθεση για την εφαρμογή του άρθρου 13 του Συντάγματος και του συναφούς άρθρου 9 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Περαιτέρω, ανεξαρτήτως δε των ανωτέρω, από την μη ρητή απάντηση του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων στην αίτηση της ως άνω Επιτροπής για χορήγηση σ’ αυτήν άδειας ίδρυσης ευκτήριου οίκου, ουδόλως παραβλέπει το εκ του άρθρου 13 του Συντάγματος δικαίωμα της αιτούσας Επιτροπής, να προσφύγει δικαστικώς κατά της σιωπηράς άρνησης της διοίκησης και να επιτύχει την ικανοποίηση του δικαιώματός της, εφόσον φυσικά κριθεί τούτο βάσιμο. Μάλιστα δε μια τέτοια ικανοποίηση έχει το πλεονέκτημα ότι γίνεται κατά τρόπον οριστικό και αμετάκλητο, ενόψει της Συνταγματικής διάταξης η οποία υποχρεώνει τη διοίκηση σε συμμόρφωση προς τις δικαστικές αποφάσεις.

Τέλος, είναι κατ’ αρχήν ορθή η άποψη ότι η ευχέρεια του ενδιαφερομένου να προσφύγει δικαστικά κατά της σιωπηρής άρνησης της διοίκησης δεν επιτρέπει στην τελευταία να οδηγηθεί στην πλάνη ότι απαλλάσσεται από την υποχρέωση απάντησης σε συγκεκριμένο αίτημα. Όμως, η υποχρέωση αυτή δεν επιτρέπει τη συναγωγή της επίσης πεπλανημένης αντιλήψεως ότι η εσπευσμένη ή υπό πίεση απάντηση της διοίκησης επί συνθέτων και λεπτών ζητημάτων με πολλαπλές και πολυεπίπεδες συνέπειες αποτελεί την προσήκουσα διέξοδο.

Η αίτηση για χορήγηση άδειας ίδρυσης ευκτήριου οίκου της «Επιτροπής για την αναγνώριση του Δωδεκάθεου», είναι η μόνη αίτηση που εκκρεμεί αυτή τη στιγμή στο ΥΠΕΠΘ --όλες οι υπόλοιπες έχουν ικανοποιηθεί-- και η καθυστέρηση αυτή έγκειται στη σοβαρότητα του ζητήματος και στις συνέπειες που θα επιφέρει η αναγνώριση του Δωδεκάθεου ως «θρησκείας» σε μια ολόκληρη ομάδα έννομων σχέσεων, όπως η τέλεση γάμου, η στράτευση, η εκπαίδευση κ.λ.π.

Η άποψη της Προέδρου, την οποία κατέθεσε και γραπτώς, και του Καθηγητή κ. Κλαμαρή έχει ως εξής:

Η «θρησκεία του Δωδεκάθεου» έχει παύσει από πολλών αιώνων να θεωρείται θρησκεία. Ήδη από την αρχαία ελληνική εποχή σημαντικές εξέχουσες προσωπικότητες αναζητούσαν άλλες θρησκευτικο-μεταφυσικές αντιλήψεις. Αρκεί ο ουσιαστικά μονοθεϊστικός ορισμός του Δία από τον Αισχύλο: «Ζευς αιθήρ, Ζευς Γη, Ζευς Ουρανός, Ζευς τα πάντα χι’ ότι τωνδε υπέρτερον». Ο δε Σωκράτης καταδικάστηκε γιατί εισήγε νέους θεούς («καινά δαιμόνια»).

Σήμερα το αρχαίο ελληνικό Δωδεκάθεο έχει περάσει στη σφαίρα της μυθολογίας-ιστορίας, αποτελεί δε φαινόμενο αξιοπερίεργο ότι σύγχρονοι άνθρωποι --και μόνο τα μέλη της αιτούσας Επιτροπής στην Ελλάδα-- ισχυρίζονται ότι το Δωδεκάθεο αποτελεί Σήμερα «θρησκεία» και δη «γνωστή».

Υπογραμμίζω μερικά σημεία της προφορικής επαφής και του διαλόγου με τους εκπροσώπους του Δωδεκάθεου κατά τη σημερινή συζήτηση.

Καταρχήν βεβαίωσαν ότι πρόκειται για «θρησκεία πολυθεϊστική». Όταν τους ερώτησα πως κρίνουν τη συμπεριφορά του Δία, που για να επετύχει συνεύρεση με κάποια γυναίκα, συχνά την εξαπατούσε προσλαμβάνοντας διάφορες μορφές (ταύρος για την Ευρώπη, κύκνος για τη Λήδα, χρυσή βροχή για τη Δανάη κ.λ.π., απήντησαν ότι συχνά έγγαμοι άνδρες έχουν ερωμένες και όταν ρώτησα αν αυτά ταιριάζουν σε έναν θεό και μάλιστα διαπραττόμενα κατά τρόπο απατηλό, μου απάντησαν ότι είναι μυθολογία.

Όταν ρώτησα πως χαρακτηρίζουν ηθικά τη συμπεριφορά του Απόλλωνα, που φέρεται ότι ξεπέτσιασε ζωντανό τον Μαρσύα από ζήλια επειδή έπαιξε αυλό καλύτερα από τον ίδιο, απάντησαν ότι αυτοί δεν ενδιαφέρονται για την ηθική, δεν αναμιγνύουν ηθικά θέματα. Ουσιαστικά ίδια ήταν η θέση τους και για την παραπάνω συμπεριφορά του Δία.

Εντελώς αόριστη, κατά τη γνώμη μου, ήταν η απάντησή τους για το ακριβές περιεχόμενο των βασικών αρχών της «θρησκείας» τους, για τις οποίες επίμονα ρώτησα.

Όσο για τις θρησκευτικές τελετές τους, μας πληροφόρησαν ότι αυτοί ιερουργούν δημόσια σε αρχαίους ναούς ανά την Ελλάδα. Στην ερώτησή μου τι τους χρησιμεύει λοιπόν ο ευκτήριος οίκος, δήλωσαν ότι τον ζητούν «για να μπουν στη λίστα των γνωστών θρησκειών». Στην ερώτησή μου, αυτή η τελετουργία --αντίστοιχη με τη χριστιανική «λειτουργία»-- τι περιλαμβάνει, η απάντηση ήταν μάλλον αόριστη.

Από τα ανωτέρω συνάγω ότι οι οπαδοί του Δωδεκάθεου δεν αντιπροσωπεύουν θρησκεία και δη γνωστή. Και μόνη η έλλειψη και άρνηση ηθικής διδασκαλίας αποκλείει την έννοια της θρησκείας. Κεντρικό σημείο κάθε θρησκείας αποτελεί η ηθική διδασκαλία της --καλή ή κακή κατά την κρίση του καθενός-- στην οποία στηρίζει τις ανταμοιβές ή ποινές των ανθρώπων από το θεό στη μέλλουσα ζωή (για μερικές θρησκείες και στην παρούσα ζωή). Εξάλλου το κενό και η αοριστία που προέκυψαν για τις αρχές και τις ηθικές βάσεις της δήθεν «θρησκείας», οι οποίες πρέπει να είναι σαφώς καθορισμένες, αποκλείει τον χαρακτηρισμό της ως γνωστής.

Το μόνο που ήξεραν επακριβώς οι εκπρόσωποι της Επιτροπής του Δωδεκάθεου, ήταν οι περί θρησκευτικής ελευθερίας αποφάσεις του ΕΕΔΑ τις οποίες επαναλάμβαναν κατά κόρον σε συνδυασμό με απειλές για νέα καταδίκη της Ελλάδας.

Συμπέρασμα: Η θεωρία την οποία πρεσβεύει η «Επιτροπή του Δωδεκάθεου» δεν αποτελεί «γνωστή θρησκεία», ο δε ευκτήριος οίκος που ζητούν δεν χρειάζεται ουσιαστικά για την εκπλήρωση των λατρευτικών εκδηλώσεων των οπαδών της.

Γενομένης, τέλος, ψηφοφορίας, αποφασίσθηκε :

1. παμψηφεί, η σύσταση προς το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων να απαντήσει χωρίς άλλη αναβολή στην αίτηση της Επιτροπής του Δωδεκάθεου για την ίδρυση Ευκτήριου Οίκου.

2. με ψήφους 16 υπέρ και 2 κατά, η αποφυγή κρίσεων ή οποιωνδήποτε απόψεων επί της ουσίας του αιτήματός της παραπονούμενης Επιτροπής του Δωδεκάθεου. (οι διαφωνήσαντες εκπρόσωποι των δυο παραπάνω Υπουργείων δεν έχουν, κατά το νόμο, δικαίωμα ψήφου).

2.Απόσπασμα πρακτικών της συνεδρίασης της ΕΕΔΑ της 30.10.2003

ΕΛΛΗΝΙΚΗ .ΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΑ .ΙΚΑΙ.ΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡ.ΠΟΥ

_____________________________________________________________________Ηροδότου 1,

ΓΙΑ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ*

1. Η αιτούσα «Επιτροπή διά την αναγνώρισιν της ελληνικής θρησκείας του Δωδεκάθεου» απέστειλε τετρασέλιδη καταγγελία στην ΕΕΔΑ (αρ.πρωτ. 270/3.12.02) με την οποία ζητά από την τελευταία «να ενεργήσει πάραυτα ώστε (α) να καταστή η πατρίδα μας χώρα που θα αποδίδεται πλήρες εις τους πολίτας το δικαίωμα της Θρησκευτικής Ελευθερίας και (β) να αποδοθή εις ημάς [σημ. την Επιτροπή διά την αναγνώρισιν της ελληνικής θρησκείας του δωδεκάθεου] μέρος του έστω του Ανθρωπίνου δικαιώματός μας της Θρησκευτικής Ελευθερίας εγκρινόμενης της αιτήσεώς μας χορηγήσεως αδείας ιδρύσεως Ευκτηρίου Οίκου και αναγραφομένης της Ελληνικής Θρησκείας του δωδεκάθεου εις τους εν χρήσει υπό των Ληξιαρχείων καταλόγους του Υπουργείου Εσωτερικών ως Θρησκείας “γνωστής” και “ανεκτής”».

2. Όσον αφορά το πρώτο, γενικής φύσεως, αίτημα [περίπτωση (α)], η ΕΕΔΑ παραπέμπει στην Απόφασή της με τίτλο «Προτάσεις της για θέματα θρησκευτικής ελευθερίας» που εγκρίθηκαν ομόφωνα στην Ολομέλεια της 1ης Μαρτίου 2001 (βλ. Ετήσια Έκθεση ΕΕΔΑ 2001). Σχετικές είναι και οι Αποφάσεις της ΕΕΔΑ για την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες (13.7.2000, βλ. Ετήσια Έκθεση ΕΕΔΑ 2000) και για την αποτέφρωση των νεκρών (7.12.2000, βλ. Ετήσια Έκθεση ΕΕΔΑ 2001).

3. Όσον αφορά τα υπόλοιπα δύο ειδικά αιτήματα [περίπτωση (β)], επισημαίνεται ότι η αιτούσα Επιτροπή έχει ήδη υποβάλει σχετικές αναφορές στον Συνήγορο του Πολίτη (αρ. πρωτ. 13143/99/2.2, 9653/00/2.1, 5099/01/2.1 και 1155/30.5.2002). Ο Συνήγορος του Πολίτη τις εξέτασε και απέστειλε σε όλες τις περιπτώσεις τις απαντήσεις του. Σε μία μόνο περίπτωση ο Συνήγορος έκρινε σκόπιμο, σύμφωνα με το άρθρο 4 παρ. 6 του ιδρυτικού του νόμου 2477/97, να απευθύνει Πόρισμα στον Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων. Πρόκειται για την εκκρεμή μέχρι Σήμερα (υποβλήθηκε την 28η Ιουνίου 2001) αίτηση για χορήγηση άδειας ίδρυσης ευκτηρίου οίκου του Δωδεκάθεου. Στο σχετικό Πόρισμα (αρ. πρωτ. 11155.02.2.3 της 20ης Νοεμβρίου 2002), ο Συνήγορος του Πολίτη επισημαίνει ότι η καθυστέρηση οριστικής απάντησης του Υπουργείου ή η μη εξειδίκευση των λόγων καθυστέρησης αντιβαίνει στην κείμενη νομοθεσία. Μάλιστα, προκειμένου να αιτιολογήσει επαρκώς το Πόρισμά του, ο Συνήγορος του Πολίτη παραπέμπει, μεταξύ άλλων, στην από 1η Μαρτίου 2001 σχετική Απόφαση της ΕΕΔΑ (βλ. ανωτέρω), της οποίας άλλωστε αποτελεί μέλος.

4. Αναφορικά με το ειδικό ζήτημα του ευκτήριου οίκου, η ΕΕΔΑ επισημαίνει ότι η διετής και πλέον καθυστέρηση οριστικής απάντησης του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων στην αίτηση χορήγησης άδειας ίδρυσης ευκτηρίου οίκου της «Επιτροπής διά την αναγνώρισιν της ελληνικής θρησκείας του Δωδεκάθεου» πλήττει την αρχή του κράτους δικαίου. Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγει η ΕΕΔΑ χωρίς να είναι καθόλου βέβαιη -το αντίθετο μάλιστα- ότι η εν λόγω συσσωμάτωση γύρω από μυθολογικές, ιστορικές και άλλες αναζητήσεις (όπως αυτές περιγράφονται κατά τρόπο γλαφυρό στην από 5η Δεκεμβρίου 2002 επιστολή της προς την ΕΕΔΑ) συνιστά είτε «γνωστή» θρησκεία, υπό το φως του άρθρου 13 του ελληνικού Συντάγματος, είτε θρησκευτική ή φιλοσοφική πεποίθηση, υπό το φως του άρθρου 9 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και 18 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα. Όπως όμως έχει νομολογηθεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου1, το δικαίωμα στην εκδήλωση των πεποιθήσεων μέσα σε μία δημοκρατική κοινωνία περιλαμβάνει, εκτός των άλλων, τον σεβασμό της αρχής του κράτους δικαίου: η διοίκηση οφείλει να μην σιωπά επί μακρόν σε αίτηση του διοικούμενου εκ της οποίας δύναται να εξαρτηθεί η απρόσκοπτη άσκηση του δικαιώματος στην εκδήλωση των πεποιθήσεων2. Βεβαίως, θα μπορούσε να αντιτάξει κανείς το επιχείρημα ότι η «Επιτροπή διά την αναγνώρισιν της ελληνικής θρησκείας του Δωδεκάθεου» είχε το δικαίωμα εκ του νόμου και εντός νόμιμης προσθεσμίας να στραφεί δικαστικώς εναντίον της σιωπηρής άρνησης της διοίκησης. Ούτως ή άλλως όμως το επιχείρημα αυτό δεν επιτρέπει στη διοίκηση την πλάνη ότι απαλάσσεται από την υποχρέωση απάντησης. Η ΕΕΔΑ επαναλαμβάνει την από 1η Μαρτίου 2001 επισήμανσή της ότι η ελληνική δικαστική προστασία επί του συγκεκριμένου ζητήματος δεν κρίνεται, μέχρι νεωτέρας, επαρκής από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου3. Σ’ αυτό, μάλιστα, έχει ήδη διαμορφωθεί δυσμενής για την Ελλάδα ατμόσφαιρα μετά την Απόφαση Μανουσάκης και λοιποί δεδομένου ότι, έξι και πλέον χρόνια μετά την έκδοσή της, δεν ακόμη εκτελεστεί από την Ελλάδα4.

5. Αναφορικά τώρα με το θέμα του ληξιαρχείου, η ΕΕΔΑ σημειώνει ότι από το κείμενο της επιστολής δεν συνάγεται ποιο ακριβώς είναι το ζήτημα. Αν λάβει πάντως υπόψη της την υπ’ αρ. πρωτ. 5099/01/2.1 αναφορά του ίδιου επιστολογράφου προς τον Συνήγορο του Πολίτη, προκύπτει ότι το παράπονο συνίσταται στο μη ικανοποιηθέν από το Ληξιαρχείο Αθηνών αίτημα για μεταβολή του κυρίου ονόματος «πιστών της θρησκείας του Δωδεκάθεου». Αν όντως έτσι έχουν τα πράγματα, τότε η ΕΕΔΑ παρατηρεί κατ’ αρχήν ότι, λόγω της κρισιμότητας για την ασφάλεια των συναλλαγών, για την αλλαγή του κυρίου ονόματος φυσικού προσώπου ορθώς ο νόμος δεν αρκείται σε μία απλή σχετική δήλωση του ενδιαφερόμενου απαιτείται σχετική δικαστική απόφαση5. Τούτο ισχύει ακόμη κι αν ο ενδιαφερόμενος επικαλείται οποιουσδήποτε λόγους θρησκευτικής συνείδησης. Η ΕΕΔΑ υπενθυμίζει σχετικά ότι προς τούτο είναι σύμφωνη η νομολογία της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου6 και του Διεθνούς Συμφώνου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου7.

α) Συμβουλεύει το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων να απαντήσει άμεσα και κατά τρόπο οριστικό στην αίτηση χορήγησης άδειας ίδρυσης ευκτηρίου οίκου της «Επιτροπής διά την αναγνώρισιν της ελληνικής θρησκείας του Δωδεκάθεου»,

β) Συμβουλεύει το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων να επαναξετάσει το αναχρονιστικό αλλά ακόμα ισχύον νομικό πλαίσιο για τη λειτουργία των ναών και ευκτηρίων οίκων, υπό το φως των Προτάσεων που του έχει ήδη από την 1η Μαρτίου 2001 υποβάλει η ΕΕΔΑ,

γ) Απαντά στην αιτούσα «Επιτροπή διά την αναγνώρισιν της ελληνικής θρησκείας του Δωδεκάθεου» ότι, βάσει του ιδρυτικού της νόμου, η ΕΕΔΑ δεν παρέχει έννομη προστασία. Επομένως, η εν λόγω Επιτροπή οφείλει να ακολουθεί, όπου δει, τις κείμενες διατάξεις και να στρέφεται στην ελληνική ή/και στην ευρωπαϊκή δικαιοσύνη όταν θεωρεί ότι προσβάλλονται τα δικαιώματά της.

Συντάκτης: Γιάννης Κτιστάκις, .Ν, Επιστημονικός Συνεργάτης της ΕΕΔΑ.

1. Βλ. Ευρ..Α, Απόφαση Hassan et Tchaouch, Tchaouch, 26.10.2000, http://www.echr.coe.int.

2. Στην ίδια παρατήρηση προέβη ειδικά προς την Ελληνική Κυβέρνηση η .διεύθυνση δικαιωμάτων του Ανθρώπου του Συμβουλίου της Ευρώπης στο από 14 Μαΐου 1998 Υπόμνημά της για το ζήτημα της εκτέλεσης της Απόφασης Μανουσάκης και λοιποί του Ευρωπαϊκού δικαστηρίου δικαιωμάτων του Ανθρώπου (μνημονεύεται αναλυτικά στην από 1 Μαρτίου 2001 Απόφαση της ΕΕΔΑ).

3 Βλ. Ευρ..Α, Απόφαση Μανουσάκης και λοιποί, 26.9.1996, Recueil 1996-ΙV.

4. Βλ. αναλυτικά την από 1η Μαρτίου 2001 Απόφαση της ΕΕΔΑ.

5. Νόμος 344/1976, άρθρα 13 και 14. Βλ. και αποφάσεις 5008/1996 και 3361/1998 του Συμβουλίου της Επικρατείας.

6. ΕυρΕ.Α, Υπόθεση A. R. Coeriel and M. A. R. Aurik κατά Ολλανδίας, αρ. προσφυγής 18050/91, http://www.echr.coe.int (Απόφαση επί του παραδεκτού, 2.7.1992).

7. Ε.Α, Υπόθεση A. R. Coeriel and M. A. R. Aurik κατά Ολλανδίας, αρ. αναφοράς 453/1991 (CCPR/C/52/D/453/1991), http://www.unhchr.ch (Απόφαση της 9.12.1994). Πάντως, όπως έχει κριθεί στην ανωτέρω αναφορά, υπό το φως του δικαιώματος στην ιδιωτική ζωή (και όχι εκείνου στη θρησκευτική ελευθερία), είναι δυνατόν η άρνηση αλλαγής του επωνύμου, αν δεν είναι εύλογη, να προσβάλλει το εν λόγω δικαίωμα.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗΣ

ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

25ης Σεπτεμβρίου 2003

Η Εθνική Επιτροπή δικαιωμάτων του Ανθρώπου συνήλθε την 25η Σεπτεμβρίου 2003, ημέρα Πέμπτη και ώρα 18.30 στο Υπουργείο Εξωτερικών, αίθουσα Σοφιανόπουλου [Βασ. Σοφίας 1 (πρώην Αστέρας), Υπόγειο].

Παρούσες και παρόντες ήταν οι κυρίες και κύριοι Α. Γιωτοπούλου-Μαραγκοπούλου (Πρόεδρος), Ν. Φραγκάκης (Α΄Αντιπρόεδρος), Φ. Ιωαννίδης, Κ. Παπαϊωάννου, Α. Αργυροπούλου-Χρυσοχοϊδου, Λιβάνη, Ν. Κλαμαρής, Γ. Γουσέτης, Ι. Αυδή-Καλκάνη, Γ. Μανιάτης, Α. Μανίτη, Σ. Περράκης, Ι. Κονιδάρης, Χ. Δίπλα, Ξ. Πετρινιώτη, Χ. Λάμπρου (τακτικά μέλη), Ε. Βαρχαλαμά, .Χριστόπουλος, Η. Νικολακοπούλου-Στεφάνου, Α. Θεοδωρίδης, Ι. Πράσινος, Τ. Δάρας, Ρ. Καρρά, Σ. Κουκούλη-Σπηλιωτοπούλου, Α. Τάκης (αναπληρωματικά μέλη), Ν. Σιταρόπουλος, Γ. Κτιστάκις (Επιστημονικοί Συνεργάτες) και Κ. Πάντου (Γραμματέας).

Διαπιστώθηκε ότι η Επιτροπή βρίσκεται σε απαρτία (παρίστανται 22 από τους 30 φορείς) και προχώρησε στη συζήτηση της ημερήσιας διάταξης.

Αναφορικά με το τέταρτο θέμα της ημερήσιας διάταξης, δηλαδή την καταγγελία της «Επιτροπής για την αναγνώριση του Δωδεκάθεου» για παραβίαση των δικαιωμάτων του ανθρώπου, ο εισηγητής κ. Κτιστάκις παρουσίασε τα πιο βασικά σημεία της γραπτής εισήγησής του, που έχει ήδη αποσταλεί στα μέλη.

Ο κ. Ιωαννίδης δήλωσε ότι συμφωνεί με τις προτάσεις της εισήγησης του κ. Κτιστάκι και επισήμανε ότι το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων (ΥΠΕΠΘ) οφείλει να απαντήσει στην αίτηση της «Επιτροπής για την αναγνώριση του Δωδεκάθεου».

O κ. Κονιδάρης, Γενικός Γραμματέας Θρησκευμάτων του ΥΠΕΠΘ, επισήμανε ότι η αίτηση για χορήγηση άδειας ίδρυσης ευκτήριου οίκου της «Επιτροπής για την αναγνώριση του Δωδεκάθεου», είναι η μόνη αίτηση που εκκρεμεί αυτή τη στιγμή στο ΥΠΕΠΘ --όλες οι υπόλοιπες έχουν ικανοποιηθεί-- και η καθυστέρηση αυτή έγκειται στη σοβαρότητα του ζητήματος και στις συνέπειες που θα επιφέρει η αναγνώριση του Δωδεκάθεου ως «θρησκείας» σε μια ολόκληρη ομάδα έννομων σχέσεων, όπως η τέλεση γάμου, η στράτευση, η εκπαίδευση κ.λ.π.

O κ. Περράκης ανέφερε ότι συμφωνεί γενικά με την εισήγηση του κ. Κτιστάκι, πρότεινε όμως να απαλειφθούν κάποιοι αρνητικοί χαρακτηρισμοί της εισήγησης διότι αφορά μια υπόθεση η οποία θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με τη δέουσα σοβαρότητα.

Ο κ. Κτιστάκις επισήμανε ότι το μείζον θέμα που προκύπτει από την εν λόγω υπόθεση είναι ότι στην Ελλάδα δεν εκτελούνται οι αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου επί του συγκεκριμένου ζητήματος. Η ελληνική δικαστική προστασία δεν κρίνεται επαρκής από το Δικαστήριο. Πρότεινε την επανεξέταση του ισχύοντος νομικού πλαισίου για τη λειτουργία των ναών και ευκτήριων οίκων και υπενθύμισε την απόφαση της ΕΕΔΑ της 1ης Μαρτίου 2001 η οποία προτείνει να θεσπιστεί ως μόνη προϋπόθεση για τη λειτουργία ναών και ευκτήριων οίκων η πολεοδομική άδεια, εφ’ όσον πρόκειται για γνωστή θρησκεία.

Ο κ. Τάκης δήλωσε ότι η ΕΕΔΑ οφείλει απλώς να αποφανθεί επί της διαδικασίας, δηλαδή επί της καθυστέρησης οριστικής απάντησης από το ΥΠΕΠΘ, και να μην υπεισέλθει στο ζήτημα αν το Δωδεκάθεο συνιστά «θρησκεία».

Ο κ. Γουσέτης συμφώνησε με την άποψη του κ. Τάκη και δήλωσε ότι πρόκειται για ένα απλό ζήτημα και η διοίκηση οφείλει πλέον να απαντήσει. Μόνον επ’ αυτού οφείλει να λάβει θέση η ΕΕΔΑ και όχι ως προς το περιεχόμενο της έννοιας της θρησκείας.

Η Πρόεδρος απάντησε ότι ο ρόλος της ΕΕ.Α, πέραν του να ασκεί κριτική όπου αυτή επιβάλλεται, έχει και ουσιαστικό γνωμοδοτικό χαρακτήρα και προβαίνει και σε προτάσεις. Έτσι όχι μόνο οφείλει να συστήσει στο αρμόδιο Υπουργείο να απαντήσει στον αιτούντα, αλλά και να διευκολύνει τη λήψη σωστής θέσης από τις Αρχές, χαράσσοντας τη σωστή κατεύθυνση. Άλλωστε, συμπλήρωσε, αυτό έχουμε κάνει έως τώρα στις διάφορες γνωματεύσεις-προτάσεις μας.

Στο σημείο αυτό, εισήλθαν στην αίθουσα της συνεδρίασης, κατόπιν πρόσκλησης της Προέδρου, δύο εκπρόσωποι της «Επιτροπής για την αναγνώριση του Δωδεκάθεου», οι κκ. Παναγιώτης Μαρίνης και Άγις Μαρίνης, πατέρας και γιος.

Η Πρόεδρος καλωσόρισε τους εκπροσώπους της «Επιτροπής για την αναγνώριση του Δωδεκάθεου» και στη συνέχεια τους έδωσε το λόγο για να εκφράσουν τις απόψεις τους.

Ο κ. Π. Μαρίνης κατέθεσε αρχικά το μνημόνιο της «Επιτροπής για την αναγνώριση του Δωδεκάθεου» καθώς και διάφορα άλλα σχετικά έγγραφα. Στη συνέχεια αναφέρθηκε στην επιστολή διαμαρτυρίας τους αναφορικά με την καθυστέρηση απάντησης της διοίκησης στην αίτηση ίδρυσης ευκτήριου οίκου καθώς και στην μη αναγνώριση του Δωδεκάθεου ως «θρησκεία». Ως προς το θέμα της αναγνώρισης της «θρησκείας» τους, ο κ. Π. Μαρίνης διευκρίνισε ότι συγκεντρώθηκαν 1500 υπογραφές πιστών προκειμένου να συμπεριληφθεί και η δική τους «θρησκεία» στον κατάλογο των επίσημων θρησκειών του ΥΠΕΠΘ, αλλά έλαβαν την απάντηση από το εν λόγω Υπουργείο, ότι δεν υφίσταται τέτοιος κατάλογος και ότι πρόκειται για non-paper. Αναφορικά με το ζήτημα της άδειας ίδρυσης ευκτήριου οίκου, ανέφερε ότι πληροφορήθηκαν από την αρμόδια διεύθυνση του ΥΠΕΠΘ ότι είναι στην διακριτική ευχέρεια του Υπουργού να αποφασίσει επ’ αυτού. Χαρακτήρισε επίσης απαράδεκτη την καθυστέρηση απάντησης της διοίκησης στο αίτημά τους και τόνισε πως στην χώρα μας δεν τηρούνται οι δημοκρατικές αρχές και τα δικαιώματα του ανθρώπου και πρόσθεσε ότι δεν εκτελούνται οι αποφάσεις του Ευρωπαϊκού δικαστηρίου για τα δικαιώματα του Ανθρώπου στα θέματα της θρησκευτικής ελευθερίας. Τέλος κατέκρινε τις ισχύουσες ρυθμίσεις των Ν.1363/38 και Ν.1369/38 και μίλησε για «δεσποτική δημόσια διοίκηση» στην χώρα μας.

Η Πρόεδρος ευχαρίστησε τον κ. Π. Μαρίνη για τις διευκρινίσεις του και στη συνέχεια προέβη σε μια σειρά ερωτήσεων ως προς τις βασικές αρχές τις οποίες πρεσβεύει η «Επιτροπή για την αναγνώριση του Δωδεκάθεου», τις ηθικές αξίες, τις τελετουργίες τους κ.λ.π.

Ο κ. Π. Μαρίνης απαρίθμησε μια σειρά «αξιών» διαβάζοντας το σχετικό μνημόνιο της «Επιτροπής για την αναγνώριση του Δωδεκάθεου», στη συνέχεια ανέπτυξε τις βασικές θέσεις της Επιτροπής του και ενημέρωσε για τον τρόπο και την πρακτική των δημόσιων τελετουργιών τους που γίνονται δημόσια σε αρχαίους ναούς.

Ο κ. Κ. Παπαϊωάννου εξέφρασε την άποψη ότι η ΕΕΔΑ είναι αναρμόδια να αποφανθεί σχετικά με το αν το Δωδεκάθεο συνιστά «θρησκεία» και ζήτησε να τοποθετηθούν τα μέλη επί της διαδικασίας της συζήτησης.

Η Πρόεδρος απάντησε ότι διαφωνεί με την άποψη του κ. Κ. Παπαϊωάννου και επανέλαβε ότι η ΕΕΔΑ έχει υποχρέωση να εκφράζει τις κρίσεις της όταν αυτό κρίνεται σκόπιμο και ειδικά στις περιπτώσεις που διακυβεύεται το δημόσιο συμφέρον. Τόνισε ακόμη, ότι απώτερος σκοπός της «Επιτροπής για την αναγνώριση του Δωδεκάθεου» είναι η αναγνώριση της «θρησκείας» τους, μέσω της αίτησής τους για άδεια ίδρυσης ευκτήριου οίκου, όπως οι ίδιοι δήλωσαν.

Ο κ. Πράσινος απηύθυνε ερώτημα στους εκπροσώπους της «Επιτροπής για την αναγνώριση του Δωδεκάθεου» σχετικά με αν επιθυμούν να ιερουργούν σε αρχαίους ναούς ανά την Ελλάδα και ο κ. Π. Μαρίνης απάντησε ότι το μόνο που ζητούν είναι να τους δοθεί η δυνατότητα να ιερουργούν σε κάποιο μικρό και μη τουριστικό αρχαίο ναό μία φορά το έτος και μόνο για πέντε λεπτά.

Ο κ. Ιωαννίδης συνεχάρη αρχικά τον κ. Π. Μαρίνη για τα άψογα ελληνικά του, παρατήρησε όμως πως η άποψη του κ. Π. Μαρίνη ότι στην Ελλάδα δεν τηρούνται τα δικαιώματα του ανθρώπου, είναι υπερβολική αλλά και προσβλητική για την χώρα μας. Πρόσθεσε ακόμα ότι συμφωνεί με την εισήγηση του κ. Κτιστάκι, κυρίως ως προς την υποχρέωση της διοίκησης να απαντήσει.

Ο κ. Λάμπρου ανέφερε ότι κάθε θρησκεία έχει μια δική της δυναμική που ξεπερνά τα σύνορα μιας χώρας και εκ τούτου ρώτησε τον κ. Π. Μαρίνη αν η πίστη στις αρχές του Δωδεκάθεου επεκτείνεται και σε άλλες χώρες. Ο κ. Π. Μαρίνης απάντησε ότι η στάση της ελληνικής Πολιτείας τους εμποδίζει να επεκταθούν και σε άλλες χώρες.

Η κα Διβάνη ρώτησε ποιος είναι ο αριθμός των πιστών της «θρησκείας» του Δωδεκάθεου στην Ελλάδα και η απάντηση που έλαβε από τους εκπροσώπους της «Επιτροπής για την αναγνώριση του Δωδεκάθεου» ήταν ότι, εξαιτίας των δισταγμών των πιστών για δημόσια ομολογία, δεν γνωρίζουν τον ακριβή αριθμό αλλά πάντως ο αριθμός των πιστών ξεπερνά τα 40.000 άτομα.

Η Πρόεδρος, αφού τους ευχαρίστησε και συνεχάρη για το θάρρος της γνώμης τους, διάβασε ένα σχετικό χωρίο του Αισχύλου για τον ορισμό του Δία. Ουσιαστικά ήδη ο Αισχύλος είχε υπερβεί τον πολυθεϊσμό.

Στο σημείο αυτό αποχώρησαν από την συνεδρίαση οι εκπρόσωποι της «Επιτροπής για την αναγνώριση του Δωδεκάθεου».

Ο κ. Κονιδάρης έλαβε το λόγο προκειμένου να τοποθετηθεί επί των όσων ειπώθηκαν από τον κ. Π. Μαρίνη και δήλωσε ότι καταρχήν δεν αποδέχεται το χαρακτηρισμό του τελευταίου περί «δεσποτικής δημόσιας διοίκησης». Όσον αφορά τον «κατάλογο των επισήμων θρησκειών» του ΥΠΕΠΘ, ο κ. Κονιδάρης εξήγησε ότι ο εν λόγω κατάλογος δεν αποτελεί επίσημο έγγραφο αλλά μία απλή λίστα την οποία συνέταξαν οι υπάλληλοι του ΥΠΕΠΘ, προκειμένου να διευκολυνθούν στο αυστηρά περιορισμένο έργο τους, εκείνο δηλαδή της χορήγησης άδειας λειτουργίας ναού ή ευκτήριου οίκου. Διαβεβαίωσε επίσης την Επιτροπή ότι ουδέποτε χαρακτήρισε αυτόν τον κατάλογο non paper. Επανέλαβε ότι η καθυστέρηση απάντησης του ΥΠΕΠΘ έγκειται στην σοβαρότητα του ζητήματος που σχετίζεται με τις επιπτώσεις που θα επιφέρει στο πεδίο του δημοσίου και ιδιωτικού δικαίου τυχόν αναγνώριση του Δωδεκάθεου ως θρησκείας.

Ο κ. Πράσινος δήλωσε ότι δεν έχει καμία αμφιβολία ότι το ΥΠΕΠΘ κάνει σωστά τη δουλειά του και ότι, δια της σιωπής του, έχει ουσιαστικά απαντήσει αρνητικά στο αίτημα της Επιτροπής του Δωδεκάθεου. Όμως, όπως ο νόμος ορίζει, το ΥΠΕΠΘ οφείλει να δώσει μια απάντηση, είτε θετική είτε αρνητική είναι αυτή. Δήλωσε επίσης ότι αντιλαμβάνεται πως δεν πρόκειται για απλή υπόθεση και συμμερίζεται τους φόβους του ΥΠΕΠΘ αναφορικά με τους σκοπούς της αιτούσας Επιτροπής. Τέλος συμπλήρωσε ότι συμφωνεί με την εισήγηση του κ. Κτιστάκι.

Ο κ. Ιωαννίδης επισήμανε ότι είναι πολύ δύσκολο να εκφέρει γνώμη η ΕΕΔΑ ως προς το ζήτημα της αναγνώρισης της θρησκείας, οφείλει όμως η ΕΕΔΑ να επισημάνει στο ΥΠΕΠΘ την υποχρέωση άμεσης απάντησης.

Ο κ. Θεοδωρίδης εξέφρασε την άποψη ότι η ΕΕΔΑ οφείλει να αφήσει κατά μέρος το τυπολατρικό της υπόθεσης και να λάβει μια απόφαση η οποία θα καλεί το ΥΠΕΠΘ να απαντήσει κατά τρόπο θετικό. Πρότεινε επιπλέον να είναι γενικά θετικές οι απαντήσεις της διοίκησης σε παρόμοιες αιτήσεις εκτός και αν συντρέχουν σοβαροί λόγοι δημοσίου συμφέροντος.

Ο κ. Περράκης πρότεινε να αντιμετωπίσει η ΕΕΔΑ την «Επιτροπή για την αναγνώριση του Δωδεκάθεου» με λιγότερη καχυποψία καθώς και να αμβλυνθούν οι έντονοι χαρακτηρισμοί της εισήγησης.

Η κα Δίπλα συμφώνησε με την πρόταση του κ. Περράκη για την απάλειψη των έντονων χαρακτηρισμών της εισήγησης και δήλωσε ότι πρέπει το ΥΠΕΠΘ να προβεί σε άμεση και οριστική απάντηση.

Ο κ. Τάκης τόνισε ότι θεωρεί αναγκαίο να μην εισέλθει η ΕΕΔΑ στο ζήτημα της αναγνώρισης της «θρησκείας» του Δωδεκάθεου και πρότεινε να διαγραφεί η δεύτερη πρόταση της παραγράφου αρ. 4 της εισήγησης (σελ. 2) [«Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγει η ΕΕΔΑ χωρίς να είναι καθόλου βέβαιη -το αντίθετο μάλιστα- ότι η εν λόγω συσσωμάτωση γύρω από μυθολογικές, ιστορικές και άλλες αναζητήσεις (όπως αυτές περιγράφονται κατά τρόπο γλαφυρό στην από 5η Δεκεμβρίου 2002 επιστολή της προς την ΕΕΔΑ) συνιστά είτε «γνωστή» θρησκεία, υπό το φως του άρθρου 13 του ελληνικού Συντάγματος, είτε θρησκευτική ή φιλοσοφική πεποίθηση, υπό το φως του άρθρου 9 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και 18 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα»].

Ο κ. Κτιστάκις, αφού ερωτήθηκε από την κα Πετρινιώτη, συμφώνησε να διαγραφεί μόνον η φράση «(όπως αυτές περιγράφονται κατά τρόπο γλαφυρό στην από 5η Δεκεμβρίου 2002 επιστολή της προς την ΕΕΔΑ)» και δήλωσε ότι εμμένει ως προς το υπόλοιπο κείμενο της εισήγησής του.

Ο κ. Περράκης ζήτησε και αυτός να διαγραφεί ολόκληρη η δεύτερη πρόταση της παραγράφου αρ. 4 διότι διαφορετικά είναι σαν να υπαγορεύεται στο ΥΠΕΠΘ να απαντήσει κατά τρόπο αρνητικό.

Η κα Πετρινιώτη πρότεινε την τροποποίηση της δεύτερης πρότασης της παραγράφου αρ. 4 ως ακολούθως: «Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγει η ΕΕΔΑ χωρίς να υπεισέλθει στο ερώτημα αν η εν λόγω συσσωμάτωση συνιστά είτε «γνωστή» θρησκεία, υπό το φως του άρθρου 13 του ελληνικού Συντάγματος, είτε θρησκευτική ή φιλοσοφική πεποίθηση, υπό το φως του άρθρου 9 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και 18 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα». Τα μέλη συμφώνησαν με την πρόταση της κας Πετρινώτη.

Η Πρόεδρος δήλωσε ότι διαφωνεί με την ανωτέρω τροποποίηση της δεύτερης πρότασης της παραγράφου αρ. 4 της εισήγησης και δήλωσε ότι εμμένει στο αρχικό κείμενο της εισήγησης του κ. Κτιστάκι. Την ίδια άποψη εξέφρασε και ο κ. Πράσινος. Ως εκ τούτων τα μέλη ενέκριναν κατά πλειοψηφία την εισήγηση του κ. Κτιστάκι με την ανωτέρω προτεινόμενη τροποποίηση της κας Πετρινιώτη, ενώ η Πρόεδρος μειοψήφησε. Η μειοψηφία της Προέδρου έχει ως εξής:

Η «θρησκεία του Δωδεκάθεου» έχει παύσει από πολλών αιώνων να θεωρείται θρησκεία. Ήδη από την αρχαία ελληνική εποχή σημαντικές εξέχουσες προσωπικότητες αναζητούσαν άλλες θρησκευτικο-μεταφυσικές αντιλήψεις. Αρκεί ο ορισμός του Δία από τον Αισχύλο: «Ζευς αιθήρ, Ζευς Γη, Ζευς Ουρανός, Ζευς τα πάντα χι’ ότι τωνδε υπέρτερον». Ο δε Σωκράτης καταδικάστηκε γιατί εισήγε νέους θεούς («καινά δαιμόνια»).

Καταρχήν βεβαίωσαν ότι πρόκειται για «θρησκεία πολυθεϊστική». Όταν τους ερώτησα πως κρίνουν τη συμπεριφορά του Δία, που για να συνευρεθεί με κάποια γυναίκα, συχνά την εξαπατούσε προσλαμβάνοντας διάφορες μορφές (ταύρος για την Ευρώπη, κύκνος για τη Λήδα, χρυσή βροχή για τη Δανάη κ.λ.), απήντησαν ότι συχνά έγγαμοι άνδρες έχουν ερωμένες και όταν ρώτησα αν αυτά ταιριάζουν σε έναν θεό και μάλιστα διαπραττόμενα κατά τρόπο απατηλό, μου απάντησαν ότι είναι μυθολογία.

Όσο για τις θρησκευτικές τελετές τους, μας πληροφόρησαν ότι αυτοί ιερουργούν δημόσια σε αρχαίους ναούς ανά την Ελλάδα. Στην ερώτησή μου τι τους χρησιμεύει λοιπόν ο ευκτήριος οίκος, δήλωσαν ότι τον ζητούν για να μπουν στη λίστα των γνωστών θρησκειών. Στην ερώτησή μου, η τελετουργία τους --αντίστοιχη με τη χριστιανική «λειτουργία»-- τι περιλαμβάνει, η απάντηση ήταν αόριστη.

Το μόνο που ήξεραν επακριβώς οι εκπρόσωποι της Επιτροπής του Δωδεκάθεου, ήταν οι περί θρησκευτικής ελευθερίας αποφάσεις του ΕΔΔΑ τις οποίες επαναλάμβαναν κατά κόρον σε συνδυασμό με απειλές για νέα καταδίκη της Ελλάδας.

Ο Καθηγητής κ. Κλαμαρής συνετάχθη με την παραπάνω άποψη της Προέδρου, επομένως συντάσσεται με την μειοψηφία.

Ο κ. Πράσινος δήλωσε και κατέθεσε για τα πρακτικά, τα παρακάτω: «Μόνη η επίκληση και κατ’ ακριβολογία η οικειοποίηση από ομάδα προσώπων ορισμένης νεκρής από αιώνων θρησκείας, όπως είναι σύμφωνα με τα ιστορικοεπιστημονικά δεδομένα η αρχαιοελληνική θρησκεία του Δωδεκάθεου, δεν είναι ικανή να προσδώσει ζωή και να επιφέρει ανάσταση στη νεκρή θρησκεία. Ούτε επίσης η συσσωμάτωση σε μια τέτοια προσπάθεια μυθολογικών, ιστορικών και άλλων αναζητήσεων συνεπάγεται αναβίωση της πάλαι ποτέ υπαρξάσης θρησκείας. Ως εκ τούτου, ελλείψει δε άλλων στοιχείων, από τα οποία να δύναται να στοιχειοθετηθεί κρίση περί του αντιθέτου, στην προκειμένη περίπτωση δεν συντρέχει το στοιχείο της ύπαρξης θρησκείας, το οποίο αποτελεί προϋπόθεση για την εφαρμογή του άρθρου 13 του Συντάγματος και του συναφούς άρθρου 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Περαιτέρω, ανεξαρτήτως δε των ανωτέρω, από την μη ρητή απάντηση του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων στην αίτηση της ως άνω Επιτροπής για χορήγηση σ’ αυτήν άδειας ίδρυσης ευκτήριου οίκου, ουδόλως παραβλέπεται το εκ του άρθρου 13 του Συντάγματος δικαίωμα της αιτούσας Επιτροπής, να προσφύγει δικαστικώς κατά της σιωπηράς άρνησης της διοίκησης και να επιτύχει την ικανοποίηση του δικαιώματός της, εφόσον φυσικά κριθεί τούτο βάσιμο. Μάλιστα δε μια τέτοια ικανοποίηση έχει το πλεονέκτημα ότι γίνεται κατά τρόπον οριστικό και αμετάκλητο, ενόψει της Συνταγματικής διάταξης η οποία υποχρεώνει τη διοίκηση σε συμμόρφωση προς τις δικαστικές αποφάσεις.

Καθηγ. Α. Γιωτοπούλου Κ. Πάντου -Μαραγκοπούλου

Πηγή: Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, Γνωμάτευση-Απόφαση της Ολομέλειας της Εθνικής Επιτροπής της 25/9/2003 επί του 4ου θέματος της ημερήσιας διάταξης : Αίτηση από την Επιτροπή του Δωδεκάθεου για παραβίαση των δικαιωμάτων του Ανθρώπου, εδώ

ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΠΑΤΕΣ

Κεντρική σελίδα με νεοπαγανιστικές απάτες

ΗΠΙΑ ΘΕΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΟ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

(Κατά Παναγιώτη Μαρίνη, μέλους της επιτροπής για την αναγνώρισης της Ελληνικής Θρησκείας και προέδρου της Ελληνικής εταιρίας αρχαιοφίλων, τηλεοπτικός σταθμός Alter, Φεβρουάριος 2004)

Βίντεο: Μέγεθος: 56 kb Διάρκεια: 19΄΄ Όταν έχουμε μια επιβαλλόμενη θρησκεία (Χριστιανισμό) έχουμε να κάνουμε κατά τους νομικούς με ήπια θεοκρατία στο σημερινό Ελληνικό κράτος (Πηγή: Παναγιώτης Μαρίνης, Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας αρχαιοφίλων και μέλος της Επιτροπής για την αναγνώριση της Ελληνικής θρησκείας του 12θέου Τηλεοπτικός σταθμός Alter, εκπομπή «Χωρίς Μοντάζ ΙΙ», Σάββατο 07/02/2004)

Μυθοπλάστης: Παναγιώτης Μαρίνης

Απάντηση: Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ των «αρχαιόφιλων» Παναγιώτης Μαρίνης δεν βλέπει πως στην αρχαία Ελλάδα η πόλη κράτος ήταν αυστηρά συνδεμένη με την πλειοψηφική θρησκεία και η θεοκρατία της δεν ήταν καθόλου ήπια μιας και καταδίκαζε τους φιλοσόφους σε εξορία; Τι και πόσο αρχαιόφιλος είναι; Και πού εφαρμόζεται άραγε αυτή η αρχαιοφιλία του; Μόνο στην αρχαία θρησκεία; Μελέτησε ποτέ του την πολιτεία του Πλάτωνα δια να δει τι λέγει ο μέγιστος, κατά τον κ. Αναστασάκυ Ραδάμανθυ, Πλάτων; ή τον ενδιαφέρει απλά ο Χριστιανισμός να μην είναι ενωμένος με το κράτος ώστε η δική του θρησκεία να βρει πάτημα επεκτατισμού; Δηλαδή αρχαιοφιλία και προεδρία της, τι είναι; Η αγάπη για τις αρχαίες αξίες όπως αυτές ήσαν εν πλήρη εφαρμογή ή μονάχα αγάπη για τους «12 θεούς» και τον παγανισμό συντροφευμένο από το μίσος κατά του Ιησού Χριστού; Ας αποκτήσουν ελευθερία στο θρησκεύεσαι οι νεοΕθνικοί, αλλά αυτό δεν έχει σχέση με την συνταγματική θρησκεία, διότι σε κάθε άλλη περίπτωση δεν έχει κανείς να κάνει με αρχαιολατρία αλλά με αρχαιοκαπηλία.

Βλέπε και σελίδα Αμβρόσιοι.

ΟΙ ΘΕΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΦΥΣΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

(Κατά Παναγιώτη Μαρίνη, μέλους της επιτροπής για την αναγνώρισης της Ελληνικής Θρησκείας και προέδρου της Ελληνικής εταιρίας αρχαιοφίλων, Περιοδικό Τρίτο Μάτι, τεύχος 95, «Τι πιστεύει η Ελληνική μας Θρησκεία», σελίδα 27 28)

Σκοπός του Κόσμου είναι η εξέλιξη και η παραγωγή της Ανωτέρας Συνειδήσεως. Δια του θείου νόμου της εξελίξεως και με επανειλημμένες μετεμψυχώσεις οι ατομικότητες που γεννιούνται μέσα στον Κόσμο κατακτούν την Ανωτέρα Συνείδηση και γίνονται Θεοί αθάνατοι που φροντίζουν για την εύρυθμη λειτουργία της Φύσεως… Η ψυχή εξελίσσεται, δέχεται εγγραφές και αποκτά την συνείδηση δια επανειλημμένων μετεμψυχώσεων που αρχίζουν από το ορυκτό βασίλειο για να περάσουν στα φυτά, στα ζώα και τέλος στον άνθρωπο. Όταν ο κύκλος αυτός κλείσει επιτυχώς, τότε η ψυχή έχει αποκτήσει την Ανωτέρα Συνείδηση οπότε και εισέρχεται στους Ανωτέρους Κόσμους όπου και συνεχίζει διηνεκώς την εξέλιξή της καθισταμένη, ήρως, δαίμων, Θεός, Θεός Ολύμπιος, κ.ο.κ.. (Πηγή: Περιοδικό «Τρίτο Μάτι», τεύχος 95, άρθρο «Τι πιστεύει η Ελληνική μας Θρησκεία», Παναγιώτης Μαρίνης [Μέλος της Επιτροπής για την Αναγνώρισης της Ελληνικής Θρησκείας του Δωδεκαθέου] σελίδα 27 28)

Μυθοπλάστης: Παναγιώτης Μαρίνης

Απάντηση: Εδώ

ΟΙ ΘΕΟΛΟΓΟΙ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΑΓΙΟΣΥΝΗ ΔΙΑ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΑΓΑΜΙΑΣ

(Κατά Παναγιώτη Μαρίνη, μέλους της επιτροπής για την αναγνώρισης της Ελληνικής Θρησκείας και προέδρου της Ελληνικής εταιρίας αρχαιοφίλων, τηλεοπτικός σταθμός Alter, εκπομπή «Χωρίς Μοντάζ ΙΙ», Φεβρουάριος 2004)

Βίντεο: Μέγεθος: 66 kb Διάρκεια: 23΄΄ Οι θεολογόγοι διδάσκουν την ασχημοσύνη του σώματος, την αγαμία και την Αγιοποίηση μέσω αυτής εις τα μοναστήρια. Αυτά αποτελούν μια καταστροφική θρησκεία (Πηγή: Παναγιώτης Μαρίνης, Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας αρχαιοφίλων και μέλος της Επιτροπής για την αναγνώριση της Ελληνικής θρησκείας του 12θέου Τηλεοπτικός σταθμός Alter, εκπομπή «Χωρίς Μοντάζ ΙΙ», Σάββατο 07/02/2004

Μυθοπλάστης: Παναγιώτης Μαρίνης

Απάντηση: Εδώ

Η ΖΩΓΡΑΦΙΣΜΕΝΗ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΗΡΗΣ ΥΛΗΣ

(Κατά: Παναγιώτη Μαρίνη, μέλους της επιτροπής για την αναγνώρισης της Ελληνικής Θρησκείας και προέδρου της Ελληνικής εταιρίας αρχαιοφίλων, Περιοδικό Τρίτο Μάτι, τεύχος 95, άρθρο «Τι πιστεύει η Ελληνική μας θρησκεία», σελίδα 29)

Ακόμη οφείλουμε να γνωρίζουμε για την θεία λατρεία ότι:

Μυθοπλάστης: Παναγιώτης Μαρίνης

Απάντηση: Εδώ

Η ΘΕΑ ΕΚΑΤΗ ΑΝΑΒΕΙ ΤΙΣ ΔΑΔΕΣ ΤΗΣ

(Κατά: Παναγιώτη Μαρίνη, μέλους της επιτροπής για την αναγνώρισης της Ελληνικής Θρησκείας και προέδρου της Ελληνικής εταιρίας αρχαιοφίλων, Περιοδικό Τρίτο Μάτι, τεύχος 96, άρθρο «Ας μιλήσουμε για τους Έλληνες θεούς», σελίδα 69)

Εκτός των 12 Ολυμπίων θεών, στο ελληνικό πάνθεον υπάρχουν και άλλοι. Μια τέτοια μεγάλη θεά είναι η Εκάτη, η οποία εκτός των άλλων, ονομάζεται «Νυκτερία», επειδή ασχολείται με τον ιδικό μας κόσμο ο οποίος εις την Συμβολική της μυθολογίας ονομάζεται «νύχτα» και «ετερόφωτος», προς διαχωρισμόν από τους αυτόφωτους και φωτεινούς Ανώτερους Κόσμους δια τον «μελαναυγέα κόσμον» των Χαλδαϊκών Λογίων. Η Εκάτη ως κυρία του κόσμου μας ονομάζεται «Χθονία».

Δια να καταστεί ενεργής η εικονοπλασία της θεάς η οποία έχει καθήκον την προώθηση της εξελίξεως των αφωτίστων ακόμη ανθρώπων του ετερόφωτου κόσμου τουτέστιν να επιτύχει τον «φωτισμόν» των η Εκάτη λέγεται «Φωσφόρος» και «Δαδούχος» και εικονίζεται εις τα αγάλματά της, φέρουσα εις εκάστην των χειρών της δάδα. Είναι δε γνωστόν ότι η θεά δια να δείξει την υπέρ του Μεγάλου Ιουλιανού ευαρέσκειάν της, κατά την είσοδο του εις τον ναό της ανέλαμψε πυρ από τας δάδας του μαρμάρινου αγάλματός της! (Πηγή: Περιοδικό Τρίτο Μάτι, τεύχος 96, άρθρο «Ας μιλήσουμε για τους Έλληνες θεούς», Παναγιώτης Μαρίνης, μέλος της επιτροπής για την αναγνώρισης της Ελληνικής Θρησκείας και πρόεδρος της Ελληνικής εταιρίας αρχαιοφίλων, σελίδα 69)

Μυθοπλάστης: Παναγιώτης Μαρίνης

Απάντηση: Εδώ

Η ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΔΙΝΕΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ

(Κατά: Παναγιώτη Μαρίνη, Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας αρχαιοφίλων, Alter, Σάββατο 07/02/2004)

Βίντεο: Μέγεθος 34 Kb. Διάρκεια: 15΄΄ Το τι είναι μια θρησκεία φαίνεται από τους καρπούς της όταν επικρατεί σε μια κοινωνία. Το τι είναι η ελληνική θρησκεία του Δωδεκαθέου, φαίνεται από τον κλασσικό πολιτισμό που έφτιαξε (Πηγή: Παναγιώτης Μαρίνης, Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας αρχαιοφίλων και μέλος της Επιτροπής για την αναγνώριση της Ελληνικής θρησκείας του 12θέου Τηλεοπτικός σταθμός Alter, εκπομπή «Χωρίς Μοντάζ ΙΙ», Σάββατο 07/02/2004)

Μυθοπλάστης: Παναγιώτης Μαρίνης

Απάντηση: Εδώ

Η ΑΡΧΑΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΠΑΝΤΟΤΕ ΥΠΗΡΧΕ ΖΩΝΤΑΝΗ

(Κατά Παναγιώτη Μαρίνη, περιοδικό Τρίτο Μάτι, τεύχος 95, άρθρο «Τι πιστεύει η Ελληνική μας Θρησκεία», σελίδα 26)

Εμφανίστηκε σήμερα ξαφνικά η Ελληνική Θρησκεία του Δωδεκαθέου; Η Θρησκεία μας πάντοτε υπήρχε ζωντανή. Σ’ όλη την διάρκεια του Βυζαντίου και της Τουρκοκρατίας υπήρχε αφ’ ενός ως κύριο ρεύμα στις πόλεις και, αφ’ ετέρου, υπήρχαν, πολλά χωριά και κωμοπόλεις που όλοι οι κάτοικοι ήταν Έλληνες. [Σήμερα λέγεται Έλλην ο κάτοικος της Ελλάδος, όμως στο Βυζάντιο και κατά την Τουρκοκρατία, Έλλην λέγεται ο πιστός της Ελληνικής Θρησκείας, και γι’ αυτό τα κατά της θρησκείας κείμενα των Πατέρων επιγράφονται «κατά Ελλήνων», και μ’ αυτό τον τρόπο χρησιμοποιούμε την λέξη]? Οπότε φθάσαμε στο σήμερα και αποφασίσαμε και εμείς ότι δεν πρέπει πλέον να κρυβώμεθα, αλλά πρέπει να διεκδικήσουμε και εμείς αυτό που προβλέπει πλέον ο νόμος (Πηγή: Περιοδικό «Τρίτο Μάτι», τεύχος 95, άρθρο «Τι πιστεύει η Ελληνική μας Θρησκεία», Παναγιώτης Μαρίνης, σελίδα 26)

Μυθοπλάστης: Παναγιώτης Μαρίνης

Απάντηση: Εδώ

ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ & ΣΧΗΜΑΤΑ ΟΞΥΜΩΡΑ

(ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΡΙΝΗΣ)

Η ΛΕΡΝΑΙΑ ΥΔΡΑ ΤΟΥ ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ

1.

2.

3.

(Παναγιώτης Μαρίνης, τηλεοπτικός σταθμός Alter, Σάββατο 07/02/2004)

(Παναγιώτης Μαρίνης, περιοδικό Τρίτο Μάτι, τεύχος 95)

(Παναγιώτης Μαρίνης. τηλεοπτικός σταθμός Alter, Σάββατο 07/02/2004)

(Παναγιώτης Μαρίνης, Περιοδικό Τρίτο Μάτι, τεύχος 95, σελίδα 29)

(Παναγιώτης Μαρίνης, Περιοδικό Τρίτο Μάτι, τεύχος 96, σελίδα 69)

(Παναγιώτης Μαρίνης. τηλεοπτικός σταθμός Alter, Σάββατο 07/02/2004)

(Παναγιώτης Μαρίνης, περιοδικό Τρίτο Μάτι, τεύχος 95, σελίδα 26)

(Παναγιώτης Μαρίνης. τηλεοπτικός σταθμός Alter, Σάββατο 07/02/2004)

(Παναγιώτης Μαρίνης, Περιοδικό Τρίτο Μάτι, τεύχος 95, σελίδα 27)

(Παναγιώτης Μαρίνης, Πολεμικό Μουσείο, 23-24/01/1999)

(Παναγιώτης Μαρίνης, Περιοδικό Τρίτο Μάτι, τεύχος 95, σσ. 27-28)

(Παναγιώτης Μαρίνης, Τρίτο Μάτι, τεύχος 146, ένθετο)

4.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΡΙΝΗΣ

ΘΕΟΛΟΓΙΑ

Οι Θεοί & ο Παναγιώτης Μαρίνης

Χαλδαϊκα Λόγια

Πίστη

Εμψυχώσεις Αγαλμάτων

Ιερουργία & δαίμονες (περίπτωση Άγιος Βαβύλας & Ναός Απόλλωνα)

Άδης, Υλήσια & Τάρταρα

Λατρεία

Θαύματα

Φυλετισμός

ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΟΦΙΛΩΝ & ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ

Η ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ & ΜΑΡΙΝΗΣ - ΥΙΟΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Ηροδότου 1, 106 74 Αθήνα ,Τηλ: 210 3385 537, fax: 210 7254 050, e-mail: info@nchr.gr

ΓΝΩΜΑΤΕΥΣΗ-ΑΠΟΦΑΣΗ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑΣ ΕΕΔΑ

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΕΔΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΗΣ «ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΙΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΤΟΥ ΔΩΔΕΚΑΘΕΟΥ»

ΓΙΑ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ .ΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΑ .ΙΚΑΙ.ΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡ.ΠΟΥ

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΕΔΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΗΣ «ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΙΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΤΟΥ ΔΩΔΕΚΑΘΕΟΥ»

ΓΙΑ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ*

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗΣ

ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

25ης Σεπτεμβρίου 2003

ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΠΑΤΕΣ

ΗΠΙΑ ΘΕΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΟ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

ΟΙ ΘΕΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΦΥΣΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

ΟΙ ΘΕΟΛΟΓΟΙ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΑΓΙΟΣΥΝΗ ΔΙΑ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΑΓΑΜΙΑΣ

Η ΖΩΓΡΑΦΙΣΜΕΝΗ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΗΡΗΣ ΥΛΗΣ

Η ΘΕΑ ΕΚΑΤΗ ΑΝΑΒΕΙ ΤΙΣ ΔΑΔΕΣ ΤΗΣ

Η ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΔΙΝΕΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ

(Κατά: Παναγιώτη Μαρίνη, Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας αρχαιοφίλων, Alter, Σάββατο 07/02/2004)

Η ΑΡΧΑΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΠΑΝΤΟΤΕ ΥΠΗΡΧΕ ΖΩΝΤΑΝΗ

(Κατά Παναγιώτη Μαρίνη, περιοδικό Τρίτο Μάτι, τεύχος 95, άρθρο «Τι πιστεύει η Ελληνική μας Θρησκεία», σελίδα 26)